Advertise on podcast: ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ សម្រាប់អ្នក (God's Word for You - Khmer)

ដោយសង្ឃឹមថានឹងបំបិទមាត់គាត់ឱ្យបានជារៀងរហូត សត្រូវរបស់ក្រុមជំនុំបាននិរទេសសាវក យ៉ូហាន ដែលមានវ័យចំណាស់ ទៅកាន់កោះប៉ាត់ម៉ុសដ៏ឯកោ និងពោរពេញដោយថ្ម។ ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យការត្រូវបានបំបិទមាត់ សាវកយ៉ូហានត្រូវបានប្រទានឱ្យនូវការបើកសម្តែងដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងជីវិតរបស់គាត់ទៅវិញ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឱ្យគាត់ឃើញនៅក្នុងការនិមិត្តដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងមួយ ដោយបើកវាំងនននៃភាពអស់កល្បជានិច្ច។ យ៉ូហាន បានសម្លឹងមើលត្រង់ទៅក្នុងស្ថានសួគ៌។ គាត់បានឃើញ ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅលើបល្ល័ង្កដ៏រុងរឿង ហែហមដោយទេវតា និងហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនឥតគណនាមកពីគ្រប់កុលសម្ព័ន្ធ សាសន៍ និងភាសា។ ដោយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សភ្លឺចិញ្ចាច និងកាន់ធាងចាកនៅក្នុងដៃ សំឡេងរបស់ពួកគេបានបន្លឺឡើងដូចផ្គរលាន់ ខណៈដែលពួកគេថ្វាយបង្គំថា៖ "បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺជា ព្រះជាម្ចាស់ ដ៏មានគ្រប់ចេស្តា!" បន្ទាប់មក ការនិមិត្តនោះបានឈានទៅមុខរហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃពេលវេលា ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញនូវស្ថានសួគ៌ថ្មី និងផែនដីថ្មីមួយ។ យ៉ូហានបានឃើញទីក្រុងដ៏ធំ និងស្រស់ស្អាតអស្ចារ្យមួយ ដែលធ្វើពីមាសភ្លឺចាំង និងកញ្ចក់ថ្លា ដោយមានទន្លេដ៏ស្រស់ស្អាតមួយហូរកាត់ចំកណ្តាលទីក្រុងនោះ។ វាគឺជាកន្លែងនៃភាពល្អឥតខ្ចោះទាំងស្រុង។ ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅផ្ទាល់ក្នុងចំណោមរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដោយជូតរាល់ទឹកភ្នែករបស់ពួកគេ។ ជំងឺសង្កាត់ សេចក្តីសោកសង្រេង ការឈឺចាប់ និងសេចក្តីស្លាប់ បានបាត់បង់ជារៀងរហូត។ ទីក្រុងនោះមិនត្រូវការសូម្បីតែព្រះអាទិត្យ ឬព្រះច័ន្ទឡើយ ពីព្រោះសិរីល្អដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបំភ្លឺផ្ទៃមេឃទាំងស្រុង។ តាមរយៈការនិមិត្តដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងនេះ ព្រះយេស៊ូវបានប្រទានដល់ សាវកយ៉ូហាននូវសារចុងក្រោយមួយដើម្បីបញ្ជូនត្រឡប់មកកាន់ពិភពលោកវិញ៖ ពេលនេះ ទ្រង់កំពុងតែរៀបចំលំនៅដ្ឋានដ៏ស្រស់ស្អាត និងអស់កល្បជានិច្ចនេះ ហើយទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យឱ្យមនុស្សគ្រប់រូបបាននៅទីនោះជាមួយទ្រង់ដែរ។ What Is Heaven Like? (Revelation 4 – 5; 21 – 22) Hoping to silence him once and for all, the enemies of the Church exiled the elderly Apostle John to the rocky, isolated island of Patmos. But instead of being silenced, John was given the greatest revelation of his life. One day, Jesus appeared to him in a breathtaking vision, pulling back the curtain of eternity. John looked right into heaven. He saw God seated on a magnificent throne, surrounded by angels and an endless crowd of people from every tribe, nation, and language. Dressed in brilliant white robes and holding palm branches, their voices echoed like thunder as they worshipped: "Holy, holy, holy is God the Almighty!" The vision then swept forward to the end of time, revealing a new heaven and a new earth. John saw a stunning, massive city made of shimmering gold and clear glass, with a beautiful river flowing right through its center. It was a place of absolute perfection. God was living directly among His people, wiping away every tear. Sickness, grief, pain, and death were gone forever. The city didn't even need the sun or the moon, because the radiant glory of God lit the sky completely. Through this awe-inspiring vision, Jesus gave John a final message to send back to the world: He is preparing this beautiful, eternal home right now, and He wants everyone to be there with Him too.

