Advertise on podcast: Het taboe doorbreken van miskramen, stilgeboorte en alle verlies rondom zwangerschap

Franka, 35 jaar oud, is moeder van drie kinderen, Sophie, Amy * en Cas. Op 20 april liep Franka nietsvermoedend, toen 37 weken zwanger, de badkamer in en dacht: ‘Hé mijn vliezen breken.’ Wat ze niet wist, is dat het niet haar vliezen waren, maar dat haar placenta helemaal los scheurde. Ze verloor direct twee liter bloed en werd met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Daar zagen ze dat hun dochter Amy niet meer leefde. Amy werd uiteindelijk door een keizersnede gehaald en door het fysieke herstel had Franka in eerste instantie geen tijd voor rouw; ze was immers aan het overleven.  Hierdoor liep het rouwproces van haar man en Franka anders. Het voelde voor haar ‘Alsof ze nog met een trein erachteraan kwam’. Dat ze al een dochter genaamd Sophie had, zorgde ervoor dat Franka wel door moest gaan. Daarnaast heeft Franka een echte ‘niet lullen, maar poetsen mentaliteit.’ Maar ander halfjaar later en drie miskramen verder, merkte ze, dat ze niet meer blij kon zijn voor andere zwangere vrouwen. Daardoor wist Franka dat het tijd werd om haar aandacht naar binnen te richten en daarmee haar rouwproces aan te gaan. Paardencoaching therapie kwam op haar pad en ze besloot hierin een opleiding te volgen. In deze aflevering vertelt Franka over het verlies van Amy, maar ook wat paardencoaching therapie hierin voor haar betekent heeft, wat het nog steeds betekent (www.paardencoach.me) en hoe het voor haar was om weer in verwachting te zijn, dit keer van zoon Cas.

Jill is 22 jaar oud en woont samen met haar vriend wanneer zij zwanger is van hun eerste kindje en slecht nieuws te horen krijgt bij de 13 weken echo. In eerste instantie lijkt alles goed te zijn totdat op het laatste moment nog een nekplooi meting wordt gehouden. Gewoonlijk is de meting niet dikker dan 3 milimeter, maar bij hun kindje is de verdikking wel 7,8 milimeter. Terwijl ze wachten op een vervolgafspraak in het ziekenhuis, hopen Jill en haar vriend dat de meting niet goed is uitgevoerd. Helaas is dat niet het geval waarop ze besluiten een vruchtwaterpunctie en een spoed NIPT te willen. Ondertussen groeit Jills buik verder en voelt ze hun dochtertje ook al bewegen. Na drie dagen krijgen ze de uitslag van de NIPT. Hun dochtertje heeft een geslachtschromosoomafwijking genaamd het Syndroom van Turner. De arts deelt hen het verdrietige nieuws mee dat hun dochtertje maar 1% kans heeft om levend geboren te worden. 'Gaan we hopen en wachten op die ene procent?' Vraagt Jill zich af. Dat zien ze niet zitten en ze kiezen voor zwangerschapsafbreking. Benieuwd geworden naar het proces? Jill vertelt krachtig haar ervaring met het slechte nieuws bij de 13 weken echo, hoe voor haar bevalling was, hoe ze afscheid van hun mooie dochtertje hebben genomen en hoe ze nu twee maanden later in het rouwproces staat. Luister nu deze aflevering.  PS. Zet deze aflevering wat harder aan, want deze opname is met een nieuwe microfoon gemaakt waardoor ik het bereik ervan nog niet goed inschatte. Je hoort mij op een gegeven moment zachter in de opname. Mijn excuses!

Shiromi, 33 jaar en wensmoeder, maakte het afgelopen jaar heel wat mee. Zo overkwam haar een miskraam, een missed abortion. Op de eerste echo zagen ze geen vruchtje. Verslagen gingen Shiromi en haar vriend naar huis. En wat zag ze er als een berg tegenop om berichtjes 'Hoe is het gegaan?' te beantwoorden. Het liefst wilde Shiromi dan ook zo snel mogelijk lichamelijk en emotioneel door. Maar dat bleek niet te kunnen. Nadat ze pillen had genomen om de missed abortion op te wekken, bleek er bij de nacontrole nog wat restjes te zijn achterbleven. Volgens de gyneacoloog zou dit vanzelf bij een eerste menstruatie weggaan. Daarom was Shiromi met stomheid geslagen toen dit niet het geval was. De oplossing: een hysteroscopie. Tijdens een hysteroscopie halen ze de laatste restjes weg. Hoe dit bij Shiromi ging, vertelt ze uitgebreid in deze aflevering. Daarnaast vertelt ze over haar tweede miskraam die volgde en de grote impact hiervan. Shiromi vertelt daarbij hoe ze weer in haar kracht kwam te staan en weer vol voor haar droom durft te gaan! Luister nu deze mooie, kwetsbare en informatieve podcast aflevering! 

