Advertise on podcast: City Life Church Leuven

Waar deel één helpt om de strijd te herkennen, gaat deel twee over de positie van waaruit we standhouden. Paulus spreekt over gerechtigheid als een harnas en over de bereidwilligheid als schoenen die je aandoet om het evangelie met anderen te delen. Beide brengen ons terug naar wat Christus heeft gedaan en hoe dat vervolgens bepaalt hoe wij leven. Gerechtigheid raakt aan onze positie tegenover God, maar ook aan onze levenswandel. De vijand kan zowel gebruik maken van zonde als van schuld en veroordeling. Het evangelie leert ons dat onze zekerheid niet rust op onze eigen volmaaktheid, maar op Christus. Tegelijkertijd worden we geroepen om vanuit die nieuwe positie rechtvaardig te leven. Het evangelie van de vrede bepaalt vervolgens hoe we ons bewegen in een wereld vol conflict. Geestelijke strijd mag ons niet veranderen in mensen die overal vijanden zien. Juist midden in de strijd blijven we vertegenwoordigers van het evangelie van vrede en verzoening. En mogen we anderen gaan vertellen over dit goede nieuws.

De wapenrusting van God is geen verzameling technieken die, wanneer we ze maar goed genoeg toepassen, automatisch het gewenste resultaat opleveren. Geestelijke strijd is complex en kent verschillende dimensies. Soms ontstaat strijd als gevolg van onze eigen zondige verlangens, verkeerde keuzes of de hardheid van ons hart. Op andere momenten kan God moeilijke omstandigheden toelaten en zelfs gebruiken om ons te vormen en Zijn goede doeleinden in en door ons leven te volbrengen. Tegelijkertijd kan ook de vijand een rol spelen. Hij maakt misbruik van onze zwakheden, zondige neigingen en ongehoorzaamheid om zijn doel te bereiken: ons weg te trekken van God en ons te verhinderen te leven zoals God het bedoeld heeft. En soms zijn moeilijke situaties puur het resultaat van het leven in een gevallen wereld. Maar God heeft ons in die strijd niet hulpeloos achtergelaten. Hij geeft ons alles wat we nodig hebben om stand te houden. Toch mogen we de wapenrusting nooit losmaken van Degene die haar geeft. De waarheid, gerechtigheid, het evangelie, geloof, verlossing, Gods Woord en gebed zijn geen zelfstandige technieken waarmee wij geestelijke strijd onder controle krijgen. Daarom begint Paulus niet met de opdracht om de wapenrusting aan te trekken, maar met de woorden: “Zoek uw kracht in de Heer, in de kracht van Zijn macht.” De kracht ligt uiteindelijk niet in hoe goed wij de wapenrusting weten te gebruiken, maar in de God op wie wij vertrouwen. De wapenrusting leert ons niet hoe we onafhankelijk sterker kunnen worden; ze leert ons hoe we midden in de strijd afhankelijk van God kunnen blijven staan. Daarbij is waarheid essentieel. Een belangrijke werkwijze van de vijand is misleiding: waarheid verdraaien, twijfel zaaien en leugens geloofwaardig maken. Standhouden begint daarom met leren onderscheiden: Wat is waar? Welke leugen dreig ik te geloven? Wat zegt God?

Petrus eindigt zijn brief met een blik achter de schermen op de geestelijke strijd waarin iedere gelovige zich bevindt. Hij biedt een perspectief, een lens aan om vast te houden in het midden van lijden. Lijden en tegenstand betekenen niet dat God afwezig is. Integendeel, God is aan het werk en roept zijn gemeente op om waakzaam te zijn, weerstand te bieden aan de duivel en hun vertrouwen op Hem te stellen. Het laatste woord is niet aan het kwaad, maar aan de God die zal herstellen, versterken en bevestigen.

