Advertise on podcast: Nowości Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego

Ornat? A dlaczego nie garnitur? W dzisiejszym odcinku zabieramy Was w podróż przez stulecia kościelnej szafy: od zwykłego stroju mieszkańców Cesarstwa Rzymskiego, przez stroje urzędników Imperium, aż do czasów, gdy antyczny płaszcz podróżny ewoluował w znany nam ornat. Przyjrzymy się różnym modom, zarówno tym zafascynowanym bogatą ornamentyką, jak i tym preferującym szlachetną prostotę, za każdym razem pytając: co komunikuje ten strój uczestnikom liturgii?

Poznaj historię ołtarza - od prostego drewnianego stolika, przez groby męczenników, monolityczny kamień z relikwiami, pełne przepychu retabulum, aż po współczesne stoły uczty ofiarnej. I co w praktyce oznacza(ło) wspólne zwrócenie się celebransa i zgromadzenia ku Wschodowi?

Jak wyglądały kościoły, w których odprawiał Mszę św. Piotr? A te, w których spotykali się chrześcijanie w II i III wieku? I jak to się stało, że w IV wieku chrześcijanie uznali, że najlepszym modelem dla ich zgromadzeń liturgicznych będzie… coś jakby ówczesna galeria handlowa?

Jak wygląda przygotowanie do ślubu? I czy jest trudniejsze, gdy nasz partner jest obcokrajowcem? A w ogóle kto jeszcze wierzy, że małżeństwo (lub życie zakonne) będzie „aż do śmierci”? Z tymi pytaniami mierzymy się w rozmowie ze współtwórczynią naszego podcastu, Lidką (od niedawna panią Majda-de Castro).

Dziś ostatni letni odcinek i ostatnie dwa tony gregoriańskie: miksolidyjski i hipomiksolidyjski. Dzięki naszej muzycznej opowieści poznasz melodię najstarszej modlitwy do Matki Bożej, wykonywanej właśnie na ton VII, oraz na nowo odkryjesz hymn do Ducha Świętego „Veni Creator Spiritus”, śpiewany na ton VIII.

Dziś odkrywamy piąty ton oraz szósty ton gregoriański. Dowiesz się, dlaczego piąty modus jest idealny do języka polskiego i jak brzmi słynne „Adoro Te devote” św. Tomasza z Akwinu. Poznasz też szósty ton (hipolidyjski) i jego związek z „Ave Verum”. Odkryj z nami piękno tradycji Kościoła, od radosnych melodii wielkanocnych po uroczyste introity.

Spośród wielu istniejących melodii i opracowań dzielimy się z Wami wielogłosową aranżacją gregoriańskiej melodii, przygotowaną przez francuskiego muzykologa i śpiewaka muzyki dawnej, Marcela Pérèsa. W nagraniu wzięli udział bracia dominikanie z klasztoru pw. św. Wojciecha we Wrocławiu (świętującego w tym roku swoje 800-lecie): Marcin Dyjak OP, Tomasz Gaj OP, Łukasz Kubiak OP, Piotr Oleś OP i Tomasz Rojek OP, a także dyrektor Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego, Łukasz Miśko OP.

Zastanawialiście się kiedyś, jaki ton gregoriański śpiewamy podczas każdej adoracji, wykonując hymn „Przed tak wielkim Sakramentem”? Dzisiaj usłyszycie o dwóch kolejnych tonach, III i IV, a także o tym, jak te same tony psalmowe ewoluowały w różnych tradycjach.

Nasze nagranie powstało w roku 800. rocznicy przybycia braci kaznodziejów – w tym Czesława – do Wrocławia w kaplicy jemu poświęconej.

Czym jest śpiew gregoriański i jak działa osiem tonów kościelnych? W pierwszym odcinku naszej letniej mini-serii „Zwierzę liturgiczne”... zaśpiewa! Opowiadamy, czym jest dominanta i finalis, a także czym różnią się tony autentyczne od plagalnych. Usłyszycie piękne dominikańskie Salve Regina, poznacie wyjątkowe czeskie roraty oraz radosne, choć pełne powagi Christus Resurgens. Zajrzymy też do Graduale Simplex i zmierzymy z trudnym pytaniem, czy chorał gregoriański można śpiewać po polsku. Zasubskrybuj kanał i dołącz do naszej wakacyjnej podróży muzycznej!

Dwunasty, zamykający serię odcinek poświęcamy postaciom, które rzadko trafiają do podręczników historii ruchu liturgicznego - kobietom. Punktem wyjścia jest książka Catherine Harmon "There Were Also Many Women There", opisująca udział świeckich kobiet i zakonnic w odnowie liturgicznej w Europie i Stanach Zjednoczonych na przełomie XIX i XX wieku.

Wdzięczność Bogu – wyśpiewywana na głos, wzbudzana w sercu – to najlepsze, co możemy zrobić, by zarówno uwielbić Stwórcę, jak i bardziej jeszcze się ucieszyć i rozsmakować dobrem, którego doświadczamy.

Dlaczego tak rzadko liturgia, teologia i osobista pobożność spotykają się w jednym miejscu? Dziś razem z prawosławnym teologiem Alexandrem Schmemannem poszukamy remedium na ten bolesny rozwód. Zobaczymy też, jak liturgia jest miejscem objawienia tajemnicy Królestwa i co to znaczy być „homo adorans”.

Po liturgicznie „gęstym” czasie – Wielkim Poście, okresie wielkanocnym, uroczystościach Trójcy Świętej i Bożego Ciała – mamy tzw. okres zwykły, czyli czas w ciągu roku, rozpoznawalny chociażby po powrocie szat koloru zielonego. Co można teraz śpiewać podczas liturgii? Prawie wszystko! Na początek proponujemy Wam utwór, który jest prośbą o jedność wyznawców Chrystusa, przybywających z całego świata, by ujrzeć Boga twarzą w twarz. „Złącz, Panie, miłujących Cię” to pieśń znana m.in. ze śpiewnika Siedleckiego.

W dzisiejszym odcinku opuszczamy rzymskie mury, by przyjrzeć się fascynującemu światu anglikanizmu. Naszym przewodnikiem jest Dom Gregory Dix – anglikański benedyktyn, który w swoich pracach przekonuje, że chrześcijańskiej liturgii najistotniejsza nie jest tyle treść modlitw czy to, co „czujemy”, ale struktura i czynność - to, że jako wspólnota coś RAZEM ROBIMY w odpowiedzi na Chrystusowe „To czyńcie”.