Advertise on podcast: Tratatata. Szymon Barabach

Pierogi nie znoszą śmietany! To fakt szerzej nieznany, więc panowie i panie taplają pierogi w śmietanie. W domu i w pierogarni, w Łodzi, Bytomiu, Jastarni, gdy talerz pierogów ktoś łapie, śmietaną zaraz je chlapie! Tłum pierogowych smakoszy widząc pierogi, z rozkoszy śmieje się patrząc na nie, gdy te leżą całe w śmietanie. Lecz nikt nie zmusi się, żeby poznać pierogów potrzeby, spytać, co myślą pierogi, czy mają jakieś wymogi, co w ich wnętrzu się dzieje, gdy ktoś je śmietaną poleje. Czy czują gniew albo smutek, I jaki jest tego skutek. Może gdyby pierogi, Miały choć po dwie nogi, Toby zwiewały z talerza, W śmietanie by żaden nie leżał! Więc gdy Ci żarłoku drogi, Znowu podadzą pierogi, To je zapytaj o zdanie, Czy chcą leżeć w śmietanie.

Goryl, pchła, kapibara, Krowa, papuga ara, Kangur, węgorz czy sowa - Każde zwierzę się chowa, I przynajmniej raz w życiu, Spędza czas jakiś w ukryciu. Dlatego - uwaga! Zwierzęta! Niech każde z was zapamięta, Kilka dość prostych rad, Gdzie schować pyszczek lub zad. Kiedy jesteś dziobakiem, Możesz się schować za krzakiem. Zniknie tam kształt twój dziobaczy, I nikt Cię już nie zobaczy. Groźne, zębate piranie Niech skryją się w fortepianie Mając przy tym nadzieję Że ktoś im wody naleje Gdy jesteś niewielką kuną, Możesz w otworek się wsunąć. A będąc kolczastym jeżem, Wygodnie w jeżynach poleżeć. Straszne, ryczące lwy, Co mają jak brzytwy kły, Powinny się schować w chaszcze I z chaszczy wystawiać paszcze Na koniec śmieszne ryjówki. Im nie trzeba kryjówki. Stwierdziła już dawno nauka, Że nikt ryjówek nie szuka. Jest jeszcze kwestia słoni. Te bardzo trudno zasłonić. Kiedyś próbował ktoś słonie Poupychać w kartonie, Lecz kilka w kartonie słoni. Widać wciąż tak jak na dłoni. To koniec poradnika, Nie ma co dłużej pleść, Bo muszę już sam znikać. Idę się schować! Cześć!

Nieczęsto się o tym wspomina, Więc pewnie tego nie wiecie, Że mieszkał w pobliżu Szczecina Najdłuższy jamnik na świecie. Kiedy na spacer wychodził, Mniej więcej już po godzinie Nos jamnika był w Łodzi, A tylne łapy w Olsztynie. Gdy kiedyś, ot tak, dla zabawy Przed pewnym pudlem się schował, To sięgał od centrum Warszawy Aż po przedmieścia Rzeszowa. We wrześniu czy październiku Czterech ważnych uczonych Zjawiło się u jamnika, By zmierzyć go z każdej strony. Pierwszy skończył pomiary, I przyjrzał się badań wynikom: Ten jamnik, to nie do wiary, Jest równy stu zwykłym jamnikom! Panowie! – powiedział drugi - Sprawa jest oczywista! Ten jamnik jest raczej tak długi, Jak innych jamników trzysta. Trzeci się zatrząsnął ze złości: Ja jestem gotowy przysiąc, W kwestii jamniczej długości, Że to jest jamników tysiąc! A na to podniósł się czwarty, Przepraszam, ale się wtrącę: Tysiąc? To chyba żarty! Raczej jak dwa tysiące! I tak do siebie dzień cały, Wrzeszczeli: Nie! Absolutnie! I długie godziny trwały, Te naukowe kłótnie. A jamnik dłużej nie czekał, Bo miał na spacer ochotę. W Kielcach wesoło zaszczekał, W Suwałkach pobiegł za kotem. W Przemyślu kichnął i ziewnął Pizzę zjadł gdzieś za Piłą, Lecz pod Szczecinem na pewno, Długo jamnika nie było.

