Advertise on podcast: Radyonda Haluk var...

Çocuklara, yaşlılara, kimsesizlere, fiziksel engelli olanlara, hayvanlara, doğaya verilen destek çok kıymetli. Elbette bu desteğin bilinçli olması, doğru kapasitenin doğru yerde ve düzgün amaçlar için kullanılması gerekiyor...

İzlediğimiz programların içeriğinden tutun, ekran karşısında geçen zamana, hayatın gerçeklerinden uzaklaşmaktan tutun, bireyselleşmeye kadar ne çok şey var daha güzel olabilecek...

Eğitim sisteminde büyük bir reform gerçekleşse mesela; çocukların daha küçük yaşta, yatkınlıklarını, hangi meslekte daha mutlu olacaklarını analiz edip, o yönde yetiştirip geliştirsin...

Hayatı daha nitelikli hale getirebilecek ve yapabileceğimiz ne çok şey var aslında... Bu seride bambaşka konularda şunu soracağız kendimize: bir şeyleri farklı yapsak, o yönde güzel niyetler koysak Daha Güzel Olmaz mı? İlk konumuz Yapılanma...

Ne zaman bir güne keyifle, her şeyin olumlu tarafını görerek ve küçücük şeylere bile sevgiyle bakarak başlasak, bütün işler rast gidiyor, bütün yollar su gibi akmıyor mu?

Bizlerin bir arada yaşayabilmesinin yolu, aynı şeylerden hoşlanmak veya hoşlanmamaktan geçmiyor, birbirimizin kırmızı çizgilerine saygı duymaktan, ortak değerlerde buluşmaktan geçiyor...

Kendini başkalarıyla kıyaslayanlar, genellikle kendinden ve sahip olduklarından memnun olmayan ve hesap defterinde keşke ve pişmanlık biriktiren kişilerdir...

Kendi hikayende ilerleyebilmenin yolu, senin enkazını bir başkasının kaldırmasını beklemeyi ve ne kadar değerli olduğunu bir başkasının belgelemesine ihtiyaç duymayı bırakmaktan geçiyor...

Oturduğumuz veya oturtulduğumuz kadercilik, kurban koltuğunda kalmaya devam etmek istiyor muyuz, yoksa yepyeni ve daha farklı bir yere mi konumlandıracağız kendimizi?

Fikrini söylememenin, duyguyu belli etmemenin adaptan sayıldığı, gerekli gereksiz nezaket göstermenin görgü sayıldığı ailelerden geliyoruz...

Bir insanı, başına gelenleri, tercihlerini ve nedenlerini tam olarak anlamak mümkün olmayabilir. Ama mesele bu değil zaten...

Verilen her emek karşılık bekler mi, sevmek beraberinde emek vermeyi getirir mi, her ilişki emeği hak eder mi?

İlişkilerinizde bir denge var mı ve bu dengenin ağırlık merkezi nerede?

Aradaki kan bağı yeterli olur mu aile olmaya, sağlıklı, güzel bir ilişki yaşamaya..?

Kimimiz ebeveyn olmayı kendi sahip olduğumuz boşlukları doldurmak, kimimiz kendi yaralarımızı telafi etmek, kimimiz ısrarla nasıl gördüysek onu uygulamak, kimimizse bu kitabı yeni baştan yazmak olarak algılıyor ve elimizden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyoruz...