Advertise on podcast: Kardio-Know-How

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam drugą część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026.  Do gabinetu trafia typowy pacjent z migotaniem przedsionków (75 lat, CHA₂DS₂-VASc 3, wielochorobowość, brak przeciwwskazań do DOAC), a dylemat dotyczy wyboru między leczeniem przeciwzakrzepowym a zamknięciem uszka lewego przedsionka (LAA). Najnowsze badania i opinie ekspertów są podzielone: Kim Eagle dopuszcza implantację zamiast DOAC, natomiast John Mandrola krytykuje procedurę i wskazuje na brak wystarczających dowodów z randomizowanych badań. Autor podkreśla jednak własne, bardziej zachowawcze podejście. Podstawową strategią jest stosowanie DOAC u każdego pacjenta, który może je przyjmować, niezależnie od opinii czy obaw wynikających z publikacji. W przypadku krwawienia zaleca modyfikację terapii (zmiana leku lub dawki), nawet przy współistniejącej zatorowości płucnej. Dopiero powtarzające się poważne krwawienia, zwłaszcza bez wskazań typu PE/DVT, skłaniają do rozważenia zamknięcia LAA i przejścia na ASA. Szczególnymi wskazaniami do zamknięcia uszka są krwawienia do OUN lub wysokie ryzyko ich wystąpienia potwierdzone przez specjalistów (neurolog, neurochirurg, onkolog). Po zabiegu standardowo stosuje się ASA, ale przy jego nietolerancji możliwe jest całkowite odstawienie leczenia przeciwzakrzepowego. Dane wskazują, że ryzyko udaru w takiej sytuacji pozostaje relatywnie niskie, co potwierdza badanie: https://eurointervention.pcronline.com/article/a-comparison-of-simplified-or-conventional-antithrombotic-regimens-after-left-atrial-appendage-closure-in-patients-at-high-bleeding-risk-the-platebrisk-study. Dodatkowe informacje o polskich osiągnięciach można znaleźć w suplemencie: https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam drugą część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026.   Migotanie przedsionków będzie narastać wraz z epidemią otyłości, ponieważ dzieli z nią wspólny szlak patofizjologiczny prowadzący także do HFpEF, dlatego kluczowe znaczenie ma leczenie przyczynowe (upstream therapy), a nie rutynowa kardiowersja. W badaniu CLOSURE-AF porównującym DOAC z zamknięciem uszka lewego przedsionka (LAA) u pacjentów wysokiego ryzyka uzyskano podobną liczbę udarów i krwawień, ale więcej zgonów w grupie LAA, mimo czego publikacja sugeruje „nie gorszość” tej strategii (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2513310). Z kolei w badaniu CHAMPION-AF u pacjentów niższego ryzyka LAA wiązało się z większą liczbą udarów, ale mniejszą liczbą (głównie nieciężkich) krwawień, przy braku różnic w ciężkich krwawieniach i istotnym ryzyku powikłań okołozabiegowych. Autorzy sugerują możliwość traktowania LAA jako alternatywy dla DOAC w ramach wspólnego podejmowania decyzji, choć dane nie pokazują jednoznacznej przewagi klinicznej (https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2517213). Całość prowadzi do pytania, czy u typowego pacjenta z FA bez przeciwwskazań do DOAC należy pozostać przy leczeniu zachowawczym, czy rozważać interwencję zabiegową, mimo ograniczonych korzyści twardych punktów końcowych (https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435).  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam pierwszą część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026.  