Advertise on podcast: Tłumaczonka Pana Tomka

Ta dziewczyna ma wszystko co trzeba do odegrania roli supergwiazdy oprócz wiary w siebie. Pisze teksty i muzykę, oprawia je filmikami, pomysłowo sprzedaje urodę, być może przełom jest kwestią dni, poczekajmy. Kilka jej piosenek już powinno być przebojami, ale brak im nagłośnienia. W tym wieku śpiewa się głównie o zawodach miłosnych i jest to dobrze obrany kierunek... (Z pomocą Wioletty Bar)

Dla wielu to jedna z najpiękniejszych piosenek wszech czasów i amen. W Polsce mógłby świadczyć o tym rekord przebywania na Liście Przebojów Trójki: 69 tygodni! Pochodzi z debiutanckiej płyty Beverley Craven (1990) i z pewnością definiuje całą dalszą, jakże subtelną twórczość tej brytyjskiej śpiewającej pianistki. Odniosła wielki sukces w całej Europie, doczekała się licznych coverów, nawet transowych i raperskich. (Z pomocą Wioletty Bar)

Stevie Nicks zaśpiewała tu tekst o swoim wieloletnim partnerze i zarazem muzyku Fleetwood Mac - Lindsey'u Buckinghamie, pod koniec ich burzliwego związku. W sumie mogłaby opisać jeszcze wielu innych muzyków, bo życiorys miała bogaty. W odpowiedzi Buckingham stworzył inny słynny przebój z repertuaru Fleetwood Mac - „Go Your Own Way”, w którym "wyraził swoje stanowisko", bardziej dosadne i nieczułe. Miłość przerodzona w rozczarowanie czy złość była zawsze matką dramatycznie przepięknych utworów. W Stanach piosenka sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i osiągnęła I miejsce na Billboard Hot 100, stając się jedynym numerem jeden Fleetwood Mac w tym kraju. (Z pomocą Wioletty Bar)

Niezapomniana, "filmowa", depresyjna ballada Bruce'a Springsteena brzmi magicznie w ustach Franceski, urodzonej we Francji Amerykanki z Vermontu. Jest tam świetnie znana, a jeśli akurat nie gra, to pewnie właśnie łazi po górach. Piosenki Springsteena już nie są jego własnością. Obrońca klasy robotniczej ostatecznie sam uległ korporacji, sprzedając swój katalog firmie Sony i teraz Japończycy na nim zarabiają. Z coverem Franceski Blanchard włącznie. (Z pomocą Wioletty Bar)

Miała 18 lat gdy Bob Dylan pierwszy raz zaśpiewał tę piosenkę. Miała 46 lat gdy zdecydowała się wydać swoją wersję na płycie (1994). Nikt nie potrafił odmówić Stevie Nicks, a wszyscy garnęli się pomagać w solowych nagraniach. Dlatego mamy tu i gitarę samego Dylana, i wiolonczelę Bernie Leadona (The Eagles), a nagrywał słynny Thom Panunzio. (Z pomocą Wioletty Bar)

Karen Souza do dojrzała wokalistka z Argentyny, znana z niebanalnych, smooth-jazzowych wersji perełek muzyki pop. Historia Boga/karciarza z repertuaru Stinga znalazła się na jej trzeciej płycie "Essentials II" z 2014. Warto ją mieć, pasuje zimą do buzującego kominka. (Z pomocą Wioletty Bar)

Cover piosenki Johnny'ego Mathisa z filmu o tym samym tytule (1957) w wersji Cat Powet z 2000 roku. Kolejnym artystom wydawało się, że im bardziej ja rozciągną, tym lepiej. Tak postąpiła Nina Simone i David Bowie ale dopiero Amerykanka Cat Power pobiła ich wszystkich - i melancholią, i minimalizmem, stając się prawie swoim własnym wietrznym echem. (Z pomocą Wioletty Bar)

