Advertise on podcast: Off Pitch met Juuls

Het vrouwenvoetbal zit mede dankzij het succes van de Oranjeleeuwinnen al een tijdje enorm in de lift. De grote opkomst bij de wedstrijd van de Vrouwen 1 tussen  Ajax en Feyenoord in de Johan Cruijff Arena bewees dat wederom maar weer. Daarom vind ik het belangrijk om ook daar aandacht aan te geven. In deze nieuwe aflevering heb ik een zeer open en puur gesprek met voetbalsters Dania Boussatta (Marokko / Wooter Academie) & Ziva Henry (Nederland / Ajax Vrouwen). In mijn ogen zijn Ziva en Dania de opkomende nieuwe gezichten van het huidige moderne vrouwen voetbal. Ik heb intens veel bewondering voor hun vastberadenheid en doorzettingsvermogen. Ondanks dat hun rugzakje al aardig is gevuld met internationale ervaringen met het nationale elftal is dit pas het begin van een mooie carrière, waar beide al vroeg, ieder op een eigen manier keuzes hebben moeten maken om het plezier in voetbal te behouden. Ik wens je heel veel luister

🎧 ⚽️ // Tygo: "Ik denk dat we ook wat vaker mogen benoemen dat we trots op elkaar zijn" In de allereerste episode van mijn nieuwe reeks, een super openhartig gesprek met jeugdvoetballers Silver Elum (Fc Groningen O18) & Tygo Groen (Almere City O18) waarbij we het hebben over vriendschappen, opoffering, teleurstelling en familie. Ik ken Silver & Tygo inmiddels al een jaar of 6 en heb zie ze als speler en mens alleen maar groeien. Door te luisteren naar de ervaringen van jonge spelers probeer ik te leren van hun beleving, om vervolgens zo goed mogelijk aan te sluiten bij hun behoeften. Ze inspireren niet alleen, maar zetten mij ook geregeld aan het denken omdat hun blik op de wereld nog heel fris en onbevangen is. Ik wens je heel veel luister plezier!

Drie jaar geleden kreeg ik tijdens de lockdown het idee om een YouTube serie op te starten. Het werd Youth is the Future, een kanaal voor en door jeugdvoetballers. Dit kanaal had een inspirerend en educatief karakter waar niet over jeugdspelers werd gesproken, maar met, want juist de spelers zelf kunnen ons van alles leren. Het is nog steeds mijn droom en doel om met Youth is the Future een maatschappelijk doeleinde te creëren, waarbij ik aandacht kan blijven geven aan het menselijk aspect in het voetbal. Er zijn zoveel jonge jongens met de potentie, ambitie en droom om later een succesvolle voetballer te worden. Maar als het op profvoetbal aankomt zien mensen vaak alleen de buitenkant. De successen, mooie doelpunten, statistieken, een glamour wereld en het grote geld. Wat jeugdspelers er van jongs af aan daadwerkelijk voor moeten doen en laten om de top te bereiken ziet bijna niemand. Door de jaren heen heb ik veel spelers leren kennen en ervaren dat zij nu al op hele jonge leeftijd, allemaal vol interessante en bijzondere verhalen zitten. Zij vertellen mij over hun beleving als speler, ik daag ze uit met diepe vragen, brengen ze waar het kan, in contact met gelijkgestemde en leg ze uit hoe zij zo goed mogelijk voor zichzelf kunnen zorgen in dit proces.

Mens zijn, het is zo simpel en complex tegelijk. Soms maken we het ook moeilijker dan het is. We besteden ons hele leven aan een zoektocht om de beste versie van onszelf te worden, om vervolgens te ontdekken dat we van begin af aan al hadden wat we zochten. We zijn altijd bezig met meer, meer, meer dat we amper waarderen wat we al hebben. We staan zelden stil bij de manier waarop we met onszelf communiceren en de mensen om ons heen. Vaak beseffen we door alle ruis niet dat je altijd een keuze hebt in het leven, ongeacht de situatie. Tijdens het ondernemersprogramma dat ik volgde leerde ik bouwen aan het fundament van mijn praktijk en de juiste mindset op zakelijk gebied. Een les die mij veel rust en vertrouwen heeft gebracht. Dit levert mij nu nog steeds heel veel op. Daarom was het bouwen van een stevig fundament op sociaal-emotioneel vlak voor mij een belangrijke basis tijdens trajecten met spelers. Want het wordt ons van jongs af aan beperkt geleerd dat je manier van denken bepaalt hoe jij in het leven staat. Je leert nergens fundamenteel hoe je omgaat met jezelf, met anderen, met gevoelens, gedachten, emoties en te zijn in het hier en nu. De piramide van zelfbeheersing is een voorbeeld van mijn fundament waar ik altijd op terug kan vallen als het aankomt op persoonlijke ontwikkeling. Wanneer ik uitgedaagd word in het leven en voel dat er verandering moet plaatsvinden, pak ik dit erbij en gebruik ik het als hulpmiddel om even tot mezelf te komen en te begrijpen waarom ik doe wat ik doe en weer uit kan dragen wie ik graag wil zijn.

