Advertise on podcast: Cultuurpers Podcast

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl “De arts zei: ‘U gaat wel weer gesprekken verstaan, maar de muziek kan er niet mee. Niemand kan het, dus dat gaat u ook niet lukken. Verkoop uw vleugel.’” Voor Joke Veltman was de gedachte om nooit meer van muziek te kunnen genieten ondraaglijk. Toch is dat wat mensen die na gehoorverlies een Cochleair Implantaat krijgen, meegedeeld wordt. Voor Joke betekende het een begin van een zoektocht naar mogelijkheden om mét zo’n implantaat toch weer van muziek te kunnen genieten. “Hij heeft mij enorm geholpen, want hij heeft mij boos gemaakt. En hij heeft mij een hek gegeven waarvan hij dacht dat ik er niet overheen kon. Ik ben wel babymassagedocent geworden, eerst nog, want hij zei: ‘word wat anders’, dus ik dacht: ‘nooit meer iets met geluiden’. Maar ik kon muziek totaal niet missen. Dus toen ben ik toch weer begonnen. En op een gegeven moment zei hij, ‘ik hoor dat u weer speelt, maar dat is allemaal fantasie, want u hoort het in uw hoofd, maar u hoort het niet echt.’ Maar ik wist heus wel wat ik echt hoorde.” In deze podcast vertelt Joke over de methode die ze, samen met wetenschappers van het Radboud MC, heeft ontwikkeld om dragers van een Cochleair Implantaat weer muziek terug te kunnen geven.

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl En nu over dat stadstheater! Beste lezer! “Er moet wel iets gebeuren, wil je een afspiegeling zijn van hoe jouw omgeving eruit ziet. En ik wil ook niet meer horen dat mensen zeggen: ‘Hoezo? Dat hebben wij hier niet!’ Nou, dat hebben we hier wel, alleen je ziet het niet. En dan gaat het over mensen met een migratieachtergrond.” Deze nieuwsbrief is opnieuw gekoppeld aan onze podcast, die dit keer gaat over Theater De Harmonie in Leeuwarden. Siart Smit is daar sinds anderhalf jaar directeur, nadat hij eerder leiding gaf aan het Oerol Festival. Onder zijn leiding wordt komende week een ingrijpende verbouwing afgerond, die het gebouw vooral ook overdag veel opener moet maken. Want dat is vaak het probleem van theaters: overdag zijn het gesloten bastions waar je alleen met een hele goede reden naar binnen durft. We hebben het over hoe je zo’n gebouw democratiseert en over smaak en doelgroepen: “ik heb ook wel een voorbeeld dat ik zelf bij een voorstelling zat te kijken en dat ik dacht, ik weet het niet, ik twijfel, zakt deze niet onder onze eigen norm? En dat na de voorstelling drie bezoekers die ik niet heel goed kende, maar zij mij wel, naar me toe kwamen en zeiden dat ze de mooiste avond van hun jaar hadden beleefd. Dat vind ik misschien nog wel belangrijker dan of het aan mijn maatstaf voldoet.” Diversiteit is het grote onderwerp van deze podcast. Waarin het ook gaat over de 60 talen die in Leeuwarden gesproken worden, door 100 nationaliteiten binnen de stadsgrenzen. Zo wordt de schouwburg onder leiding van Smit een soort afspiegeling van de stad: “We hebben best veel zalen, waarvan drie echt theaterzalen zijn. Wij programmeren zoveel mogelijk tegelijkertijd. En dan heel anders. Dus dat betekent dat die foyer eigenlijk al een smeltkroes is van mensen is met verschillende smaken en voorkeuren. Dus het is ook aan ons om te zorgen dat iedereen zich daar thuisvoelt.” We hebben dit gesprek mede naar aanleiding van het jaarverslag van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD). Dat geeft een beetje reden tot juichen. Wat blijkt: de zalen zitten steeds voller, en dat ondanks de noodzakelijke prijsverhogingen en inflatie. (https://vscd.nl/nieuws/vscd-jaarverslag-2025) Het publiek weet de kunst dus zeker te vinden en waarderen, en heeft daar ook steeds meer geld voor over. Denk ook eens de honderden euro’s die een gemiddeld festivalweekend je kost. Komt natuurlijk ook door steeds betere crm-software (Customer Relation Managementsystemen waarmee bedrijven de voorkeuren van klanten beter kunnen bijhouden), waarmee gerichte doelgroepmarketing steeds beter de juiste liefhebbers weet op te sporen. De vraag is natuurlijk wel hoe dat steeds kapitaalkrachtiger schouwburg- concertgebouw- en festivalpubliek te rijmen is met het subsidiedoel om juist de sociaal-economisch zwakkere doelgroepen te bereiken. Daar