Advertise on podcast: TECHNOFOBIA

Rozmawiam z Bartłomiejem Sienkiewiczem i Hanną Gill-Piątek, autorami książki „Naród do zadań specjalnych”. On był oficerem UOP, szefem MSWiA i ministrem kultury, ona działa w ruchach miejskich i na lewicy. Mają zupełnie różne biografie polityczne, ale wspólną diagnozę: obywatele w Polsce potrafią działać, a instytucje państwa ich hamują. W latach 1945–1950 chłopi sami, bez centralnego planu, zelektryfikowali 27% polskich wsi. Gdy proces przejęło państwo, przyszła katastrofa. W 2022 roku 77% Polaków ruszyło z pomocą uchodźcom z Ukrainy i wydało na nią z własnych kieszeni około 10 mld zł. Potem ten potencjał po prostu się rozpłynął. Dlaczego Polacy potrafią robić rzeczy, których nie potrafi nikt inny, ale niemal zawsze obok państwa albo wbrew niemu? Mówimy o „perfekcyjnej partyzantce”: od Społecznych Komitetów Telefonizacji i osiedlowych „sieci trzepakowych”, przez Solidarność, po boom fotowoltaiki. Pytam, dlaczego po sukcesie „Mojego Prądu” wprowadzono net-billing, jak państwowe koncerny energetyczne hamują energetykę rozproszoną i czemu NCBR stał się „mielarką do pieniędzy”. Rozmawiamy o dronach w polskim rolnictwie i o lekcji z Ukrainy, która nie ma floty, a sparaliżowała rosyjską Flotę Czarnomorską. Do tego polskie startupy, które musiały dorastać za granicą, i pomysł suwerennego polskiego modelu AI. Co znaczy „zhakować państwo”, zamiast pisać kolejną strategię? Na koniec rozmawiamy o tożsamości. Jest spór z Ryszardem Legutką i teza, że bunt wyborców Grzegorza Brauna to ciemna strona tej samej energii, która napędza polską zaradność. Pytam też, czy da się porzucić kult cierpienia na rzecz kultu sukcesu. Bo może czas przestać marzyć o byciu drugą Japonią czy drugą Holandią i zostać wreszcie pierwszą Polską. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Mała kawiarnia ma ponad 30 tysięcy złotych kosztów stałych miesięcznie. Żeby wyjść na zero, musiałaby sprzedać 230 kaw dziennie. Sprzedaje osiemdziesiąt. Człowiek, który to policzył, prowadzi z żoną restauracje w Poznaniu i Warszawie, zatrudnia blisko sto osób — i mimo tych wyliczeń mówi, że kawa w Polsce jest po prostu za droga. Jakub Tepper jest japonistą, był tłumaczem i dziennikarzem growym — dwa zawody, które sztuczna inteligencja w kilka lat rozłożyła na łopatki. Uciekł do branży, w której ktoś fizycznie smaży kurczaka i podaje go drugiemu człowiekowi. Pierwszy lokal Kim Chi Ken otworzył pod koniec listopada 2020 roku, w środku drugiego lockdownu. Za własne pieniądze, bez inwestora. Warszawski lokal był rentowny od pierwszego miesiąca. Wszystkim, którzy chcieli franczyzy, odmówił. Rozmawiamy o tym, ile naprawdę zostaje z miski ramenu, dlaczego kawa nie może być głównym produktem kawiarni i czy obniżka VAT-u z 23 procent w ogóle dotarłaby do klienta. O tym, jak wpis z arkuszem kalkulacyjnym — kosztami, marżami i ZUS-em — dociera w dwa dni do stu kilkunastu tysięcy ludzi, podczas gdy agencje przekonują, że organiczne zasięgi umarły. O restauracji, która nie żyje już z tego, co ugotuje, tylko z gwiazdek w Google, pozycji w Glovo, algorytmu Ubera i recenzji od Książulo — i o aplikacjach dostawczych, które biorą do 30 procent od zamówienia, a właścicielowi nie oddają nawet danych o jego własnym kliencie. Druga połowa jest cięższa. Płacenie pod stołem, które Tepper nazwał „najpodlejszym raczyskiem toczącym tę branżę" — powszechne także w restauracjach z najwyższej półki. Wyliczenie, że nieuczciwy restaurator zarabia tylko kilkanaście procent więcej od uczciwego, i paradoks, że to chciwość ogranicza skalę tego zjawiska. Ryba podmieniona na tańszy gatunek, „świeże" z zamrażarki, alkohol przelewany do markowych butelek. Rotacja personelu, o której mówi rzecz, której właściciele nie chcą słyszeć: że to nie problem pracowników, tylko pracodawców. I Japonia, w której kelnerów zastępują tablety, a roboty wożą tacki — i nikomu to nie przeszkadza, bo gościnność siedzi