Advertise on podcast: Art Transparent | Przegląd Sztuki SURVIVAL

Odszukiwanie artystek, o których pamięć nikt się nie zatroszczył to jedno z najważniejszych założeń cyklu „15% abstrakcji”, który prowadzimy w naszej fundacji Art Transparent od 2018 roku. Dzięki temu ułatwiamy współczesnym osobom artystycznym odkrywanie korzeni i dialog z artystkami powojennego Wrocławia. Projekt dokumentuje, przypomina i przywraca pamięć o zapomnianych artystkach związanych ze środowiskiem wrocławskim. Punktem wyjścia była wystawa poświęcona Hannie Krzetuskiej – malarce, która przez lata pozostawała w cieniu męża, mimo własnych osiągnięć artystycznych. Z czasem inicjatywa rozrosła się w cykl wystaw, forów, podcastów i publikacji poświęconych twórczyniom ceramiki, rzeźby, malarstwa i innych dziedzin sztuki. Twórczynie i twórcy projektu dążą do ocalenia historii artystek, których dorobek często został rozproszony lub zapomniany, oraz do zbudowania mostu między pokoleniami współczesnych i dawnych twórczyń. Audycja jest więc formą „żywego archiwum” – zapisem rozmów, wspomnień i refleksji, które ratują kobiece dziedzictwo artystyczne Wrocławia przed zatarciem. Na okładce odcinka: Na pierwszym planie obiekt Karoliny Szymanowskiej, na drugim obraz Krzesławy Maliszewskiej, fot. Małgorzata Kujda

„Tyle przekazałam. Cały czas to jest kwestia doświadczenia, które mogłabym przekazać, które do tej pory przekazywałam studentom i to się bardzo dla mnie liczy” – mówi ceramiczka i projektantka Lidia Kupczyńska-Jankowiak w rozmowie z Miłą Bożek. Lidia Kupczyńska-Jankowiak opowiada o swoim życiu z ceramiką: od pierwszych doświadczeń w MDK, przez studia i pracę w zakładach ceramicznych, aż po wieloletnią działalność na Akademii Sztuk Pięknych. Wspomina mistrzów, takich jak Halina Olech i Eugeniusz Geppert, kulisy projektowania dla przemysłu, relacje z robotnikami i ceramikarską „rodziną”, a także swoją pieczołowitą troskę o zachowanie dorobku – od domowego strychu po kolekcje muzealne i przestrzeń miejską Wrocławia. Mówi o zmianach w ceramice, o wpływie technologii i pandemii na jej myślenie o formie użytkowej, oraz o tym, jak ważne jest, by sztuka i nazwiska twórczyń nie znikały w „białych plamach” historii. Wypełniamy białe plamy wrocławskiej historii. Zapraszamy do odsłuchania odcinka naszej audycji, która w każdą środę między 23.10 a 13.11.2025 emitowana była w Radiu Wrocław Kultura. Podczas rozmów odkrywamy wybitne artystki — rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia. Wysłuchaj herstorii, które zmienią Twoje spojrzenie na Wrocław. Redaktorką audycji jest Miła Bożek. Więcej informacji: https://arttransparent.org/biale-plamy-sa-2025/audycja-w-radio-wroclaw-kultura/ Na okładce wpisu: Lidia Kupczyńska-Jankowiak, fot. Małgorzata Kujda