Od lat sprzeciwiam się wykonywaniu badań i procedur, co do których nie mam przekonania klinicznego. Przykładem jest pacjent z ciężką stenozą aortalną kwalifikowany do TAVI, u którego w angio CT wykryto istotne zwężenia wieńcowe. W takich przypadkach pojawiają się trzy pytania: czy robić koronarografię, czy rewaskularyzację i co wykonać najpierw. Badanie PRO-TAVI (https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(26)00308-9/abstract?rss=yes) analizowało sens wykonywania rewaskularyzacji przed TAVI. Porównano strategię PCI przed TAVI z podejściem bezpośredniego TAVI i nie wykazano istotnych różnic w zgonach, zawałach czy udarach. Jednocześnie strategia bez PCI oznaczała aż o 92% mniej rewaskularyzacji oraz wyraźnie mniej krwawień i powikłań. Aktualne wytyczne ESC/PTK 2025 ograniczają wskazania do rewaskularyzacji, szczególnie przy zwężeniach 90%. Wyniki te wspierają podejście, by przy dominującej stenozie aortalnej ograniczyć diagnostykę do angio-CT i nie wykonywać rutynowo PCI przed TAVI. Podobne wnioski sugerowały wcześniej badania ACTIVATION (https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jcin.2021.06.041) i NOTION-3 (https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2401513), choć z pewnymi różnicami w interpretacji.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowsze doniesienia w kwestii etiologii przewlekłej niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową.  Niewydolność serca przez lata utożsamiano głównie z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF), jednak obecnie wiemy, że stanowi ona tylko około połowy przypadków, a coraz częściej dominuje HFpEF. Pierwsze obserwacje HFpEF sięgają 1985 roku, gdy opisano pacjentów z objawami niewydolności serca mimo prawidłowej funkcji skurczowej. Przez dekady choroba ta była trudna do leczenia, a skuteczna farmakoterapia pojawiła się dopiero niedawno dzięki flozynom i agonistom GLP-1. Kluczowym pytaniem pozostawało jednak jej pochodzenie. Tradycyjnie uważano, że wynika z wielochorobowości (np. nadciśnienia, choroby wieńcowej), ale dane epidemiologiczne temu przeczą. Równolegle do wzrostu liczby przypadków HFpEF obserwujemy natomiast gwałtowny wzrost otyłości, szczególnie trzewnej. Tkanka tłuszczowa wisceralna działa jako narząd endokrynny, wydzielając adipokiny wpływające na stan zapalny, przerost i włóknienie mięśnia sercowego oraz retencję wody. Kluczowym wskaźnikiem ryzyka jest stosunek talii do wzrostu (WHtR), a jego wartość powyżej 0,5 silnie koreluje z chorobami, w tym HFpEF. Proponowana sekwencja patogenezy wskazuje, że to otyłość prowadzi do HFpEF, a dopiero później pojawiają się inne choroby współistniejące. Dane pokazują, że aż 96% pacjentów z HFpEF ma WHtR > 0,5, co silnie wspiera tę hipotezę (https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJM198501313120504 ,  https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.06.055 ).  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam statystyki kardiologiczne związane z Województwem Łódzkim.  Na stronie KKH dostępna pełna prezentacja ze statystykami kardiologicznymi.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam statystyki kardiologiczne związane z Województwem Łódzkim.  Na stronie KKH dostępna pełna prezentacja ze statystykami kardiologicznymi.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam efekty połączenia leków hamujących krzepnięcie krwi. Podczas pilnej konsultacji chirurgicznej pojawiło się pytanie o pacjenta z niedrożnością jelit przyjmującego asundexian w badaniu klinicznym i możliwość natychmiastowej operacji. Z wcześniejszych epizodów podcastu przypomniałem sobie mechanizm działania tego leku – doustnego inhibitora czynnika XIa – który hamuje zakrzepicę, ale w mniejszym stopniu zaburza fizjologiczną hemostazę niż klasyczne DOAC.Asundexian działa wyżej w kaskadzie krzepnięcia niż apiksaban czy riwaroksaban, dlatego przy uszkodzeniu tkanek nadal może powstać trombina i skrzeplina zatrzymująca krwawienie. Badanie PACIFIC-AF wykazało znacznie mniej krwawień niż przy apiksabanie, natomiast w badaniu OCEANIC-AF