Advertise on podcast: De 100 Vrouwen van Marcel

José Antonio Manchado is schrijver van diverse boeken en begeleidt al meer dan twintig jaar mensen in processen rondom angst, bewustzijn en innerlijke vrijheid. Zijn manier van werken is eenvoudig en licht: met humor, liefde en vooral vanuit het startpunt dat we niet iets hoeven te worden, maar ons mogen herinneren wie we werkelijk zijn. Dat klinkt misschien groot, maar voor José zit juist daar de eenvoud. Volgens hem zijn we vergeten hoe het is om gewoon mens te zijn: nieuwsgierig, ontdekkend en dingen doen omdat ze plezier geven. We leven vaak vanuit angst: ik moet dit doen, want anders… Terwijl we veel meer mogen handelen vanuit vreugde, liefde en nieuwsgierigheid. Zelf heeft hij ervaren hoe ver je van die vreugde kunt raken. Hij wilde creëren, maar werd daarin tegengehouden en verloor langzaam het plezier in het leven. Vanuit die diepe ervaring begon zijn zoektocht naar wat er nog meer mogelijk was. Wat hij ontdekte, veranderde zijn kijk op alles. Hij gebruikt de metafoor van het leven als een wit doek en wijzelf als de projector. Wat we op de wereld projecteren, bepaalt voor een groot deel wat we ervaren. Kijken we vanuit angst, dan zien we steeds meer angst. Daarom mogen we meer vanuit liefde en dankbaarheid kijken. Hij nodigt uit tot een eenvoudiger leven: minder controle, minder moeten en minder praten. Meer luisteren, meer stilte en vooral weer leren genieten. Want misschien hoeven we helemaal nergens naartoe. Misschien mogen we, net als een paard dat gewoon een paard is, weer gewoon onszelf zijn. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠.

In deze speciale verjaardagspodcast vieren Marcel en Menke het leven van én met Hanneke Groenteman. Een prachtig mens dat er volgens velen nog fantastisch uitziet, maar dat zelf heel anders ziet. Ze vindt zichzelf niet bijzonder en kan maar moeilijk aannemen wanneer anderen haar wél fantastisch vinden. Misschien komt dat doordat ze vaak verliefd was op mannen die haar niet wilden. Maar zelfs de enorme hoeveelheid liefde die haar vader haar gaf, zorgde vaker voor irritatie dan dat het haar goed deed. Geven vond ze altijd een stuk makkelijker dan ontvangen. De liefde van dieren kan ze wél moeiteloos aannemen. Misschien omdat dieren niets van je vinden, niets van je verwachten en je nooit vertellen hoe fantastisch je bent. Ze zijn puur, onafhankelijk en duidelijk. Nu ze terugkijkt realiseert ze zich dat je in je leven zoveel verschillende mensen bent. Haar belangrijkste gedachte daarbij: wat een gedoe allemaal. Zo heeft ze medelijden met de ongelukkige puber die ze ooit was, een meisje dat zich sterk aanpaste en zich ingekapseld voelde. Anders dan de pubers van nu waarbij ‘jezelf ontdekken’ veel meer centraal staat. Toch zat er in haar toen al iets van de vrouw die ze later zou worden. Zo interviewde ze op haar vijftiende voor de schoolkrant al bekende Nederlanders. Nu, op 87-jarige leeftijd, bevindt ze zich in wat ze zelf ‘de herfst van haar leven’ noemt, te midden van de vallende bladeren. Ze ziet leeftijdsgenoten sterven, dementeren of in een verpleeghuis terechtkomen. In vergelijking met die lange aftakeling is ‘sterven eigenlijk nog het beste van het verhaal’, zoals ze het zelf zegt. Angst voor de dood of dementie heeft ze niet echt. Als ze iets even niet meer weet, raakt ze niet in paniek. Het elastiek gaat eruit, zegt ze, uit het lichaam én uit de geest. Juist daarom blijft ze zichzelf prikkelen door nieuwe dingen te proberen. Ze leeft met de dag, zoals ze eigenlijk altijd al heeft gedaan. En op haar 87e is ze nog altijd nieuwsgierig genoeg om volmondig ja te zeggen tegen het leven. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