Het verlies van een kindje tijdens de zwangerschap is van alle tijden, maar hoe gingen ze 25 jaar geleden om met de keuze 'zwangerschapsafbreking?' En hoe kijkt Philip (55) hier nu op terug? Zijn toenmalige vrouw, Hester, voelde tijdens de zwangerschap dat er iets mis was. Hun zoon bleek het syndroom van Down te hebben waardoor ze in een rollercoaster terecht kwamen. Voor Philip was de keuze vrij snel duidelijk, maar hij ervaarde de keuze wel als een eenzaam proces. ‘Met vrienden en familie hadden we het er nauwelijks over. We kregen reacties als: Daar hoef je toch niet over na te denken? En: Blij dat ik niet in jouw schoenen sta.’ Daarentegen ervaarde ze wel steun toen de geboorte van hun zoon achter de rug was. Het verdriet van Philip was groot en hij stopte het dan ook weg. Daarnaast vertelt hij: ‘Rouwen deden we afzonderlijk van elkaar.’ Hoe kijkt Philip nu 25 jaar later terug op deze periode en wat doet dit nu nog met hem? Luister deze aflevering van de podcast ‘Het taboe doorbreken rondom miskramen, stilgeboorte, zwangerschapsafbreking en het verlies van je kindje’ waarin Philip ons terugbrengt in de tijd en ook een belangrijke levensles meegeeft.

Vandaag is het dan eindelijk de beurt aan Hyun (39 jaar), vader van Noé (4 jaar), om over zijn verlieservaring van de stilgeboorte/vroeggeboorte van zijn dochter Chloé bij 20 weken en de miskraam bij 10 weken te praten. Dit is het tweede deel van 'Kan er uit het verlies van een stilgeboorte, vroeggeboorte, en een miskraam ervaring ook iets moois ontstaan' waarop nu een mannenperspectief wordt verteld.  De eerste keer dat Hyun zijn kindje verloor, pinkte hij wat traantjes weg, nam twee weken rust en stortte zich daarna volop in het werk. Voor zijn gevoel had hij zijn les eruit geleerd: voorheen leefde hij uit zijn hoofd en nu meer vanuit gevoel. Maar een jaar later verloor hij wederom een kindje, Blanche, de miskraam bij tien weken. Ontzet en boosheid was wat Hyun voelde en dacht: ‘Ik heb mijn les toch al geleerd, waarom maak ik dit nog een keer mee?’ Door de stilgeboorte van Chloé was de zwangerschap van Blanche minder onbevangen. Maar, nadat op de eerste echo het hartje klopte, was de hoop toegenomen. Toen het slecht nieuws van de miskraam volgde, kreeg Hyun meerdere steken in zijn hart en zijn hartslag verhoogde. Wederom had hij het druk met werk, maar hij wist door zijn lichamelijke reactie dat het zo niet langer kon.  Hij zocht hulp bij een therapeut en legde daar zijn vraag neer. Bij het antwoord kwam zijn adoptie ter sprake. Hyun is namelijk geadopteerd toen hij 18 maanden oud was. Benieuwd naar het gevonden antwoord en zijn proces? Luister dan nu de achtste aflevering van de podcast Het taboe doorbreken van miskramen, stilgeboorte en zwangerschapsverlies.

In deze zevende aflevering van de podcast 'Het taboe doorbreken van miskramen, stilgeboorte, zwangerschapsafbreking en het verlies van je kindje' gaat het allemaal even anders. Dit keer stel ik niet de vragen, maar Hyun Visser (mijn vriend). Dit geschiedde doordat Hyun alleen een aflevering met mij wilde opnemen als hij eerst mij mocht interviewen.  Vandaar dat ik, moeder van een zoon (Noé, 4 jaar) en twee sterrenkindjes (Chloé stilgeboren met 20 weken en een miskraam bij tien weken) je vandaag meeneem terug in de tijd. Want twee jaar geleden was daar ineens, vanuit het niets, een heftige pijnscheut in mijn buik. 'Bandenpijn' antwoordde Google en met deze wetenschap stapte ik mijn bed in. Niet wetende wat er midden in de nacht zou gebeuren.  Op dat moment was ik 20 weken zwanger en in die nacht werd onze dochter stilgeboren. Een intense tijd van rouw volgde. Maar na een jaar hadden we genoeg moed verzameld en werd ik even later weer zwanger. Helaas bleek deze zwangerschap van korte duur; we kregen een miskraam bij tien weken zwangerschap. Dit was wederom een enorme klap.  Nu een jaar later, geef ik antwoord op de vraag of er naast al het verdriet ook in het verlies een gouden sleutel te vinden is? In deze aflevering horen jullie meer over mijn ervaring met een stilgeboorte, maar ook of er in het verdriet iets moois verscholen zat. Klaar voor mijn verhaal? Luister nu deze aflevering! En houd de volgende aflevering in de gaten, want dan verschijnt Hyun's verhaal.  