"Hij is een kind vol liefde door mensen zoals jou” – (moeder van een jeugdvoetballer) Er zijn weinig woorden in mijn leven geweest die mij zo diep geroerd hebben als deze. Maar dit is onbewust altijd het uitgangspunt geweest die ik meeneem in mijn werk, of het nou met jeugdvoetballers is of de jongeren/ouders die ik tref als gezinsmanager. Het zijn kleine gebaren of gesprekken die veel groots kunnen betekenen. Deze podcast ben ik niet alleen gestart om wat te delen over mijn persoonlijke pad, maar wil ik ook gebruiken om kinderen/jongeren een stem te geven, zowel in het voetbal als binnen de jeugdzorg. Mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling zijn namelijk onlosmakelijk met elkaar verbonden. Toen ik 6,5 jaar geleden startte was mijn hele visie totaal anders dan dat het nu is. Ik wilde dat ieder kind die ik tegenkwam het maximale uit zijn voetbal ontwikkeling kon halen. Ik wilde meewerken aan hun dromen en doelen, zelfs voor mij was prestatie alles wat telde. Maar nu is sport (voetbal) voor mij een middel geworden om veel meer uit de mens achter de speler te halen, oude wonden te helen of patronen te doorbreken. Veel jongeren/gezinnen hebben mij volledig toegelaten en toegang gegeven tot hun grootste angsten, twijfels en onzekerheden. Een kind in de topsport is namelijk niet de enige die stress kan ervaren, soms heeft het effect op het hele gezin. Alleen al het stukje gezien worden, luisteren en erkenning geven maakt dat die stress bij iedereen gereduceerd wordt. Zal het verschil kunnen maken als we de focus niet alleen leggen op mental health om te presteren, maar een meer gezinsgerichte aanpak hanteren om latere schade te voorkomen?

"Leave the world a bit better than you found it" Wat als je als 30er niet het gebaande pad bewandeld? Ik heb zo vaak de vraag gekregen, wordt het niet een keer tijd voor kinderen? Hoe staat het in de liefde? Waarom heb je geen relatie? Heb je geen behoefte om met iemand samen te zijn? Vragen waarvan ik altijd heb gezegd "ik heb er gewoon geen behoefte aan" maar verder ook niet over na heb gedacht. Ik kon mezelf er af toe heel oncomfortabel over voelen. Dat ik bijna dacht: wat is er mis met mij? We leven nog steeds in een maatschappij waarbij er wordt verwacht dat we een bepaald pad bewandelen. Huisje-boompje-beestje en het liefst voordat je 30 bent. Wijk je daar van af, dan moet er wel wat mis zijn met je. Nou, in mijn geval is het altijd een hele bewuste keuze geweest. Toch kon ik nooit echt voelen waarom ik die keuze maakte. Wel dacht ik altijd: hoe kan ik voor een kind kunnen zorgen als dit interne gevoel altijd in mij rondwaart en hoe kan ooit voor iemand een goede partner zijn als ik er pertinent vanuit ga dat ik toch wel verlaten wordt? En dat zat veel dieper dan ik dacht ... Nu ik dit stuk zo sterk kon voelen besef ik dat ik er nooit klaar voor was omdat ik bepaalde thema's in mijn leven nog had op te lossen. Wellicht niet zo zeer oplossen, maar in ieder geval te omarmen en accepteren dat dit een onderdeel van mij is. Het luisteren van inspirerende podcasts, lezen van boeken en vooral veel praten en leren van de mensen om me heen maakt dat ik mezelf steeds meer ga begrijpen, beter weet wie ik ben en waar ik vandaan kom. En dat gun ik veel meer mensen, vandaar dat ik dit verhaal openhartig wil delen. Heel veel luister plezier!

De afgelopen 7 seizoenen heb ik met super veel plezier gewerkt in het voetbal. Ik hoop ergens dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen aan een omgeving waarin jongens zich veilig voelde om zich te ontwikkelen als mens. Dat is dan ook te allen tijden mijn uitgangspunt geweest.  Toch maak ik mij nog wel ontzettende zorgen dat veel spelers serieuze mentale problemen ontwikkelen door een spelletje dat ze ooit zijn begonnen omdat ze er heel veel plezier uit haalde. Hopelijk komt er ooit een moment dat we met elkaar denken dat het niet gezond is dat we talenten al op zo’n jonge leeftijd op een voetstuk plaatsen en dat spelers het gevoel hebben hun identiteit te moeten ontlenen aan hun carrière. Dit vertel ik puur vanuit mijn eigen ervaring en hoe ik er naar kijk, ieder kan daar zijn eigen mening vormen.  Heel veel luister plezier!