Nikt się już głośno nie odzywa Więc odpoczywasz... Co było smutne, w dal odpływa Więc odpoczywasz... Łagodna cisza Cię nakrywa Więc odpoczywasz...

Wśród wielu zwierząt zachwyca,  Mnie nieustannie dżdżownica. Dżdżownica, bądźmy szczerzy, Do pięknych nie należy. Nie znam dżdżownicy, która, Ma kolorowe pióra, Puchate miękkie łapki, Albo futerko w ciapki. W sumie to chyba żadna Dżdżownica nie jest ładna. Wygląda byle jak. Nawet nosa jej brak. Ale nie patrzy na siebie, Tylko pełznie i grzebie, I z jakiegoś powodu, Ciągle sunie do przodu. Omija korzenie, badyle, Nie staje nawet na chwilę: Jeszcze kawałek, ciut, ciut, Byle w przód, ciągle w przód. Kiedy dżdżownica się zmęczy, To nie marudzi, nie jęczy. Weźmie łyk oranżady, Wykona cztery przysiady, Kebab ze szczawiem doje, I dalej robi swoje. To wielka jest tajemnica, Dlaczego każda dżdżownica, Grzebie wciąż wszerz i wzdłuż. Dżdżownice tak mają, i już!   Niech w parku, czy na ulicy, Najdzie Cię czasem ochota, By krzyknąć w stronę dżdżownicy: Dżdżownico! Dobra robota!

Hobby   Hobby mojej cioci to uprawianie paproci.  Ilekroć odwiedzę ciocię, widzę paproci krocie.  W doniczkach, dzbankach i puszkach, na parapetach, na łóżkach,  na krzesłach, szafie, na stole,  na górze, pośrodku, na dole, wszędzie stoją paprocie.  Więc grzecznie pytam ciocię: Ciociu! Po co to ci? A ciocia w paprociach psoci! Najpierw udaje mopsa: bryka, siupa i hopsa. Robi salto z obrotem, fiflaka, przysiad, a potem  zgina się i wygina,  i na paprocie się wspina, jak na najwyższe drzewa.  Siada na liściu i śpiewa. I myślę, patrząc na ciocię, która uprawia paprocie,  że człowiek szczęśliwy się robbi,  kiedy ma jakieś hobby.

Ja po prostu tak już mam, Że co chwilę krzyczę „Mniam!” Obserwuję wzrokiem dzikim, Gdzie się kryją smakołyki. A gdy dojrzę do jedzenia, Coś to się w żarłoka zmieniam, I na talerz szybko kładę: Trzy śniadanka i obiadek, Paróweczek stosik wielki, Żółte śliwki mirabelki, Ramen, tofu, bułkę z miodem, Kebab i ziemniaczki młode, Owocową galaretkę, Sos grzybowy i bagietkę, Torcik, w którym są migdały, Naleśniki z serem białym. Jak mi pyszność wpadnie w oko, To uśmiecham się szeroko, I na talerz ją nakładam. Choć nakładam, to nie zjadam. Bo ja jestem tym żarłokiem, Co pożera wszystko wzrokiem. Gdy jedzenie tylko widzę, Apetytu się nie wstydzę, Chociaż nie wiem, gdzie to zmieszczę. Myślę sobie: jeszcze, jeszcze, I wypełniam mój talerzyk. A jedzenie leży, leży... Potem, zamiast w paszczy znikać, Zwykle trafia śmietnika. Jednak dzisiaj wezmę w łapki, Ćwierć jabłuszka, pół kanapki, Wszystko to co do okruszka, Wpadnie do mojego brzuszka! Koleżanko i kolego, Życzę wszystkim Wam smacznego! Wy się tez jedzeniem cieszcie, Lecz za dużo go nie bierzcie!