Platynowa płyta z muzyką chrześcijańską? Oto przykład. Kristene DiMarco z amerykańskiego Niagara Falls to filar muzyki chrześcijańskiej w Stanach. I jako solistka i w ramach Bethel Music Collective. Jej pieśń powstała na bazie starego tekstu Horatio Spafforda „Z moją duszą jest dobrze”. Był to gospelowy hymn chóralny napisany jeszcze w 1976 przez Spafforda, którego niewiarygodnie okrutnie doświadczyło życie, a mimo to nie stracił on ducha i wiary. To wyznanie człowieka wierzącego w Jezusa i wierzącego Jemu. Każda tragedia czy cierpienie jest niesprawiedliwością, którą przyjąć można tylko w perspektywie krzyża. Pieśń śpiewana jest w setkach kościołów na całym świecie. Historia tamtego człowieka i jego zaufanie do Boga inspiruje wierzących do dzisiaj, włącznie z Kristene DiMarco. (Z pomocą Wioletty Bar)

Utrzymana mocno w motownowskim klimacie lat 60. ballada promująca trzeci album Angielki Palomy Faith (2014). TikTok wylansował ją na nowo w 2022. Napisała ją Diane Warren. (Z pomocą Wioletty Bar)

Gdybyśmy potrafili choćby na chwilę wczuć się w emocje drugiego człowieka - nie mielibyśmy żadnych problemów z porozumieniem się... Kate Bush nie była zbyt dobrze znana w Ameryce, zanim to nagranie z LP "Hounds of Love" (1985) trafił do radia. Ale nie od razu, bo Kate miała spory problem z zaakceptowaniem piosenki przez stacje radiowe na całym świecie. Opowiada o tym, jak mężczyzna i kobieta mogliby inaczej postrzegać swoje role w związku, gdyby Bóg dał im możliwość zamiany miejsc, gdyby mogli zamienić się rolami. Dla autorki ten utwór nazywa się „Rozprawa z Bogiem”, bo taki był pierwotny tytuł. Ale powiedziano jej, że jeśli zachowałaby taki tytuł, piosenka nie będzie grana w żadnym z religijnych krajów, jak Włochy, Francja, Irlandia czy Australia. "Nie mogłam w to uwierzyć, wymazanie Boga z tytułu wydawało mi się kompletnie absurdalne. Żałowałam tego. Zwykle zawsze żałuję wszelkich kompromisów, które dokonuję” - wspomina Kate Bush. (Z pomocą Wioletty Bar)

Intrygującą historia młodej kobiety, której rozpada się burzliwy związek. Najwyraźniej poświęciła cały swój czas i energię na jego ratowanie, ale jej zdystansowany facet jest zbyt odległy i bierze za pewnik jej uczucia. Dlatego pyta go: „Kto zadzwoni do ciebie, kiedy miłość stanie się samotna?”. Jednak to ona jest tu zagubiona, a jej miłość powoli przechodzi w samotność... Śpiewająca niby-modelka Sophie Simmons (rocznik 1992) to córka uznanej kanadyjskiej aktorki Shannon Tweed oraz basisty z grupy Kiss - Gene Simmonsa, słynnego z niezliczonych romansów, co córkę do dzisiaj wpienia. Narzeczeństwo rodziców trwało 28 lat. Trochę zakompleksiona Sophie wciąż czeka na album pod własnym szyldem. Dotąd to bardziej gwiazda streamingowa, ale kto wie - jej electro-popowe pomysły są atrakcyjne, są w stanie się przebić. (Z pomocą Wioletty Bar)

Szósty singiel z debiutanckiego albumu "Lungs" (2009) angielskiego zespołu indie rockowego Florence and the Machine, napisany przez dwie panie: zniewalającą swym głosem Florence Welch i grającą na klawiszach Isabellę Summers. Album otrzymał platynę w Ameryce. Welch powiedziała, że jest to piosenka o tym, że "zakochanie się oznacza poddanie się ciemności i bycie niewidomym". Zakochana kobieta i jej nieodwzajemniona miłość. Czuje się tak pochłonięta i przytłoczona emocjami, że aż staje się zaślepiona jej intensywnością. I przez to jest dosłownie w ciemności; całkowicie zagubiona, zdezorientowana, przestraszona. Decyduje się odsunąć, ale wtedy pojmuje, że on też jest w niej zakochany, więc zatracają się w sobie. Niejednoznaczny refren można w przekonujący sposób zinterpretować jako zarówno negatywne, jak i pozytywne emocje. (Z pomocą Wioletty Bar)