មុនពេលចាកចេញពីផែនដី ព្រះយេស៊ូវបានព្រមានសិស្សរបស់ទ្រង់អំពី «ទីបញ្ចប់នៃយុគសម័យ»។ ទ្រង់ពន្យល់ថា មុនពេលការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ទ្រង់ ពិភពលោកនឹងជួបប្រទះសង្គ្រាម គ្រោះទុរ្ភិក្ស ការរញ្ជួយដី និងការក្រោកឡើងនៃហោរាក្លែងក្លាយ។ អ្នកដើរតាមទ្រង់នឹងប្រឈមមុខនឹងការបៀតបៀនយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នឹងដឹកនាំពាក្យសម្តីរបស់ពួកគេ ហើយ ដំណឹងល្អ នឹងទៅដល់គ្រប់សាសន៍ទាំងអស់។ ជាចុងក្រោយ ទីសម្គាល់នៅលំហអាកាសនឹងធ្វើឱ្យមេឃងងឹត ហើយព្រះយេស៊ូវនឹងយាងត្រឡប់មកវិញនៅលើពពកប្រកបដោយសិរីល្អដ៏អស្ចារ្យ។ ទ្រង់នឹងវិនិច្ឆ័យមនុស្សជាតិទាំងមូល ដោយបំបែកពួកគេដូចជាអ្នកគង្វាលបំបែកចៀម (មនុស្សសុចរិតដែលបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដទៃ និងទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចជាមរតក) ចេញពីពពែ (អ្នកដែលមិនអើពើនឹងអ្នកខ្វះខាត និងប្រឈមមុខនឹងការដាក់ទោសអស់កល្បជានិច្ច)។ ដោយសារតែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងពីថ្ងៃ ឬម៉ោងនៃការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ទ្រង់ បញ្ញត្តិចុងក្រោយរបស់ទ្រង់គឺត្រូវ «ចាំយាម» ជានិច្ច! Signs of Jesus’ Return (Matthew 24–25; Mark 13) Before leaving earth, Jesus warns His disciples about the "end of the age." He explains that before His return, the world will experience wars, famines, earthquakes, and the rise of false prophets. His followers will face severe persecution, but the Holy Spirit will guide their words, and the Gospel will reach all nations. Finally, cosmic signs will darken the sky, and Jesus will return in the clouds with great glory. He will judge all of humanity, separating them like a shepherd separates sheep (the righteous who cared for others and inherit eternal life) from goats (those who ignored the needy and face eternal punishment). Because no one knows the day or hour of His return, His ultimate command is to always "Watch!"