Hoeveel kan een mens dragen? En hoe zorg je een leven lang voor anderen, zonder jezelf kwijt te raken? Voor Katalijne Lens is zorgen geen keuze, maar een manier van leven. Al op jonge leeftijd leerde ze wat verantwoordelijkheid betekent. Haar broer heeft door zuurstoftekort bij zijn geboorte intensieve zorg nodig. Juist daardoor trok zij al vroeg haar eigen plan, zodat haar ouders zoveel mogelijk aandacht aan hem konden geven. Die onafhankelijkheid zie je haar hele leven terug. Ondanks haar atheneum koos ze in de 2e voor de creatieve IVO MAVO, waar haar liefde voor de film- en televisiewereld ontstond. Via haar oom begon ze als setdresser en ook daar bleef ze altijd trouw aan zichzelf. Wanneer een productie op voorhand niet goed aanvoelde liet ze de klus aan haar voorbijgaan, ook al betekende dit dat ze werk misliep. Toen zij en haar partner uit elkaar gingen en de zorg voor hun zoon gingen delen, maakte ze opnieuw een bewuste keuze. Ze verruilde de onregelmatige filmwereld voor het onderwijs, zodat haar werk aansloot op het leven van haar zoon. Inmiddels werkt ze al jaren met veel liefde als conciërge. Niet omdat het onderwijs perfect is, integendeel. Ze ziet dagelijks wat beter kan. Maar ze gelooft in de kracht van aandacht, een luisterend oor en jongeren die zich gezien voelen. Zoals ze zelf zegt: "Als je één kind per jaar hebt waar je iets voor kunt betekenen, ben je al geslaagd.” Die zorg voor anderen loopt als een rode draad door haar leven. In de tafeltjes vol eten, drinken en lieve briefjes die ze al jaren voor haar zoon maakt. In haar vrijwilligerswerk voor dak- en thuislozen. In de jarenlange zorg voor haar broer. En later opnieuw, toen haar moeder alvleesklierkanker kreeg en haar vader Parkinson. Telkens opnieuw koos ze ervoor om er voor een ander te zijn. En ze bleef geloven in de kracht van aandacht en in haar overtuiging dat je, als het kan, altijd iets van je tijd moet geven aan iemand die dat nodig heeft. Toch weet ze ook dat zorgen niet betekent dat je jezelf moet wegcijferen. Ze bewaakt haar grenzen, verspilt geen energie aan mensen die geen rekening houden met anderen en kiest bewust voor rust wanneer dat nodig is. Want juist door goed voor jezelf te zorgen, kun je er ook voor een ander blijven zijn. Aan het einde van het gesprek zegt ze iets wat de essentie van haar leven misschien wel het beste samenvat: "Mijn broer heeft nog nooit een woord tegen me gesproken, maar hij is degene van wie ik het meest heb geleerd...” Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

Otje van der Lelij is psycholoog, journalist en schrijver maar bovenal iemand die haar nieuwsgierigheid durft te volgen. Vernoemd naar een personage van Annie M.G. Schmidt, maar misschien nog wel meer een Abeltje: avontuurlijk, eigenzinnig en altijd in beweging. Tijdens haar studie psychologie ontdekte ze niet alleen haar liefde voor het vak, maar ook voor journalistiek. Toen ze tweede werd bij een essaywedstrijd, was het raak: schrijven werd haar pad. Ze combineerde beide passies in een baan bij een psychologie-magazine en schreef later ook voor diverse andere bladen. Ironisch genoeg schreef ze regelmatig over geluk en een beter leven, terwijl ze zelf vooral in haar hoofd leefde: achter haar laptop, gedreven door deadlines. “Ik praktiseer niet waar ik over schrijf,” realiseerde ze zich. Er moest iets veranderen. Die verandering kwam tijdens de coronaperiode. Terwijl de wereld vertraagde, vond Otje juist ruimte: buiten, thuis, in rust. Samen met haar man begon ze te zoeken naar iets nieuws, zonder precies te weten wat. “Ze zeggen vaak: volg je droom, maar ik wist niet wat die was. Wel waar mijn vuur van aangaat.” Dat vuur leidde haar naar een boerderij in Drenthe. Bij de eerste bezichtiging wist ze het zeker: hier zou ze nog vaak de oprit oprijden. Waar haar man vooral werk zag, zag zij vooral mogelijkheden. Met een vleugje psychologisch inzicht kreeg ze hem toch mee. Wat volgde was een sprong in het diepe, inclusief een eerste, al bestaande, boeking met een uitbundig vrijgezellenfeest vol technomuziek en stripacts. Inmiddels hebben ze de plek volledig eigen gemaakt: een bijzonder locatie voor bijeenkomsten én een nieuw thuis. En misschien nog belangrijker: een plek waar Otje haar schrijfinspiratie hervond. Alsof die nieuwe omgeving niet alleen letterlijk meer ruimte biedt, maar ook mentaal. “Een droom staat nooit stil” zegt ze, “die blijft zich ontwikkelen”. Maar één ding is zeker: hier krijgt haar vuur alle zuurstof. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠. De Gouden Tip: Kijk voor 10% korting op www.elementalist.nl/pages/MARCEL

