Advertise on podcast: Derop en Derover

Dames en heren, appelen en peren, koersliefhebbers, liefhebbers van de fiets en mensen die eigenlijk alleen maar luisteren voor ons honingzoet stemgeluid, welkom bij de Grote Derop en Derover WK voorbeschouwing! We zijn exact 6 dagen voor het WK op de weg en jongens toch... wat staat ons daar weer te wachten. We hebben de klasse van God himself die gisteren voor de vierde maal op rij wereldkampioen werd in de, toch wel mooiste categorie, tijdrijden. Maar ook Mathieu van der Poel toonde ons dat hij in vorm is na een indrukwekkende solo van maar liefst 175 km. Ook hebben we de Mexicaanse wonderboy Isaac Del Toro, de Franse verpletteraar Paul Seixas en last but not least Tom Pidcock. Wie gaat de koers slim lezen? Wie gaat er te vroeg? Wie gaat er te laat? Wie gaat er op de deur van Mathieu Van Der Poel gaan kloppen om 2u in de nacht?

Deus ex machina,  Neen, geen penalty Wel een ploegentijdrit na zwoegen in de examens Wel een start in Barcelona na wat voelde als een zwart gat sinds de Ronde van Belgie  Wel een topfavoriet, maar ook uitdagers Wel een Remco 'zonder uitgewrongen gevoel'  Nee, geen penalties voor ons Wel het grootste jaarlijkse sportevent ter wereld De Tour de France

Wat weet jij over de Zwarte Zee?  Dat je erop kan drijven? Nee, dat is de dode zee.  Dat je via de bosporus de middelandse zee kan bereiken? Goed opgelet in de Aardrijkskundeles!  Dat Turkije, Roemenie, Oekraine, Rusland, Georgie én Bulgarije er aan liggen? We zitten met een atlaskenner!  Zet daar nu maar een feitje bij, want vrijdag start er voor het eerst een grote ronde aan de zwarte zee. Is de Ronde van Bulgarije gepromoveerd? Nee, maar voor enkele dagen wordt de Ronde Van Italië Bulgaars.  Nog wat feitjes over Bulgarije: De hoofdstad is Sofia, het grenst ten noorden aan Roemenië en er is volgens een gespreksgenoot op cafe enkele weken geleden behoorlijk weinig te doen op vakantie.  Gelukkig trekken we na enkele dagen al terug naar het moederland, la madrepatria. Terug naar de kusten van de Mare Nostrum. Waar we via de Appenijnen en Dolomieten onze weg maken naar Rome.  Nu op naar de Grande Partenza of misschien beter: Golyamo nachalo. We gaan met z'n allen volop kijken naar wielrennen, naar de Giro d'italia. Want we houden van de koers!

Waar was jij op 12/04/2026? Een moment in de wielergeschiedenis dat we niet snel zullen vergeten. Wout Van Aert klopt de, tot zover onklopbare, Pogacar mano a mano op de piste in Roubaix. Een droom die voor vele wielersupporters werkelijkheid werd. Droom vervalt al snel in herinnering. Op deze regenachtige zaterdagochtend recupereren we van een verrassende Brabantse pijl en enkele katers. Denken aan wat nog komen zal, is wat ons recht houdt. Er komt altijd nieuwe koers.

Zondag is het weer zover: de Hoogmis van het wielrennen. Het peloton trekt naar het Mekka van de koers, de Vlaamse Ardennen, voor wat zonder twijfel één van de mooiste dagen van het jaar wordt. De Ronde van Vlaanderen staat op het programma en alles wijst op een titanengevecht. Alle grootheden tekenen present. Wout van Aert, Mathieu van der Poel, Tadej Pogačar… en ja, ook God himself: Remco Evenepoel. De kasseien liggen klaar, de hellingen wachten, de pintjes staan koud en de koers belooft vuurwerk van start tot finish.