hebben we het dus over in de podcast. Ander nieuws: Een Cochleair Implantaat is een prachtige uitvinding waarmee mensen met gehoorverlies weer kunnen deelnemen aan het maatschappelijke leven. Tenminste, tot nu toe was dat oké, zolang dat niet over muziek ging. Er is nu een methode om die muziek weer terug te krijgen. We praten erover tijdens de podcast in TivoliVredenburg, Je kunt daar live bij aanwezig zijn. Muziek genieten als dat eigenlijk niet kan? live podcast over muziek horen met een Cochleair Implantaat Als gematigd vertegenwoordiger van het fenomeen had ik gemengde gevoelens over het bijwonen van deze gespreksavond over witte mannen. Maar het pakte goed uit. Actueler dan ooit, nu de extreme variant van deze soort dreigt om hun idee van ‘buurtwacht’ landelijk uit te rollen. Met ‘De Witte Man’ toont omroep Zwart onmisbaarheid in bestel aan. En dan hebben we het nog niet over het fenomeen ‘De Russische Verzetsheld’ gehad. Daar konden deze ervaringsdeskundige vrouwen veel, maar niet alles, over vertellen: Bij Queer Quark snap je waarom kunst ingewikkeld mag zijn. Boekfest Onze vaste eindredacteur Suzanne Brink bezocht Boekfest, een van de hoogtepunten van het grootste literaire festival van Nederland, ILFU. “Het blijft een ding. Schrijvers willen niet graag betrapt worden op puur autobiografisch schrijven. Later op de dag bij het onderdeel Echt gebeurd, toch verzonnen verzette Nicolien Mizee (Faxen aan Ger) zich met hand en tand tegen de misvatting dat alles wat een columnist opschrijft ook echt gebeurd is. “ LEES: ILFU Boekfest: Schrijvers willen niet graag betrapt worden op puur autobiografisch schrijven Boekrecensies Vivian de Gier deelt dezer dagen weer een aantal boekbesprekingen en interviews op de website. “Natuurlijk doen mensen onlogische dingen en hoeft het gedrag van personages niet allemaal verklaard te worden, maar dat is iets anders dan of hun gedrag geloofwaardig overkomt.” LEES: Zomers bravoure kan meer psychologie gebruiken “Afscheid van Zsömle is een bespiegeling op hoe nationalisme en extremisme steeds weer de kop op steken, hoe makkelijk mensen zich door een nostalgisch verlangen of andere motieven laten misleiden en hoe bereid sommigen zijn om de democratie omver te werpen.” LEES: ‘Afscheid van Zsömle’ is een levendig geschreven waarschuwing “Als je ergens niet meer kunt overleven, ga je op zoek naar een andere plek. Mensen migreren omdat ze goed voor hun dierbaren, hun kinderen willen zorgen. Het is een teken van liefde.’” LEES: ‘Het gaat er niet om waar ik vandaan kom of thuishoor, het gaat erom bij wie.’ Toezicht De strekking van deze passage komen we de laatste tijd te vaak tegen: “Aanleiding waren zes anonieme meldingen bij de externe vertrouwenspersoon, vorig najaar. Een eerste inventarisatie beschreef signalen van langdurige angst, spanning en psychosociale onveiligheid. Melders spraken over intimidatie, schreeuwen en slecht reageren op tegenspraak, over willekeur en machtsmisbruik, en rapporteerden nachtmerries, fysieke klachten en burn-out.” Het is niet de eerste, en naar ik zeker weet ook niet de laatste culturele semi-overheidsinstelling waar dingen fout gaan in en rond de leidinggevende, of het toezicht daarop. Guido van Nispen blijft het volgen: Het rapportcijfer 7 en de zes meldingen – Als de toezichthouder te laat meet Korting Wist je dat je - als je een kleine beurs hebt - voor de helft van de prijs deze nieuwsbrief kunt krijgen? Privé Lidmaatschap (Budget) - Cultuurpers

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl Dominique Vleeshouwers (34) is al slagwerker sinds hij op de basisschool een drumstel in elkaar zette van potjes en flesjes. Na een klassieke opleiding op het Conservatorium van Amsterdam ontwikkelde hij zich verder tot een muzikant die alles wat geluid kan maken inzet voor zijn kunst. Hij reisde de wereld over en vond overeenkomsten in het slagwerk dat mensen gebruiken en de taal waarin ze met elkaar spreken. Vleeshouwers experimenteert al een paar jaar met kunstmatige intelligentie. Het is een technische ontwikkeling die we allemaal met argusogen bekijken, omdat de techniek niet alleen een enorme aanslag betekent op milieu en water, maar ook een bedreiging is voor het werk van