Advertise on podcast: Uwierzyć Ukochać

Rozmawiamy o wadze rozmow i naszych słów, szczerości i wrażliwej obecności słuchającego. O tym jak rozmowy prowadzą do głębszego poznania siebie i innych. Każdy „small talk” może wnieść coś pozytywnego do naszego życia, jeśli tylko otworzymy się na przepływ energii, staniemy w swojej prawdzie i ugruntujemy w naszej samoświadomości. Będąc w przepływie i szczerości, nie ma znaczenia z kim i jak długo rozmawiamy, znaczenia bowiem nabiera zafascynowanie drugą osobą i wrażliwa obecność słuchającego. Integralnym elementem każdej rozmowy są słowa, aczkolwiek warto przyjrzeć się energii, jaka kryje się za słowami, a tym samym w nas. Czy ta energia jest spójna z tym kim jesteśmy i co chcemy powiedzieć, a może kusi nas, aby grać, założyć maskę i wykorzystywać słowa w określonym celu? Pytanie, co dzieje się w naszym sercu, gdy gramy i nakładamy maski? Myśli, słowa, czyny tworzą naszą rzeczywistość. Czy zagubiliśmy się jako ludzkość, mówimy co innego niż myślimy, wypieramy kawałki siebie i odseparowujemy od jedności, najwyższej energii, nieskończonej kreacji i miłości? Dążenie do jedności jest poznawaniem nieba podczas ziemskiej wędrówki. Kilka słów o emocjach, w szczególności o złości. Co dobrego w złości? Czym jest obnażenie i jakiej wrażliwości mozemy dotknąć, gdy otworzymy serce bardzo głęboko. Miłość to jedyna wartość, która z jakiegoś powodu ma sens, aż robi się ciepło na sercu i miękko w duszy. Rozpoczynajmy dzień z mantra - jak dobrze, że się dzisiaj obudziłem/obudziłam, bo mam szansę nauczyć się nowych rzeczy. Zapraszamy do wysłuchania naszej rozmowy o rozmowie.

Czy w dzisiejszym świecie, który jest czasem wielu rozpraszaczy, rozrywek i wypowiadanych słów, jest miejsce na ciszę ze sobą i rutynę? Rozmawiamy o tym, co znaczy być ze sobą w ciszy i czy coś się traci, kiedy nie uczestniczy się w pędzie życia. Snując rozważania nad tym, co wnosi w życie rutyna i czy lepiej żyje się z rutyną czy bez niej, zgodnie stwierdzamy, iż lepiej nie przesadzać z rutyną, a bardziej skupić się na lubieniu i dobrym nastawieniu, nadaniu struktury dniu i zajęciom. Agnieszka opowiada o swoim ogrodzie i o tym, jak się uczy przebywać z roślinami, otwierać się na ich wrażliwość i je kochać. I tym samym nawiązujemy do naszego najważniejszego tematu rozmów - miłości. Miłość to okazywanie troski i opieki, zachwycanie się, lubienie, kochanie... ludzi, roślin, zwierząt, siebie. Choć z tym ostatnim nie zawsze jest łatwo i czasem uciekamy na zewnątrz. A na zewnątrz i tak trzeba zmierzyć się ze sobą i swoim potencjalem, zrozumieć, poznać swoje cele i w wolności popłynąć z nurtem życia. Lubimy bardzo tę naszą rozmowę. Zapraszamy do wysłuchania.

Mając w sobie miłość dla Siebie, nasze działania nabierają nowego wymiaru. Mamy nadzieję, że nasza rozmowa zainspiruje do większego poczucia miłości i sensu życia w Sobie i zobaczenia każdego doświadczenia jako czystej szansy na dalszy rozwój w poznawaniu Siebie. Rozróżnianie zła od dobra na drodze do zrozumienia wolności i całości poznania obrazu ludzkości. Czym są błędy? Analogia z łukiem, strzałą i celem. Bóg, źródło, wszechświat - nic i żadne słowa nie są w stanie opisać tego, co czujemy, kiedy prawdziwie i w pełni łączymy się z mocą Jedności i Miłości.

Jak szczęśliwi, serdeczni i szczerzy jesteśmy ze sobą? O poszukiwaniu złotego środka pomiędzy spokojem wynikającym z bycia sobą a zaangażowaniem potrzebnym do zrealizowania naszych ego-celów. Jak trwać w akceptacji tego co na ten moment wykreowaliśmy w naszym życiu przy jednoczesnym uskutecznianiu naszych działań na rzecz realizacji JA -celów? Które obszary naszego życia wymagają od nas więcej uwagi i pracy plus, czasami warto będzie zdobyć się na odwagę zadziałania w sposób, który być może daleko znajduje się poza naszą strefą komfortu.

Rozmawiamy jak zacząć „dzień dobry” i o mocy w naszych codziennych rytuałach, ćwiczeniach fizycznych i oddechowych. Jak mindfulness, czyli praktyka uważności, pomaga w odczuwaniu ciała. Jak świadomość oddechu umożliwia nam zwolnić tempo i uwolnić umysł. Czy wolność oznacza szczęście?