W tym odcinku Miła Bożek rozmawia z prof. Krystyną Cybińską – wybitną artystką, ceramiczką, wykładowczynią i jedną z najważniejszych postaci wrocławskiego środowiska artystycznego. To rozmowa o pamięci, sztuce i sile tworzenia – o dzieciństwie naznaczonym wojną, o odkrywaniu talentu i o tym, jak glina może stać się językiem duchowego przetrwania. Profesor Cybińska opowiada o swoich studiach, pierwszych nauczycielach, o tym, dlaczego warsztat jest fundamentem każdej sztuki i jak rozpoznać prawdziwy talent. Z czułością i humorem wspomina kobiety swojej rodziny – silne, niezależne, mądre – oraz własne doświadczenia nauczycielki i artystki, która z natury czerpie inspirację i sens. To opowieść o tym, że sztuka nie jest wyborem, ale przymusem. O tym, że forma naturalnie kształtowana jest doskonale piękna. I o tym, że – jak mówi prof. Cybińska – „warsztat to jest jak, a twórczość to jest co”. Wypełniamy białe plamy wrocławskiej historii. Zapraszamy do odsłuchania odcinka naszej audycji, która w każdą środę między 23.10 a 13.11.2025 emitowana była w Radiu Wrocław Kultura. Podczas rozmów odkrywamy wybitne artystki — rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia. Wysłuchaj herstorii, które zmienią Twoje spojrzenie na Wrocław. Redaktorką audycji jest Miła Bożek. Więcej informacji: https://arttransparent.org/biale-plamy-sa-2025/audycja-w-radio-wroclaw-kultura/ Na okładce odcinka: prof. Krystyna Cybińska, fot. Grzegorz Stadnik, dzięki uprzejmości Fine Art Gallery i Anny Gendaj

Karolina Dzimira-Zarzycka opowiada o powojennych wrocławiskich rzeźbiarkach, pokazując ich świat przez biografię Łucji Skomorowskiej-Wilimowskiej.Dowiesz się: Kim była Łucja Skomorowska-Wilamowska i jaki wpływ miała na polską rzeźbę powojenną. Jak wyglądały warunki na powojennej uczelni – zarówno w kontekście społecznym, jak i zaopatrzenia pracowni i dostępu do nich. Jak na działalność uczelni i panującą w niej atmosferę wpływała trauma wojenna. Dlaczego Wrocław stał się tak silnym ośrodkiem szkła i ceramiki. Jak wyglądał problem ciągłości „kobiecej” w rzeźbie. Jak płeć oraz role społeczne wpływały na postrzeganie twórczości.Jaki wpływ na działalność artystyczną miały polityka i opresja PRL. Jak wyglądały pracownie oraz infrastruktura dla osób artystycznych zaraz po wojnie. Jak powojenna potrzeba społeczna „znakowania” przestrzeni wpływała na specjalizacje artystek. Jak wyglądała polityka dotycząca rzeźby plenerowej: planowanie, finansowanie, zamawianie, opieka nad nią. Jak wyglądały wynagrodzenia za pracę osób artystycznych przed i po wojnie. Jaka była widoczność rzeźby w skali ogólnopolskiej. Wykład odbył się 11 października 2025 podczas forum popularnonaukowe z cyklu „15% abstrakcji”, którego organizatorką jest fundacja Art Transparent. W tym roku skupiliśmy się na społecznych, wytwórczych i afektywnych wymiarach pracy artystek, szczególną uwagę poświęciliśmy dolnośląskim rzeźbiarkom, ceramiczkom i projektantkom. Więcej informacji na: https://arttransparent.org/biale-plamy-sa-2025/forum-z-cyklu-15-abstrakcji/ Forum „Białe plamy są… – rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia” było otwartą przestrzenią pozwalającą na zebranie rozproszonych materiałów i opowieści dotyczących biografii i twórczości wrocławskich rzeźbiarek i ceramiczek, m.in. Janinie Szczypczyńskiej, Reginie Konieczce, czy siostrach Skomorowskich. Odbyły się cztery rozmowy i wykład, podczas których przyglądałyśmy się nie tylko historycznym kontekstom biografii twórczyń, ale także ich spuściźnie i wpływie na sztukę kolejnych pokoleń.