creatieven. Zoals het schenden van auteursrecht door techbedrijven die kunst afgrazen zonder er iets voor te betalen. Vleeshouwer staat genuanceerd in die ontwikkeling. Hij zet AI in als gereedschap, niet als doel. En dan gaan er werelden voor je open, vertelt hij in deze podcast van 34 minuten. Water Ripples, het soloconcert van Dominique Vleeshouwers, is mee te maken op 11 september, in Delft. We zetten de hoogtepunten voor je op een rijtje: Meer dan Europa 6’49”: “De westerse klassieke muziekachtergrond en het westerse denken in het algemeen vormt onze cultuur, maar als je dan in China komt en daar de oude wijsheden leert, of in Zuid-Korea, waar je de changu hebt. Die is speciaal voor het begeleiden van poëzie. In Iran heb je een trommel, die heet Tombak. Die begeleidt ook poëzie. Daar zitten zoveel lagen achter. Natuurlijk, de composities die wij hebben, zijn heel rijk, maar je hebt daar ook een hele rijke cultuur, een heel oude cultuur die zoveel te bieden heeft.” AI is gereedschap I 11’05”: “Ik heb hier een analoge synth staan. Daarmee ben ik 40 minuten of een half uur bezig voordat ik een geluid gemaakt heb. Daar is niks mis mee, en dat is heel tof. Dat zal ik ook blijven doen. Maar soms ben je met iets bezig en dan wil je snel verder. Dan is het heel handig dat er zo’n assistant is die snel even dat geluid maakt of iets wat in die richting zit. Misschien is het zelfs mooi, maar het kan ook een placeholder zijn om dan dat geluid later zelf te maken.” Jazz is de toekomst 15’09”: “De baas van Google, die zei ook laatst toen iemand vroeg ‘what should my children study?’ Zodat ze nog een baan hebben straks. ‘Become a jazz musician’, zei die. Wat eigenlijk wel interessant is dat ook die mensen denken dat het gros van de banen vervangen kan worden, maar niet een live muzikant op een podium.” Muziek is Informatie 17’36”: “Muziek is eigenlijk gewoon informatie. Dan heb je in het westerse klankideaal twaalf tonen. En er zitten een aantal akkoorden in. En ik denk dat we toch wel een heel groot deel al gehad hebben en gehoord hebben. En ook in verschillende volgordes na elkaar gehoord hebben. Dus doe je nog echt iets nieuws? Ja, en dan is ook weer de vraag, wat is nieuw?” Echt luisteren 20’22”: “Dat Water Ripples is echt een reactie op de tech-ontwikkelingen en op de snelheid van het leven. Hoe snel alles gaat en hoe snel informatie verwerkt wordt. Het idee is dat we allemaal grotendeels uit water bestaan. Water is natuurlijk ook best wel een hot topic nu met al die AI die overal draait en iedere zoekopdracht die water slurpt. Dus eigenlijk is het een soort meditatie, dat concert, waar je gewoon 70 minuten naar die muziek luistert en je wordt gewoon ondergedompeld.” AI is gereedschao II 24’08”: “We hebben een installatie gebouwd, waarmee mensen zelf muziek konden maken met AI. Wat daar leuk aan was, was dat mensen met elkaar muziek gingen maken. Dus de technologie bracht mensen ertoe. Dus je geeft ze dan tools, en dat is wat heel veel AI ook doet. Die vaardigheden worden door de AI gedaan.” Blijf innoveren 27’48”: “Aan de ene kant denk ik dat we toe moeten gaan naar het gevoel en de mensen met elkaar verbinden. Dat het gaat over wie we zijn en wat ons gelukkig maakt. Aan de andere kant is het ook gewoon gaaf dat mensen thuis muziek kunnen genereren en maken. Het is aan de kunstenaars zelf om te blijven zoeken en innoveren.” Live samenkomen 32’59”: “Dat artiesten betaald moeten worden, daar is iedereen, of in ieder geval artiesten het wel over eens. Sinds de opkomst van Spotify is alles met streams en zo een ramp. Helemaal met alle AI-slop die er gemaakt wordt. Vanuit die klassieke muzieksector zijn we daar minder mee bezig. Dan zijn we meer bezig met maken. Ik hoop vooral dat mensen naar het concert komen en daar dat live kunnen ervaren. Samen komen, mensen leren kennen, een gesprek met elkaar aangaan en samen in een ruimte iets ervaren. Laat die AI’s dan maar gewoon het werk doen waar we allemaal geen zin in hebben.” De interactieve website van DOMNIQ is te vinde op: https://www.domniq.com/index.html Deze tekst kun je gratis lezen, de pocast van 34 minuten is alleen in zijn geheel te horen als je een betaald abonnement op deze nieuwsbrief heb.