Eind mei plaatste Marcel een video waarin hij openhartig vertelde over zijn financiële problemen. Door zijn gezondheid is hij al lange tijd niet meer in staat om te werken. Toch heeft dat hem er nooit van weerhouden zich in te zetten voor anderen. Zo brengt hij ieder jaar kratten vol bonbons naar een psychiatrische instelling en maakt hij samen met een toegewijd team volledig vrijwillig deze goed beluisterde, gratis podcast. Voor het eerst besloot hij zelf iets te vragen: één euro per persoon. Niet om rijk van te worden, maar om zijn schulden af te lossen en zonder financiële zorgen zijn pensioen tegemoet te kunnen gaan. Wat volgde was ongekend. Zijn video ging viraal en binnen korte tijd waren zijn schulden afbetaald. Daarnaast ontving hij duizenden hartverwarmende berichten, waaronder veel reacties van mensen die zelf met schulden worstelen. Natuurlijk waren er ook kritische geluiden van mensen die anders naar de situatie keken. Na tientallen afgeslagen uitnodigingen van televisieprogramma’s en kranten schuift Marcel nu aan bij Hanneke en Menke voor een eerlijk gesprek. Hoe is het om te leven zonder geld? Wat bracht hem ertoe deze stap te zetten? En hoe ga je om met de schaamte die vaak gepaard gaat met financiële problemen? Ze praten over de kwetsbaarheid van hulp vragen, maar ook over het ongemak dat we voelen wanneer we iemand anders om hulp zien vragen. Want is het niet juist iets moois wanneer mensen hun hart openen en elkaar helpen? Natuurlijk had Marcel, dankzij zijn bekendheid en achterban, een positie die voor veel anderen niet is weggelegd. Tegelijkertijd heeft hij hiermee een taboe doorbroken en een gesprek op gang gebracht dat juist voor mensen in vergelijkbare situaties van grote waarde kan zijn. En alsof dat nog niet genoeg was, ging hij diezelfde dag nog samen met het Hallo Medemens-team aan de slag om te onderzoeken hoe zij ook andere mensen met schulden kunnen gaan helpen. Want als deze ervaring één ding heeft laten zien, dan is het wel hoeveel er mogelijk wordt wanneer mensen elkaar weten te vinden. Volg Hallo Medemens via ons Instagram-account. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Hanneke Groenteman en Menke Visser. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠.

Maaike Dirkje Hop is een Nederlandse cabaretier en theatermaker die doorbrak met haar winst bij Cameretten 2025. Haar weg naar het podium was echter allesbehalve vanzelfsprekend. Waar veel artiesten al op jonge leeftijd via toneelscholen instromen, werd zij herhaaldelijk afgewezen voor diverse toneelopleidingen. Ze zette haar droom opzij en werkte bijna twintig jaar in het onderwijs. In 2020 liep ze vast. Ernstige slaapproblemen dwongen haar te stoppen met werken. Tijdens de coronaperiode kwam het besef: als ze nu niets met cabaret of theater zou doen, zou het er nooit meer van komen. Jarenlang had ze zich vastgehouden aan het idee dat ze het misschien wel kon, zonder het echt te proberen. Nu besloot ze het waar te maken. Haar cabaretvoorstelling maakte ze volledig zelf: “daar heb ik mijn hele leven de tijd voor gehad,” grapt ze. Maar nog opvallender dan het maken is haar durf: het risico nemen om te falen, oog in oog te staan met een stroef publiek, of zelfs haar eigen broer vertellen dat haar voorstelling beter is zonder hem. Juist het feit dat ze pas later doorbrak, ziet ze als een voordeel. Ze staat steviger in haar schoenen en ontwijkt valkuilen waar ze op jongere leeftijd waarschijnlijk wel in was gestapt. “Dit had ik op mijn twintigste of vijfentwintigste niet gekund,” zegt ze. Tegelijkertijd merkt ze dat ouder zijn/worden ook een keerzijde heeft, vooral fysiek. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠. Foto: Mark David