lek okazał się gorszy w zapobieganiu udarom u chorych z migotaniem przedsionków. Dzięki tej wiedzy uznałem, że pacjent może być operowany – tym bardziej że ostatnią dawkę przyjął trzy dni wcześniej – a operacja przebiegła bez problemów z hemostazą. Asundexian jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem czynnika XIa, przyjmowanym raz dziennie, z okresem półtrwania ok. 16–18 godzin i niewielką eliminacją nerkową (15%). Czynnik XI ma niewielkie znaczenie w fizjologicznej hemostazie, ale sprzyja patologicznej zakrzepicy, dlatego jego hamowanie jest atrakcyjnym celem terapeutycznym. Najnowsze wyniki badania OCEANIC-STROKE zaprezentowane na International Stroke Conference 2026 sugerują, że dodanie asundexianu do standardowej terapii po udarze może zmniejszyć ryzyko kolejnego udaru o ok. 26%, przy niewielkim wzroście krwawień. Moim zdaniem to bardzo interesująca strategia terapeutyczna, która w przyszłości mogłaby znaleźć zastosowanie także w przewlekłych zespołach wieńcowych jako przedłużenie terapii przeciwzakrzepowej po rewaskularyzacji.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam efekty połączenia leków hamujących krzepnięcie krwi. Po zawale ściany przedniej skrzeplina w lewej komorze występuje obecnie u 9–12% chorych (a w NMR nawet u ponad 16%), podczas gdy w erze przedtrombolitycznej sięgała 60%. Rezonans magnetyczny wykrywa skrzepliny nawet czterokrotnie częściej niż echo, a tylko około 1/3 zmian widoczna jest w badaniu echokardiograficznym. Link do pełnej wersji artykułu state of the art z roku 2022:  https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2022.01.011 Ticagrelor zmniejsza częstość skrzeplin względem klopidogrelu, dlatego pozostaje preferowanym składnikiem DAPT. W badaniu APERITIF opublikowanym 25 lutego 2026 w JAMA Cardiology oceniono dodanie naczyniowej dawki riwaroksabanu (2 × 2,5 mg) do DAPT po zawale ściany przedniej. https://jamanetwork.com/journals/jamacardiology/fullarticle/2845590 W nowej analizie (ok. 560 pacjentów) redukcja skrzeplin była niewielka i statystycznie nieistotna (poniżej 14% vs >16%), przy większej liczbie głównie drobnych krwawień (BARC 1). Mimo częstego występowania skrzeplin zdarzenia zatorowe były rzadkie (ok. 1–1,5%), a śmiertelność poniżej 1%. W praktyce oznacza to, że rutynowe NMR ani dodawanie riwaroksabanu do DAPT z ticagrelorem tuż po zawale nie wydają się uzasadnione, a kluczowe pozostaje stosowanie skutecznej DAPT. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowsze statystyki kardiologiczne z AHA.  Jak co roku pod koniec stycznia analizuję najnowsze dane dotyczące chorób sercowo-naczyniowych, które omawiam także w podcaście Kardio-Know-How. Do 2016 r. korzystałem głównie z amerykańskiego raportu publikowanego w Circulation, a od kilku lat, jako konsultant wojewódzki, współtworzę również polskie zestawienia. W 2024 r. pod kierunkiem prof. Waldemara Banasiaka opublikowaliśmy pierwszy ogólnopolski raport konsultantów obejmujący dane za cały rok – dostępny tutaj: https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435 https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108484 Tegoroczny raport amerykański pokazuje spadek liczby zgonów sercowo-naczyniowych do 916 tys., czyli o 26 tys. mniej niż rok wcześniej.  