Een nieuw wielerjaar, maar op de Toscaanse grindwegen klonk vandaag opnieuw hetzelfde refrein.  Strade Bianche kreeg opnieuw een vertrouwd scenario: wachten op het moment dat ene Tadej Pogacar, u misschien wel bekend, zijn duivels ontbond. En toen dat moment kwam – op de Monte Sante Marie, met nog meer dan 78 kilometer te gaan – was de koers eigenlijk al beslist. De wereldkampioen deed wat alleen hij lijkt te kunnen: solo vertrekken, de rest laten spartelen in het stof en vervolgens onbedreigd naar Siena rijden. Resultaat? Een vierde overwinning in Strade Bianche en daarmee alleen recordhouder. Achter hem kleurde het podium jong en fris. De 19-jarige Paul Seixas reed een indrukwekkende koers en werd knap tweede, terwijl Isaac del Toro het podium vervolledigde.

Het openingsweekend staat wederom voor de deur.  De kasseien liggen klaar, de heuvels van de Vlaamse Ardennen wachten en de koershonger groeit met de dag. Van de eerste nerveuze waaieretappes tot de monumenten waar helden worden geboren. In Derop en Derover duiken we in alles wat dit voorjaar bijzonder maakt: de vorm van de favorieten, de transferverhalen en de uitdagers die klaarstaan om hun stempel te drukken. Wie geeft de eerste tik? Wie verrast? En wie komt van een koude douche thuis? Zet je helm op, klik in je pedalen en rijd met ons mee door het nieuwe klassieke voorjaar.

Pogacar Pogacar Pogacar  Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Van Der Poel Pogacar Evenepoel Pogacar Het voorbije seizoen was het altijd Pogacar Pogacar Pogacar. Maar niemand heeft zich afgevraagd wat wij van het afgelopen seizoen vonden en dat blijft ook zo! Welkom bij de Derop en Derover Kerstspecial.

Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar Pogacar De voorbije maanden was het altijd Pogacar Pogacar Pogacar. Maar vandaag is het Landa, vandaag is het Vingegaard, vandaag is het Fernando Barcelo. Vandaag is het Pepijn Reinderink. Vandaag is het Joao Almeida en Juan Ayuso. Vandaag is het Derek Gee of toch niet. Vandaag is het Philipsen en Pedersen en Aular en misschien zelfs Ben ‘Clock’ Turner.  En morgen is het waarschijnlijk weer Pogacar Pogacar Pogacar. Maar eerst de Vuelta!

O dierbaar België, O heilig land der vaderen. Onze ziel en ons hart zijn op deze rustdag inmiddels gestolen door Tadej Pogacar. Met enkele flitsen troefde hij de tegenstand de voorbije weken af en zo lijkt deze Tour ook te eindigen.  Visma Lease-A-Bike geeft voorlopig de moed nog niet op, al wordt deze strijd dag na dag moeilijker. Onze Belgen kleuren deze Tour zwart, geel en rood en schrijven mee geschiedenis.  Wat zit er nog aan te komen deze Tour? En hoe kan de spanning nog teruggebracht worden? Dit en meer komen jullie te weten in deze aflevering van Derop en Derover.  Voor vorst, voor vrijheid en voor recht! En veel luisterplezier!

Na Italiaans wielergeweld konden we de afgelopen week genieten van een onderonsje tussen de hedendaagse wielergrootheden in de Dauphiné.  We konden spreken van een grote aanvalslust bij Tadej, Matje en ja, zelfs Jonas Vingegaard. Uiteindelijk werden de kaarten herschud en werd al snel duidelijk wie op dit moment de sterkste renner op aarde is.  Wat heeft dit teweeg gebracht met oog op de Tour? Dit zullen we vandaag bespreken, maar dat doen we niet alleen. Vandaag komt een special guest aanschuiven aan onze tafel. Met zijn mijlenverre voorsprong in onze Sporza Giromanager minicompetitie en een 146e plek in het algemene klassement bemachtigde hij voor een tweede keer een plekje in onze podcast. Grande grande grande en vanharte welkom: Remco Mincke.