Bestel ⁠⁠hier⁠⁠ Marcel & Pablo's boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ had Bianca nooit een antwoord. Niet omdat ze het niet wist, maar omdat ze al vroeg voelde wie ze was. Iets wat wij gaandeweg lijken te zijn kwijtgeraakt. Volgens Bianca is dat niet vreemd: als kind leren we al snel dat de klok belangrijker is dan onze eigen beleving. Dat het niet draait om wie je nú bent, maar om wie je later moet worden. En dat komt doordat onze maatschappij is ingericht op een economisch model. Daardoor hebben we geleerd om gevoelens te onderdrukken of weg te zetten als ‘zweverig’. Emoties worden vaak gezien als een zwakte, terwijl ze juist een essentieel menselijk kompas zijn. Ze vertellen ons precies wat er in ons leeft. We bewegen ons vaak op de automatische piloot. Echte verandering kan, zegt Bianca, en begint pas wanneer we die cyclus doorbreken. Door te stoppen met oordelen, verwachtingen los te laten en terug te keren naar het moment. Door vaker even te stoppen en onze aandacht opnieuw te richten. Hoe moeilijk dat ook klinkt in een wereld die voortdurend versnelt en ons continu afleidt.  Te benoemen wat Bianca doet, laat zich moeilijk vangen in een ‘vak’. Dat woord zegt het eigenlijk al: een afgebakend deel. Door ons te specialiseren, richten we ons op één ding en verliezen we het grotere geheel uit het oog. Bianca ziet juist dat geheel. Ze herkent verbindingen en ook waar die (tijdelijk) ontbreken. Tegelijk blijft ze opvallend nuchter. Ze werkt vanuit een onbevooroordeeld liefdevol hart zonder enige vorm van ego. Bianca neemt blokkades niet actief weg, maar maakt ze zo zichtbaar dat je systeem ze zelf oplost. Want zo zegt ze: zo leert het systeem "ik kan het zelf" en niet "jij kan dit voor mij doen”. Kinderen groeien tenslotte niet door ze te trainen voor wat ze moeten worden, maar door ze te zien en te erkennen in wie ze al zijn. Haar ultieme droom? Dat iedereen weer volledig zichzelf wordt. Zelfs als dat zou betekenen dat haar eigen werk ooit overbodig wordt. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠.

Bestel ⁠hier⁠ Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. Krijg je een naam omdat die bij je past, of ga je je gedragen naar je naam?” Hadewych betekent sterke vrouw en strijdster. Haar moeder vond die naam zo krachtig dat een tweede naam overbodig was. En niets bleek minder waar. Vanaf jonge leeftijd voelde Hadewych een sterke drang om op te staan tegen onrecht en durfde ze keuzes te maken die niet altijd makkelijk waren. Zo besloot ze in 2013, na drie bijna-doodervaringen in slechts twee maanden tijd, de gerenommeerde Toneelgroep Amsterdam te verlaten. “Blijkbaar is het de bedoeling dat ik leef,” dacht ze. “En dat ik meer mijn eigen stem laat horen.” En dat deed ze letterlijk én figuurlijk met haar basgitaar. Zelfs nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, ziet ze opnieuw diezelfde kracht terug. Niet als hardheid, maar als een rustige aanvaarding van wat is. Geen angst voor wat gaat komen, maar een diep besef van liefde en van verbondenheid. Die moed komt niet uit het niets. In haar familie blijken haar grootmoeders stuk voor stuk krachtig te zijn geweest. Vrouwen die opstaan, dragen, doorzetten. Soms voelt Hadewych daardoor juist ook een twijfel: of haar eigen licht wel groot genoeg is tussen al die sterke voorgangsters. Misschien zit het antwoord juist in de zoektocht zelf. In het steeds opnieuw leren balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. Het moederschap hielp haar dat te begrijpen. In de intense kwetsbaarheid die ze toen voelde, ontdekte ze iets onverwachts: kwetsbaarheid is geen tegenhanger van kracht maar er juist een vorm van. En misschien is dat wel de echte betekenis van haar naam. Niet alleen de strijdster die vecht, maar ook de vrouw die durft te voelen, te twijfelen en toch haar licht blijft delen.  Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠.