Dla porównania: nowotwory odpowiadają za 680 tys. zgonów rocznie w USA, wypadki za 200 tys., udary za 160 tys., a przewlekłe choroby płuc za 145 tys. Umieralność kobiet i mężczyzn spadła w podobnym stopniu – uratowano około 15 tys. osób z każdej grupy w ciągu jednego roku. Jednocześnie tylko 1/4 dorosłych Amerykanów ma wystarczającą aktywność fizyczną, połowa ma nadciśnienie, a 90% spełnia kryteria zespołu sercowo-nerkowo-metabolicznego. Choć hospitalizacje z powodu choroby wieńcowej spadły dwukrotnie w ciągu 20 lat, liczba zgonów z powodu niewydolności serca wzrosła o 33%. Pełny raport AHA dostępny jest tutaj: https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001412, a dodatkowe dane (także europejskie) tutaj: https://www.heart.org/en/about-us/heart-and-stroke-association-statistics Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam rolę β-adrenolityków we współczesnej kardiologii. To druga część analizy dotyczącej roli β-adrenolityków po zawale serca, skupiona na najnowszych metaanalizach porządkujących sprzeczne wyniki badań REDUCE-AMI, REBOOT i BETAMI-DANBLOCK. Metaanaliza opublikowana w „The Lancet”, oparta na danych indywidualnych pacjentów z EF 40–50%, wykazała 25% redukcję powikłań oraz wyraźny spadek zgonów sercowo-naczyniowych. W tej grupie korzyści z β-adrenolityków nie budzą dziś wątpliwości i przemawiają za ich rutynowym stosowaniem. Druga metaanaliza, opublikowana w „NEJM”, objęła pacjentów z EF ≥50% i wykazała jedynie 3% przewagi β-blokerów, nieosiągając istotności statystycznej. Oznacza to, że nawet w najlepiej rokującej populacji można oczekiwać niewielkiej, choć mierzalnej korzyści klinicznej. Jednocześnie nie wykazano negatywnego wpływu przewlekłego stosowania β-adrenolityków w tej grupie. W praktyce zdecydowana większość pacjentów po zawale nadal ma jednoznaczne wskazania do β-adrenolityków. Wątpliwości dotyczą jedynie niewielkiej grupy chorych po niepowikłanym zawale z EF >50% i bez innych wskazań. W przypadku spadku EF poniżej 50% korzyści z leczenia ponownie stają się wyraźne i istotne klinicznie. Dlatego utrzymanie β-adrenolityków u pacjentów po zawale, przy braku przeciwwskazań, pozostaje strategią bezpieczną i racjonalną klinicznie.  Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam rolę β-adrenolityków we współczesnej kardiologii.  β-adrenolityki od dekad stanowią jeden z fundamentów kardiologii, z udowodnioną redukcją śmiertelności w niewydolności serca i zapobieganiu nagłej śmierci sercowej. Ich skuteczność potwierdzono zarówno w krótkim, jak i długim okresie, co zaskoczyło środowisko już pod koniec lat 70. Po rozczarowaniu antyarytmikami w badaniach CAST, β-blokery utrzymały pozycję leków pierwszego wyboru po zawale serca. Przez lata dominowały także w kontroli częstości w migotaniu przedsionków, leczeniu nadciśnienia oraz w prewencji kardiotoksyczności. W ostatnich latach pojawiły się jednak wątpliwości dotyczące ich roli w długoterminowej terapii po niepowikłanym zawale serca u chorych z zachowaną frakcją wyrzutową. Wytyczne ESC 2023 zalecają β-adrenolityki po ACS niezależnie od EF, ale z umiarkowaną siłą zaleceń w leczeniu przewlekłym. Badanie REDUCE-AMI i REBOOT nie wykazały istotnej różnicy w rokowaniu, choć obserwowano korzystne trendy na rzecz β-blokerów. Przełomowe okazało się badanie BETAMI-DANBLOCK, które wykazało 15% redukcję powikłań u pacjentów z EF ≥40% po PCI. Eksperci podkreślają, że aż 90% pacjentów po zawale ma jednoznaczne wskazania do β-adrenolityków, a wątpliwości dotyczą jedynie wąskiej grupy z EF >50% i bez powikłań. W świetle aktualnych danych pogłoski o „śmierci” β-adrenolityków po zawale serca są wyraźnie przesadzone.   Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam moje działania w Poradni KOS-ZAWAŁ. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku przedstawiam moją opinię na temat wskazań do wykonywania badania TTE u pacjentów o profilu kardio-onkologicznym.  Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku podsumowuję odcinki KKH w 2025 roku.  Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku podsumowuję odcinki KKH w 2025 roku.  Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.