Advertise on podcast: Audycje Kulturalne

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/04/Audycje-Kulturalne-Ksiezyc-ma-zapach-Warszawy.mp3 Powieść Wojciecha Chmielewskiego pozwala na odkrycie stolicy sprzed 30 lat a także na rozważania dotyczące jej kształtu i rzeczywistości za… niemal 300 lat. Jedno pozostaje niezmienne – wielka miłość do miasta. Wojciech Chmielewski, znany przede wszystkim z krótkich form, zaprasza Czytelniczki i Czytelników do lektury powieści „Księżyc ma zapach Warszawy”. To misterna konstrukcja: opowieść o Jacku, niepełnosprawnym studencie historii, osadzona w latach 1988–1993, została uzupełniona futurystyczną wizją badań historyczki Nadii Chabrowej, żyjącej w XXIII wieku. W Audycjach Kulturalnych rozmawialiśmy też o zbiorze opowiadań Chmielewskiego „Sylwia z Gibalaka”. Rozmowy można wysłuchać tutaj: https://audycjekulturalne.pl/wojciech-chmielewski-o-nowym-zbiorze-opowiadan/ Powieść łączy dwa wątki, dwa czasy, dwie płaszczyzny fabularne, dla których łącznikiem jest Warszawa – miłość Wojciecha Chmielewskiego. Wyprawa w przeszłość to pocztówka z Warszawy czasów przełomu, która nie jest sprowadzona wyłącznie do „szczęk”, szarzyzny i Jarmarku Europa. Autor oddaje atmosferę czasu przemiany, młodzieńczych nadziei, fantazji i uczuć- niestety także rozczarowania. Wyobrażenie na temat przyszłości to niezbyt optymistyczna wizja świata podzielonego między dwa mocarstwa: Rosję i Chiny. Groteska miesza się z rozpaczą, humor przesłania beznadzieję. O książce „Księżyc ma zapach Warszawy” opublikowanej przez Państwowy Instytut Wydawniczy opowiedział w Audycjach Kulturalnych Autor, Wojciech Chmielewski.   Artykuł „Księżyc ma zapach Warszawy” – literackie spojrzenie w przeszłość i wyprawa w przyszłość. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/03/Audycje-Kulturalne-Sztuka-Lemkow.mp3 Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie prezentuje pierwszą w historii tak szeroką prezentację dorobku artystycznego tej karpackiej społeczności. Obejmuje twórców uznanych, takich jak Andy Warhol, Epifaniusz Drowniak (Nikifor) czy Jerzy Nowosielski oraz artystki i artystów funkcjonujących dotąd poza głównym nurtem. Wystawa przywraca widzialność twórczości Łemków (nazywanych także Rusinami Karpackimi), która przez lata pozostawała poza głównym nurtem sztuki europejskiej. Udowadnia, że nie jest ona folklorystyczną ciekawostką, lecz żywą, autonomiczną i wielowymiarową częścią kultury – opierającą się na duchowym dziedzictwie Karpat oraz czerpiącą ze współczesnej estetyki. Wystawa nie ucieka od trudnych historycznych doświadczeń: przymusowych migracji, asymilacji, obozu w Talerhofie oraz akcji „Wisła”. Pamięć o tych traumatycznych wydarzeniach powraca w pracach artystek i artystów oraz w przedmiotach codziennego użytku pochodzących z łemkowskich/rusińskich domów. Ekspozycja „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” przełamuje wieloletnią ciszę. Przywraca głos tym, którym przez dekady go odmawiano, pokazuje, że dziedzictwo Łemków/Rusinów Karpackich nie tyle powraca, ile konsekwentnie trwa – mimo prób jego unieważnienia i asymilacji – jako żywy element współczesnej kultury. Wystawę można oglądać do 30 czerwca 2026 r. W Audycjach Kulturalnych opowiedzieli o niej jej twórcy: Michał Szymko oraz Agnieszka Kleszcz. Zdjęcia dzięki uprzejmości Państwowego Muzeum Etnograficznego/fot. Przemysław Walczak Artykuł Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/03/Audycje-Kulturalne-Lista-Polskiego-Dziedzictwa-Filmowego.mp3 Nie jest rankingiem