Jurka wessała komórka! To nie żadna plotka czy bzdurka. Naprawdę, jak bum cyk cyk, Jurek w komórce znikł. Nie myślał, że coś się stanie I palcem tłukł po ekranie, Lecz nawet nie zdążył „auaaaa” Krzyknąć. I go wessała. Wessała komórka, a przecież Jest tyle rzeczy na świecie, Które w tym samym czasie Z radością porobić da się! Mógł sobie pleść stworki ze sznurka, Na trąbie grać na podwórkach, Wziąć udział w harcerskich zbiórkach, Zrobić sałatkę z ogórka, Patrzyć jak deszczyk ciurka, Albo udawać kangurka. Lecz Jurek komórkę miał w ręce I stukał w nią, i nic więcej Nie robił przez dni pięć, czy sześć, Więc go wessało. I cześć! Tak skończył samotnie w komórce, Jak bałwan zimą na górce Lub myszka, co siedzi w dziurce, Bo dopaść ją jakiś gbur chce. Więc czyś jest Jurek, czy Jerzy, Z komórką uważać należy! I zanim ją chwycisz, to weź się Zastanów. Albo Cię wessie!

Jeśli chcesz być motylem, I fruwać po ciepłej łące, Albo na krótką chwilę, Stać się wielkim zającem, Jeśli marzysz, by poznać, Konia, co gra na puzonie, A potem sprawdzić, czy można, Dobiec na świata koniec, Gdy chcesz małym paluszkiem, Podłubać w słodkich obłoczkach, To głowę wciśnij w poduszkę, I zamknij szybciutko oczka. Słonko na niebie zgaśnie, I w długą wędrówkę się uda, A Ty w łóżeczku swym zaśniesz. I wtedy zaczną się cuda! To, co jest zwykłe rozpłynie, Się, poleci, daleko hen. To, co jest smutne, gdzieś zginie. I zjawi się piękny sen. Tysiąc kolorów się wkradnie, W miejsca, gdzie ich nie było. I zrobi się bardzo ładnie, I zrobi się baaaardzo miło. Nie będzie za szybkich kroków, Za głośno nikt nic nie powie, I cudny, mięciutki spokój, Czuć będzie każdy człowiek. Balony pełne radości, Uniosą się tam i tu, Nikt się nie będzie złościć, I wszystko będzie ze snu. Pewnie pomyślisz: Po co, Wszystko to we śnie się zdarzy? A sny zjawiają się nocą, By sennie sobie pomarzyć! A teraz wystarczy już chyba, Tych rymów i różnych słów. Czas powoli odpływać… Dobranoc! Cudownych snów!

Literki Kilka różnych literek Ułożyło się w szereg. Wymyśliły, że razem Będą jednym wyrazem. Lecz każda, bez wyjątku, Chce stanąć na początku. Z zrzędzi, że jest przecież Ostatnie w alfabecie, Więc jemu, bądźmy szczerzy, Coś w końcu się należy. P nie widzi powodu, By Z stawało z przodu, Według Ł będzie ładnie, Gdy ono na przód wpadnie. B wystawia swój brzuszek: Ja pierwsze stanąć muszę! Lecz atakuje już A: Nie! Pierwsze jestem ja! C cichuteńko czyha, I już przed A się wpycha, J jęczy, a S syczy, K kręci się i krzyczy, O otworzyło oczy I do przodu się toczy, T tuż, tuż tupta co tchu, Wciska i wierci się W. I tylko chudziutkie I Stanęło i śpi, i śpi. I tak każda litera Bez przerwy się upiera, Głośno wygłasza zdanie, Że ona z przodu stanie. Lecz litery są w błędzie, Wyrazu z tego nie będzie! Każda z liter na czele Sama znaczy niewiele. Gdy pierwsza bez innych tkwi Jest tylko W, Ł lub I. Kiedy do przodu się pcha, Jest S, J, A albo K! Gdy stanąć samotnie chce, Jest zwykłym O albo C. A razem? Hop! Gotowe! Stają się jednym słowem!

Wierszyk na Dzień babci Każdy to wie, drab i szkrab Ci, Powie, że dziś jest Dzień babci! Więc jak uszczęśliwić babcię, Garść pomysłów teraz łapcie! Latem babcię deszczem chlapcie, I motylków kilka zwabcie. Zimą dajcie ciepłe kapcie, Z babcią na śnieg się pogapcie. W złotą jesień liście zgrabcie, Wiosną podglądajcie żabcie. Wieczorami sobie chrapcie, Jak jest problem, głośno sapcie. I za rękę biorąc babcię, Czasem razem gdzieś poczłapcie, Bo najmilsze jest dla babci, Z Wami każde koci-łapci. Pamiętajcie, drogie gapcie, Że cudownie jest mieć babcię!

