Advertise on podcast: Wioska Online

Agnieszka Stein i Tomek Sadzewicz Jeśli nie uczucie, to co? - to propozycja na spojrzenie na miłość z nieco innej, być może zaskakującej perspektywy: jak na potrzebę (w ujęciu NVC), intencję, zachowanie, wybór i decyzję. Coś, co w przeciwieństwie do emocji nie pojawia się i znika, ale jest obszarem świadomych działań. I w dodatku, być może paradoksalnie, bardziej odczuwanym wtedy, gdy jest trudno, kiedy w środku kryzysu w relacji, w obliczu wyzwań, nadal wybieramy i decydujemy, że TAK. To inne miejsce niż to, do którego docieramy widząc miłość jako tajemną siłę odbierającą ludziom rozum, sprawczość i odpowiedzialność. ? Jak na nasze relacje wpływa wizja romantycznej miłości? Na ile wspiera nas w dbaniu o siebie samych, a na ile wtłacza w rezygnowanie z siebie i tego, co ważne? Przyglądamy się tym kwestiom w kontekście własnych doświadczeń prywatnych i zawodowych, filmów, książek. Pytań pojawia się po drodze być może nawet więcej niż odpowiedzi. Jeśli macie ochotę zadać kolejne, wspólnie poszukać też odpowiedzi, tematów do rozważań i refleksji - zapraszamy do szóstego już sezonu wioski online. wioska.pasikonie.pl

Sylwia Włodarska i Marta Sikorska Może Was to zaskoczy, ale w tej rozmowie o miłości pojawi się wątek Wojny. Wspominamy z pewną dozą rozczulenia i rozbawienia nasze pierwsze miłości i zakochania. Bierzemy też na tapetę kwestię wzajemności w miłości. Czy ona musi być? Czy to echo, odbicie w oczach drugiej osoby jest warunkiem koniecznym? I co, jeśli tego nie ma? To z kolei prowadzi nas do kolejnych pytań i rozważań o związek miłości i poczucia własnej wartości. Podążając tymi tropami dotrzemy do miejsca, które bardzo nas porusza i przeczytamy cytat, który u nas wywołuje ciarki. A jak zadziała na Was? Będziemy mogli się temu wspólnie poprzyglądać w ramach wioski i zapewne (tak podpowiadają nam doświadczenie i serce) dokonać jeszcze innych odkryć i poczuć wiele innych wzruszeń. wioska.pasikonie.pl

Odwaga to jedno z pojęć silnie związanych z postrzeganiem mężczyzn, męskości. Zakorzenionym w kulturze patriarchalnej stereotypem, związanym wielokrotnie z siłą, ale też z byciem postrzeganym przez innych. W tej koncepcji to ocena zewnętrzna decyduje o tym i rozstrzyga o tym, czy jesteśmy odważni, czy nie i co tą odwagą jest, a co nie. Bo na przykład, czy odważne może być to, co przychodzi nam łatwo? Czy tylko to, z czym mamy kłopot, co wymaga wielkiego trudu? Czy aktem odwagi jest jedynie to, co spektakularne? Czy może to być coś, co nie zostanie opisane w wielkich księgach i eposach rycerskich? Takie pytania wspierają nasze własne rozumienie pojęcia odwaga, otwierają oczy i uszy na jej zauważanie. U innych i u siebie. Zapraszamy serdecznie na wspólną wyprawę po odwagę, ku odwadze i z odwagą. wioska.pasikonie.pl

Marta Sikorską i Agnieszka Stein Czy człowiek może być odważny, kiedy się boi? - zaczynamy rozmowę od takiego pytania z “Gry o tron”. Odpowiedź, która tam pada, jest taka, że tylko wtedy: - Boję się, ale robię. Mimo strachu. Czy odwaga jest zatem przeciwieństwem strachu? A może raczej jest w niej dla niego miejsce, jest czymś ze strachem związanym? Widzimy też w odwadze pewien konflikt wewnętrzny, w którym część, która chce coś zrobić spotyka się z taką, która się boi. Do jakich jeszcze spotkań zaprasza odwaga? Według nas do spotkania z samym sobą. Do wykonania kroków nie na zewnątrz, tylko do środka. Zamiast oceniania, że odwagi gdzieś zabrakło, że jej nie było, zapraszamy do eksperymentowania i sprawdzania czym wypełniamy takie pojęcie, jak odwaga. I co by było gdyby uznać, że odwaga jest w każdym naszym kroku i każdym oddechu? To b y oznaczało, że nie jest czymś ekskluzywnym, niedostępnym, zarezerwowanym dla bohaterów ze srebrnego ekranu, ale czymś stale obecnym w życiu każdego z nas. Jak Wam z takimi refleksjami wokół odwagi? Jeśli to tropy, które zapraszają Was, by nimi podążyć, zapraszamy! wioska.pasikonie.pl