ani przeglądem: to katalog tytułów, które w szczególny sposób współtworzyły polską kulturę, wyobraźnię i pamięć. Projekt Filmoteki Narodowej Instytutu Audiowizualny w pionierski sposób analizuje polską kinematografię, zapraszając do tego nie tylko ekspertów, ale także miłośników kina. Na liście znajdziemy „Akademię Pana Kleksa” czy „Wielką podróż Bolka i Lolka”, w przeciwieństwie do „Ziemi Obiecanej”. Wszystko z powodu unikatowych kryteriów, które decydują o tym jakie filmy trafiły do zestawienia. Na stronie filmu czytamy: „Różnorodność form i gatunków pozwala odsłonić pełnię pamięci audiowizualnej, unikając ograniczenia jej wyłącznie do kanonizowanych arcydzieł”. Doceniane były także pionierskie rozwiązania technologiczne a także aspekt społeczny i zakorzenienie w zbiorowym doświadczeniu. Lista została stworzona w 2025 r., z okazji 70-lecia FINA. Wówczas trafiło na nią 70 filmów. Od 2026 roku proces selekcji stał się cykliczny: każdego roku dodawanych będzie 10 nowych tytułów, nie młodszych niż 20-letnie. Część wyborów będzie dokonywana w drodze plebiscytu, dzięki czemu publiczność współtworzy Listę. Lista Polskiego Dziedzictwa Filmowego jest dostępna na stronie FINA, gdzie można ją wyświetlić alfabetycznie lub chronologicznie. Co ważne, wiele z nich dostępnych jest na platformach Filmoteki. O projekcie opowiedział dyrektor Filmoteki Narodowej Instytutu Audiowizualnego, Tomasz Kolankiewicz. Zdjęcie: Kadr z filmu „Dziewczęta z Nowolipek” NAC Artykuł Lista Polskiego Dziedzictwa Filmowego pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/03/Audycje-Kulturalne-Artur-Rubinstein-Lodz.mp3 Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia, miejsca i ludzi, z którymi był związany, zawsze z wielkim sentymentem mówił o Łodzi, wracając wspomnieniami do przeżyć, jakie w jego pamięci z tym miastem się wiązały. Podkreślał też często, że zawsze czuł, iż w Łodzi ma swoją publiczność, która nigdy go nie zawiedzie, dodając, że jest ona także najbardziej wymagająca. Ważną częścią wystawy „Artur Rubinstein – Moja łódzka publiczność” są wiadomości prezentujące powojenne dzieje koncertów Artura Rubinsteina w Łodzi, a zwłaszcza ostatnie koncert, który odbył się 30 maja 1975 roku. Wszyscy, którzy odwiedzą wystawę, będą mogli poznać wspomnienia grających w tym koncercie muzyków oraz niewidoczne dla publiczności wydarzenia, które w związku z koncertem rozegrały się za kulisami. Kuratorem wystawy jest archiwistka i badaczka Bożena Pellowska-Chudobińska, która opowiedziała o niej w Audycjach Kulturalnych. Ekspozycja „Artur Rubinstein – Moja łódzka publiczność” jest dostępna od 23 stycznia 2026 r. Materiały dzięki uprzejmości Filharmonii Łódzkiej. Foto: Artur Rubinstein z żoną podczas wieczorku w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie przy ul. Pięknej 10 w ramach VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Fotograf: Stefan Deptuszewski, 1960. Odwzorowanie cyfrowe obiektu fizycznego. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Sygn. F. 1569 [3]”). Artykuł „Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/03/Audycje-Kulturalne-Fragmenty-Rzeczywistosci.mp3 Wystawa „Fragmenty rzeczywistości” prezentuje prace jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego malarstwa ekspresyjnego. Ekspozycja ukazuje różnorodne sposoby postrzegania świata, w których odbijają się osobiste doświadczenia Ratajskiego. Sławomir Ratajski należy do tego pokolenia artystów, które bezwarunkowo zaufało malarskiemu medium., czyniąc je jedynym i wyłącznym narzędziem swojej