Access to culture is usually discussed in the language of feeling: inclusion, welcome, hospitality. What a season of interviews across two countries taught me is that belonging to a cultural space is rarely a feeling at all. It’s a piece of infrastructure: a voucher, a pricing formula, a governance argument, a months-long workshop. Somebody has to build it, and somebody has to keep maintaining it, usually without much recognition. This is the thread that ended up running underneath four otherwise unrelated stories produced this season for More Than Art. A dancer whose body carries a colonial history that official archives never bothered to keep. Two artist communities, in Ruigoord and OostWest, that built their own spaces because nobody offered them one. And, most recently, two theatres on opposite edges of Milan and Amsterdam, each negotiating, in very different bureaucratic languages, who actually gets to walk through their doors. What “access” costs in practice At PimOff, in the southern periphery of Milan, project manager Antonella Miggiano described a specific chain of decisions built to correct a very ordinary assumption: that a ten- or fifteen-euro ticket is already accessible. It isn’t, for a family of five. So children go free. Theatre courses are priced against a family’s income rather than a flat fee. None of it, Antonella was careful to stress, is framed internally as charity. It’s framed as a correction. At ZID Theatre, in Amsterdam West, artistic director Karolina described a different mechanism aimed at the same problem. Long before a script exists, ZID builds performances through months of co-creation workshops with communities that are not usually asked for their stories — including, for one recent production, a series of sessions held aboard a repurposed ship that was housing fifteen hundred refugees. Karolina calls the underlying principle “breaking the fourth wall”: not a staging technique, but a metaphor for the economic and symbolic walls that ordinarily decide who is allowed into a theatre at all. Two institutions, two countries, two completely different bureaucratic vocabularies, arriving, independently, at the same conclusion: that access has to be engineered, deliberately and repeatedly, rather than simply declared. The theoretical scaffolding Three ideas, carried over from an MA in Arts and Society, shaped how I listened across all four episodes, even where they never surfaced explicitly on air. Ann Cvetkovich’s notion of an archive of feelings suggests that certain experiences, particularly those tied to marginal or countercultural communities, leave their most durable traces not in official documents, but in atmosphere, gesture, tone of voice. That is why a site visit, in every episode, was never treated as colour added after the fact; it was primary material. Sara Ahmed’s and Lauren Berlant’s work, meanwhile, frames spaces and communities as held together by circulating affects rather than by institutions alone, which shaped how I listened for what a place feels like to belong to, rather than only how it is governed. And Pierre Bourdieu’s account of cultural capital supplied the sharper, more structural question underneath all of it: who is authorised to call themselves an artist, and who is merely permitted to visit. Put together, these four episodes make a single, cumulative claim: the right to belong to a cultural space is never actually free, even when the ticket is. Someone, somewhere, is doing the ongoing, unglamorous work of holding a door open. Every practitioner interviewed this season described that labour not as generosity, but as something closer to justice, a correction to an arrangement that was never fair to begin with. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