Fifa-rafa, Ecie-pecie, Gra żyrafa, Na klarnecie. Skaczą skoczki, straszą strachy, Gra na tym klarnecie w szachy, Dziś zaprosi Cię do gry, Na klarnecie zagraj Ty! Urabura! Tratatata! Słoń na odkurzaczu lata. W lewo lata, w prawo lata, Dziś odkurzy kawał świata. Lata słoń po wielkim niebie, Raz, dwa, trzy, odkurzy Ciebie! Chodzi sobie żaba w lesie. Wielkie wiadro w łapie niesie. Wiedzieć chcesz co żaba ta, W swoim wielkim wiadrze ma? To ciekawską minę zrób, I do wiadra właź hop – siup! Wuj Kleofas-Anastazy, Namalował trzy obrazy. Na obrazie pierwszym tańczy, Sto niebieskich pomarańczy, Na obrazie drugim skacze, Kura, co po chińsku gdacze. A przy trzecim wuj coś grzebie, Namaluje dzisiaj Ciebie! Pan Antoni ma na dłoni, Stado wybuchowych słoni! Pan Antoni trzyma w nosie, Wielkie latające łosie! Pan Antoni ma w kieszeni, Śpiewający chór jeleni! Ma wełniany beret też, Kto jest pod nim, czy już wiesz?

Krowęgorz Wskoczyła krowa do morza, I udaje węgorza. Dziwią się inne krowy: Co jej strzeliło do głowy, Że zamiast hasać wśród pól, Robi w wodzie „bul, bul”? Po łąkach mogłaby brykać, A ona w falach znika. Pod chmurką mogłaby siedzieć, A gania flądry i śledzie, Leżeć na trawie wygodnie, A ona szoruje po dnie. Lecz krowa świetnie się czuje, W głębiny sobie nurkuje, I głośno, jak tylko może, Bulgocze: jestem węgorzem! Jestem węgorzem! Jestem węgorzem! Zdradzę Wam, moi mili, Że właśnie w tej samej chwili, W innym zakątku świata, Pingwin udawał wombata, Żółw skakał wesoło w górę, I wrzeszczał: jestem kangurem, Zaś węgorz, daje Wam słowo, Chwalił się, że jest krową! Bo ponoć są takie kraje, Gdzie każdy kogoś udaje, I to nikogo nie dziwi. I wszyscy są bardzo szczęśliwi.

Mucha w uchu Wpadła mucha do ucha. Wpadła, usiadła i słucha. Lecz oprócz najcichszej ciszy, Nic mucha w uchu nie słyszy. Żadnych, żadniutkich dźwięków: Bzyczeń, szelestów, jęków, Ćwierkań, szmerów, stukotów, Pisków, świstów i grzmotów, Brzęczeń, trąbienia, zgrzytów, Huków, szczebiotów, skowytów, Treli, brzdąkania czy nut, Żadnych, nawet ciut, ciut. Nikt ani nic do ucha, Nie krzyczy, nie śpiewa, nie chucha. Przez wiele bezdźwięcznych dni, Cicho, cichutko, ciiiiiiii… Tydzień, miesiąc, rok minął, Aż słuch po musze zaginął, A mucha wciąż siedzi bez ruchu, I ucha nadstawia w uchu.

Głodny dziadek Pod Wrocławiem rzecz się stała, Absolutnie niebywała! Wczoraj strasznie głodny dziadek, Pożarł babcię na obiadek, Popił ją kompotem z gruszek, I go teraz boli brzuszek. Właśnie te z kompotu gruszki, Łaskotały babcię w nóżki, A dokładnie w pięć paluszków, Więc kopała babcia w brzuszku. Kiedy babcia go kopała, Dziadek wrzeszczał: Ała! Ała! Bo gdy ktoś Cię w brzuszek kopnie, Może boleć to okropnie. Dzisiaj najedzony dziadek, Ma dla wszystkich taką radę: Gdy już babcię zjesz, to potem, Nie popijaj jej kompotem!