Advertise on podcast: City Life Church Leuven

Petrus eindigt zijn brief met een blik achter de schermen op de geestelijke strijd waarin iedere gelovige zich bevindt. Hij biedt een perspectief, een lens aan om vast te houden in het midden van lijden. Lijden en tegenstand betekenen niet dat God afwezig is. Integendeel, God is aan het werk en roept zijn gemeente op om waakzaam te zijn, weerstand te bieden aan de duivel en hun vertrouwen op Hem te stellen. Het laatste woord is niet aan het kwaad, maar aan de God die zal herstellen, versterken en bevestigen.

Petrus moedigt gelovigen aan om vol te houden omdat hun toekomst vastligt bij Christus. Jezus zal terugkomen en Gods Koninkrijk zal volledig zichtbaar worden. Die verwachting verandert hoe we vandaag leven: we blijven trouw, houden vol dienen anderen met onze gaven en leven met eeuwigheidsperspectief. De toekomst is niet iets om alleen naar uit te kijken, maar iets dat ons leven vandaag richting geeft. De realiteit van lijden, vervolging en ‘anders-zijn’ blijft een feit, maar dit toekomstperspectief van rechtvaardiging en verhoging door Hem op een dag doet ons volharden.

Omdat christenen burgers zijn van Gods Koninkrijk, leven zij volgens andere waarden dan de wereld om hen heen. Petrus laat zien hoe dat zichtbaar wordt in relaties, op het werk, in het huwelijk en in de manier waarop we reageren op onrecht. Niet eigenbelang of macht staan centraal, maar nederigheid, respect, liefde en het goede doen, zelfs wanneer dat iets kost. In plaats van een focus op uiterlijk vertoon of uiterlijke schoonheid, verlegt Petrus de focus naar innerlijke schoonheid te midden van lijden.

Wie Jezus volgt, ontvangt niet alleen een nieuwe bestemming, maar ook een nieuwe identiteit. Petrus noemt gelovigen een uitverkoren volk, een koninklijk priesterschap en Gods eigen volk. Die identiteit is niet gebaseerd op prestaties, afkomst of wat anderen van ons vinden, maar op Gods genade. Te midden van lijden mogen we erop vertrouwen dat God ons redde uit slavernij, dat Hij ons heilig maakt, dat we onder een nieuw verbond leven, dat we Zijn nieuwe tempel vormen… Vanuit die nieuwe identiteit worden we geroepen om heilig te leven en Gods karakter zichtbaar te maken. Wanneer we als Christen als anders worden beschouwd en als gevolg daar zelfs voor moeten lijden, dan herinnert Petrus ons er aan wie we echt zijn in Hem.

Petrus schrijft aan christenen die leven als vreemdelingen in een wereld die niet altijd begrijpt of accepteert wat zij geloven. Hij begint niet met hun problemen, maar met wat God voor hen heeft gedaan: door Gods genade zijn zij opnieuw geboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Deze wedergeboorte geeft hun een nieuwe toekomst, een onverwoestbare erfenis en een redding die niet afhankelijk is van omstandigheden, maar vastligt in God. Juist wanneer het leven moeilijk is, mag deze hoop het fundament zijn waarop christenen leven.

Liefde die de wapens neerlegt (radicale genade) Iemand bestempelen als jouw vijand, is niet gewoon het gevolg van iemand niet aardig te vinden maar het resultaat van een diepe wonde of pijn die jou (of je dichtste naasten) is aangedaan. Wanneer iemand je kwetst, bedriegt of afwijst, schreeuwt een stem in ons om gerechtigheid en wraak. Diep vanbinnen hanteren we allemaal de logica van ‘oog om oog en tand om tand’. Het vraagt iets van ons om niet meteen over te gaan op het nemen van wraak. Vergeving voelt soms aan als een zwaktebod omdat de dader met zijn misdaad zo lijkt weg te komen. Indien ik mijn vijanden moet liefhebben? Geef ik mijn tegenstander dan net niet de kans om mij nogmaals te kwetsen? Jezus’ voorbeeld van de extra mijl te gaan, is volslagen onlogisch maar illustreert net de werking van het koninkrijk. Romeinse soldaten konden Joden in de tijd van Jezus dwingen om hun materiaal voor één mijl te dragen. Door twee mijl mee te lopen met de vijand, werd de regie terug in eigen handen genomen. Het vraagt een bewuste keuze om niet door het leven te gaan als slachtoffer van de onrechtvaardigheid van een ander maar door net te kiezen om uit de overvloeiende liefde en vrijheid van Jezus te gaan leven. Dit is de extra mijl lopen samen met Jezus! De extra mijl van radicale genade ontwapent de macht van het kwaad.

Liefde die muren afbreekt (ongemak) Het lijkt ons iets te kosten om in verbinding te staan met iemand die aan de rand van de maatschappij staat. In contrast met onze intieme kring en kennissen, moeten we onze comfortzone verlaten en echt moeite doen om in verbinding te staan met de buitenbeentjes van de wereld. Het kost ons tijd, energie en veel geduld om echte relaties op te bouwen met zij die voor velen als een verloren zaak zijn opgegeven. Onze eerste reactie is om misschien afstand te bewaren van het onbekende en onvoorspelbare uit angst dat de armoede, de chaos, de gebrokenheid en kwetsbaarheid zou overslaan op ons leven en het onze reputatie zou schaden. Jezus ging de extra mijl door bewust in mensen hun leven binnen te wandelen die door de maatschappij van toen werden gemeden: de zieken, de zondaars, prostituees, tollenaars en heidenen. Jezus deelde de maaltijd met hen, raakte hen aan en gaf hen waardigheid en status. Op geen enkel moment was Jezus bezorgd over zijn eigen ongemak, nog over zijn reputatie. Durf jij uit je comfortzone te komen en in verbinding te staan met mensen die je niks te bieden hebben? Jezus’ liefde is besmettelijker dan onze gebrokenheid.

Liefde die de diepte in durft (kwetsbaarheid) Ieder van ons is geschapen met een verlangen om gekend en geliefd te zijn (om intiem te zijn). Tegelijk schuilt er in ieder van ons de angst dat anderen onze ‘ware ik’ zouden leren kennen en we afgewezen zouden worden of gekwetst. Daarom bouwen we allemaal muren, we beschermen onszelf door oppervlakkig te blijven in onze relaties. We geloven dat het ons een bescherming geeft, maar in de realiteit houden we de liefde buiten en ervaren we een diepe eenzaamheid. Durf jij je kwetsbaar open te stellen, loop jij de extra mijl? Echte relaties beginnen met nabijheid, kwetsbaarheid en dienen.