Dit is een Engelstalig bericht en podcast van onze Italiaanse stagiare Alessia de Santis. De Nederlandse versie kun je lezen op onze website. This post has bonus content for paid subscribers. Upgrade to get full access. There’s a threshold that interests me more than the stage itself. It’s the one right before it: the door of a theatre in a neighbourhood where, officially, theatre shouldn’t exist. A three-kilometre avenue separating the centre from the periphery, surrounded by offices, and a neighbourhood that has been defined as the worst in the Netherlands. And yet right there, exactly there, two people decided to open a space and keep it open. This episode starts from a very concrete question: what actually happens the moment an audience stops being just an audience? Communitas The anthropologist Victor Turner had a name for that moment: communitas. Meaning that temporary, almost clandestine community that forms when a group of people find themselves together on a threshold, in a time suspended from the ordinary rules of social life, and for a moment stop being divided into roles, classes, functions. Theatre, for Turner, is one of the places where this suspension can still happen. And the scholar Jill Dolan brought this idea even closer to contemporary theatre, speaking of the utopian performative: those brief instants, inside a performance, when the audience feels that another way of being together might be possible. I wanted to put side by side two theatres that each seem to build, in their own way, exactly this kind of moment. PimOff, in Milan, at the far southern edge of the city, in an area - Gratosoglio - that the writer Jonathan Bazzi has described almost as a geographic purgatory between the centre and Rozzano. And ZID Theatre, in Amsterdam West, in what was for years branded the worst neighbourhood in the Netherlands; not for violence, but for poverty, the kind of poverty that strips away access to everything, culture included. ZID in Amsterdam When I got to ZID theater, after my experience working for two years at PimOff Theater, I found myself asking a question: how much of what I lived through at PimOff is specific to Milan, and how much is a struggle that repeats itself? Two different cities, two different languages, two different histories. But when I spoke with my former colleague Antonella Miggiano, project manager at PimOff, and with Karolina, director of ZID, I kept catching myself recognising the same words, almost identical, coming out of different mouths. But communitas doesn’t come into being on its own, simply by opening a door. It has to be built, often through long processes of co-creation. Karolina talks about workshops run together with refugees, aboard a ship that housed fifteen hundred people, to build together (not for them, but with them) the material of a performance. Antonella talks about theatre courses whose cost is calculated on families’ income, because a working-class neighbourhood isn’t included through a oneoff discounted ticket, but through a relationship that lasts over time. Breaking the wall In both cases, what gets built is not just a performance, but the conditions for that temporary community, that communitas, to form even outside the usual margins of a theatre audience. What both theatres seem to have understood is that inclusion doesn’t mean lowering the artistic bar. It means, instead, breaking what Karolina calls the fourth wall: not only in the technical sense, but as a metaphor for all the invisible walls that keep certain bodies, certain stories, certain lives outside the room. There’s a moment in Karolina’s interview where she describes a meeting between residents of the neighbourhood and residents of central Amsterdam, gathered together to ask what the word freedom means today while, as she puts it, “the world around them keeps burning”. And it’s perhaps exactly there, in that shared, temporary instant, that you catch a glimpse of the utopian performative. These conversations taught me that not every city and theatre are the same, but they share similar issues and try to find different solutions to build communitas through art, where art should not even exist. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe EEn gesprek over jeugdtheater met Moniek Merkx, Rosita Segers en Mats Hoogand. Titelmuziek: Mees Rijken, gastheer: Wijbrand Schaap. Extra stemmen: elevenlabs..