Petrus moedigt gelovigen aan om vol te houden omdat hun toekomst vastligt bij Christus. Jezus zal terugkomen en Gods Koninkrijk zal volledig zichtbaar worden. Die verwachting verandert hoe we vandaag leven: we blijven trouw, houden vol dienen anderen met onze gaven en leven met eeuwigheidsperspectief. De toekomst is niet iets om alleen naar uit te kijken, maar iets dat ons leven vandaag richting geeft. De realiteit van lijden, vervolging en ‘anders-zijn’ blijft een feit, maar dit toekomstperspectief van rechtvaardiging en verhoging door Hem op een dag doet ons volharden.

Omdat christenen burgers zijn van Gods Koninkrijk, leven zij volgens andere waarden dan de wereld om hen heen. Petrus laat zien hoe dat zichtbaar wordt in relaties, op het werk, in het huwelijk en in de manier waarop we reageren op onrecht. Niet eigenbelang of macht staan centraal, maar nederigheid, respect, liefde en het goede doen, zelfs wanneer dat iets kost. In plaats van een focus op uiterlijk vertoon of uiterlijke schoonheid, verlegt Petrus de focus naar innerlijke schoonheid te midden van lijden.

Wie Jezus volgt, ontvangt niet alleen een nieuwe bestemming, maar ook een nieuwe identiteit. Petrus noemt gelovigen een uitverkoren volk, een koninklijk priesterschap en Gods eigen volk. Die identiteit is niet gebaseerd op prestaties, afkomst of wat anderen van ons vinden, maar op Gods genade. Te midden van lijden mogen we erop vertrouwen dat God ons redde uit slavernij, dat Hij ons heilig maakt, dat we onder een nieuw verbond leven, dat we Zijn nieuwe tempel vormen… Vanuit die nieuwe identiteit worden we geroepen om heilig te leven en Gods karakter zichtbaar te maken. Wanneer we als Christen als anders worden beschouwd en als gevolg daar zelfs voor moeten lijden, dan herinnert Petrus ons er aan wie we echt zijn in Hem.

Petrus schrijft aan christenen die leven als vreemdelingen in een wereld die niet altijd begrijpt of accepteert wat zij geloven. Hij begint niet met hun problemen, maar met wat God voor hen heeft gedaan: door Gods genade zijn zij opnieuw geboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Deze wedergeboorte geeft hun een nieuwe toekomst, een onverwoestbare erfenis en een redding die niet afhankelijk is van omstandigheden, maar vastligt in God. Juist wanneer het leven moeilijk is, mag deze hoop het fundament zijn waarop christenen leven.

Liefde die de wapens neerlegt (radicale genade) Iemand bestempelen als jouw vijand, is niet gewoon het gevolg van iemand niet aardig te vinden maar het resultaat van een diepe wonde of pijn die jou (of je dichtste naasten) is aangedaan. Wanneer iemand je kwetst, bedriegt of afwijst, schreeuwt een stem in ons om gerechtigheid en wraak. Diep vanbinnen hanteren we allemaal de logica van ‘oog om oog en tand om tand’. Het vraagt iets van ons om niet meteen over te gaan op het nemen van wraak. Vergeving voelt soms aan als een zwaktebod omdat de dader met zijn misdaad zo lijkt weg te komen. Indien ik mijn vijanden moet liefhebben? Geef ik mijn tegenstander dan net niet de kans om mij nogmaals te kwetsen? Jezus’ voorbeeld van de extra mijl te gaan, is volslagen onlogisch maar illustreert net de werking van het koninkrijk. Romeinse soldaten konden Joden in de tijd van Jezus dwingen om hun materiaal voor één mijl te dragen. Door twee mijl mee te lopen met de vijand, werd de regie terug in eigen handen genomen. Het vraagt een bewuste keuze om niet door het leven te gaan als slachtoffer van de onrechtvaardigheid van een ander maar door net te kiezen om uit de overvloeiende liefde en vrijheid van Jezus te gaan leven. Dit is de extra mijl lopen samen met Jezus! De extra mijl van radicale genade ontwapent de macht van het kwaad.