Advertise on podcast: Annemieke Wilmsen

In deze aflevering neem ik je mee in een patroon wat veel vrouwen zullen herkennen: het niet kunnen stoppen met zorgen voor de ander. Altijd aan staan, altijd invoelen, altijd dragen en ondertussen jezelf structureel vergeten. 'Als het met hen goed gaat, gaat het met mij ook goed.' En toch voelt het diep van binnen leeg. Ik leg uit wat relationeel trauma is en waarom dit niks te maken heeft met 'te lief zijn', maar alles met wat je zenuwstelstel ooit heeft moeten leren om liefde niet te verliezen. We duiken in: - waarom zorgen voor, vaak geen keuze is, maar een aangeleerde overlevingsstrategie - hoe een tekort aan liefde in je vroeg leven maakt dat geven voorwaardelijk voelt - waarom je blijft geven vanuit een leeg kopje, ook al weet je rationeel dat het niet klopt - het verschil tussen geven vanuit verbinding en geven vanuit angst - hoe je dit patroon daadwerkelijk kunt helen en dat is niet door er alleen over te praten Ik neem je ook een klein stukje mee in mijn werkwijze: - TTC® voor het loslaten van het opgeslagen trauma in je lichaam en zenuwstelsel - coaching om die nieuwe staat van zijn te verankeren in je identiteit en daarmee in je relaties & je dagelijkse leven Als deze aflevering iets in je raakt, is dat geen toeval. Dan is dit waarschijnlijk een oud patroon dat klaar is om losgelaten te worden en een nieuwe manier van ZIJN die wil landen. In mijn 1-op-1 traject Gouden Essentie werk ik met TTC® om het opgeslagen trauma (zonder herbeleving) uit het lichaam los te laten, en met coaching om die nieuwe manier van zijn te verankeren in jezelf en daarmee in je leven & je relaties. Hier lees je er alles over: https://www.annemiekewilmsen.com/gouden-essentie/

In deze aflevering gaat het over emoties en waarom je die vooral geen plek wilt geven. Emoties willen gezien, gehoord en gevoeld worden. Veel mensen zijn bang om oude pijn aan te raken, uit angst dat het te veel wordt. Maar wat vaak vergeten wordt, is dat je systeem ongelofelijk wijs is en nooit te veel naar boven zal laten komen. Altijd alleen wat je aan kunt en wat je kunt dragen op dat moment. Als kind lijkt alles groter, ook emoties en gebeurtenissen, als volwassene kun je daar nu wél bij blijven. Ik deel over het moment waarin er geen ruimte was voor mijn gevoelens van woede en machteloosheid. Hoe ik ze een plek gaf en wat het me opleverde toen ik ze -met begeleiding- alsnog toeliet. Hoeveel ruimte en verlichting dat heeft gebracht. Dit is ook wat ik vaak terug hoor in mijn praktijk na sessies: mensen voelen zich lichter, vrijer, alsof er iets van hen afgevallen is. Je hoort mensen vaak zeggen: je moet het een plek geven. Maar wat je een plek geeft, zet je letterlijk vast in je lijf. Emoties zijn energie en willen bewegen, door je heen.

-Een praktijkvoorbeeld: van een vrouw die al jaren kampt met paniekaanvallen, zonder duidelijke oorzaak. Totdat we samen uitkristalliseren wat er werkelijk speelt: opgeslagen trauma een overweldigd zenuwstelsel wat nooit heeft kunnen ontladen. - Waarom trauma niet altijd heftig of dramatisch hoeft te zijn, trauma is niet per definitie wat er gebeurde, maar wat het zenuwstelsel niet kon verwerken op dat moment. Overweldiging, bevriezing, overleven. Dat kan zich later uiten als paniek, spanning, vermoeidheid, onverklaarbare klachten of simpelweg het gevoel dat je lichaam nooit écht veilig voelt. - Hoe ik tijdens mijn opleiding tot TTC®-facilitator letterlijk in duizend stukjes brak toen we met het maag-fascia werkten. Omdat mijn lichaam zich herinnerde wat mijn hoofd al had weggestopt. - Opgeslagen pijn in het lichaam: trauma zit niet alleen in herinneringen, maar in spieren, bindweefsel, fascia en het zenuwstelsel. En nee, dat uit zich niet altijd in paniekaanvallen. Soms is het veel subtieler, stillere signalen, maar net zo bepalend. - "The body keeps the score" Een uitspraak die ik vaak gebruik en deze aflevering maakt heel mooi duidelijk waarom. Mentaal, lichamelijk en energetisch werk zijn geen losse onderdelen, ze versterken elkaar. Samen vormen ze een rond, dragend fundament voor echte, blijvende verandering. Voor wie is deze aflevering: Voor vrouwen die al veel hebben geprobeerd. Die begrijpen wat er gebeurd is, en het nog steeds voelen in hun lijf. Voor wie merkt dat praten alleen niet genoeg is. Luister mee en ontdek waarom je lichaam de sleutel is.

In deze eerste aflevering deel ik een vraag die tijdens het live event van Kim Munnecom - Word een master in manifesteren, bij mij is blijven hangen. Tijdens het event werd er een vrouw uitgenodigd op het podium, -Liset Prinsen- ze is ongeneselijk ziek en wat zij deelde was zo inspirerend. Het ging niet over ziek zijn maar over leven. Over keuzes die je uitstelt, omdat je denkt dat er later nog tijd voor is. Dat moment bracht me bij iets wat ik vaker zie, ook in mijn werk als mentor. We voelen heel goed wat we eigenlijk willen, alleen wachten we. Tot het beter uitkomt, tot er meer rust is, tot we er 'klaar' voor zijn. Ik neem je mee in mijn take-aways van dat event en in wat wachten werkelijk doet. Je hoort onder andere: - wat er verandert als je stopt met uitstellen en verantwoordelijkheid neemt voor wat je voelt, verlangt en weet - hoe je jezelf steeds opnieuw tegenhoudt bij het maken van keuzes die je allang voelt - wat er gebeurd als je jezelf serieus neemt in je keuzes - waarom wachten vaak vermijding is - en hoe je jezelf klein houdt door te blijven twijfelen Als je voelt dat er iets in jou op de rem staat en eerlijk durft te kijken naar de vraag: waar wacht ik eigenlijk nog op? Luister dan deze aflevering.