ប៉ុល និងស៊ីឡាសបានមកដល់ទីក្រុងភីលីព ដែលជាអាណានិគមរបស់ទីក្រុងរ៉ូម ជាកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានគេវាយដំយ៉ាងចាស់ដៃ និងបោះចូលទៅក្នុងគុកងងឹត ដោយសារតែបានរំដោះក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់ពីវិញ្ញាណទាយអនាគតដែលរកលុយឱ្យគេ។ ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យការអស់សង្ឃឹម បុរសទាំងពីរបានចំណាយពេលកណ្តាលអាធ្រាត្រច្រៀងទំនុកតម្កើងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ ស្រាប់តែមានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យច្រវាក់របស់ពួកគេដាច់ចេញពីគ្នា និងធ្វើឱ្យទ្វារគុករបើកចំហរទាំងអស់។ ឆ្មាំគុកដ៏ភិតភ័យបានភ្ញាក់ឡើង។ ដោយស្មានថាអ្នកទោសបានរត់គេចខ្លួនអស់ហើយ និងដឹងថាគាត់នឹងត្រូវគេប្រហារជីវិត គាត់ក៏បានហូតដាវរបស់គាត់ដើម្បីសម្លាប់ខ្លួនឯង។ ប៉ុលបានស្រែកពីក្នុងទីងងឹតថា៖«ឈប់សិន! យើងទាំងអស់គ្នានៅទីនេះទេ!» ដោយញាប់ញ័រទាំងការធូរស្បើយ និងសេចក្តីកោតខ្លាច ឆ្មាំគុកបានទម្លាក់ខ្លួនក្រាបនៅមុខពួកគេ ហើយសួរពីរបៀបដែលត្រូវទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះ។ ប៉ុលបានឆ្លើយថា៖ «ចូរជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវចុះ» ។ នៅយប់នោះតែម្តង ឆ្មាំគុក និងគ្រួសាររបស់គាត់ទាំងមូលបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដោយផ្លាស់ប្តូរការភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេទៅជាអំណរវិញ។ ព្រឹកបន្ទាប់ ពួកចៅហ្វាយក្រុងបានព្យាយាមដោះលែងពួកគេដោយស្ងាត់ៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដឹងថាពួកគេបានវាយដំពលរដ្ឋរ៉ូមដោយខុសច្បាប់ ពួកចៅហ្វាយក្រុងដែលកំពុងស្លន់ស្លោ ក៏ត្រូវបានបង្ខំឱ្យមកដល់គុក សូមទោសដោយផ្ទាល់ និងជូនដំណើរ ប៉ុល និង ស៊ីឡាស ចេញពីទីក្រុងដោយក្តីគោរព។ In Prison and Freed (Acts 15:22–41; 16:1–40) Paul and Silas arrived in the Roman colony of Philippi, where they were severely beaten and thrown into a dark dungeon for freeing a slave girl from a money-making, fortune-telling spirit. But instead of despairing, the two men spent the midnight hours singing hymns to God. Suddenly, a violent earthquake shattered their chains and threw the prison doors wide open. The terrified jailer woke up. Assuming the prisoners had escaped and knowing he would be executed, he drew his sword to take his own life. "Stop!" Paul shouted from the dark. "We are all here!" Trembling with relief and awe, the jailer fell before them, asking how to be saved. "Believe in the Lord Jesus," Paul answered. That very night, the jailer and his entire family were baptized, trading their fear for joy. The next morning, the city judges tried to quietly release them. However, upon learning they had illegally beaten Roman citizens, the panicked judges were forced to come to the jail, apologize personally, and respectfully escort Paul and Silas out of the city.

លោកសុលដែលជាអ្នកក្រុងតើសុស គឺជាអ្នកប្រឆាំងដ៏ឃោរឃៅចំពោះគ្រីស្ទបរិស័ទជំនាន់ដើម សូម្បីតែបានចូលរួមគាំទ្រក្នុងការសម្លាប់លោកស្ទេផានជាទុក្ករបុគ្គលទៀតផង។ ខណៈពេលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងដាម៉ាស ដើម្បីចាប់ខ្លួនពួកអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវបន្ថែមទៀត គាត់ត្រូវបានវាយឱ្យដួលចុះដោយពន្លឺដ៏ចាំងភ្នែកពីស្ថានសួគ៌ ហើយបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ដោយងងឹតភ្នែក និងត្រូវបន្ទាបខ្លួន លោកសុលត្រូវបានគេដឹកដៃចូលទៅក្នុងទីក្រុង ជាកន្លែងដែលមានអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវម្នាក់ដែលកំពុងស្ទាក់ស្ទើរឈ្មោះអាន៉ានាស ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ចាត់ឱ្យមកប្រោសគាត់ឱ្យជាសះស្បើយ។ បន្ទាប់ពីមានស្រកាធ្លាក់ចេញពីភ្នែករបស់គាត់ ហើយគាត់បានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក លោកសុលបានចាប់ផ្តើមអធិប្បាយយ៉ាងក្លាហានថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់។ ទោះបីជាប្រឈមមុខនឹងការគំរាមកំហែងប៉ងសម្លាប់ពីអតីតសម្ព័ន្ធមិត្តក្រុមសាសនាយូដារបស់គាត់ និងការសង្ស័យពីពួកសាវកនៅទីក្រុងយេរូសាឡិមក៏ដោយ ក៏លោកសុល—ដែលក្រោយមកត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា សាវកប៉ុល—ទីបំផុតត្រូវបានគេទទួលយក បន្ទាប់ពីបាណាបាសបាននិយាយធានាគាត់។ គាត់បានក្លាយជាអ្នកនាំសារដ៏សំខាន់ម្នាក់នៃដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវទៅកាន់សាសន៍ដទៃ។ Saul Becomes a Christian (Acts 8 – 9; 13:1 – 9) Saul of Tarsus was a fierce opponent of the early Christians, even presiding over the martyrdom of Stephen. While traveling to Damascus to arrest more believers of Jesus, he was struck down by a blinding light from heaven and heard the voice of Jesus. Blinded and humbled, Saul was led into the city where a hesitant believer named Ananias was sent by God to heal him. After scales fell from his eyes and he was baptized, Saul began boldly preaching that Jesus is the Son of God. Despite facing death threats from his former Jewish allies and skepticism from the disciples in Jerusalem, Saul—later known as Paul—was eventually embraced after Barnabas spoke for him. He became a primary messenger of the Gospel to the Gentiles.

ដប់ថ្ងៃក្រោយ ការយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ក្នុងអំឡុងពិធីបុណ្យថ្ងៃទី៥០ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកសណ្ឋិតលើពួកសិស្ស ដោយមានស្នូរខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង និងមានអណ្ដាតភ្លើងបែកចេញពីគ្នាមកនៅលើពួកគេម្នាក់ៗ។ ដោយទទួលបានអំណាច ពួកសិស្សបានចាប់ផ្តើមនិយាយភាសាបរទេសផ្សេងៗ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលមកពីទូទាំងចក្រភពរ៉ូម បានឮអំពី «ការអស្ចារ្យរបស់ ព្រះជាម្ចាស់» ជាភាសាកំណើតរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលអ្នកសម្លឹងមើលខ្លះបានចំអកឱ្យពួកគេថាស្រវឹងស្រា លោក ពេត្រុស បានក្រោកឈរឡើង ហើយអធិប្បាយយ៉ាងក្លាហាន ដោយពន្យល់ថា នេះគឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយថា ព្រះយេស៊ូវ ដែលពួកគេបានឆ្កាង គឺជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបានរស់ឡើងវិញ និងជា ព្រះគ្រីស្ទ។ ដោយចាក់ដោតក្នុងចិត្តនឹងសេចក្តីពិត ហ្វូងមនុស្សបានសួរថាត្រូវឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច លោក ពេត្រុស បានហៅពួកគេឱ្យប្រែចិត្ត និងទទួលពិធីជ្រមុជទឹក។ នៅថ្ងៃនោះ មនុស្ស ៣,០០០ នាក់បានចូលរួមក្នុងជំនឿ ដោយបង្កើតសហគមន៍គ្រីស្ទបរិស័ទដែលលះបង់ចិត្ត ដែលចែករំលែកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង អធិស្ឋានជាមួយគ្នា និងរីកចម្រើនជារៀងរាល់ថ្ងៃ The Holy Spirit Comes at Pentecost (Acts 2) Ten days after the Ascension, during the festival of Pentecost, the Holy Spirit descended upon the disciples with the sound of a mighty wind and the appearance of tongues of fire. Empowered, the disciples began speaking in various foreign languages, allowing visitors from across the Roman Empire to hear the "wonders of God" in their own native tongues. When some onlookers mocked them as being drunk, Peter stood and delivered a bold sermon, explaining that this was the work of God and that Jesus—whom they had crucified—was the risen Lord and Christ. Stricken by the truth, the crowd asked how to respond; Peter called them to repent and be baptized. That day, 3,000 people joined the faith, forming a devoted​ Christian community that shared everything, prayed together, and grew daily.