wypowiedzi w polu sztuki. Przełom lat osiemdziesiątych z rewolucją „Solidarności” i w konsekwencji restrykcjami stanu wojennego był zarazem najbardziej owocnym okresem w twórczości młodego artysty. Na wystawie można zobaczyć prace powstałe głównie w ostatniej dekadzie, a także jedno z kluczowych dzieł wczesnego okresu twórczości artysty – „Pochylony obywatel” , obraz namalowany w czasie stanu wojennego. Centralnym punktem ekspozycji jest monumentalne „Fragmenty rzeczywistości”, czyli osiemnaście płócien malowanych przez siedem lat (2018–2025). Dominuje tu kolor – intensywny, wibrujący, spływający kaskadą różów, zieleni, żółcieni. Wyabstrahowane formy prezentowane na ciemnym tle działają jak świetlne impulsy – punkty orientacyjne w bezkresie przestrzeni. W kameralnej, wyciszonej przestrzeni małej sali prezentujemy obraz w trzech częściach: „Przychodzą i odchodzą”  –  obraz dotyka spraw ostatecznych. Pamięć, zapomnienie, życie i śmierć splatają się w nim w jedną, nieoczywistą całość. Wystawę Sławomira Ratajskiego „Fragmenty Rzeczywistości” można oglądać w Kordegardzie Galerii Narodowego Centrum Kultury do 29 marca 2026 r. Kuratorką ekspozycji jest Dorota Monkiewicz. W Audycjach Kulturalnych opowiedział o niej autor prac, artysta Sławomir Ratajski. Fot. NCK / Wojciech Dobrogojski   Artykuł Obrazy do przeżywania – twórczość Sławomira Ratajskiego pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/02/26.02.08-NCK-E16-v1.mp3 Żeglowanie jest koniecznością, życie koniecznością nie jest – maksyma przypisywana Pompejuszowi, odnosi się do jednej z najbardziej poruszających prac Franciszka Bunscha. W rozmowie z Katarzyną Sanocką, syn Franciszka – Jacek Bunsch – opowiada o artystycznej historii rodziny i doświadczeniu pokoleniowym artysty. Franciszek Bunsch – malarz, mistrz grafiki warsztatowej zmarł 23 marca 2025 roku i nie doczekał wystawy swoich prac w Kordegardzie, którą można było oglądać od 11 listopada 2025 do 8 lutego 2026 roku. Słowo navigare w kontekście jego twórczości to żeglowanie przez historię, trudne doświadczenia i ważne wydarzenia, które miały ogromy wpływ na jego artystyczną edukację i wyobraźnię. Geometryczne formy, pejzaże, różnorodne techniki jego prac ukrywają w sobie warstwy znaczeń i motywów. Im dłużej przyglądamy się grafikom artysty, tym zauważamy więcej szczegółów, odniesień i symboli. Zapraszamy do posłuchania opowieści o życiowej Odysei – odnajdywaniu swojej tożsamości, wędrówkach przez grupy artystyczne i spotkaniach z poezją, teatrem, literaturą, które sprowokowały stworzenie wielowarstwowych światów Franciszka. Więcej o wystawie, w tym także tekst kuratorski Jacka Bunscha, znajdziesz na stronie Kordegardy. Artykuł Odyseja Franciszka Bunscha pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/Audycje-Kulturalne-Stanislaw-Staszewski.mp3 Architekt, inżynier, bard, w końcu mąż i ojciec – najnowsza wystawa w Muzeum Literatury przybliża postać Stanisława Staszewskiego, przypominając, że był postacią wielowymiarową, której nie warto sprowadzać wyłącznie do „Taty Kazika”. Na ekspozycji można zobaczyć pamiątki po artyście, w tym prezentowaną po raz pierwszy, gitarę Staszewskiego. Stanisław Staszewski (1925- 1973) był członkiem Armii Krajowej, walczył w Powstaniu Warszawskim, cudem ocalał z obozu w Ebensee. Po wojnie rozpoczął studia architektoniczne, wkrótce został naczelnym architektem Płocka. Pod koniec lat 60. wyemigrował do Paryża. Teksty jego piosenek były inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, a w miejscach z którymi się