Wszystko, co zdarza się w naszym życiu, niesie ze sobą cenne informacje, lekcje, refleksje. Na początku rozmowy wspominamy jeden intensywny dzień i wieczór, które stały się inspiracją dla tej rozmowy. Każda sytuacja w naszym życiu, rozmowa, spotkane osoby niosą ze sobą przekaz, czasem bardzo głęboki. Jedynie od nas zależy, czy chcemy się dowiedzieć czegoś więcej. Ten uniwersalny taniec życia, który tańczymy z innymi, może być w pełnym przepływie, ale też mogą nam się mylić kroki. Jednakże wszystko prowadzi do głębszego samopoznania. Sytuacja, o której opowiadamy, przeniosła nas do rozmowy o energiach żeńskich i męskich. Czym są, czy są w balansie i jak my kobiety, mężczyźni oddziałujemy na siebie i na siebie nawzajem poprzez te energie. Energia nimfy z energią struktury. Uziemienie i latanie. Dwie energie, które są w ustawicznym tańcu, kiedy się spotykają, powstaje moment współdziałania, wszystko spotyka się w jednym punkcie, jest współpraca i powstaje porządek w działaniu. Równowaga. Balans pomiędzy płynięciem a uporządkowaniem rzeczy. Zdrowy człowiek to człowiek w równowadze pomiędzy płynięciem i porządkiem. Warto być świadomym energii żeńskiej i męskiej w sobie, a także czym one są i co determinują w życiu. Poprzez nasze działania, dajemy swój wkład do tego świata. Nie tylko świata materialnego, ale i kolektywnej energii. Jesteśmy światłem, niesiemy światło w sobie, jesteśmy energią życia.

Czy można nagle zacząć się zdrowo odżywiać? Co mogę zmienić dzisiaj? Jak świadomie, z uwagą jeść na codzień? Czy słuchamy wyborów naszego ciała, dlaczego „zajadamy” nasze emocje, czy możemy rozkoszować się jedzeniem z radością!? Co jest naszym źródłem/intencją działania? Co przyświeca naszym spotkaniom z ludźmi? Jak to miło czuć się bliskim komuś i być komuś bliskim z wzajemnością? Świadoma komunikacja z samym sobą jest podstawą do dobrej relacji z samym sobą na codzień! Kochając samych siebie, mamy fajny fundament do budowania naszych wszystkich relacji na zewnątrz. Umiejetność wysłuchania samEGO Siebie ??❤️ Rodzice są najlepsi dla nas tacy jacy są. W życiu jak w mindfulness każdy krok ma znaczenie. Usłyszeć siebie wzajemnie i usłyszeć siebie samych. Co ja mówię do siebie, jakie komunikaty słyszę o sobie na poziomie podświadomości? Zejść w głąb siebie samej i usłyszeć wszystkie złe słowa, usłyszeć jakąkolwiek negatywność, która zadziewa się w nas samych. Co zadziewa się głęboko, bardzo głęboko we mnie? Czego się boję? Czego unikam? Z czym nie chcę się skonfrontować? Czego chcę? Czego pragnę? O co modlę się? O co modlę się dla mojego życia? Po co tutaj jestem na Ziemi? Jaki jest cel mojego istnienia? Kim jestem? Co oznacza być? Co oznacza szczęście? Czym jest miłość? Czy jestem w stanie umrzeć dla miłości? Czy jestem gotowa żyć dla miłości? Czy potrafię wybaczyć? Czy potrafię w 100% absolutnie wszystko wybaczyć sobie i przebaczyć wszystkie przewinienia innym? W tym jest ogromna moc i nasz potencjał, znieść wszelkie granice, ograniczenia w kochaniu Siebie, w kochaniu Boga i w kochaniu nas w innych od nas. Jesteśmy tutaj na ziemi dla siebie nawzajem. CZAS JEST MIŁOŚCIĄ

Rozmawiamy o tym jak dzielić się naszymi doświadczeniami, uczuciami i opiniami z tymi, którzy nie zgadzają się z nami. O procesie uwierzenia ze zrozumieniem i nieba-niu się śmierci dla dobra naszej transformacji.

Paulina ukochała swój głos takim jaki jest, niezależnie od opinii innych i krytyki, nie będącej jej własnym głosem. Myśleć o sobie dobrze i żyć autentycznie, w poczuciu prawdy, bez potrzeby przypodobania się komukolwiek? Jak poradzić sobie z krytyką i zobaczyć w niej możliwość spotkania się z samym sobą? Czy potrzebujemy autorytetu? Kiedy zawodzimy siebie?

Rozmawiamy o naszych procesach uwalniania się od strachu poprzez jego transformację. Każdego dnia dzieje się dla nas coś nowego, pojawia nowa myśl, mała zmiana, mająca potencjał urodzić prawdziwa przemianę. Uczymy się życia ukochując nasze rodziny takimi jakimi są i widzieć je takimi, jakie rzeczywiście są. Żyjąc w zgodzie z miłującym, otwartym sercem, leczymy nasze wzajemne toksyczne uzależnienia. Widzimy, że dłuższe obwinianie siebie jak i innych, nie ma dla nas sensu. Zaprzestając osądu innych, zaczynamy życie w wolności. „Trudne” bywa najmocniej transformujące?