អស់រយៈពេល ៤០ ថ្ងៃ ក្រោយពី ការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឱ្យមនុស្សជាច្រើនឃើញ រួមទាំងក្រុមមនុស្សជាង ៥០០ នាក់ផងដែរ។ នៅស្រុកកាឡីឡេ ទ្រង់បានប្រទានមហាបេសកកម្មដល់ពួកអ្នកដើរតាមទ្រង់ គឺ៖ ចូរទៅបញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យមានសិស្សនៅគ្រប់ជាតិសាសន៍ ដោយធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកឱ្យពួកគេ និងបង្រៀនឱ្យពួកគេកាន់តាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់។ មុនពេលទ្រង់យាងទៅជាស្ថាពរ ទ្រង់បាននាំពួកគេទៅកាន់ភ្នំមួយនៅជិតក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយសន្យាថា ពួកគេនឹងទទួលបានអំណាចពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីធ្វើជាអ្នកធ្វើបន្ទាល់របស់ទ្រង់នៅទូទាំងពិភពលោក។ ខណៈដែលទ្រង់កំពុងយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ មានពពកមួយបានបាំងទ្រង់ពីភ្នែករបស់ពួកគេ។ មានទេវតាពីររូបបានលេចមកឯពួកសិស្សដែលកំពុងសម្លឹងមើលនោះ ដោយសន្យាថា ព្រះយេស៊ូវនឹងយាងត្រឡប់មកវិញ ក្នុងរបៀបដូចគ្នាដែលទ្រង់បានយាងទៅដែរ។ បន្ទាប់មក ពួកអ្នកដើរតាមទ្រង់បានត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ហើយប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ខាងលើ ដោយថ្វាយខ្លួនក្នុងការអធិស្ឋាន ខណៈដែលពួកគេរង់ចាំព្រះវិញ្ញាណ ដែលបានសន្យានោះ»។ Jesus Returns to Heaven (Matthew 28:16–20; Luke 24:50–53; Acts 1:1–14) For forty days following His resurrection, Jesus appeared to many, including a group of over 500 people. In Galilee, He gave His followers the Great Commission: to make disciples of all nations, baptizing them and teaching His commands. Before His final departure, He led them to a hill near Jerusalem and promised they would receive power from the Holy Spirit to be His witnesses across the globe. As He ascended into heaven, a cloud hid Him from their sight. Two angels appeared to the staring disciples, promising that Jesus will return in the same way He left. The followers then returned to Jerusalem, gathered in an upstairs room, and devoted themselves to prayer as they waited for the promised Spirit.

ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនថា មនុស្សគ្រប់រូបប្រឈមមុខនឹងវាសនាអស់កល្បជានិច្ច គឺ៖ ស្ថានសួគ៌ ជាលំនៅរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ឬ ស្ថាននរក ជាកន្លែងនៃការបែកចេញ និងការរងទុក្ខវេទនា។ ដើម្បីបង្ហាញពីចំណុចនេះ ទ្រង់បានលើកឡើងនូវរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីបុរសអ្នកមានម្នាក់ និងលោកឡាសារជាអ្នកសុំទាន ។ នៅលើផែនដី បុរសអ្នកមាននោះរស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ ខណៈដែលគាត់ព្រងើយកន្តើយនឹងអ្នកសុំទានដ៏កំសត់ឈ្មោះ ឡាសារ ដែលនៅមាត់ទ្វាររបស់គាត់។ នៅក្នុងជីវិតក្រោយសេចក្តីស្លាប់ ស្ថានភាពរបស់ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរផ្ទុយស្រឡះ៖ ឡាសារ បានទទួលការកំសាន្តចិត្តនៅ ស្ថានសួគ៌ជាមួយលោក អ័ប្រាហាំ ខណៈដែលបុរសអ្នកមានរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលដែលបុរសអ្នកមានបានអង្វរឱ្យឡាសារទៅដាស់តឿនបងប្អូនរបស់គាត់ដែលកំពុងរស់នៅ លោក អ័ប្រាហាំ បានពន្យល់ថា ប្រសិនបើពួកគេមិនជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ទេ នោះពួកគេនឹងមិនជឿឡើយ ទោះបីជាមានអ្នកណាម្នាក់រស់ពីស្លាប់ឡើងវិញក៏ដោយ។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រើរឿងនេះដើម្បីបញ្ជាក់ថា ការសង្គ្រោះ និង ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច កើតឡើងតាមរយៈ សេចក្តីជំនឿ លើទ្រង់តែមួយប៉ុណ្ណោះ។ Jesus Teaches About Heaven and Hell (Luke 16:19 – 31) Jesus taught that every person faces an eternal destiny: Heaven, the home of God, or Hell, the place of separation and suffering. To illustrate this, He told the Parable of the Rich Man and Lazarus. On earth, the rich man lived in luxury while ignoring the suffering beggar, Lazarus, at his gate. In the afterlife, their roles reversed: Lazarus was comforted in heaven with Abraham, while the rich man suffered in agony. When the rich man begged for Lazarus to warn his living brothers, Abraham explained that if they do not believe the Word of God, they will not be convinced even by someone rising from the dead. Jesus used this to emphasize that salvation and eternal life come only through believing in Him.