Het klassieke voorjaar zit erop en dat betekent maar één ding: tijd voor de eerste grote ronde van 2025 – de Giro d’Italia. Na de start in Albanië trekken de renners richting Italië, waar hen alles wacht: steile cols, lange spurtersritten en de felbegeerde roze trui.  Wie schrijft dit jaar geschiedenis? Is het opnieuw Roglic? Of krijgen we eindelijk Ayuso op het hoogste schavotje of misschien wel één van de vier andere kopmannen bij UAE? En wie is er de derde hond? Mag Wout stiekem dromen van roze? En hoe zit het met de rest van het peloton?

Paasmaandag 2025: terwijl de één naar de hemel stijgt, daalt de ander neer op aarde. Paus Franciscus is niet meer en Tadej Pogacar heeft aan de wereld getoond dat hij sterfelijk is. Welkom bij Derop & Derover.

Parijs-Roubaix 2025, het zou een nieuw duel worden tussen de Grote 5: Ganna, Pogiboy, Wout, Mathieu en Pedersen. Pogacar kon tijdens zijn eerste deelname bij de profs al meteen voor de dubbel gaan, Mathieu kon voor 3 op een rij gaan, Pedersen kon zijn fenomenale vorm bekronen met een monument, Wout kon alle criticasters de mond snoeren moest hij winnen en voor Ganna is het zijn droomkoers. Alleen loopt de koers soms een beetje anders dan gepland, na wat valpartijen en lekke banden vertrok er een elitegroep met Philipsen, Bisegger, Pogacar, Pedersen en Van Der Poel. Na wat vijven en zessen bleven ze nog met hun tweetjes over, Pogacar en Van Der Poel. Maar dan in de beruchte bocht maakte de debutant een inschattingsfout en ging MVDP solo naar de meet met nog 30 kilometer te gaan. Wat volgde hierna was een spannende achtervolging maar zelfs een volle bidon in het gezicht van Matje kon hem niet weerhouden van de back-to-back-to-back overwinning!

In 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023, én 2024 leek de dag van de Ronde van Vlaanderen ongeveer dezelfde.  Af en toe (vaak wanneer de ronde samenviel met Pasen) was er eens een jaar een familiefeest, zoals in 2010 wanneer ik na de Muur van Geraardsbergen weigerde verder te kijken.  Maar over het algemeen ging die dag altijd zo: Ik stond op rond 9u, nam iets van ontbijt, zette de TV op, en was zeer teleurgesteld dat de uitzending pas begon rond 9u30.  Om 9u30 ging de voorbeschouwing van start, met enkele koffiekoeken die de flauwe weinig gepeperde voorbeschouwingen van Karl Vannieuwkerke moesten aanhoren en een oud-renner die gerecycled werd als studiogast met kennis. Of die renner taalvaardig genoeg was om meer dan enkele woorden bij te brengen was een kopofmuntoperatie die de VRT elk jaar opnieuw leek te riskeren.  De koffiekoeken bleven elke keer onaangeroerd, behalve als Eddy Planckaert mee aan tafel zat. Met weinig notie voor etiquette of het concept microfoons greep hij snel naar de dichtsbijzijnde croissant. De rest van de dag bestond vooral uit een volledige aflevering uitkijken, met spaarzame toiletpauzes en enkele snacks. Dit jaar zag mijn Ronde-dag er voor het eerst anders uit. Met ouder worden komen verantwoordelijkheden. Jeugdig enthousiasme maakt plaats voor plichtsbewustzijn. Ik vervulde gisteren mijn plicht als goed lief op een verjaardagsbrunch terwijl van der poel viel, Karl al niet meer in de studio maar in de commentaarcabine zat en Eddy Planckaert vanuit zijn Chateau in Frankrijk met een croissant in de hand naar de koers keek. En vreemd genoeg lukte het nog ook om die koers los te laten. Raar dingetje, dat ouder worden.