Welkom bij weer een nieuwe aflevering, de aller eerste van 2023. Dit keer zijn we echt even off pitch en wellicht ook gewoon off topic ten opzichte van de vorige afleveringen. Een tikkeltje persoonlijk, maar hopelijk geeft het inspiratie, herkenning, erkenning en de motivatie om door te zetten wanneer je vastgeroest zit in oude patronen en overtuigingen. 

"Blijf genieten en denk ook af en toe terug aan de wedstrijd tegen Amerika, want je kan enorm veel, zelfs meer dan je misschien zelf denkt" - Timo. Dit is een zin uit een briefje van een van mijn trainers toen ik zelf nog bij hockeyclub Amsterdam speelde. Hij was een van de weinige die precies wist hoe ik in elkaar stak. Helaas heb ik hier destijds te weinig waarde aan gehecht en komen de woorden nu pas jaren later heel hard binnen. Het zijn namelijk woorden die ik zelf dagelijks gebruik richting spelers en waarvan ik nu weet hoeveel impact ze maken. Bij mij kwam het niet aan, terwijl het briefje zo warm en liefdevol was geschreven en ik meer vertrouwen in mezelf zou kunnen vinden. Mijn rugzak als professional heb ik op verschillende vlakken gevuld, naast mijn ervaringen op het veld, had ik klasgenoten die bij Ajax speelde en daar ook een heleboel doormaakte. Helaas waren wij als pubers niet altijd in staat om hier een kwetsbaar gesprek over te voeren en trokken we liever een masker op dan te delen hoe wij bepaalde situaties ervaarde. Ik deed dat zelf ook niet. De groepsdynamiek van topsporters onderling is best wel komisch, je weet van elkaars situatie en toch kom je er niet voor uit dat je het soms ook best lastig hebt. Gelukkig kregen wij, ondanks het feit dat we moesten slagen op school, de ruimte om plezier te hebben en te ontspannen, om even dat keurslijf te ontvluchten. Ik wens je weer veel luister plezier!

In deze aflevering probeer ik de beleving van een speler (12 jaar) in een prestatiecultuur centraal te zetten. We gaan er nog te vaak aan voorbij welk effect zo’n omgeving op een kind heeft en doen het veel te vaak af met: “dan hoor je er ook niet thuis.” Maar krijgt een speler op zo’n jonge leeftijd al wel een eerlijke kans? Is dit een duurzame manier van opleiden en biedt het wel garantie tot succes of is het puur korte termijn denken. In dit openhartige gesprek blikken we terug op zijn periode bij Ajax en AZ en maken we een koppeling naar het hier en nu waarbij ik wat dieper in ga op de mentale uitwerking van zijn beleving en ervaring. Ik wens je veel luister plezier.

In deze aflevering tracht ik een beeld te schetsen van de hedendaagse straatcultuur in relatie tot jeugdvoetballers, de werking van een puberbrein en ga ik dieper in op het feit dat “complex gedrag“ in het voetbal vaak wordt gezien als afwijkend gedrag en niet getolereerd is. Daarom ga ik wat vertellen over de impact van de straatcultuur op het veld en in de kleedkamer, en hoe de sociale identiteit van jeugd tegenwoordig wordt gevormd. Veel spelers identificeren zich helemaal met het voetbal, maar bewegen zich ook tussen verschillende werelden in waardoor ze zichzelf soms in moeilijkheden brengen, botsen in normen en waarden en verschillende cultuur opvattingen hebben. Ze vertonen dan aan de lopende band “probleem” gedrag terwijl ze eigenlijk een gemis aan aandacht en erkenning voelen. Veel luister plezier!

Hi! Welkom bij mijn podcast. Een plek waar ik mijn ervaringen en levenslessen graag wil delen. Van jongs af aan ben ik al dol op voetbal, een diepgewortelde passie waar af en toe de wereld voor moest wijken. Zelf heb ik nooit op voetbal gezeten, hoewel straatvoetbal een dagelijkse bezigheid was, koos ik er voor om te gaan hockeyen. Een sport die ik enkele jaren als topsporter heb beleefd en mij gevormd heeft tot de persoon die ik tot op de dag van vandaag ben. Een pad met plezier, (veel) hoogtepunten, dieptepunten, bloed, zweet en tranen. Ik heb mezelf altijd als mentaal sterk beschouwd omdat ik dacht dat sterk zijn, je mond houden en doorzetten het enige was dat ik kon doen. Maar nu besef ik dat kwetsbaarheid tonen en hulp vragen soms een betere optie was geweest op het moment dat ik vastliep. Omdat voetbal altijd een rode draad in mijn leven is geweest en topsport mijn persoonlijkheid heeft gevormd wilde ik dit graag combineren en jongeren bieden wat ik destijds zo gemist heb (zowel binnen de sportcontext en hun sociale leefomgeving). Gelukkig komen al die opgedane  ervaringen in mijn huidige werk nu ontzettend goed van pas en geef ik ze met veel liefde door aan de volgende generatie jongeren, niet alleen binnen het voetbal. Veel luister plezier!