gdzie indziej. W Polsce sam QR-kod zamiast karty budzi wściekłość. Jakub Tepper — japonista, wcześniej tłumacz języka japońskiego i dziennikarz growy. Od 2005 roku spędził w Japonii łącznie kilka lat i regularnie tam wraca. Wspólnie z żoną Sungmin Han prowadzi restauracje koreańskie i japońskie: Kim Chi Ken (Poznań i Warszawa), Min's Table oraz Tonari (japoński lokal tworzony z Koheiem Yagi). Autor Substacka „O Japonii" (ojaponii.substack.com) i jednego z najczęściej cytowanych kont o gastronomii na polskim X, gdzie regularnie publikuje wielostronicowe wyliczenia kosztów prowadzenia lokalu. Czy posiadanie własnej knajpy to marzenie, które prawie każdy ma, tylko niektórzy próbują — i bankrutują? I czy jedzenie jest naprawdę ostatnią rzeczą, której maszyna nam nie odbierze? Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠⁠⁠ ⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Kamil Fejfer zbudował swoją pozycję na opowieści o polskiej porażce. Śmieciówki, upokorzenie, praca, która nie daje godności. A potem liczby zaczęły opowiadać coś zupełnie innego: realne dochody Polaków rosną w tempie niespotykanym w historii III RP, jesteśmy w pierwszej dwudziestce gospodarek świata, bezrobocie jest reliktem. W tej rozmowie sprawdzamy, co się stało - z krajem, z danymi i z narracją, która za nimi nie nadąża.Kamil Fejfer to politolog, dziennikarz i analityk rynku pracy. Zajmuje się wynagrodzeniami, nierównościami i rozwarstwieniem społeczno-ekonomicznym. Zaczynamy od przyszłości, która już się zaczęła. Polska demografia się kurczy, a do wyboru mamy trzy drogi: roboty, imigrantów albo udawanie, że problem nie istnieje. Bank Światowy szacuje, że sztuczna inteligencja może podbić polską gospodarkę o kilkanaście procent do 2035 roku - pytanie tylko, kto na tym zyska, a kto zostanie za drzwiami. I czy „praca" za dekadę będzie jeszcze znaczyła to samo słowo.Potem wchodzimy w spór, który dzieli Polskę jak żaden inny: emerytury. Czy stać nas na to, żeby pracować krócej? Co mówią liczby, a co mówią politycy i dlaczego to prawie nigdy nie jest ta sama historia. Rozmawiamy o państwie, które ma szwedzkie wydatki i kurs na irlandzkie podatki, o drugim progu podatkowym, do którego dorasta coraz więcej Polaków, i o 500+ czyli programie, po którym mieliśmy zbankrutować, a nie zbankrutowaliśmy. Jeszcze nie. Osobny rozdział to jednoosobowe działalności gospodarcze - blisko trzy miliony firm, z których zdecydowana większość to jedna osoba i laptop. Największa zaleta polskiego rynku pracy czy jego największa patologia? Fejfer ma na to odpowiedź, która nie spodoba się ani lewicy, ani prawicy. I na koniec pytanie o niego samego: człowiek, który przez lata opisywał, jak rynek mieli ludzi, dziś sam żyje z platform, algorytmów i zasięgów. Facebook, podcast, YouTube. Czy twórca w 2026 roku to wolny zawód, czy najnowsza wersja śmieciówki? Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠⁠⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Chce zamknąć internet i otworzyć go na nowo a pracuje dziś w sześciu redakcjach, w tym w portalu Krzysztofa Stanowskiego. Uczy historii nastolatków, którym konkurencją jest trzydziestosekundowa rolka. Jan Wróbel to historyk (Uniwersytet Warszawski, 1988), nauczyciel, dziennikarz i publicysta. Współzałożyciel I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie, były dyrektor szkoły, prezes klubu sportowego „Bednarska". Były doradca i autor przemówień premiera Jerzego Buzka. Przez 15 lat współprowadził „Poranki" w Radiu TOK FM. Dziś obecny w Polsat News, Radiu VOX FM i na portalu Zero.pl, felietonista m.in. „Dziennika Gazety Prawnej", „Wprost" i „Tygodnika Solidarność". Autor książek, m.in. „Jak przetrwać w szkole i nie zwariować" oraz „Historia Polski 2.0: Polak, Rusek i Niemiec". Przez piętnaście lat prowadził poranki w radiu, wycinając artykuły z gazet nożyczkami, bo szelest papieru wchodził na antenę. Rozmawiamy o rzemiośle: co