Bestel hier Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. Een tandarts die vraagt naar je ontlasting? Bij Maartje Brands word je écht aan de tand gevoeld. En niet zonder reden. Biologische tandarts Maartje Brands kampte zelf jarenlang met heftige gezondheidsklachten. Artsen vertelden haar dat ze ermee moest leren leven. Maar ze was 25 en wilde gewoon zonder pijn een biertje kunnen drinken in de kroeg. Ze kwam uiteindelijk terecht bij een acupuncturist en werd pijnvrij. Dat was het moment waarop ze de kracht van integrale behandeling ontdekte. “Vanaf toen wist ik één ding zeker: die ‘je moet ermee leren leven’-boodschap ga ik nooit aan mijn patiënten doorgeven”. Leergierig als ze is, volgde ze de ene na de andere opleiding om het lichaam als geheel beter te begrijpen. Niet voor niets blijkt uit onderzoek dat de mond in maar liefst 80% van de gevallen een haardinfectie kan zijn voor de rest van het lichaam. Vanuit die overtuiging is samenwerking met integrale artsen geen luxe, maar noodzaak. Dat gedachtegoed vormt het fundament van Instituut Marie, dat Maartje uiteindelijk oprichtte: whole body dentistry. Een plek waar alles samenkomt en waar de behandelresultaten je letterlijk èn figuurlijk met de mond vol tanden laten staan. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠Scipio Schippers⁠.

Bestel ⁠hier⁠ Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. In deze bonusaflevering praten Marcel en Menke bij met actrice, zangeres en theatermaakster Meral Polat. Meral verscheen in juni 2022 al eerder in de podcast (nummer 12) wat een prachtig gesprek opleverde. Hierin gaf ze o.a. aan minder toneel en meer met muziek te willen doen. En dat deed ze, want inmiddels is haar tweede album (Meydan) een feit. Een album dat ze van a tot z zelf (zonder productie en zakelijke leiding) wist te maken. Dat resulteerde in enorme voldoening, maar zorgde ook voor een van de lastigste jaren van haar leven. Want ondanks de pracht van het album heeft het haar ook heel veel gekost. Ze heeft een enorme drive en wil nog van alles maar realiseert zich ook dat iedereen een grens heeft en je de balans moet zien te vinden. Vertragen blijkt het magische woord, voor zowel lichaam als geest. Want zoals ze zegt: ‘Al die pracht komt voort uit een bron. En die bron moeten we koesteren in plaats van overbelasten.’ Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: Scipio Schippers.

In deze bonusaflevering praat Marcel over zijn grote (dieren)liefde: Mika. Eerst met actrice - Mika's peettante - Lies Visschedijk, daarna met Betty van den Berg, die Mika en Marcel vijf jaar geleden samen bracht. De podcast Mijn Hondenleven is te vinden op alle bekende podcastplatforms. Betty en haar honden zijn te bereiken via haar Instagramprofiel. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

In deze bonusaflevering kan je luisteren naar een bijzondere, niet geplande podcast die Menke Visser en Marcel met Conny opnamen op de dag van haar zelfgekozen dood. Aanvankelijk was het de bedoeling dat Conny alleen de muziekstukken die ze had uitgekozen voor haar afscheid zou toelichten (voor op de uitvaart) maar er werd zo mooi en inspirerend over zo veel meer gesproken dat we hebben besloten er een extra podcast van te maken. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname: Menke Visser. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. https://www.trouw.nl/binnenland/conny-smit-1968-2025-gaf-haar-dierbaren-een-lesje-in-doodgaan~b753c1bb https://www.biancaboonacker.nl https://www.mundoarmonia-academy.com