wiązał, szybko tworzył artystyczne społeczności, w których zyskiwał miano „barda”. Utwory, które po sobie pozostawił, wykonywał nie tylko Kult, ale także Jacek Kaczmarski. Twórcy wystawy „Ta droga była bez końca. O Stanisławie Staszewskim” dotarli do żyjących wciąż przyjaciół i znajomych artysty, udało im się także odkryć niepublikowane wcześniej taśmy i zapiski, będące nie tylko zapisem pracy twórczej Staszewskiego, ale także jego osobowości. Wystawa będzie prezentowana w Muzeum Literatury do 8 marca 2026 r. W Audycjach Kulturalnych opowiedzieli o niej kuratorzy: dr hab. Krzysztof Gajda, prof. UAM; Maciej Kubiak oraz Przemysław Lembicz. Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Literatury. Stanisław Staszewski podczas wesela. Paryż, początek lat 70. Ze zbiorów rodziny Staszewskich Portret Stanisława Staszewskiego. Lata 60. Ze zbiorów rodziny Staszewskich Stanisław Staszewski w mieszkaniu na Rue Oberkampf. Paryż ok. 1972. Ze zbiorów rodziny Staszewskich Artykuł Stanisław Staszewski. „Każdy nosi w sobie prawdę na jego temat”. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/Audycje-Kulturalne-Alicja-Wyszogrodzka.mp3 Przez kilka dekad projektowała tkaniny dekoracyjne, użytkowe i odzieżowe, a makatki, ręczniki czy chusteczki z jej charakterystycznymi pracami, do dzisiaj są obecne w wielu polskich domach. Sensoryczna wystawa w Muzeum Miasta Gdyni jest hołdem dla twórczości artystki. Tworzyła tkaniny radosne i kolorowe, ozdobione unikatowymi wzorami – wykorzystywała motywy roślinne (choć nie lubiła zajmować się kwiatami), zwierzęce, czerpała inspiracje zarówno ze swojego najbliższego otoczenia, jak i z zagranicznych podróży, które pozwalały jej śledzić najnowsze trendy we wzornictwie i designie. Zdecydowanie sięgała po kolory oraz wzory: nowoczesne oraz geometryczne. Wystawa „Alicja Wyszogrodzka. Polskie Projekty Polscy Projektanci” pozwala na doświadczanie wzorów: tkaniny można obserwować z bliska, dotykać a nawet się po nich wspinać. Wszyscy którzy wybiorą się do Muzeum Miasta Gdyni, mogą nie tylko prześledzić cały proces twórczy artystki, ale także podjąć próbę samodzielnego zaprojektowania tkaniny. Ekspozycja jest dostępna do 22.02.2026 r. W Audycjach Kulturalnych opowiedziała o niej współkuratorka, Dorota Dombrowska-Wyżga. Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Miasta Gdyni/ fot. Bogna Kociumbas-Kos Artykuł „Wzory, które się nie nudzą”. Alicja Wyszogrodzka. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/Audycje-Kulturalne-Domicella-Bozekowska.mp3 Jest uznawana za jedną z najważniejszych przedstawicielek sztuki animalistycznej XX wieku. Rysunki, rzeźby i fotografie zafascynowanej naturą artystki, można oglądać w Koszarach Kantonistów na wystawie „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska”, będącej pierwszą od lat tak dużą ekspozycją jej prac. Domicella Bożekowska niemal całe swoje twórcze życie poświęciła studiom nad zrachowaniami zwierząt. Była ich czułą i uważną obserwatorką, tworzyła szkice, rysunki i rzeźby, w których ujawniała się natura zwierzęcia: zwyczaje, sposoby poruszania się i komunikacji. Jej modelami często były mieszkające w jej domu zwierzęta, jak Fuga, pół wilczyca pół pies, mangusta Kitu czy fretka Pandulek. Twórczość Bożekowskiej, przez lata pozostawała poza głównym nurtem sztuki, co oznaczało ograniczone możliwości wystawiania prac – ekspozycje, które udało się jej zrealizować, poruszały trudne wątki związane między innymi z ochroną zwierząt w Polsce. Wystawa „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska” zaprasza