naprawdę zmieniło się w codziennym warsztacie dziennikarza, gdy redakcja przestała być miejscem, a stała się aplikacją. Czy słowo „dziennikarz" jeszcze cokolwiek znaczy, skoro w rankingach zaufania zawód ten ląduje w środku tabeli — a influencer i youtuber zamykają ją od dołu. Pytam też wprost o Kanał Zero, o granice walki o uwagę odbiorcy i o to, czy da się wziąć na klatę metody właściciela, z którym się współpracuje. Druga część naszej rozmowy to tematy związane ze szkołą. Wróbel współtworzył I Społeczne Liceum Ogólnokształcące na Bednarskiej — a ja miałem zaszczyt być jego pierwszym rocznikiem. Mówimy o maturze, która egzaminuje coś innego, niż deklaruje, o badaniach OECD pokazujących, że jedna piąta polskich studentów czyta ze zrozumieniem na poziomie dziesięciolatka, i o ponad 70 procentach nauczycieli rozważających odejście z zawodu. Skoro system się sypie — może zastąpić nauczyciela sztuczną inteligencją? Pytam serio. Jest też o symetryzmie, o historii alternatywnej jako narodowym narkotyku, o tym, dlaczego geopolityka tak dobrze się w Polsce sprzedaje, i o Polakach w Moskwie w XVII wieku, którzy (zdaniem mojego gościa) mogli zmienić bieg wszystkiego. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠ Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Moją gościnią jest Sylwia Czubkowska — dziennikarka ekonomiczna i technologiczna, współprowadząca podcast „Techstorie” i autorka książek „Chińczycy trzymają nas mocno” i "Bóg techy". Rozmawiamy o władzy big techów, polskich ambicjach technologicznych i cenie, jaką płacimy za wygodę cyfrowego życia. Czy Polska jest cyfrową kolonią? Kto naprawdę kontroluje nasze dane, infrastrukturę i uwagę: państwo czy kilka globalnych korporacji? I czy potrafimy jeszcze wyobrazić sobie internet bez Google’a, Microsoftu, Mety i Amazona? W tym odcinku mówimy o: • Czy pojęcie „cyfrowego kolonializmu” trafnie opisuje naszą zależność od technologicznych gigantów? • Co zostało z obietnic polskiej suwerenności cyfrowej i Chmury Krajowej? • Co kryje się za słowem „chmura” — i kto ponosi koszty zużycia prądu i wody przez centra danych? • Czy europejskie regulacje chronią obywateli, czy hamują innowacje?• Jak korporacje wpływają na polityków, naukę i debatę publiczną?• Kto zarabia na pracy twórców i jak algorytmy zmieniają nadzór nad pracownikami? • Czy wybór Signala, Protona lub Firefoksa ma znaczenie — i czego powinniśmy wymagać od państwa? To także rozmowa o utracie wiary w obietnice Doliny Krzemowej. O tym, jak przestać traktować szefów technologicznych korporacji jak zbawców i zacząć rozliczać ich z decyzji, które wpływają na życie nas wszystkich. Czy Twoim zdaniem Polska może jeszcze zbudować niezależność technologiczną? Napisz w komentarzu. Subskrybuj mój kanał, jeśli chcesz lepiej rozumieć, jak technologia zmienia nasze życie, biznes i społeczeństwo. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Trzech amerykańskich gigantów kontroluje 65 procent europejskiego rynku chmury. Czy Europa ma jeszcze szansęzbudować swoją własną infrastrukturę cyfrową, czy już tylko może ograniczać skutki zależności od Silicon Valley? [reklama] partnerem dzisiejszego odcinka jest Oktawave. W tym odcinku TECHNOFOBII rozmawiam z Pawłem Masłowskim (Chief Innovation Officer Oktawave iarchitektem projektu Next Gen Cloud) o suwerenności cyfrowej w erze hiperskalerów. Szukamy odpowiedzi na pytanie: co znaczy być cyfrowo suwerenny, dlaczego niezależna warstwa przechowywania danych to kluczowy punkt wyjścia, i czy polska firma może rzeczywiście wybudować chmurę odporną na podatki, sankcje i sądowe rozkazy z USA? Next Gen Cloud to projekt finansowany z 1,2 miliarda euro unijnej pomocy publicznej w ramach IPCEI-CIS — europejskiego planu utworzenia niezależnej infrastruktury chmurowej. Paweł Masłowski opowiada o tym, jak to wygląda od strony technicznej: zero-knowledge cloud, rozproszone przechowywanie, kryptografia post-kwantowa, a także