Advertise on podcast: Het Uur

Een sleutel van een appartement in China was voor Pete Wu een „laatste strohalm” van zijn Chinese identiteit. Tijdens een reis daarheen met zijn ouders besefte hij hoe groot de afstand tussen hen inmiddels was. Terwijl zijn ouders hun kinderen Chinees wilden opvoeden, groeide Pete op met het westerse idee dat je vooral jezelf moet zijn. Ook hun taalbarrière hielp niet mee met het praten over emotionele onderwerpen zoals zijn homoseksualiteit. „Het ging vanzelf dat die kloof bleef groeien.” Wu ontdekte dat hij zijn ouders net als anderen jarenlang vooral als tweedimensionale „standbeelden” had gezien. „Mijn ouders zijn in de ogen van velen de ideale migranten die hard werken en geen probleem maken.” Maar achter dat beeld zitten ook mensen met hun eigen tekortkomingen. „Het zijn geen perfecte mensen, maar dat maakt hen wel mensen.” Volgens Wu moeten we meer naar elkaar kijken als individuen. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Rikke Prent Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Schoonheidsprofessor Giselinde Kuipers deed heel lang alsof haar uiterlijk er niet toe deed en probeerde er een beetje omheen te leven. Maar toen ze borstkanker kreeg, werd ze er keihard mee geconfronteerd. Haar haar, wenkbrauwen en wimpers verdwenen en mensen keken weg. „Juist als je kanker hebt, zie je wat echt van belang is in het leven.” En Kuipers leerde: of je mooi bent maakt heel veel uit. We hebben ons uiterlijk volgens Kuipers aan onze waarde gekoppeld en zijn in een steeds dwingender schoonheidsregime beland, waarin de norm van wat mooi is steeds opschuift. Toch ziet Kuipers reden voor optimisme. Misschien hoeven we niet allemaal mooier te worden, maar moeten we vooral anders leren kijken. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

In bijna een halve eeuw heeft Henk Schiffmacher de tattoo-wereld behoorlijk zien veranderen. Waar getatoeëerde mensen vroeger golden als „rariteitenkabinet op de kermis” en later deel uitmaakten van de underground, is de rebellie er volgens Schiffmacher nu wel van af. „Dat stoort me wel.” De tattoo is inmiddels mainstream geworden. Drie op de tien Nederlanders hebben een tatoeage.  „Mea culpa”, biecht Schiffmacher op: „We wilden uit de goot vandaan” en „een bepaalde vorm van erkenning” bereiken. Dat is gelukt. Maar stel nou dat al die getatoeëerde lichamen over duizend jaar worden opgegraven en nog in tact zijn? Wat zegt dat dan over ons? Dan ontstaat volgens Schiffmacher een „Babylonische spraakverwarring” met „Maori’s op klompen” en „koppensnellers die in Almere wonen”. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Bessel van der Kolk groeide op in een tijd waarin over trauma nauwelijks werd gesproken. Inmiddels is hij een van de bekendste stemmen op dit gebied. Nu trauma steeds meer aandacht krijgt, waarschuwt hij voor een nieuwe valkuil: trauma mag geen „alibi” worden om verantwoordelijkheid te ontlopen. Ondanks die grote focus op trauma, is er nog altijd veel ellende in de wereld. Van der Kolk pleit ervoor om niet alleen over trauma te praten, maar ook het lichaam erbij te betrekken. Hij kijkt daarbij naar andere culturen, waar mensen na ingrijpende ervaringen het ritme opzoeken: ze zingen, dansen en oogsten samen. „Ritme laat je veilig voelen. Je weet wat er gaat gebeuren. Bij trauma weet je dat nooit.” Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