Bestel ⁠hier⁠ Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. Een gesprek over de dood met Conny Smit is een gesprek over het leven. Over hoe te leven, over hoe dood te gaan. Ze verenigt de levensgenieter in haar met de terminaal stervende. Want Conny gaat sterven, net als wij allen, maar zij is al aan haar laatste reis begonnen. Tijdens haar leven heeft ze als reisleidster vele reizen gemaakt naar Azië, maar deze reis heeft de dood als eindbestemming. Conny is ervan overtuigd dat de dood de mooiste ervaring van het leven is: eindelijk bevrijd worden van het lichaam. 'We zijn niet ons lichaam, we zijn niet onze gedachten.'Conny is de campingbuurvrouw van Marcel en Menke. Op dat plekje daar aan het water, luisterend naar het gezang van de vogels en omringd door haar dierbare vrienden, hoopt Conny nog op een laatste mooie zomer. Behalve als de pijn het overneemt van het genieten, dan mag de dokter haar een vleugelnaaldje komen geven, waarmee haar ziel kan weg fladderen.  Deze extra lange aflevering van de podcast is een mooi hoorcollege over leven en dood, over het hand in hand gaan van westerse en oosterse geneeskunde, maar bovenal een troostend verhaal over compassie en liefde.  Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname: Menke Visser. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

Lieve luisteraars, we zijn inmiddels bij vrouw 84 van onze podcast De 100 vrouwen van Marcel, en ik had heel graag verder willen gaan. Maar helaas moet ik de podcast even pauzeren. Mijn hart laat van zich horen en ik heb nu rust nodig. Gezondheid gaat voor alles, dus ik neem een break tot het najaar. Veel dank voor het luisteren, jullie warme reacties en alle bijzondere ontmoetingen die deze podcast me al heeft gebracht. Dat betekent veel voor me. De eerste 84 vrouwen blijven uiteraard gewoon te beluisteren via Spotify, Podimo, Apple Podcasts of op de website van Huis Mus. Ik hoop jullie later weer mee te nemen in de verhalen van de laatste 16 vrouwen. Maar voor nu doe ik even rustig aan. Liefs, Marcel. De genoemde podcast van Marnix heet ⁠⁠⁠Bij Ons in Amsterdam⁠⁠⁠ en is te vinden in alle bekende podcastapps. Opname, edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst en social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

[ENGLISH TEXT BELOW] Ireen Ziglina (Simon) ziet zichzelf als een wereldburger. Ze werd geboren in St.Petersburg en groeide op in een Joodse familie. Als jong volwassene volgde ze op het conservatorium een studie klassiek piano, maar voelde zich daarin te beperkt. Ze wilde dansen, communiceren, met andere mensen samenwerken en de wereld verkennen. En dus vertrok ze in haar eentje naar New York. Die stad bood haar ongekende mogelijkheden. Daar rolde ze in de wereld van ballet en theater, daar begon ze als fitnessinstructeur. Ze gelooft dat het Amerika van Trump uiteindelijk als een kaartenhuis in elkaar zal storten, als we er maar tegen blijven vechten. ‘Progress is a slow thing, but it is happening,’ Marcel en Ireen kennen elkaar van jarenlange huizenruil en werden vrienden. Amsterdam voelt als een tweede huis voor haar vanwege de vrije manier van denken, de diversiteit en natuurlijk vanwege de coffeeshops en het bruisende uitgaansleven. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname: Menke Visser. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Wil je ons helpen de podcast te blijven maken? Op ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠petjeaf.com/de100vrouwenvanmarcel⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ kan je ons steunen met een (kleine) bijdrage. Dank je wel! Adverteren in onze podcast? ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠[email protected]⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ © Huis Mus 2025 Ireen Ziglina (Simon) describes herself as a world citizen. She was born and raised in St. Petersburg in a Jewish family, studied classical piano, but felt that performing classical music did not provide enough of an outlet for her to express herself fully. She wanted to dance, to communicate, to connect and collaborate with other people. She wanted to explore! So she left Russia in her early twenties to start a new life in New York, without speaking a word of English. But she immediately loved the energy of the city and discovered many other sides of herself within the world of ballet, theatre and fitness. In all the political conflicts going on in the world right now, she always chooses the side of humanity. Ireen believes that the America of Trump will in the end collapse, as long as we keep on fighting it. ‘Progress is a slow thing, but it is happening.’ Marcel and Ireen swapped houses several times and became friends. Amsterdam feels like a second home for so many reasons! The free thinking, rational approach to solving problems, creative solutions, diversity and ofcourse the coffeeshops and the party spirit.