Rozmowa redaktor Miły Bożek z artystką Ireną Lipską-Zworską to opowieść o drodze twórczej, pasji do ceramiki i życiu poświęconym sztuce. Artystka wspomina swoje początki, studia na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, pierwsze doświadczenia z gliną oraz pracę w fabrykach porcelany. Mówi o inspiracjach naturą, o roli kobiet w sztuce ceramicznej i o tym, że tworzenie stało się dla niej sposobem na życie i źródłem radości. To ciepła, pełna wspomnień i mądrości rozmowa o sztuce, pracy i miłości do gliny. Rozmowę prof. Irena Lipska-Zworska zakończyła słowami: „Sztuka mnie trzymała czasami w trudnych w życiu chwilach. Bardzo pomagała i była trochę lekarstwem. Naprawdę, bardzo mi pomagała”. Wypełniamy białe plamy wrocławskiej historii. Zapraszamy do odsłuchania odcinka naszej audycji, która w każdą środę między 23.10 a 13.11.2025 emitowana była w Radiu Wrocław Kultura. Podczas rozmów odkrywamy wybitne artystki — rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia. Wysłuchaj herstorii, które zmienią Twoje spojrzenie na Wrocław. Redaktorką audycji jest Miła Bożek. Więcej informacji: https://arttransparent.org/biale-plamy-sa-2025/audycja-w-radio-wroclaw-kultura/ Na okładce odcinka: prof. Irena Lipska-Zworska, fot. Dzikie Studio, dzięki uprzejmości Fine Art Gallery i Anny Gendaj

Rozmowa Małgorzaty Miśniakiewicz z Iloną Witkowską i Alicją Kielan wokół pracy wideo, którą przygotowały na potrzeby wystawy „Niektórzy nie pamiętają koloru oczu swojej matki”. Film porusza kwestie pamięci o twórczości powojennych artystek ze szczególnym uwzględnieniem sztuki Krystyny Michałowskiej, z której pracami zostanie on na wystawie zestawiony. Artystki i współkuratorka wystawy rozmawiają o metodzie opartej na emocjonalnym odbiorze anonimowych dzieł, o relacji poezji i obrazu, o wymazywaniu artystek z historii, a także o napięciu między życiem prywatnym a twórczością. Dzięki tej rozmowie dowiesz się: Jakie założenia przyjęły Ilona Witkowska (poetka) i Alicja Kielan (artystka) w swojej pracy wideo oraz do jakiej pracy nim nawiązują i z jakich metod filmowych skorzystały.Jakie obiekty Krystyny Michałowskiej-Podsiadły wykorzystały w filmie.Z jakimi trudnościami społecznymi mierzyły się powojenne artystki.Jak wyglądała dynamika pracy Ilony Witkowskiej i Alicji Kielan nad filmem.Jak powstał tytuł wystawy „Niektórzy nie pamiętają koloru oczu swojej matki”.Rozmowa odbyła się 11 października 2025 podczas forum popularnonaukowe z cyklu „15% abstrakcji”, którego organizatorką jest fundacja Art Transparent. W tym roku skupiliśmy się na społecznych, wytwórczych i afektywnych wymiarach pracy artystek, szczególną uwagę poświęciliśmy dolnośląskim rzeźbiarkom, ceramiczkom i projektantkom. Forum „Białe plamy są… – rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia” było otwartą przestrzenią pozwalającą na zebranie rozproszonych materiałów i opowieści dotyczących biografii i twórczości wrocławskich rzeźbiarek i ceramiczek, m.in. Janinie Szczypczyńskiej, Reginie Konieczce, czy siostrach Skomorowskich. Odbyły się cztery rozmowy i wykład, podczas których przyglądałyśmy się nie tylko historycznym kontekstom biografii twórczyń, ale także ich spuściźnie i wpływie na sztukę kolejnych pokoleń.