o problemach, które pozostają nierozwiązane. Poruszamy też praktyczne pytania: czy dane przechowywane w Polsce automatycznie są suwerenne? Co powinien mieć dostęp do twoich kluczy kryptograficznych? Czy bezpieczeństwo wymagane przez NIS2 można osiągnąć technologią, czy zawsze zależy od ludzi iprocedur? I najważniejsze: czy Europa stanie się kolonią cyfrową, czy jednak zdoła się uwolnić i stworzyć swoją przewagę technologiczną. Oktawave realizuje projekt Next Gen Cloud w ramach inicjatywy IPCEI-CIS, finansowany ze środków Unii Europejskiej - NextGenerationEU w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, przy udziale Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Takie wywiady nie były możliwe, gdyby nie moi Partnerzy, którzy mnie w tym wspierają: Studio Miś - dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy: https://studiomis.com/

Gościem odcinka jest płk dr hab. inż. Marek Życzkowski, profesor Wojskowej Akademii Technicznej, optoelektronik i inżynier systemów bezpieczeństwa. Czy komputery kwantowe naprawdę zagrożą współczesnym zabezpieczeniom? Co stanie się w dniu, w którym możliwe będzie złamanie RSA i czy opinia publiczna w ogóle dowie się, że taki moment nadszedł? Zespół którym kieruje płk Życzkowski pracuje m.in. nad polskim komputerem kwantowym, kwantowym generatorem liczb losowych, dystrybucją klucza kwantowego oraz technologiami wykorzystywanymi w obronności. Rozmawiamy o nadchodzącym Q-Day, operacjach „harvest now, decrypt later” i danych, które przechwycone dziś mogą pozostać wartościowe przez następne kilkanaście lat. Pytam również, czy kwantowa apokalipsa jest realnym zagrożeniem, czy częściowo marketingową narracją napędzającą sprzedaż kosztownych rozwiązań. W odcinku między innymi pojawią się takie kwestie: • jak działa komputer kwantowy i dlaczego tak trudno go zbudować,• które systemy mogłyby ucierpieć jako pierwsze po złamaniu obecnej kryptografii,• czym różnią się kryptografia kwantowa i postkwantowa,• dlaczego bezpieczne generowanie liczb losowych ma strategiczne znaczenie,• czy można ufać podzespołom i rozwiązaniom pochodzącym od zewnętrznych dostawców,• jak technologie kwantowe mogą zostać wykorzystane przez wojsko i wywiad,• gdzie przebiega granica między otwartą nauką a tajemnicą państwową,• czy Polska jest przygotowana do migracji na zabezpieczenia postkwantowe,• jak rozwój sztucznej inteligencji łączy się z rewolucją kwantową,• oraz czy w wojskowym laboratorium pozostaje jeszcze miejsce na naukową ciekawość i zachwyt fizyką. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Moim gościem jest Tomasz Terlikowski - filozof, dziennikarz, publicysta, tłumacz i działacz katolicki, doktor nauk humanistycznych. Doktoryzował się z filozofii Lwa Szestowa. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych komentatorów spraw Kościoła w Polsce i jeden z niewielu, którzy w ogóle podejmują temat technologii. To jest rozmowa z filozofem, który doktoryzował się z Lwa Szestowa, myśliciela uważającego rozum za pułapkę. Pytam, czy AI to ostateczne zwycięstwo tego racjonalizmu, przed którym Szestow ostrzegał. Czy transhumanistyczna obietnica przekroczenia śmierci jest dziś dla młodego człowieka bardziej wiarygodna niż eschatologia Kościoła. I czy modlitwa wygenerowana przez czat jest jeszcze modlitwą — bo za 1,99 dolara za minutę można już zadzwonić do awatara Jezusa.Rozmawiamy też o encyklice „Magnifica humanitas" czyli pierwszym papieskim dokumenci w całości poświęconym sztucznej inteligencji. Leon XIV, amerykański papież, który mógłby kojarzyć się z apoteozą wolnego rynku, pisze o nowym niewolnictwie i nowym kolonializmie. O ludziach z globalnego południa, którzy za głodowe stawki karmią danymi modele wartych biliony dolarów firm. O tym, że rynek technologii trzeba zdemonopolizować czyli odebrać Amerykanom i poddać kontroli państw. O zmieniającym się paradygmacie wojny i o tym, że algorytm nigdy nie będzie podmiotem moralnym. Rozmawiamy też o tym, co z tego naprawdę uderzy w polską religijność: deepfake z papieżem, kazania pisane przez AI czy „objawienia" generowane przez model. I o liczbach, które układają się w niepokojący obraz bo wiarę w Boga deklaruje 78% Polaków (w 1992 roku: 94%), ale co niedzielę praktykuje już tylko 36–39%. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy. Posłuchaj: https://ffm.bio/technofobiaFacebook: https://www.facebook.com/akurasinskiInstagram: https://www.instagram.com/kurasinskiX: https://x.com/kurasinskiWWW: https://technofobia.pl#ArturKurasiński #Technofobia

Dr Jan Oleszczuk-Zygmuntowski to ekonomista i spółdzielca. Prezes zarządu PLZ Spółdzielni, operatora CoopTech Hub, pierwszego w Polsce centrum technologii spółdzielczych. Współprzewodniczący Polskiej Sieci Ekonomii, wykładowca Akademii Leona Koźmińskiego, założyciel think-tanku Instrat, autor „Kapitalizmu sieci". Autor raportu Centrum Łukasiewicz „Cyfrowy bilans Polski. Jak zmienić uzależnienie w suwerenność?". Microsoft odciął pocztę prokuratorowi Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze. Nie sąd, nie policja - dostawca usługi. Wystarczyła decyzja podjęta poza Polską, poza Europą, w firmie, której regulaminu nikt z nas nie czytał. Mój gość twierdzi, że Polska nie jest niepodległa. Ma wszystkie atrybuty suwerennego państwa, ale takie, jakie wystarczały w epoce kapitalizmu przemysłowego, a nie w czasach, które jedni nazywają technofeudalizmem, a inni po prostu kapitalizmem monopoli. Bo obok logiki prawa pisanego, strzeżonego przez sądy i konstytucje, wyrosła logika kodu. Też jest prawem — tylko wykonywanym automatycznie, skalowalnym globalnie i niewymagającym niczyjej zgody. Rozmawiamy o cyfrowym bilansie Polski: o 48 miliardach złotych importu technologii rocznie przy trzech miliardach eksportu. O „ghost GDP" — polskich programistach, którzy zasilają bilanse zagranicznych firm, zarabiając przy tym więcej, niż zarobiliby u siebie. O tym, dlaczego ministerstwa nie interesuje, w czyjej chmurze szpital trzyma nasze dane medyczne. I o tym, co się stanie, jeśli bańka AI pęknie — czy wtedy uzależnienie nagle nie okaże się dla nas opłacalne. Pytam też o receptę. Francja zbudowała La Suite, wyrzuciła Microsoft z administracji i oddała produkt spółdzielni cyfrowej. Mój gość chce podobnej drogi w Polsce. Ale spółdzielnia to model z XIX wieku, oparty na współdecydowaniu — czy demokracja korporacyjna ma szansę w wyścigu z jednoosobowymi decyzjami Muska i Zuckerberga? I czy „Syrenka zamiast mercedesa" może zadziałać tam, gdzie efekt sieciowy rozstrzyga wszystko w kilka miesięcy? Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠ Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Przez dwadzieścia lat pomagała budować polski rynek reklamy cyfrowej. Dziś rozlicza go z tego, jak zarabia na uwadze dzieci. Magdalena Bigaj spędziła prawie dwie dekady w samym rdzeniu branży, która dziś jest bohaterką jej raportów i używa dokładnie tej samej metodologii pomiarowej, którą kiedyś współtworzyła, żeby pokazać, co naprawdę dzieje się po drugiej stronie ekranu. Moja rozmówczyni jest prezeską Fundacji „Instytut Cyfrowego Obywatelstwa", badaczka i ekspertka higieny cyfrowej, współautorka raportu „Internet dzieci". Autorka książek „Wychowanie przy ekranie" i „Twój telefon, twoje zasady". Wcześniej blisko dwadzieścia lat w branży mediów i technologii - Agora, IAB Polska, Polskie Badania Internetu. Zasiada m.in. w Radzie Programowej Fundacji Orange i Komitecie Dialogu Społecznego przy KIG. Rozmawiamy o drugiej edycji raportu „Internet dzieci", wydanego przez Fundację „Instytut Cyfrowego Obywatelstwa" wspólnie z Państwową Komisją ds. przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich. To nie są deklaracje z ankiet — to twarde dane z Mediapanelu Gemius/PBI, mierzące realne zachowania. I są niewygodne. 