This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe Eerst even dit: Podcast De Omslag, aflevering 5 geeft je een mooie inkijk in de praktijk van het schrijven van muziek en theater. Schrijver Peer Wittenbols heeft het over hoe acteurs met zijn werk omgaan, en omgekeerd, terwijl componist Diederik van der Laag het levende bewijs is van een omslag van Death Metal naar chorale devotie, en dat alles in Tivoli…

Over the past few years, I have become obsessed with the idea of what an artistic space is. Where is art truly free? Why is it so often surrounded by rules, prices and social conventions? When we visit a museum or a gallery, we are not really making art, we are consuming it: paying for a ticket and observing strict rules about our behaviour. These spaces do not encourage people to make art themselves, and they are not a sufficient alternative to a shopping mall, because they follow the same logic. So should we bring art outside the museum? A concept I found particularly useful in answering this question is Edward Soja’s notion of “Thirdspace”. For Soja, space is not simply a physical container, but it is also shaped by the meanings, stories and power relations we project onto it. A factory and a museum can occupy the same building, but they are entirely different spaces, because what defines them is not their walls but what happens inside them, and who gets to decide that. In Choosing the Margin as a Space of Radical Openness, a text often cited by Soja, bell hooks takes this idea further, arguing that spaces can be interrupted, appropriated and transformed through artistic and literary practice. From this perspective, space is never neutral: it is always a political choice. Nowadays, the idea of repurposing spaces that previously served another function into something entirely different is widely popular. We see this frequently in the arts: exhibitions are now located in former factories, churches and various abandoned buildings. Not just public art, but curated shows in spaces far removed from official museums and galleries. What changes is what happens inside. However, many repurposed spaces are, in the end, simply expressions of gentrification. I am sure that everyone can think of a space in their city that has been gentrified: where the supposedly artistic venues are just upmarket places where a cocktail costs an unreasonable amount of money, and art is not even freely accessible, because, as in every museum, you pay to enter or to consume. I think, for instance, of NoLo, a neighbourhood in Milan that used to be home mostly to people on lower incomes, with accessible housing prices. Nowadays the area has become more expensive, with upmarket bars and restaurants moving in. The repurposing was never intended for the people already living there, nobody asked them what facilities they needed. It was designed to make the neighbourhood attractive to wealthier residents, creating more spaces to spend money in. Yet there are spaces that genuinely aim to be free and creative, and I went looking for them and for what makes them special. The first is Ruigoord, located just outside the centre of Amsterdam, close to the port. Ruigoord existed for centuries as a farming village before being squatted by an artistic community in the 1960s; although living there is no longer possible, some artists still maintain their ateliers. Ruigoord also hosts festivals and is always open to the public. I believe it is what philosopher Hannah Arendt would call a “space of appearance”: a space defined by the act of collective creation, and one of the few places where art is truly free to exist. I was guided through Ruigoord by Roman, who grew up there, and he showed me the space and all the contradictions that come with it: in our conversation, he spoke about local politics, with different factions and differing opinions on how to manage the space, and about the extraordinary freedom given to children growing up there. The second is OostWest, situated in Amersfoort’s industrial area. Like Ruigoord, OostWest houses creative studios for artists, but also hosts DJ sets, workshops and courses, a space that is always open for people to come in, which is precisely what I did when I visited. I had the chance to speak with Rob, one of its founders, and while he showed me around, both he and an artist working there explained the main strength of OostWest: that artists do not create in isolation, but can inspire one another and engage with the people who walk in. OostWest is not defined by its original purpose as a container for industry, but by what happens inside it. This brings us back to the concept of Thirdspace: its ontological meaning defines the role of OostWest far more than its material appearance. The main value of both Ruigoord and OostWest is, without doubt, their sense of community. There, art is not isolated, displayed behind glass on white walls. Art lives through contact between people, not through consumerism and rules. Making art free, accessible and open to everyone is also a way of making the world more creative, encouraging people to make art themselves, as a tool of expression and freedom. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl ‘Het idee dat onze cultuur “wit” is, dat is gewoon niet waar. Misschien wel voor een oudere generatie, maar als je onder de vijftig bent is het al niet meer waar.’ Charl Landvreugd schreef met “Dutch Afro Becomings: Hybrid Being in Black Art and Culture“ een boek dat iedereen zou moeten lezen die geïnteresseerd is in de ontwikkeling van de Nederlandse cu…

In Nederland maken mensen meer theater dan dat er mensen naar het theater gaan. Beetje kromme zin, maar het moet wel gezegd: amateurtheater is nog steeds een vrij bloeiende kunstvorm, zeker buiten de grote steden. Mogelijk is het niet de meest jonge en diverse kunstvorm van het land, al compenseren de vele jongerentheaterscholen dat weer. Meestal zijn voorstellingen, in hun vrije tijd gemaakt door mensen die hun geld verdienen met een gewone baan, ook niet bedoeld voor een groot, landelijk publiek. Soms zijn zulke voorstellingen er wel, zoals bij Leidse amateurs die ik goed ken, en toen ik een paar weken geleden ging kijken bij ‘Om te beginnen bij het begin’ had ik wel zo’n voorstelling te pakken. Ouderdom Het stuk past in een ontwikkeling die onvermijdelijk is: we leven steeds langer, en de mensen die in de grote bloeitijd van het amateurtheater, in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, met hun kunst begonnen, krijgen te maken met ouderdomsverschijnselen, zoals dementie. Hoe werkt zoiets door in de kunst die mensen voor elkaar maken? De voorstelling die ik in Hoorn meemaakte vertelt het verhaal van een ziekteproces, van zeer nabij verteld door de weduwe van een aan Alzheimer overleden theatermaker. Hoe ga je om met zo’n proces, moet en kan je daar theater van maken? Hoe zit het eigenlijk met euthanasie? Het is niet niks waar deze liefhebbers in hun vrije tijd theater over hebben gemaakt. Hieronder vind je de hoogtepunten, per moment gerangschikt, voor als je wil zappen. * Wat is de voorstelling "Om te beginnen bij het begin"? (00:03:13) * Welke rol speelde Jos van Dijk als inspirator van het Nederlandse amateurtheater? (00:05:01) * Hoe houd je het veertig jaar vol als amateur?(00:08:08) * Het ziekteproces (00:20:18) * Theater als steun bij dementie en de rol van de gemeenschap (00:24:28) * Het maakproces: rouw, theatrale afstand en de rol van de acteur (00:27:00) * Dylan Thomas, accordeonmuziek en de dramaturgische structuur (00:32:28) * Euthanasie en de grenzen van de wet (00:37:02) Het is zeer de moeite waard het hele gesprek te luisteren! Fijn dat je meeleest! Deel deze podcast met anderen! 15.000 luisteraars De nieuwsrubriek, halverwege, bevat een paar interessante nieuwsfeiten, die we in onze volgende editie uitgebreider zullen behandelen. Zoals over het Nederlands Fotomuseum. Luister ondertussen naar deze aflevering van De Omslag. Net als de gemiddeld 15.000 anderen die naar de vorige afleveringen luisterden. Volgende editie nemen we - opnieuw live - op in TivoliVredenburg. Dan, op 30 april, spreken we met Charl Landvreugd en Judy Mesman over hoe Nederland een plak kan worden waarin kunst van iedereen gelijkwaardig is, ongeacht afkomst en huidskleur. Je kunt erbij zijn, reserveer dan wel eerst bij TivoliVredenburg! Met vriendelijke groet! Wijbrand Schaap Met dank aan de medewerkers van TivoliVredenburg! This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

“Iemand begon op zeker moment heel hard ‘Give Peace a Chance’ te zingen, en een keer haakten ervaren actievoerders ook de armen in elkaar om zo verzet te plegen.” Zo beschrijft theatermaker Marte Boneschansker gebeurtenissen tijdens ‘Opstand’, een indringende gebeurtenis die 50 toeschouwers per keer dwingt om te kiezen tussen meegaandheid of verzet: “Het valt mij op dat professionele kijkers, zoals journalisten, heel vaak buiten de handeling gaan staan.” In dit gesprek, de tweede aflevering van de serie De Omslag, een live opgenomen podcast vanuit TivoliVredenburg, brengen we twee stemmen samen die meer met elkaar te maken hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. Naast Marte Bonenschansker zit Willem van Zeeland, de oud hoofdredacteur van de VPRO, die een boek schreef over hoe Nederland veranderde in de afgelopen halve eeuw. In ‘Trans Brabant Express’, zoals het boek heet, wordt duidelijk hoeveel invloed er al in het oostelijk deel van Noord Brabant is uitgeoefend op de rest van het land, en zelfs de wereld. Gemert Zo blijkt TivoliVredenburg, van waaruit we elke laatste donderdagmiddag