Rozmawiają Renata Bonter i Lidia Kupczyńska-Jankowiak, Rozmowa pokazuje drogę od powojennej, fabrycznej ceramiki projektowanej pod państwowy przemysł, przez dramat transformacji i upadek zakładów, aż po dzisiejszy model ceramiczek-projektantek, który działa w małej skali, łączy tradycyjne rzemiosło z nowymi technologiami, myśli ekologicznie i często traktuje ceramikę jako medium budowania sensu, tożsamości i… własnego dobrostanu. Rozmowa Renaty Bonter i Lidii Kupczyńskiej-Jankowiak krąży wokół trzech głównych wątków: historii wrocławskiej ceramiki, współpracy z przemysłem i dzisiejszej edukacji/profesji ceramiczek.Dzięki tej rozmowie dowiesz się:skąd się wzięła „Wrocławska Szkoła Ceramiki”,🏺 jak wyglądała współpraca z przemysłem,☕️ jak transformacja wpłynęła na zawód ceramiczek,🍵 co to znaczy kształcić ceramiczki i ceramików „teraz”,🏺 jak zmieniła się rola projektantki oraz jak zmienił się ich model pracy,☕️ znaczenie tożsamości, lokalności i zrównoważonego podejścia do materiałów w ceramice,🍵 jak wygląda współczesna edukacja: między tradycją a nową technologią,🏺 gdzie ceramiczki pracują po studiach.Rozmowa odbyła się 11 października 2025 podczas forum popularnonaukowe z cyklu „15% abstrakcji”, którego organizatorką jest fundacja Art Transparent. W tym roku skupiliśmy się na społecznych, wytwórczych i afektywnych wymiarach pracy artystek, szczególną uwagę poświęciliśmy dolnośląskim rzeźbiarkom, ceramiczkom i projektantkom.Forum „Białe plamy są… – rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia” było otwartą przestrzenią pozwalającą na zebranie rozproszonych materiałów i opowieści dotyczących biografii i twórczości wrocławskich rzeźbiarek i ceramiczek, m.in. Janinie Szczypczyńskiej, Reginie Konieczce, czy siostrach Skomorowskich. Odbyły się cztery rozmowy i wykład, podczas których przyglądałyśmy się nie tylko historycznym kontekstom biografii twórczyń, ale także ich spuściźnie i wpływie na sztukę kolejnych pokoleń.

Ten odcinek to opowieść o spotkaniu sztuki, przemysłu i kobiet na Dolnym Śląsku po 1945 roku. Iwona Kałuża (historyczka sztuki) i Maciej Mądry (historyk) pokazują, jak zmiana granic po wojnie, rozwój fabryk włókienniczych i ceramicznych oraz socjalistyczna propaganda przełożyły się na codzienność kobiet – robotnic i artystek – pracujących w zakładach przemysłowych.Dowiesz się między innymi:→ dlaczego Dolny Śląsk stał się tak ważnym regionem przemysłowym i co naprawdę stało się z fabrykami po wojnie,→ jak wyglądała feminizacja przemysłu lekkiego – dlaczego w włókiennictwie i ceramice pracowało tak wiele kobiet,→ jakie były warunki pracy kobiet: hałas, temperatura, wilgoć, praca akordowa oraz zaplecze socjalne np. żłobki przy zakładach pracy,→ jak państwo próbowało „estetyzować” codzienność: Biuro Nadzoru Estetyki Produkcji, Instytut Wzornictwa Przemysłowego,→ w jaki sposób artystki i artyści trafiali do fabryk – projektując porcelanę, tkaniny, a nawet maszyny dla przemysłu ciężkiego (np. walce drogowe dla Fadromy),→ jak działał mecenat zakładów pracy: galerie w fabrykach, wystawy dla robotników, możliwość kupowania dzieł na raty,→ dlaczego praktyki studenckie w hutach i fabrykach porcelany były wyjątkową szansą na eksperymenty artystyczne – i dlaczego dziś tak bardzo tego brakuje.To odcinek o tym, jak kobiety, sztuka i fabryki współtworzyły powojenny Dolny Śląsk – z całym jego paradoksem między propagandą, wyzyskiem, a realną emancypacją i twórczością.Rozmowa odbyła się podczas forum popularnonaukowe z cyklu "15% abstrakcji", którego organizatorką jest fundacja Art Transparent.W tym roku skupiliśmy się na społecznych, wytwórczych i afektywnych wymiarach pracy artystek, szczególną uwagę poświęciliśmy dolnośląskim rzeźbiarkom, ceramiczkom i projektantkom. Forum „Białe plamy są…. – rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia” było otwartą przestrzenią pozwalającą na zebranie rozproszonych materiałów i opowieści dotyczących biografii i twórczości wrocławskich rzeźbiarek i ceramiczek, m.in. Janinie Szczypczyńskiej, Reginie Konieczce, czy siostrach Skomorowskich. Odbyły się cztery rozmowy i wykład, podczas których przyglądałyśmy się nie tylko historycznym kontekstom biografii twórczyń, ale także ich spuściźnie i wpływie na sztukę kolejnych pokoleń. Więcej na: https://arttransparent.org/biale-plamy-sa-2025/forum-z-cyklu-15-abstrakcji//Zadanie „Białe plamy są…. – rzeźbiarki i ceramiczki powojennego Wrocławia” dofinansowano ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w ramach programu „Patriotyzm Jutra”