De Joods-Amerikaanse Benjamin Moser groeide op in een volledig zionistische wereld. „Ik geloofde erin zonder al te veel na te denken.” Hij zag zichzelf als onderdeel van een groep die aan de goede kant van de geschiedenis stond. „Ik heb altijd geloofd dat wij de slachtoffers waren. Ik denk dat dat je een beetje dom maakt.” Inmiddels ziet Moser het anders. Voor hem betekent dat niet dat hij afstand doet van zijn Joodse identiteit. Volgens hem kun je de geschiedenis van het jodendom zien zonder de logische verklaring van het zionisme. Hij wil als Jood dan ook niet geassocieerd worden met het zionisme: "Haal die naam uit je vuile mond, je spreekt niet voor ons." Hij wil er niet bij horen. „Ik wil voor mezelf kunnen blijven denken. Als iets niet deugt, wil ik dat kunnen zeggen.” Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Als kind vluchtte Clarice Gargard twee keer uit Liberia, waar een burgeroorlog uitbrak. Haar verleden leerde haar dat goed en kwaad niet tegenover elkaar staan. „Het is een spectrum. Mensen kunnen tegelijk goede én slechte dingen doen. Dat is de complexiteit van mens zijn.” Als we willen bouwen aan een betere wereld, moet daarin volgens haar ruimte zijn voor die complexiteit, met oog voor zowel slachtoffers als daders. „Dat klinkt heel idealistisch en whatever. Maar wat is het alternatief? Dit blijven doen?” Verzet tegen de wereld van nu hoeft volgens Gargard niet hard te zijn. Zachtheid en strijd lijken tegenpolen, maar juist daarin zit volgens haar de paradox: „Het is toch bizar dat we meer zachtheid in de wereld willen, maar dat we dat willen bereiken door te strijden.” Gargard stelt dat we zelf moeten worden wat we zeggen te willen van de wereld. „Je moet die betere wereld al zijn eigenlijk.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Van de ‘rode seksfeeks’ heeft MEROL haar geuzenaam gemaakt. Op haar nieuwe album ‘Leve De Feeks’ weigert ze die te temmen. „We gaan haar vieren.” Haar werk wordt persoonlijker en feministischer. Seks gaat voor de zangeres over meer dan wat er in bed gebeurt: „Het gaat voor mij over het lichaam, vruchtbaarheid, relaties, liefde. Ik vind dat we seks een beetje tekortdoen.”  De zangeres verzet zich tegen het idee dat vrouwen jong en glad moeten blijven. „Vrouwen mogen niet oud worden. We mogen geen teken van leven vertonen.” Ook plastische chirurgie vindt ze problematisch: „Als je die denkrimpel niet meer ziet, dan kun je als vrouw ook niet meer laten zien dat je boos bent. Terwijl: we zijn toch boos?” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Voor Francesco Veenstra is bouwen nooit alleen een technische opgave. „Het is misschien eerder een sociaal beroep", zegt de Rijksbouwmeester, die na vijf jaar afzwaait. Architectuur draait volgens hem om de vraag hoe we een samenleving vormgeven. De oplossing voor zijn grootste dossier, de wooncrisis, ligt volgens Veenstra niet per se in méér bouwen. „Er is geen schaarste aan ruimte, maar wel een schaarste aan het recht op het gebruik ervan." De haast die we hebben om woningen te blijven bouwen brengt volgens hem het risico met zich mee „dat er eenvormigheid ontstaat". Hij pleit voor slimmer gebruik van de ruimte: rijtjeswoningen splitsen en gebouwen meerdere functies geven. „We kunnen theaters en scholen combineren.” Ook het nachtelijk inzetten van Rijksgebouwen als daklozenopvang past daarbinnen. „We moeten de ruimte eerlijk verdelen en een samenleving ontwerpen waarin iedereen kan meedoen.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Forensisch patholoog Frank van de Goot ziet de dood niet als iets lugubers, maar als een puzzel die opgelost moet worden. Zijn autisme helpt hem in zijn werk, zegt hij: „De neurotypische wereld accepteert niet dat het leuk is." Zaken als de butlermoord of de Belgische student Sanda Dia laten hem niet los. Tegelijk benadrukt hij: „Ik oordeel niet. De rechtbank oordeelt over schuld en onschuld. En uiteindelijk moet je je verantwoorden voor de grote baas." Van de Goot pleit voor beter onderzoek naar doodsoorzaken: „Er wordt geen goede lijkschouw gedaan. Zit het hoofd er nog op en zitten er geen gaten in? Dan noemen we het een natuurlijke dood." Volgens hem hebben we van de meeste overledenen „geen idee waarom ze dood zijn". Het onderzoek naar doodsoorzaken doet Frank van De Goot bij Nationaal Forensisch Onderzoeksbureau (NFO). Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

De smetvrees van Luuk Vulkers begon met het scheikundig besef dat we eigenlijk helemaal geen losse, afgebakende wezens zijn. „Dus er is geen ontkomen aan die vermenging waar ik zo bang voor ben.” Hij onderzocht hoe de samenleving omgaat met vuil en ziekte en ziet een parallel met beerputten, waar mensen vroeger hun afval en ontlasting achterlieten. „Vuil is iets wat we liever wegstoppen. Maar als we die beerput nou open trekken, dan komen er hele belangrijke inzichten over onze maatschappij.” Volgens Vulkers bestaat er een algehele neiging om vuil uit te bannen en daarmee ook de ander. Die reflex herkende hij bij zichzelf: zijn eigen smetvrees liet hem soms ongewild afstand houden van daklozen en mensen met hiv. Iemand bestempelen als vuil is dan ook vaak het begin van ontmenselijking. In de hedendaagse kunst ziet Vulkers nu een omarming van viezigheid: “We hebben de drang om in de beerput te kijken en te zien dat je er ook plezier, genot en humor uit kunt halen.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