Ga je er weer gelijk voor of wacht je een aantal maanden af? Of misschien nog wel langer? En hoe weet je of je er weer klaar voor bent? En wat doet het ondertussen met je als je vragen krijgt van je omgeving zoals: 'Ben je al zover?' en 'Ga je alweer naar het ziekenhuis?' In deze aflevering neemt Hannah ons mee en vertelt ze alles over haar ervaring met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hannah is moeder van twee dochters, Reina (5), Brenne (3) en een sterrenkindje die alle met behulp van een ICSI traject ter wereld zijn gekomen. Omdat het verlangen naar een derde kindje groot was, startten Hannah en haar partner met een nieuw ICSI traject. Toen Hannah heftiger ongesteld bleek dan normaal, dachten ze dat de poging mislukt was. Toch deden ze tegen beter weten in de geplande zwangerschapstest waarop een vaag streepje tevoorschijn kwam. Hoe was dit mogelijk? En wat betekende een vaag streepje? Het ziekenhuis adviseerde om een week later de test opnieuw te doen. En ja hoor, een week later, was er een dikke vette streep te zien! Hannah was zwanger! Anderhalve week lang genoot ze van haar zwangerschap om vervolgens vanuit het niets intense pijn in haar onderbuik te voelen. Het ziekenhuis dacht aan een gekantelde eierstok en Hannah kon onmiddellijk komen voor een echo. Maar op de echo was geen kindje te zien. Later bleek de embryo zich op de verkeerde plek ingenesteld te hebben met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap tot gevolg. En daarmee ook een miskraam. Veel tijd om erover na te denken was er niet, Hannah moest geopereerd worden. Inmiddels zijn we een half jaar verder en is het gemis van haar sterrenkindje onderdeel van haar leven. Maar steeds vaker krijgt Hannah de vraag ‘Ben je alweer naar het ziekenhuis gegaan?’ Hoe is dit voor Hannah? En hoe reageert ze hierop? Hannah heeft een heel duidelijk beeld over wanneer ze er weer aan toe is. Zo wil ze zich sterk genoeg voelen om het ziekenhuis met alle herinneringen weer binnen te kunnen lopen. Benieuwd naar hoe ze hier nog meer over denkt? En mee omgaat? Luister nu deze aflevering!

‘Laat het los, dan komt het vanzelf goed.’ Dit is het advies dat je te horen krijgt als je een kindje wil en elke maand voorbij kruipt zonder het gewilde plusje. Maar hoe laat je het dan los? En is dat haalbaar? Want als dat zo gemakkelijk zou gaan, dan zou toch elke vrouw dat onmiddellijk doen? Zo ook voor Cheraldine, moeder van twee dochters, Ted (7) en To (1). Ze wilde niets liever dan een tweede kindje. En elke maand hield Cheraldine haar lichaam nauwkeuring in de gaten: Waren daar gevoelige borsten? Was dit een innestelingsbloeding? Voor de zekerheid toch maar even testen. Maar hoe hard Cheraldine ook haar best deed, na een jaar bleef een zwangerschap uit. Daarop zetten Cheraldine en haar man de stap naar het ziekenhuis. Er bleek met beide niets aan de hand te zijn, wel mochten ze een tijdje later starten met IUI. Maar na elke IUI poging brokkelde bij Cheraldine het vertrouwen in haar lichaam verder af en nam de frustratie toe. Toen ze zes IUI pogingen verder waren, rekten ze de grens nog wat meer op en begonnen aan IVF. Ondertussen kreeg Cheraldine regelmatig het advies ‘Laat het los. Ga wat leuks doen. Ga op vakantie.’ Maar overal waar ze heen ging, haar kinderwens liep met haar mee. Daarnaast merkte Cheraldine dat ze het proces nauwelijks deelde met vrienden. Bang dat ze zouden denken: ‘Daar heb je haar weer met haar verhaal’. Toen de tweede IVF poging ook mislukte, was de grens bereikt. Ondanks dat ze bijna de veertig aantikte, stopte ze met de ziekenhuisbehandelingen. Liet Cheraldine het toen los? Want een wonder gebeurde: Cheraldine raakte zwanger van To! Luister nu deze vijfde aflevering en kom erachter!