W rozmowie biorą udział ekspertki i praktyczki związane ze sztuką, w tym Barbara Banaś (kuratorka ceramiki i szkła współczesnego w Muzeum Narodowym we Wrocławiu), prof. Katarzyna Koczyńska-Kielan (ASP we Wrocławiu), Marta Drobińska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki). W tym odcinku rozmawiam o: Wyzwania związane z dokumentowaniem dorobku artystek, które były marginalizowane w dyskursie historycznym. Rola uczelni artystycznych w archiwizacji prac twórczyń. Trudności w zachowaniu i odnalezieniu dokumentacji artystycznej. Detektywistyczne odkrycia archiwalnych zbiorów i ich znaczenie dla historii sztuki. Przywracanie pamięci o zapomnianych postaciach dzięki pracy badaczy i nowoczesnym narzędziom. Refleksja nad rolą kobiet w sztuce i potrzebą ich pełniejszego uwzględnienia w narracjach historycznych. / Podcast „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” to część cyklu „15% abstrakcji” organizowanego przez Fundację Art Transparent, poświęconego historii i twórczości wrocławskich artystek, często pozostających w cieniu kolegów. więcej informacji: https://arttransparent.org/event/biale-plamy/ // Grafika: Irena Lipska-Zworska na tle wystawy studenckiej w PWSSP we Wrocławiu, 1959, fot. Zdzisław Holuka, archiwum Ośrodka Dokumentacji Sztuki ASP im. E. Gepperta we Wrocławiu. /// Przedsięwzięcie pt. „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” jest objęte wsparciem bezzwrotnym w formie grantu z planu rozwojowego (KPO) w ramach Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.

Uczestniczki dyskutują o ceramice unikatowej jako niedocenianej formie sztuki. W rozmowie biorą udział Anna Gendaj (założycielka Fine Art Gallery, specjalizującej się wyłącznie w ceramice unikatowej), Anna Malicka-Zamorska (artystka i wykładowczyni związana z ceramiką od lat 60.), Bożena Sacharczuk (wykładowczyni na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu) oraz inni eksperci z dziedziny sztuki ceramicznej. Dowiesz się: Czym różni się ceramika unikatowa od ceramiki użytkowej oraz porcelany. Dlaczego ceramika unikatowa, mimo swojego artystycznego charakteru, pozostaje w cieniu innych dziedzin sztuki. Jak wygląda proces tworzenia ceramiki unikatowej, wymagający ogromnej precyzji i czasu. Jakie wyzwania stoją przed galeriami i artystami w promowaniu tej niszowej, ale fascynującej formy sztuki. Rzucamy światło na trudności związane z budowaniem świadomości o ceramice unikatowej w Polsce, a także na potrzebę promocji jej jako równoprawnej dziedziny sztuki. / Podcast „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” to część cyklu „15% abstrakcji” organizowanego przez Fundację Art Transparent, poświęconego historii i twórczości wrocławskich artystek, często pozostających w cieniu męskich kolegów. więcej informacji: https://arttransparent.org/event/biale-plamy/ // Grafika: Krystyna Cybińska na wystawie prac studenckich PWSSP we Wrocławiu, 1959, fot. Zdzisław Holuka, archiwum Ośrodka Dokumentacji Sztuki ASP im. E. Gepperta we Wrocławiu. /// Przedsięwzięcie pt. „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” jest objęte wsparciem bezzwrotnym w formie grantu z planu rozwojowego (KPO) w ramach Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Forum Białe plamy są, póki ich nie zauważamy jest wydarzeniem towarzyszącym wystawie „It warms without burning” realizowanej w ramach zadania „Otwarta Pracownia Gepperta 2024” współfinansowanego ze środków Gminy Wrocław. / www.wroclaw.pl