van de maand deze podcast opnemen, misschien wel een beetje geïnspireerd op een typisch plattelandsfenomeen: de weidedisco: “Stiekem namen we met het ontwikkelingsteam een voorbeeld aan Time Out in Gemert, een megadiscotheek met meerdere zalen op het Brabantse platteland. Zoiets moest het worden, maar dan grootstedelijk en met een breder cultureel profiel. Het zou een unieke formule worden, nergens anders ter wereld te vinden dan in Utrecht.” Maar ook de wereldcultuur werd een tijdje vanuit Brabant mogelijk gemaakt: “Weinigen zullen weten dat veel beroemde films vanuit Eindhoven gefinancierd worden. PolyGram Films drukte een stempel op de filmcultuur van de jaren negentig met films als Trainspotting, The Big Lebowski, Fargo, Notting Hill, Being John Malkovich en O Brother, Where Art Thou?.” Leiderschap Tijdens het gesprek komen we ook over al dan niet bestaande verschil tussen mannelijk en vrouwelijk leiderschap. Willem van Zeeland sprak uitgebreid met een vrouwelijke hoogleraar die haar feministische leiderschapstheorie toepast op mannelijke en vrouwelijke cursisten. Marte Boneschansker vind het onderscheid tussen mannelijk en vrouwelijk leiderschap hoe dan ook vooral fictief: “Alsof ík niet 16 uur kan doorknallen als het nodig is.” Willem sprak met inspirerende optimisten, Marte Boneschansker heeft door Het Jaar van Verzet, waarin het project ‘Opstand’ ontwikkeld is, een positievere kijk op de mensheid gekregen: “Wij zijn altijd met meer.” Luister daarom naar de podcast, leef het boek van Willem, en kom naar/in ‘Opstand‘. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl Als ‘swing’ in de André Hazes-musical Hij Gelooft In Mij speelde en zong Sjoukje Hoogma zo’n beetje alle rollen tijdens de honderden shows. Fascinerend en bijzonder, maar toch lonkte het musical-genre minder. Na de toneelschool speelde ze Anne in het gelijknamige megatoneelstuk in Amsterdam, onder regie van Theu Boermans. Deze regisseur herinnert Sjoukje… Titelmuziek: Mees Rijken

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl Twee post-it’s. Volgens Machteld Kooij, mediatrainer van de sterren en hun gasten, is dat het enige gereedschap dat je nodig hebt wanneer je uitgenodigd wordt voor een interview. Op het linkerbriefje zet je een gevleugelde uitspraak die je zeker wil meegeven aan de interviewer, en op het rechterbriefje zet je de drie dingen die je in ieder geval gezegd …

This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl Een goed gesprek met Gemma Boon, Day Wissink en Anja Wissink over een uniek boekencafé in Enschede, dat net een prijs heeft gewonnen van 100.000 euro. Muziek: Mees Rijken. Interviewer: Wijbrand Schaap

Opera’s gaan meestal over liefde en dood, zelden over medische procedures. Toch is Over Tijd van Kameroperagezelschap Salix precies dat: een opera over medische procedures. Op basis van persoonlijke ervaringen van regisseur Annemiek van Elst en Elly Scheele ontstond een indringend muziektheaterstuk over IVF, ofwel In Vitro Fertilisatie. Het is de methode om langs kunstmatige weg zwanger te worden, als het niet lukt om langs natuurlijke weg aan de kinderwens te voldoen. Volgens artsen in Londen, waar ze destijds woonden, hadden Annemiek van Elst en haar vriend minder dan 5 procent kans om zwanger te worden. Met het advies om een IVF-procedure te beginnen, bleken dingen toch anders te lopen. Nog vóór de eerste hormooninjecties werden gezet, bleek Annemiek toch zwanger. Hoewel die zwangerschap uiteindelijk mislukte, kreeg Annemiek uiteindelijk toch langs natuurlijke weg een kind, dat op het moment van dit gesprek zeven maanden oud is. 16 jaar Librettist Elly Scheele weet nog niet of ze een kind heeft gekregen. Zij doorliep een IVF-procedure, maar niet om er zelf zwanger mee te worden. Omdat ze zelf geen kinderwens heeft, besloot ze tot eiceldonatie aan de eicelbank. Daar kunnen vrouwen met een onvervulde kinderwens terecht voor vruchtbare eicellen, als ze aar zelf niet over beschikken. Mochten de eicellen van Elly Scheele tot een succesvolle zwangerschap hebben geleid, zal zij daar mogelijk over 16 jaar meer van horen. Genoeg stof voor een gesprek, zeker omdat ik met mijn partner aan het begin van deze eeuw na vijf mislukte IVF-trajecten verder ging als liefdespaar zonder kinderen. Dus gaat het in deze podcast over kinderwensen, hormonen, eenzaamheid, biologische en mechanische klokken. En over opera. Want ‘Over Tijd’, de opera die Scheele schreef en die Annemiek van Elst regisseerde op muziek van componist Tijmen van Tol. Maak je op voor drie kwartier openhartigheid. Over Tijd is tijdens November Music mee te maken op 9 november. Overige speeldata en informatie: OVER TIJD – SALIX kameropera. This is a public episode. If you'd like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit nieuwsbrief.cultuurpers.nl/subscribe