AGNIESZKA STEIN I TOMEK SADZEWICZ www.wioskaonline.pl

MARTA SIKORSKA I SYLWIA WŁODARSKA www.wioskaonline.pl

MARTA SIKORSKA I AGNIESZKA STEIN www.wioskaonline.pl

TOMEK SADZEWICZ I SYLWIA WŁODARSKA www.wioskaonline.pl

AGNIESZKA STEIN I SYLWIA WŁODARSKA www.wioskaonline.pl

SYLWIA WŁODARSKA I MARTA SIKORSKA www.wioskaonline.pl Jest taka książka “Zaufanie - waluta w przyszłości” Michała Szafrańskiego. Idąc tym tropem, można zadać kolejne pytania o to, cóż to za waluta, co się zyskuje, jakie wypłaty zapewnia, co się nią kupuje i w co inwestuje, i co się dzieje, gdy się zrobi manko. Do puli pytań można dodać te, które podszeptuje częsty towarzysz zaufania - strach: a co jak się pomylę? A co, jak zaufam i będzie rozczarowanie? Ostrożny bądź! - podszeptują ludowe mądrości i jeszcze - Nie bądź naiwny! Uczymy się, że zaufanie to grząski grunt, gdzie czyhać może niebezpieczeństwo. A jednocześnie zaufanie prowadzi do niezwykłych skarbców. Do fajnych, dobrych miejsc. Umożliwia sięgnięcie po coś nowego, zaciekawianie się. Proces budowania zaufania i budowania na zaufaniu obserwujemy co roku na Campach, ale, co może mniej oczywiste, widać to też w wiosce internetowej. Że można sobie śledzić z dystansu wątki, dyskusje, wpisy, dreptać sobie, budować poczucie bezpieczeństwa i wtedy decydować na ewentualne podzielenie się. Powoli. W swoim tempie. Bo zaufanie to nie jest skok na główkę, ale krok po kroku uczenie się siebie.

AGNIESZKA STEIN I TOMEK SADZEWICZ www.wioskaonline.pl Czy i jak sobie ufamy? I jaką drogą do tego zaufania do siebie dochodzimy? Patrząc na dzieci, widać, że rodzimy się z tym, że mamy to zaufanie naturalnie, ale na pewnym etapie zdarza się nam je gubić, zapominać. W efekcie bywa, że zaczynamy je kojarzyć tylko z relacjami z innymi, a nie z relacją z samymi sobą. Jako pierwsze porzucamy chyba zaufanie do ciała - nie słuchamy sygnałów, które ono nam wysyła, zaczynamy “wytrzymywać”. Żeby wytrzymać dyskomfort płynący z ciała, zaczynamy odłączać czucie. W odzyskiwaniu zaufania do siebie pomaga pierwszy krok, którym jest przypomnienie sobie, że coś takiego w ogóle jest. I wy A czym to jest? Według nas nie jest pewnością.Mamy skojarzenia z ryzykiem, a więc i z odwagą, bo często pracuje w obszarach, gdy nie wiemy, co się wydarzy. Zaufanie do siebie widzimy także w gotowości sprawdzania ze sobą, zatrzymywania się, wsłuchiwania w siebie, w sygnały, głosy i myśli, które w nas się odzywają. Jest więc w obszarze zaufania wiele warstw, głosów, elementów, które odsłaniają się kolejno, gdy zaczynamy się im przyglądać, zatrzymywać i starać się zobaczyć i z bliska, i z pewnej perspektywy.

SYLWIA WŁODARSKA I TOMEK SADZEWICZ https://www.wioskaonline.pl Złość może wystraszać. Złość może złościć. Złość może wzbudzać niepewność. Złość może wystrzelać w kosmos. W ogóle złość wiele może…. Złość bywa stanem niechcianym i nawet w fachowej literaturze sporo treści jest o tym, jak to zrobić, żeby było jej mniej. A jednocześnie trudno jest bez okazania złości. Problemem być może jest to, że pierwsze, drugie, a nawet i trzecie sygnały złości - ignorujemy. Bo nie wypada, bo komuś się zrobi przykro, bo nerwy w konserwy (i na eksport) - kultura z pewnością nie zachęca do wyrażania złości. Tym bardziej, jeśli jesteśmy dziećmi lub/i kobietami. Tymczasem można się w niej… rozsmakować! Jest tam sprawczość, siła, energia, ogień. Jak to robić, by złość lubić, a jednocześnie nie zostawiać spalonej ziemi? Jak ją i siebie wyrażać? Jak to zrobić, by było to obłożone kamieniami ognisko, przy którym można się ogrzać, na którym można przyrządzić pyszną potrawę? A czy można się zezłościć pięknie? Kto z Was zna ten zachwyt? Kto z was towarzyszył, obserwował osobę w złości z życzliwym zaciekawieniem? Z rozmowy dowiecie się, że jest to możliwe, i że się zdarza :) Bo to nie jest tak, że ludzie nas porzucą, gdy będziemy się złościć. Że zostaniemy odrzuceni, że będziemy wzbudzać tylko lęk u innych. Wioska to dobra okazja, by doświadczyć jednocześnie złości i przynależności, złości i akceptacji. Doświadczyć złości bezpiecznie, by mniej się jej bać. I mieć więcej gotowości na spotkania z nią, eksplorowania swojej z nią relacji. Bez wyrzutów sumienia i poczucia winy.