Opis podcastu: Podcast „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” to inspirująca rozmowa o herstoriach wrocławskich artystek, skupiająca się na ich twórczości, wpływie na sztukę i niedocenianej roli w historii. W odcinku udział biorą: Małgorzata Miśniakiewicz, współkuratorka projektu „15% abstrakcji”, oraz Jolanta Studzińska – artystka, badaczka i opiekunka spuścizny Wandy Gołkowskiej i Jana Chwałczyka. Dowiesz się: Jak wyglądała twórczość Wandy Gołkowskiej, w tym jej najbardziej znane cykle, takie jak „Figury Fi” czy „Układy otwarte”.Jaką rolę odgrywały w sztuce kobiety w Polsce w latach 50.–70., w tym w awangardzie wrocławskiej.Jakie relacje partnerskie i współprace artystyczne kształtowały życie twórcze osób artystycznych tego okresu.Gdzie można obecnie zobaczyć prace Wandy Gołkowskiej i jakie działania podejmowane są na rzecz ich popularyzacji. Odkrywamy i honorujemy dziedzictwo kobiet w sztuce oraz zachęcamy do refleksji nad tym, jak historia sztuki była pisana przez pryzmat męskiej perspektywy. / Podcast „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” to część cyklu „15% abstrakcji” organizowanego przez Fundację Art Transparent, poświęconego historii i twórczości wrocławskich artystek, często pozostających w cieniu męskich kolegów. więcej informacji: https://arttransparent.org/event/biale-plamy/ // Grafika: Układ otwarty – Kompozycja zmienna, 1968. Praca prezentowana na wystawie „Układy otwarte” w Galerii pod Moną Lisą we Wrocławiu w roku 1968, a następnie w roku 1970 na Sympozjum Plastycznym Wrocław '70. Fotografia z kolekcji Muzeum Współczesnego Wrocław, źródło: Wikimedia. /// Przedsięwzięcie pt. “Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” jest objęte wsparciem bezzwrotnym w formie grantu z planu rozwojowego (KPO) w ramach Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Forum Białe plamy są, póki ich nie zauważamy jest wydarzeniem towarzyszącym wystawie „It warms without burning” realizowanej w ramach zadania „Otwarta Pracownia Gepperta 2024” współfinansowanego ze środków Gminy Wrocław. / www.wroclaw.pl

Podcast „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” to część cyklu „15% abstrakcji” organizowanego przez Fundację Art Transparent, poświęconego historii i twórczości wrocławskich artystek, często pozostających w cieniu męskich kolegów. W rozmowach biorą udział eksperci, m.in.: Alicja Klimczak-Dobrzeniecka – redaktorka naczelna „Formatu”, historyczka sztuki i kuratorka, Ewa Pluta – kuratorka i rzeczniczka Muzeum Miejskiego Wrocławia, Ewa Folta – kolekcjonerka i współzałożycielka Folta Foundation, Alina Drapalla-Hermansdorfer – architektka i wykładowczyni z Politechniki Wrocławskiej.Słuchacze poznają historię Grupy Wrocławskiej, w tym takie artystki jak Hanna Krzetuska czy Wanda Gołkowska, a także ich wkład w rozwój powojennej sztuki. Omówione zostają wyzwania związane z upamiętnieniem i popularyzacją twórczości kobiet, w tym problem niedocenienia i rozproszenia ich dzieł. Poruszany jest również temat współczesnego dialogu między pokoleniami artystek i feministycznej perspektywy w sztuce. więcej informacji: https://arttransparent.org/event/biale-plamy/ // Grafika: portret Hanny Krzetuskiej wykonany przez Justynę Baśnik. /// Przedsięwzięcie pt. „Białe plamy są, póki ich nie zauważamy” jest objęte wsparciem bezzwrotnym w formie grantu z planu rozwojowego (KPO) w ramach Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Forum Białe plamy są, póki ich nie zauważamy jest wydarzeniem towarzyszącym wystawie „It warms without burning” realizowanej w ramach zadania „Otwarta Pracownia Gepperta 2024” współfinansowanego ze środków Gminy Wrocław. / www.wroclaw.pl