នៅល្ងាចថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ពួកសិស្សបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ដែលបិទជិត ដោយភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកកណ្តាលចំណោមពួកគេភ្លាមៗ ដោយប្រទានសេចក្តីសុខសាន្ត និងបញ្ជាក់ពីការមានរូបកាយពិតរបស់ទ្រង់ តាមរយៈការបង្ហាញស្នាមរបួស និងការសោយត្រីមួយដុំ។ ទ្រង់បានពន្យល់ថា ការរងទុក្ខ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ បានសម្រេចតាមបទគម្ពីរ ហើយទ្រង់បានចាត់ពួកគេឱ្យទៅផ្សាយអំពី ការប្រែចិត្ត ដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ ព្រមទាំងប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដល់ពួកគេផងដែរ។ ថូម៉ាស ដែលមិននៅទីនោះ និងមានមន្ទិលសង្ស័យ បានប្រកាសថា គាត់នឹងមិនជឿឡើយ ប្រសិនបើគ្មានភស្តុតាងជាក់ស្តែង។ មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកម្តងទៀត ជាពិសេសសម្រាប់ថូម៉ាស ដោយទ្រង់ហៅគាត់ឱ្យប៉ះស្នាមរបួសរបស់ទ្រង់។ ថូម៉ាស បានសារភាពចំពោះទ្រង់ថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំ និង ព្រះនៃទូលបង្គំអើយ!» ដែលនាំឱ្យព្រះយេស៊ូវប្រទានពរដល់អ្នកជឿទាំងអស់នៅពេលអនាគត ដែលនឹងជឿដោយឥតឃើញទ្រង់សោះ។ Jesus Appears to His Disciples (Luke 24:36 – 49; John 20:19 – 31) On the evening of the Resurrection, the disciples gathered behind locked doors, paralyzed by fear. Jesus suddenly appeared among them, offering peace and proving His physical reality by showing His wounds and eating a piece of fish. He explained that His suffering and rising fulfilled the Scriptures and commissioned them to preach repentance to all nations, granting them the Holy Spirit. Thomas, who was absent and skeptical, famously declared he would not believe without physical proof. A week later, Jesus appeared again specifically for Thomas, inviting him to touch His wounds. Thomas confessed Him as "My Lord and my God," prompting Jesus to bless all future believers who would believe without seeing.