do świata artystki, w którym połączyły się fascynacja naturą, talent i doskonały warsztat. Prezentowane są jej rzeźby i rysunki, fotografie z rodzinnego archiwum a także pokazywane po raz pierwszy fragmenty nagrań. Kuratorką wystawy „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska” jest Kalina Cukrowska, współkuratorką i koordynatorką – Anna Szary, która opowiedziała o niej w Audycjach Kulturalnych. Ekspozycja jest dostępna w Koszarach Kantonistów, w Łazienkach Królewskich do maja 2026 r. Zdjęcia dzięki uprzejmości Łazienek Królewskich/ fot. Paweł Czarnecki Artykuł Domicella Bożekowska: „Opętana rysowaniem”. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/NCK-E15-FINAL.mp3 W przededniu 20. rocznicy powstania Narodowego Centrum Kultury, Audycje Kulturalne rozmawiają z dyrektorem NCK-u – Robertem Piaskowskim. 2026 rok to ważny moment w historii Narodowego Centrum Kultury. Przypadają wtedy dwie rocznice – nowsza, czyli 20-lecie NCK-u w obecnym kształcie i 75-lecie powołania do życia instytucji pod tą nazwą. Jest to doskonały moment do podsumowania działalności, spojrzenia w przeszłość i opowiedzenia o planach na przyszłość. Przez tak długi czas NCK stało się mocną marką w świecie kultury, a szerokie spektrum działalności i skuteczność przeprowadzania bardzo różnych projektów, czyni z niego wiodącą instytucję kultury. Z tej okazji gościem Audycji Kulturalnych jest Robert Piaskowski – dyrektor Narodowego Centrum Kultury. Artykuł Kultura: centrum i peryferie – rozmowa z Robertem Piaskowskim pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2025/12/Audycje-Kulturalne-Moda-Tercetu-Egzotycznego.mp3 Charyzmatyczne trio inspirujące się muzyką latynoamerykańską, zapisało się w historii polskiej sceny muzycznej jako zespół, który nikogo nie pozostawiał obojętnym. Podobnie jak kreacje i dopracowany w każdym detalu sceniczny wizerunek, którego pieczołowitość, wyprzedzała swoją epokę. Tercet Egzotyczny powstał w 1963 r. – przez kilka dekad działalności artyści nie tylko podzielili prasę i słuchaczy, ale także zjeździli z koncertami kilka kontynentów i wydali kilkadziesiąt albumów. Charakterystyczne brzmienia i teksty, które nawiązywały do kultury Ameryki Południowej, w Polsce zostały docenione dopiero w latach 90. Twarzą zespołu była Izabela Skrybant- Dziewiatkowska, wokalistka która trafiła do Tercetu z Operetki Wrocławskiej. To właśnie ona dbała o stroje i wizerunek zespołu, dobierając je samodzielnie, niejednokrotnie wydając na kostiumy gros wynagrodzenia. Również ona podkreślała w wywiadach, że misją zespołu, jest przynosić ludziom radość. O tym jak prezentował się zespół, opowiada wystawa w Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, pt. „EXOTICO. Moda Tercetu Egzotycznego”, przygotowana przez autorki: Aleksandrę Cichy, Różę Gołubowską, Kingę Krajewską i Karolinę Roszkowiak. W Audycjach Kulturalnych opowiedziała o niej Kinga Krajewska. Wystawę można było oglądać do końca sierpnia. Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu. Artykuł Kreacja i autentyczność – moda Tercetu Egzotycznego pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2025/12/NCK-09.12-FINAL.mp3 5 grudnia minęło 100 lat od śmierci Noblisty Władysława Stanisława Reymonta. Narodowe Centrum Kultury wydało zbiór esejów, które ukazują twórczość pisarza z perspektywy całego stulecia. W rozmowie Katarzyny Sanockiej o Reymoncie mniej znanym, opowiada jeden z eseistów – prof. IBL PAN, dr hab. Marek Pąkciński. Jak postrzegamy dziś teksty i postać Reymonta? Praca