Advertise on podcast: Madame Monday - po dorosłemu

Ten odcinek jest zaproszeniem do spojrzenia na ruch z innej perspektywy - jako na coś, co w różnych momentach życia pełni różne funkcje. Ruch bywa regulatorem napięcia, sposobem porządkowania chaosu w głowie, wsparciem w momentach przeciążenia, ale bywa też czymś niedostępnym albo zwyczajnie niepomocnym. I to również jest część tej opowieści. Opowiadam o tym, jak ruch wpływa na psychikę poprzez układ nerwowy, emocje i poczucie kontaktu z ciałem. O tym, dlaczego nie każdy rodzaj ruchu działa tak samo i dlaczego tak ważne jest dopasowanie go do stanu, w jakim jesteśmy. Poruszam temat apatii, nadmiaru napięcia, złości i frustracji oraz tego, jak różne jakości ruchu mogą wspierać regulację tych stanów. To odcinek o uważności na sygnały płynące z ciała i o odzyskiwaniu zaufania do tego, że organizm często wie, czego potrzebuje. Odcinek powstał we współpracy reklamowej z MultiSport

Czy „praca nad sobą” zawsze prowadzi do zdrowienia? A co, jeśli w pewnym momencie zaczyna podtrzymywać napięcie zamiast je zmniejszać? W tym odcinku przyglądam się zjawisku zmęczenia terapią, rozwojem i nieustanną autorefleksją. Pokazuję, jak w kulturze samodoskonalenia „praca nad sobą” bywa nie tylko wsparciem, ale też normą obciążającą, moralnym obowiązkiem, językiem statusu i sposobem indywidualizowania problemów systemowych. Omawiam moment, w którym refleksja przestaje sprzyjać integracji, a zaczyna przyjmować formę ruminacji: powtarzalnego, oceniającego myślenia, które nie prowadzi do realnej zmiany funkcjonowania. Wyjaśniam różnicę między „wiecznym grzebaniem” a integracją rozumianą jako konsolidacja zmiany w działaniu, relacji i regulacji układu nerwowego. W odcinku poruszam także rzadko omawiany temat niepożądanych efektów terapii oraz prawa klienta do sprawdzania, czy dany proces, relacja i forma pracy nadal mu służą. To odcinek nie jest o rezygnowaniu z pomocy w kryzysie, ale o odzyskiwaniu sprawczości wtedy, gdy rozwój psychologiczny przestaje zwiększać zdolność do życia, a zaczyna ją ograniczać. Dla osób, które czują, że „robią wszystko jak trzeba”, a mimo to są coraz bardziej zmęczone sobą.

Wiele osób funkcjonuje dziś w trybie stałej korekty siebie. Zmieniamy diety, strategie relacyjne, sposoby pracy, schematy myślenia. Przechodzimy z jednej metody w kolejną, z jednego „lepszego rozwiązania” w następne. Często nie dlatego, że coś wyraźnie nie działa, ale dlatego, że pojawia się trudne do nazwania poczucie: to jeszcze nie jest to. Z perspektywy psychologii to nie jest wyłącznie kwestia ambicji ani samodoskonalenia. To efekt kultury, która bardzo skutecznie przeniosła odpowiedzialność za dobrostan na jednostkę, a jednocześnie pozbawiła ją realnych punktów zatrzymania. W takim systemie brak poprawy zaczyna być interpretowany nie jako naturalna cecha życia, lecz jako osobiste zaniedbanie. „Praca nad sobą” przestaje być narzędziem zmiany, a zaczyna pełnić funkcję regulacji poczucia winy i lęku. Daje chwilowe poczucie kontroli: skoro coś robię, to znaczy, że nie zawodzę. Skoro się rozwijam, to znaczy, że idę w dobrą stronę. Problem w tym, że ta ulga jest krótkotrwała i szybko ustępuje miejsca kolejnemu poczuciu niewystarczalności. W praktyce wiele decyzji, które podejmujemy — o kolejnej terapii, kolejnym kursie, kolejnym sposobie życia — nie wynika z realnej potrzeby zmiany, lecz z trudności w zniesieniu tego, co aktualne. Zamiast pytać: czego doświadczam?, pytamy: co jeszcze mogę poprawić? W najnowszym odcinku podcastu przyglądam się temu mechanizmowi od strony psychologii, neurobiologii i kultury:– dlaczego nieustanna praca nad sobą stała się normą,– jak wiąże się z poczuciem winy i lękiem,– i w którym momencie przestaje służyć zmianie, a zaczyna podtrzymywać napięcie. 🎧 Odcinek dostępny na platformach podcastowych.