‘We did it!’ Zeiden Angelo (34) en Maicke (32) tegen elkaar toen ze zwanger bleek! Want sinds Maicke en Angelo een stel zijn, wisten ze één ding zeker: ‘Wij starten later ons eigen gezin.’ Maar toen Maicke endometriose bleek te hebben, was het niet meer zo zeker dat hun wens in vervulling zou komen. Gelukkig kregen ze al snel de bevestiging en was Maicke zwanger van een tweeling. Een onzekere periode van meerdere echo’s volgde, voordat het stel definitief slecht nieuws kreeg. De verwerking startte en ondertussen deden ze een nieuwe poging. Na een eerste goede echo in Corona tijd, viel bij de tweede echo ‘De wereld onder hun voeten vandaan.’ Wat deed het krijgen van meerdere miskramen met Maicke en Angelo? En hoe zijn ze er samen doorheen gekomen? In deze aflevering ga ik met hen beide in gesprek, waarbij zij hun ervaring delen en meerdere tips geven. Eén daarvan blijkt echt hun kracht: ‘Kies bewust momenten om er samen over te hebben.’ Daarnaast hebben ze een gouden tip voor de omgeving hoe je het onderwerp miskraam bespreekbaar maakt. Momenteel is Maicke 20 weken zwanger en groeit hun vertrouwen met iedere week.

Heb je kans op een miskraam wanneer je in het eerste semester van je zwangerschap een bloeding krijgt? Het kan, maar het hoeft niet. Wanneer een bloeding je overkomt, schrik je je wezenloos en neemt de onzekerheid het over: ‘Is het echt mis? Leeft het nog wel?’ Dit gebeurde Marjolein, een jongensmama van 2, tijdens het stofzuigen toen ze 6 weken zwanger was. Maar op de echo bleek er niets aan de hand. Er was zelfs een logische verklaring voor. Marjolein's baarmoederhals was ingekort toen er een half jaar geleden baarmoederhalskanker bij haar geconstateerd was. Marjolein vertrok gerustgesteld naar huis, want bij 12 weken zou er een oplossing komen. Een tijdje later spatte haar droom alsnog uit elkaar. Marjolein was 8 weken zwanger en kreeg een miskraam. Denk jij bij het krijgen van een miskraam ook aan het afstoten van een vruchtje, een bloeding en door naar de volgende ronde? Vaak gebeurt er zoveel meer. Hoe gaat zo'n proces van een miskraam? En wat doet dit met je? Marjolein is mijn eerste gast die hier op inzoomt.

Krijg je een meisje of een jongen? Is het eerste waar vele aan denken bij de 20 weken echo. Maar wat als je bij de eerste echo het hartje ziet kloppen, je de 'gevarenzone van de drie maanden periode van een miskraam' voorbij bent en je de baby misschien al via 'plopjes' voelt bewegen en je op weg bent naar de 20 weken echo? Waarschijnlijk ga je er grotendeels vanuit dat alles goed is. Het kleine stemmetje in je achterhoofd die zegt: 'Wat als het niet goed is,' druk je steeds weg. Maar dan wordt het stil in de echokamer... en krijg je het slechte nieuws. Dit overkwam Eefje, moeder van drie kinderen, bij haar eerste zwangerschap van zoontje Luuk. Luuk bleek een hartafwijking te hebben, maar wat precies de gevolgen zouden zijn, konden ze niet met zekerheid zeggen. Wat doe je dan? Breek je de zwangerschap af of laat je het 'lot' beslissen? Eefje neemt ons mee in haar reis en vertelt hoe ze tot haar keuze 'zwangerschapsafbreking' is gekomen.

Soms lijkt het alsof iedereen gemakkelijk zwanger wordt en een gezond kindje krijgt, maar helaas is dit niet voor iedereen weggelegd. De wens, het zwanger worden en een gezond kindje op de wereld zetten, kan een hobbelige weg zijn met o.a. frustratie, verdriet, afscheid en eenzaamheid. Miskramen en babysterfte, komen voor, maar 'we' praten er liever niet over. In deze aflevering gaan we er wel dieper op in, want hoe houd je hoop en hoe ga je met het verlies om? Ook wanneer je dochter van een maand oud sterft? In deze aflevering spreek ik met Ruth. Zij weet hier alles van. Ruth maakte zes miskramen mee, verloor haar baby en is ook moeder van twee gezonde kinderen. Openlijk vertelt ze haar verhaal en geeft ze antwoord op de vraag 'Hoe houd je hoop?'