zbiorowa „Reymont. Perspektywy” wydana w serii Jubileusze przez NCK, pod redakcją prof. dr hab. Doroty Samborskiej-Kukuć i dr hab. Beaty Utkowskiej, to zbiór esejów, które ukazują pisarza z wielu różnorodnych perspektyw. Reymont dzięki tej publikacji staje się wielowymiarowy. To pisarz, który z jednej strony był „medium piszącym”, zafascynowanym środowiskiem spirytystów, wierzeniami przedchrześcijańskimi i rytuałami, a z drugiej „medium życia”, czerpiący z otaczającej go rzeczywistości i zapisujący swoje bezpośrednie doświadczenia. W opracowaniu autorzy pochylają się nad Reymontem zarówno „pod lupą” – od strony szczegółu, patrząc z bliska na osobiste elementy codzienności, jak notatniki czy korespondencje z kobietami, którymi był zauroczony. Spoglądają też szerzej, z „lotu ptaka”, wskazując na wpływ dalekich jak i bliskich podróży – od pielgrzymki na Jasną Górę, poprzez inspiracje włoskie i reportaże z USA, po fascynację Japonią. Poza tymi perspektywami, w książce nie mogło zabraknąć też wglądu w klasyczne dzieła pisarza. Esej o „Chłopach”, pozwoli dostrzec wątek starości w perspektywie losu starszych osób na wsi, a tekst o „Ziemi obiecanej” porusza kwestię samotności. Książkę kupisz w Księgarni NCK. fot. B. Budniak. Artykuł Reymont. Perspektywy pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2025/12/Audycje-Kulturalne-Jam-Poselkini-Jego.mp3 „JAM POSEŁKINI JEGO. Język i emocje polskiego średniowiecza” to prezentacja najstarszych tekstów w języku polskim, pochodzących nawet sprzed niemal 800 lat. Wystawa pokazuje, jak wiele elementów dawnej polszczyzny przetrwało do dziś, co się zmieniło, a co w zaskakujący sposób powraca. Na ekspozycji znalazły się m.in.  dwie relikwie polskich dziejów, kultury i Kościoła katolickiego: najstarszy tekst literacki w języku polskim, czyli Kazania świętokrzyskie, ułożone w XIII wieku i świadczące już wówczas o dojrzałości języka polskiego, oraz Psałterz floriański, powstały w XIV wieku dla św. królowej Jadwigi. Niektóre z rękopisów z XV wieku, na co dzień przechowywane w skarbcu Biblioteki Narodowej, nigdy wcześniej nie były eksponowane. Rękopisy sprzed stuleci przypominają, że polszczyzna nie jest martwym, skamieniałym systemem, lecz żywym organizmem, zmienia się i wyzwala emocje. Posełkini, prorokini, walecznica, to nie nowoczesne feminatywy, lecz słowa wyjęte z najstarszych tekstów w języku polskim. „Jam posełkini jego” to opowieść o języku, który łączył naukę i magię, wiarę i prawo, a wreszcie odzwierciedlał codzienne życie średniowiecznego świata. Wystawę można oglądać w Pałacu Rzeczpospolitej do maja 2026 r. W Audycjach Kulturalnych oprowadził nas po niej kurator wystawy, dr Łukasz Kozak. Wystawa otwarta z okazji stulecia odzyskania wywiezionych do Rosji Kazań świętokrzyskich. Zdjęcia dzięki uprzejmości Biblioteki Narodowej/ fot. Paweł Morawiec.   Artykuł Staropolszczyzna wiecznie żywa – nowa wystawa w Bibliotece Narodowej pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2025/12/Audycje-Kulturalne-Hotel-Twoich-Snow.mp3 Miały symbolizować wzrost gospodarczy Polski Ludowej a także pełnić funkcje propagandowe. Wystawa „Hotel Twoich Snów. Architektura hotelowa wielkomiejskiej Polski doby Edwarda Gierka” analizuje ten fenomen, udostępniając zwiedzającym zdjęcia, plany a także pamiątki z wielu nieistniejących już obiektów. W latach 70. XX wieku, władze z Edwardem Gierkiem na czele, zapowiadały budowę „drugiej Polski”, której wizerunek kreować miały przede wszystkim nowoczesne wieżowce w stylu zachodnim. Imponować miała ich