Intuicja

Nie zawsze pragniemy tego, czego potrzebujemy. I nie zawsze potrzebujemy tego, czego pragniemy. W tym odcinku porządkuję jedno z najbardziej mylących, a jednocześnie kluczowych rozróżnień w psychologii: różnicę między potrzebą a pragnieniem. Mówię o tym: • czym potrzeba jest w sensie regulacyjnym, a czym nie jest, • dlaczego pragnienia bywają tak głośne, pilne i przekonujące, • jak schematy wczesnodziecięce „tłumaczą” potrzeby na pragnienia, • w jaki sposób doświadczenia urazowe sprawiają, że pragnienie staje się strategią przetrwania, • dlaczego w uzależnieniach i w trudnych relacjach spełnianie pragnień nie prowadzi do ulgi, • i jak w terapii organizm stopniowo „oducza się” dawnych strategii przetrwania, odzyskując dostęp do realnych potrzeb.

U progu nowego roku :)

Czego nauczyłyśmy się po 40?

Nie nakręcaj się!

Z nastolatkiem w dorastanie – ze spokojem Robimy wszystko dla dzieci. Chcielibyśmy, żeby to doceniły. Kiedy wchodzą w wiek nastoletni, trudno nam zaakceptować ich bunt i złość. Czujemy lęk. Ale nastolatkowie źle znoszą nieustanną troskę i zmartwienie na twarzach rodziców. Potrzebują, żebyśmy ufali, że sobie poradzą. Żebyśmy byli przy nich spokojni, gdy popełniają błędy, wściekają się, rozpaczają. Treść tej książki ma pomóc w tym, by przez czas dorastania dziecka przejść możliwie spokojnie. Specjaliści podpowiadają, czym się przejmować, a co jest typowe dla tego okresu. Jak rozmawiać, żeby się nie kłócić, jak wspierać, żeby się nie wypalić. Joanna Szulc, fragment wstępu „Kochaj i pozwól na bunt” – to zdanie stało się moim drogowskazem. Bo rodzicielstwo to najtrudniejsza, ale i najpiękniejsza podróż w moim życiu. Nie da się jej odbyć bez chwil, kiedy wydaje się, że straciliśmy azymut. Zwłaszcza przy nastolatkach w czasie buntu, poszukujących siebie i stawiających granice nam, rodzicom. "Ta książka jest jak kompas podczas tej wymagającej wyprawy – nie tyle daje gotowe recepty, ile pomaga zobaczyć szerszą perspektywę. Przypomina, że rozmowa ma moc większą niż kontrola. I że z wyzwaniami rodzicielstwa nie jesteśmy sami. Z całego serca polecam." Martyna Wojciechowska, inicjatorka projektu „Młode głowy. Otwarcie o zdrowie psychicznym”, prezeska Fundacji UNAWEZA "Wszechstronna, głęboka, serdeczna książka dla rodziców, którzy często stają bezradni wobec swoich nastoletnich dzieci. Nie mogłam się zdecydować, czy lepsze są w niej pytania, czy odpowiedzi – ostatecznie uznałam, że jest remis: świetne pytania, mądre odpowiedzi." Natalia de Barbaro Kupując tę książkę – wspierasz projekt „Młode głowy. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA

Syndromy - kiedy przeszłość jest w teraźniejszości

Dysocjacja, tłumienie, odpuszczanie - 3 strategie przetrwania :)

Czy bez bata zgłupieję? O micie racjonalnego krytyka i sile mądrego, wspierającego głosu. Wielu z nas wierzy, że nasz wewnętrzny krytyk mówi prawdę, że to on trzyma nas przy ziemi, chroni przed błędami i utratą kontroli. Ale co, jeśli to nie racjonalność, tylko strach? I co, jeśli ten głos wcale nie jest obiektywny, tylko zniekształcony, tak samo jak głos wewnętrznego pochlebcy? W tym odcinku opowiadam: – dlaczego ufamy surowym myślom bardziej niż wspierającym (negativity bias, kulturowe dziedzictwo „bata” i etos pracy), – jak psychologia tłumaczy zjawisko krytyka – od CBT po terapię współczucia (CFT), – co chroniczna krytyka robi z naszą psychiką i zdolnością do działania, – oraz jak brzmi inny głos: wrażliwy, ciekawy, mądry, wspierający.

Dzień dobry! Wszyscy za kulisami jesteśmy po prostu ludźmi. Mamy swoje ulubione wyciągnięte dresy, proste kanapki z serem na śniadanie, rozczulają nas kaczki na jeziorze (właśnie je obserwujemy z Jogą), czasem nie czeszemy włosów do południa. Każdy z nas miewa podkrążone oczy, bałagan w kuchni i nerwowe poranki. I właśnie z tej normalności wpadam dziś do Was z podcastem o kulisach powstawania mojej najnowszej książki „To samo, ale inaczej”. Spotykam się z moją redaktorką @karolina_opo , aby trochę wspólnie poplotkować o tym, jak się pisze książki. Jak się wpada na pomysły, smażąc naleśniki, wypełnia rozdziały, jeżdżąc pociągiem, i dyskutuje do rana o rzeczach zbędnych, by na końcu wybrać to, co najważniejsze. Dobrego odsłuchu ❤️ @wydawnictwo_agora

Dlaczego tak trudno dziś żyć zwyczajnie?

Dlaczego musimy być lepsi? - o potrzebie dominacji i kruchym poczuciu własnej wartości