„We hebben lang gedacht dat de oplossing voor de klimaatcrisis in de technologie ligt”, terwijl die volgens Anoek Nuyens juist „in onze cultuur” schuilt. Ze merkt op dat “we in een feitenfuik terecht zijn gekomen”, doordat we altijd dachten: „we laten het aan de bèta’s over.” Dat noemt ze „een enorme inschattingsfout”. Daarom moeten verhalenmakers „het estafettestokje van de wetenschap overnemen” en de klimaatcrisis „van het hoofd naar het hart vertalen”. Nuyens vertelt dat ze haar spreekbeurten vroeger afsloot met: „een beter milieu begint bij jezelf”, totdat ze erachter kwam „dat het helemaal niet zo werkt.” „Het is geen ikje die het gaat oplossen: we hebben iedereen nodig.” We zijn volgens haar toe aan een portie nieuwe verhalen, waarin we „van consument naar burger bewegen”. Blijven we nadruk leggen op individueel gedrag, dan „is er een lachende derde, namelijk het groot kapitaal.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Tim Post dacht aanvankelijk dat dromen iets zweverigs waren, maar ontdekte een wetenschappelijke wereld erachter. Zijn eerste lucide droom ontstond na een nachtmerrie over een heks. Zijn moeder zei: „Het is maar een droom" en plots werd hij zich daarvan bewust in zijn volgende droom. Sindsdien kan hij al dromend in dialoog met zijn onderbewuste. Post benadrukt dat we in onze productiviteitscultuur bezuinigen op onze slaap en dat mensen ondertussen buiten zichzelf zoeken naar vervulling die ze niet vinden. Volgens hem moeten we veel meer naar binnen kijken. „Dromen dagen ons uit met bizarre scenario’s om stabieler en wendbaar te zijn. Het is zo'n open deur naar zelfinzicht. Gratis en voor niets ingebakken door de evolutie.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Jante Wortels eetstoornis kwam voort uit een gebrek aan controle in haar leven. „Ik had een project nodig waarbij ik zelf kon bepalen of het lukt of niet.” Dat werd eten. „Ik zag echt wel dat het op een gegeven moment niet meer goed was en ik vond het ook niet mooi. Maar ik was echt als de dood om iets in mijn regime te veranderen.” Toen haar huisarts zei: „Je hebt anorexia,” dacht Wortel: „Dat kan niet.” Ze herkende zichzelf niet in het stereotype beeld en voelde zich „niet ziek genoeg.” Volgens haar is een eetstoornis veel complexer dan alleen eten: „Het gaat om een verlangen om ziekelijk dun te zijn, niet zomaar dun.” Daarachter zit de behoefte om ergens uitzonderlijk in te zijn. Daarom vindt ze dat de beeldvorming moet veranderen, zeker omdat eetstoornissen op steeds jongere leeftijd voorkomen en de aantallen blijven stijgen. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Thomas Hertog deed jarenlang onderzoek naar het ontstaan van het heelal met Stephen Hawking. Het groeide uit tot een hechte vriendschap, waarin ze samen „de oude grote filosofische vragen vastpakten en herkneedden op een wiskundige manier”. Hun kosmologisch onderzoek draaide niet alleen om natuurwetten maar juist om existentiële vragen: „Wie zijn wij? En waar komen wij vandaan?” De aantasting van onze eigen planeet roept intussen de vraag op of we ooit de Melkweg zullen koloniseren. Elon Musk en Jeff Bezos spelen daarop in, maar hun ruimtevisie baadt volgens Hertog in escapisme. „Het heelal lijkt bijzonder levensvatbaar”, zegt hij, „en toch lijken we alleen. Er is dus blijkbaar geen enkele beschaving op die miljarden exoplaneten in de Melkweg, die erin geslaagd is om die Melkweg te exploreren. ” Hertog vraagt zich af: waar zit die bottleneck? Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Joris Luyendijk heeft de journalistiek verlaten. Zijn rol was buitenstaander en beschouwer, maar met Oekraïne is dat voor het eerst niet zo. „Ik hoor nu bij een kamp. Het gaat ook over mijzelf. Ik zit in een rouwproces om de wereld die er niet meer is en ik word ook nog eens gek van het feit dat ik dat met mensen moet bespreken die dat nog ontkennen.” De bedachtzame intellectueel en golden boy is nu fel en strijdvaardig: „Ik heb heel lang me aangepast en toen dacht ik: ze doen het er maar mee.” Sindsdien voelt hij zich „ontketend”. Hij wijst ons op een conflict dat we volgens hem maar niet onder ogen willen komen. „De kern is cognitieve oorlogsvoering: het slagveld zit in de hoofden van mensen en Russen zaaien verwarring zodat we fouten maken, zonder zichtbare explosies die tot actie leiden.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.