skala, forma, usytuowanie czy nazewnictwo, nawet jeśli wśród mieszkańców miast, budziły mieszane uczucia. „Hotele z importu” przyciągały nie tylko sławy, ale także ludzi półświatka. Hotele miały także zarabiać dewizy, a żeby tak się stało, przy ich powstawaniu współpracowali projektanci i przedsiębiorcy, polscy i zagraniczni. Nowe budynki wpisywały się w nurt późnego, powojennego modernizmu, a niekiedy też brutalizmu. Wnętrza tworzone były z dużą pieczołowitością, angażowano artystów i projektantów: projekty strojów dla personelu wyszły z atelier Grażyny Hase, słynne logo hotelu Victoria jest dziełem Romana Duszka. Z Kacprem Kępińskim z Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki rozmawialiśmy w Audycjach Kulturalnych o Hotelu Forum w Krakowie. Nagrania można wysłuchać tutaj. Kres rozwojowi omawianej na wystawie architektury hotelowej, przyniósł stan wojenny, który drastycznie ograniczył napływ gości z zagranicy oraz finansowa zapaść państwa, którego nie było już stać na tak spektakularne inwestycje. Wystawę „Hotel Twoich Snów. Architektura hotelowa wielkomiejskiej Polski doby Edwarda Gierka” Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki można oglądać w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie do 30 listopada 2025 r. Kuratorem wystawy jest Artur Tanikowski z Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki, który opowiedział o niej w Audycjach Kulturalnych. Zdjęcia dzięki uprzejmości Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki. Artykuł Luksus i blichtr – hotelowa architektura lat 70. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2025/12/Audycje-Kulturalne-Natasza-Zylska.mp3 Publiczność pokochała ją za głos, urok osobisty oraz piosenki, które zwalczały codzienną szarzyznę. Natasza Zylska chciała dawać swoją muzyką radość – i choć „Kasztany” w jej wykonaniu grało każde radio, to na początku lat 60. wyjechała z Polski a kilka lat później, zakończyła sceniczną karierę. Jej losom przyjrzało się Muzeum w Gliwicach. Jak zaznaczają twórcy wystawy „Nie tylko „Bajo bongo”. Nowa opowieść o Nataszy Zylskiej”, którą można oglądać w Domu Pamięci Żydów Górnośląskich (oddziale Muzeum w Gliwicach), biografia artystki jest pełnia sprzeczności i niejasności. Urodziła się w 1933 r. w Wilnie, jako Natalia Zygelman i już jako dziewczynka rozpoczęła swoją przygodę ze śpiewaniem. Jak ustalili twórcy wystawy, cały okres drugiej wojny światowej spędziła wraz z rodziną w Kraju Ałtajskim, na południu Syberii. W 1945 r. przyjechała do Katowic, gdzie uczyła się w technikum górniczym i rozpoczęła karierę wokalną w Wojewódzkim Domu Kultury. Tam spotkała Waldemara Kazanckiego, do którego zespołu dołączyła i dzięki któremu uzyskała status gwiazdy. Piosenki „Czekolada”, „Bajo Bongo” czy „Kasztany” przyniosły jej ogromną popularność. Mimo to w 1963 r. wyjechała wraz z rodziną do Tel Awiwu, gdzie osiadła na stałe. W 1970 r. po raz ostatni pojawiła się na scenie – oddała się życiu rodzinnemu, oraz nowej pasji, ceramice. O poszukiwaniach prawdy o losach Nataszy Zylskiej oraz jej ogromnym fenomenie, opowiedział w Audycjach Kulturalnych dyrektor Muzeum w Gliwicach, Leszek Jodliński. Kuratorką wystawy „Nie tylko „Bajo bongo”. Nowa opowieść o Nataszy Zylskiej” jest Larysa Michalska. Ekspozycję można oglądać w Domu Pamięci Żydów Górnośląskich w Gliwicach do 21 stycznia 2025 r. Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum w Gliwicach.   Artykuł Natasza Zylska – tajemnicze losy ikony lat 50. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.