Miła Bożek rozmawia z: Joanną Tegnerowicz – doktora socjologii tłumaczka, członkini Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Od wielu lat interesuje się literaturą afrykańską i różnymi nurtami feminizmu. Karolina Bieniek – doktora nauk o polityce, dyrektorka Fundacji Art Transparent, współtwórczyni projektu Deconfining. Od ponad 20 lat zajmuje się relacjami kulturalnymi i politycznymi między Afryką Wschodnią a Europą Centralną. Urszula Markowska-Manista – doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, prowadzi międzykulturowe badania w Afryce Środkowej, w rogu Afryki na Kaukazie. Paulina Brelińska-Garsztka – krytyczka sztuki, kuratorka i autorka tekstów, koordynatorka projektów międzynarodowych we Wrocławskim Instytucie Kultury. Podcast jest aneksem do publikacji "Narratives of closeness and distance from Central‐Eastern Europe and South‐Eastern Africa – a Multicontextual Patchwork", która powstała w ramach projektu DECONFINING. Więcej o publikacji i projekcie znajdziesz tutaj: https://bit.ly/4cRyvC7 W jinglu wykorzystano utwór Sisso & Maiko – Kivinje z albumu Singeli Ya Maajabu, Nyege Nyege Tapes, 2024, do którego klip stworzył Jan Moss, uczestnik programu rezydencyjnego w ramach „Deconfining arts, culture and policies in Europe and Africa". Projekt „Deconfining arts, culture and policies in Europe and Africa (DECONFINING)” jest dofinansowany ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Miła Bożek rozmawia z: Janem Moszmańskim-Kotwicą (Jan Moss) – reżyserem filmowym i artystą multimedialnym z Krakowa, biorącym udział w projekcie Deconfining, którego pierwsza edycja polega na wymianie między artystami z Europy Środkowo-Wschodniej i Afryki. Podcast Afryka bliska i odległa jest aneksem do publikacji "Narratives of closeness and distance from Central‐Eastern Europe and South‐Eastern Africa – a Multicontextual Patchwork", która powstała w ramach projektu DECONFINING. Więcej o publikacji i projekcie znajdziesz tutaj: ⁠https://bit.ly/4cRyvC7⁠ W jinglu wykorzystano utwór Sisso & Maiko – Kivinje z albumu Singeli Ya Maajabu, Nyege Nyege Tapes, 2024, do którego klip stworzył Jan Moss, uczestnik programu rezydencyjnego w ramach „Deconfining arts, culture and policies in Europe and Africa". Projekt „Deconfining arts, culture and policies in Europe and Africa (DECONFINING)” jest dofinansowany ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Miła Bożek rozmawia z: Karolina Marcinkowska – antropolożka, kuratorka terapeutka. Obecnie zajmuje się przede wszystkim badaniami dotyczącymi antropologii ciała i świadomości ciała. W ramach inicjatywy edukacyjno-badawczej Africa Remix od ponad 15 lat prowadzi prelekcje i warsztaty dotyczące najnowszych zjawisk ciała społeczno-kulturowych, komunikacji międzykulturowej oraz sztuki współczesnej w szczególności w Afryce Subsaharyjskiej. W publikacji znalazł się jej tekst "W poszukiwaniu świadomego ciała. Herstorie wywodzące się z polskich i rwandyjskich źródeł" (s. 67–90). Podcast Afryka bliska i odległa jest aneksem do publikacji "Narratives of closeness and distance from Central‐Eastern Europe and South‐Eastern Africa – a Multicontextual Patchwork", która powstała w ramach projektu DECONFINING. Więcej o publikacji i projekcie znajdziesz tutaj: https://bit.ly/4cRyvC7 W jinglu wykorzystano utwór Sisso & Maiko – Kivinje z albumu Singeli Ya Maajabu, Nyege Nyege Tapes, 2024, do którego klip stworzył Jan Moss, uczestnik programu rezydencyjnego w ramach „Deconfining arts, culture and policies in Europe and Africa". Projekt „Deconfining arts, culture and policies in Europe and Africa (DECONFINING)” jest dofinansowany ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.