2,6 miliona dzieci w wieku 7–14 lat w polskim internecie. Cztery godziny i dwadzieścia pięć minut dziennie — więcej niż średnia dla dorosłych. 88% tego czasu na smartfonie. TikTok i YouTube pochłaniają połowę. Druga najczęściej odwiedzana strona w tej grupie wiekowej to serwis pornograficzny. W listopadzie 2025 roku 1,2 miliona dzieci zobaczyło na TikToku, Facebooku i Instagramie reklamę piwa, a blisko 700 tysięcy — reklamę alkoholu wysokoprocentowego. Mimo że prawo i regulaminy platform tego zabraniają. W tegorocznej edycji po raz pierwszy pojawia się AI. Aplikacja ChatGPT weszła do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych aplikacji wśród dzieci z realnym czasem korzystania, nie z ciekawości. Zasięg asystenta OpenAI w grupie 7–14 lat sięga 43%. Ale najtrudniejsze pytanie brzmi inaczej: dlaczego rok później nic się nie zmieniło? Dane z 2025 i 2026 są niemal lustrzanym odbiciem. Polska pozostaje jedynym krajem Unii bez krajowego koordynatora usług cyfrowych. Na 720 europosłów przypada 860 akredytowanych lobbystów big techu, a branża wydała w 2024 roku 151 milionów euro na lobbing wobec Komisji Europejskiej. W polskich ciałach doradczych (przy Ministrze Cyfryzacji i przy Prezydencie) zasiadają przedstawiciele Mety, Google'a i TikToka. Nie inżynierowie. Ludzie od public affairs. Pytam więc o rzeczy, których w raporcie nie ma: o rozmowę z premierem, o zarzuty ze strony dawnych kolegów z branży, o to, czy ochrona dzieci stała się w Polsce zakładnikiem relacji z Waszyngtonem i o to, co musi się wydarzyć, żeby trzecia edycja raportu pokazała wreszcie spadek zamiast kolejnego alarmu. W odcinku rozmawiamy m.in. o tym:→ kto naprawdę odpowiada za reklamę alkoholu wyświetloną dziecku → dlaczego 13 i 15 lat, a nie 16 → czy australijski zakaz social mediów zadziałał → co zmieni zakaz telefonów w szkołach od 1 września 2026 → dziecko i chatbot: konkretny mechanizm, nie teoria → czy regulacja ma jakąkolwiek szansę dogonić AI Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠⁠ Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Moja dzisiejsza gościni to Dota Szymborska — doktora nauk humanistycznych w zakresie etyki, absolwentka filozofii (specjalizacja: logika) i socjologii na Uniwersytecie Warszawskim. Akademiczka, wykładowczyni, prelegentka TEDx. Doktorat obroniła z etyki pojazdów autonomicznych. W pracy doradczej łączy Kanta, Arystotelesa, Rawlsa i Jonasa z twardymi case'ami biznesowymi — chatbotem Air Canada, narzędziami rekrutacyjnymi Amazona, audytami algorytmów w HR. Współtworzy etyczną nakładkę na polski model Bielik, zasiada w GRAI przy Ministerstwie Cyfryzacji.Poza AI: triathlonistka i maratonka, kocia behawiorystka, wolontariuszka pracująca z uchodźcami. Zawodowo bada relacje człowiek–maszyna, prywatnie ucieka w to, co najbardziej cielesne i niecyfrowe.Filozofka Kanta ze stanowiskiem "AI Ethics Lead". Naukowczyni, która doradza biznesowi, jak wdrażać technologię, do której sama ma fundamentalną nieufność.Dr Dota Szymborska mówi, że z nieprzewidywalną sztuczną inteligencją poradzi sobie tak, jak poradziła sobie z nieprzewidywalnym kotem. Wyobraża sobie "niebiałkowego kontrahenta", który nie wrzuci suszarki do wanny i wesprze, gdy będzie smutno. Pisała o partnerstwie z maszyną już w 2019 roku, kiedy patrzono na nią dziwnie. A jednocześnie chce dla tej samej maszyny prawnej smyczy, kodeksów i "praw Asimova". Pytamy więc wprost: czy przyjaciela reguluje się ustawą?W tym odcinku rozmawiamy o tym, gdzie kończy się doradztwo etyczne, a zaczyna etyczne alibi dla firmy, która chce mieć czyste sumienie w cenie faktury. O tym, czy polska etyka AI (Bielik, GRAI, Ministerstwo Cyfryzacji) ma jakikolwiek realny wpływ, skoro najpotężniejsze modele świata powstają poza jakąkolwiek naszą jurysdykcją. O Acemoglu i pytaniu, czy regulacje realnie ograniczają Altmana, Bezosa i Muska, czy tylko formalizują ich przewagę. Wracamy też do doktoratu mojej gościni o etyce pojazdów autonomicznych i sprawdzamy, czy słynne "kogo potrąci samochód" było w ogóle właściwym pytaniem.Potem robi się ciężej. Lavender — system przypisujący ludziom w strefie konfliktu punktację od 1 do 100 określającą prawdopodobieństwo, że są celem wojskowym. Wojsko twierdzi, że to "baza danych, a nie AI decydująca o zabijaniu". Oficerowie mieli sekundy na zatwierdzenie celu. Pytam, w którym momencie liczba zamienia się w wyrok — i czy formalna obecność człowieka w tej procedurze to odpowiedzialność, czy alibi.Rozmawiamy o dronach przełączających się w "tryb terminatora" po dotarciu w rejon celu, bez człowieka w pętli decyzyjnej. O tym, że wojsko potrafi dziś z pomocą AI wygenerować w kilkanaście dni tyle celów, ile wcześniej dwadzieścia osób opracowywało przez rok. I o tym, co dzieje się z etyką, gdy w oficjalnych dokumentach staje się synonimem "biurokracji", którą trzeba wyeliminować. Na koniec pytanie, którego żaden etyk AI nie lubi: czy da się w ogóle zaprojektować "etyczną" sztuczną inteligencję — czy to tylko ładne słowo na "mniej szkodliwą"? Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Handel przestaje być branżą sklepów, a staje się branżą technologii. Ceny ustala algorytm, promocje optymalizuje sztuczna inteligencja, a kasjerzy znikają na rzecz kas samoobsługowych i aplikacji scan&go. Pytanie nie brzmi już „czy", tylko: kto na tym wygrywa — sieć, klient czy dostawca technologii? Rozmawiam o tym z moimi dwoma gośćmi: Marcinem Zimnickim - członek zarządu Exorigo-Upos, dyrektor Retail Technology Hub. Absolwent informatyki na Politechnice Śląskiej i fizyki na Uniwersytecie Śląskim, ukończył Advanced Management Program w IESE Business School. Z Exorigo-Upos związany od ponad 20 lat — współtworzy technologię, na której działa polski handel. oraz Dariuszem Stolarczykiem - doradca strategiczny Exorigo-Upos, wcześniej członek zarządu Grupy Eurocash odpowiedzialny za segment detaliczny (m.in. rozwój Delikatesów Centrum), a przez blisko dekadę Managing Director w Accenture, gdzie odpowiadał za obszar retail w regionie CEE. Ponad 25 lat na styku handlu i technologii. W tym odcinku Technofobii rozmawiam z dwoma ludźmi, którzy widzą tę rewolucję z obu stron lady. Marcin Zimnicki od ponad dwóch dekad buduje technologię dla polskiego handlu — od systemów kasowych po chmurę i AI. Dariusz Stolarczyk przez lata zarządzał detalem Grupy Eurocash, a dziś doradza retailerom, kiedy warto wdrażać sztuczną inteligencję… i kiedy uczciwie powiedzieć klientowi: „nie, AI nie jest tu właściwym narzędziem". Rozmawiamy o tym, ile z kolejnych „rewolucji" w handlu — omnichannel, big data, AI — naprawdę działa, a ile to ładne hasła dla zarządów i inwestorów. Dlaczego tak wiele transformacji cyfrowych kończy się rozczarowaniem mimo gigantycznych budżetów? I czy sensowne wdrożenie AI, kosztujące od 100 tysięcy złotych wzwyż, oznacza, że nowoczesny handel to gra tylko dla bogatych — a mały, niezależny sklep zostaje z tyłu? Pytam też o rzeczy, które dotyczą każdego z nas przy sklepowej półce: czy w starciu z algorytmem optymalizującym ceny konsument ma jakiekolwiek szanse? Czy oddalibyśmy agentowi AI decyzję o tym, co ląduje w naszym koszyku? I gdzie kończy się wygoda, a zaczyna utrata kontroli? Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠ Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Komputronik to nie tylko firma w której kupisz laptopa do pracy, ale firma monitoruje sieci innych firm 24 godziny na dobę, żeby złapać hakera, zanim zaszyfruje im dane. W tym odcinku Technofobii rozmawiam z Pawłem Stapfem z Komputronik Biznes (sponsorem tego odcinka) o tym, jak wygląda dziś prawdziwa walka z cyberprzestępcami, ale nie ta z filmów, tylko ta, która dzieje się w SOC-u (Security Operations Center) każdej dnia i każdej nocy. Punkt wyjścia naszej rozmowy: atak ransomware na szpital wojewódzki w Szczecinie, który sparaliżował placówkę i zmusił personel do pracy na papierze. Gdyby szpital miał operacyjne centrum bezpieczeństwa - czy dałoby się wykryć wcześniej przestępcze działania? Rozmawiamy też o tym: – Dlaczego antywirus to dziś za mało i czym realnie różni się od niego SOC – Jak krok po kroku wygląda wykrycie i obsługa ataku – Co zmienia nowelizacja ustawy o KSC i dlaczego zarząd firmy odpowiada teraz osobiście za cyberbezpieczeństwo – Czy budowa własnego SOC w średniej firmie ma w ogóle sens, czy to musi być outsourcing – Ile realnie kosztuje jeden incydent i czy brak SOC może dziś wykluczyć firmę z przetargów – Od czego zacząć, jeśli w firmie nie ma dziś nic. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Paweł Fornalski to współzałożyciel IAI SA, twórca IdoSell, doktor informatyki, anioł biznesu i laureat nagrody Business Angel of the Year. Zanim zbudował miliardowy biznes, prowadził Hip-Hop.pl czyli serwis, który w szczycie odwiedzało 750 tysięcy osób miesięcznie. Wciąż mieszka w Szczecinie.Zaczynał od sklepu hiphopowego i kodu pisanego jeszcze na studiach. Ćwierć wieku później jego firma została wyceniona na 1,1 miliarda złotych - bez rundy w Dolinie Krzemowej, bez pivotów, bez spektakularnych wpadek. W tej rozmowie pytam go o rzeczy, o które rzadko pyta się ludzi sukcesu z e-commerce. Czy w Polsce jest jeszcze miejsce na kolejną platformę, skoro Allegro, Erli i chińscy giganci dzielą rynek między siebie? Jak TikTok Shop zmieni sposób, w jaki kupujemy? I najtrudniejsze: czy człowiek, który zbudował maszynę do sprzedawania, ma prawo mówić o ekologii i konsumpcji na wyrost czy to kredyt, który wszyscy zaciągnęliśmy i którego nie planujemy spłacić? Rozmawiamy też o pieniądzach: tych wielkich i tych, których w Polsce brakuje. Fornalski od lat powtarza, że polskie firmy na kluczowym etapie wzrostu przejmowane są przez zagraniczny kapitał, a lokalni inwestorzy zostają z niczym. Sam właśnie sprzedał firmę globalnemu funduszowi. Jak godzi jedno z drugim? Pytam o giełdę, fundacje rodzinne, jednorożce, których w Polsce nie ma i o to, czy AI (temat jego doktoratu, zanim stało się modne) naprawdę zmieni handel, czy tylko rachunki za prąd. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Michał Dżoga Przez 16 lat budował polski oddział Intela: od kilkuset ludzi do prawie 3 tysięcy, jednego z najważniejszych centrów R&D tej firmy w Europie. Widział z bliska, jak wygląda gra o inwestycję wartą 4,6 miliarda dolarów i jak wygląda jej upadek. Dziś Michał robi coś, czego w Polsce jeszcze nie było na taką skalę: łączy osiem rentownych polskich spółek technologicznych w jeden holding, żeby zbudować gracza zdolnego konkurować w Europie, a nie tylko podwykonawcę cudzych pomysłów. W tym odcinku Technofobii rozmawiamy o tym, czego korporacyjny gigant nauczył go o polskiej cierpliwości i polskim tempie — i co musiał w sobie natychmiast wyłączyć, żeby zbudować coś zwinnego. Pytam, dlaczego firmy tak chętnie sięgają po AI do cięcia kosztów, a tak rzadko do tworzenia nowej wartości. I dlaczego być może największym zagrożeniem AI w biznesie nie jest to, że model się myli a tylko, że człowiek zbyt szybko mu uwierzy. Michał mówi wprost o „sovereign washingu” czyli sprzedawaniu rozwiązań jako suwerennych, choć realnie zależnych od infrastruktury i jurysdykcji spoza Europy. I stawia pytanie, które w dyskusjach o AI pada rzadziej, niż powinno: nie „jak to zbudować”, tylko „po co i dla kogo”. BearLake Group (czyli holding, który współtworzy) ma pokrywać cały stos technologiczny: energię, centra danych, cyberbezpieczeństwo, AI. Ambicja jest prosta do wypowiedzenia i trudna do zrealizowania: przesunąć Polskę z roli taniego wykonawcy do roli współtwórcy europejskiej infrastruktury. Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy. https://studiomis.com/ Posłuchaj: https://ffm.bio/technofobiaFacebook: https://www.facebook.com/akurasinskiInstagram: https://www.instagram.com/kurasinskiX: https://x.com/kurasinskiWWW: https://technofobia.pl#ArturKurasiński #Technofobia