អ្នកភូមិអេម៉ោសភ្ញាក់ផ្អើល (លូកា ២៤:១៣-៣៥) នៅថ្ងៃដែលទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនោះដដែល សិស្សពីរនាក់ (ម្នាក់ឈ្មោះ ក្លេវប៉ាស) កំពុងដើរក្នុងចម្ងាយប្រាំពីរម៉ាយ (ឬ១១ គ.ម) ទៅកាន់ភូមិមួយឈ្មោះ អេម៉ោស។ ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅចូលរួមជាមួយពួកគេ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានបាំងមិនឱ្យស្គាល់ទ្រង់ឡើយ។ ពួកគេបានចែករំលែកសេចក្តីទុក្ខព្រួយ និងការភាន់ច្រឡំរបស់ពួកគេទាក់ទងនឹងការឆ្កាង និងដំណឹងដ៏ «អស្ចារ្យ» អំពីផ្នូរទទេ។ ព្រះយេស៊ូវបានបន្ទោសពួកគេចំពោះការខ្វះជំនឿ និងបានពន្យល់ពីរបៀបដែលបទគម្ពីរទាំងអស់ តាំងពីលោកម៉ូសេ រហូតដល់ពួក ហោរា បានចង្អុលបង្ហាញអំពីការរងទុក្ខ និងសិរីល្អរបស់ទ្រង់។ លុះទៅដល់ភូមិអេម៉ោស ពួកគេបានអញ្ជើញទ្រង់ឱ្យស្នាក់នៅដើម្បីទទួលទានអាហារពេលល្ងាច។ គឺទាល់តែពេលដែលព្រះយេស៊ូវកាច់នំប័ុង ទើបភ្នែករបស់ពួកគេបានភ្លឺឡើង ហើយទ្រង់ក៏បាត់ខ្លួនពីពួកគេភ្លាម ដោយទុកឱ្យចិត្តរបស់ពួកគេ «ក្តៅរោលរាល»។ ពួកគេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ត្រឡប់ទៅទីក្រុង យេរូសាឡិមវិញ ដើម្បីទៅជួបសិស្សទាំងដប់មួយនាក់ ដែលកំពុងអបអរនឹងដំណឹងថា ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឯពេត្រុស។ The Emmaus Surprise (Luke 24:13 – 35)On the same day as the Resurrection, two disciples—one named Cleopas—were walking seven miles to the village of Emmaus. Jesus joined them, but they were supernaturally prevented from recognizing Him. They shared their grief and confusion over the crucifixion and the "amazing" reports of the empty tomb. Jesus rebuked their lack of faith and explained how all the Scriptures, from Moses to the Prophets, pointed to His suffering and glory. Upon reaching Emmaus, they invited Him to stay for dinner. It was only when Jesus broke the bread that their eyes were opened; He immediately vanished, leaving them with "burning hearts." They rushed back to Jerusalem to find the eleven disciples already celebrating the news that Jesus had appeared to Peter.

នៅពេលព្រលឹមនៃថ្ងៃទីបី មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងសួនច្បារ ខណៈដែលទេវតាមួយរូប ដែលមានពន្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរ បានប្រមៀលថ្មចេញ។ ពួកអ្នកយាមរ៉ូម៉ាំងបានដួលចុះដោយភាពភ័យខ្លាច ហើយបានគាំងស្លូកនៅពេលដែលផ្នូរត្រូវបានបើក។ នៅពេលដែលនាងម៉ារា ម៉ាក់ដាឡា និងស្ត្រីឯទៀតដែលជាមិត្តភក្តិរបស់នាង បានមកដល់ជាមួយនឹងគ្រឿងក្រអូបសម្រាប់លាបសព ពួកគេបានឃើញមាត់ផ្នូរបើកចំហ ហើយព្រះសពបាត់ទៅហើយ។ បុរសពីរនាក់ស្លៀកពាក់ភ្លឺចិញ្ចាចបានលេចមក ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករកមនុស្សរស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សស្លាប់? ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ!» ដោយនឹកចាំពីសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះយេស៊ូវដែលថានឹងត្រឡប់មកវិញ ពួកស្ត្រីទាំងនោះបានរត់ទៅប្រាប់ពួកសិស្ស។ ពេត្រុស និងយ៉ូហាន បានរត់យ៉ាងលឿនទៅកាន់ផ្នូរ ហើយឃើញតែក្រណាត់សំពត់ទទេ និងកន្សែងរុំព្រះសិរ (ក្បាល) ដែលបត់ទុកប៉ុណ្ណោះ។ នាង ម៉ារា នៅតែបន្តស្ថិតនៅទីនោះ ដោយយំសោកនៅក្នុងសួនច្បារ។ តាមរយៈទឹកភ្នែក នាងបានឃើញបុរសម្នាក់ដែលនាងច្រឡំថាជាអ្នកថែសួន។ នាងបានអង្វរថា៖ «លោកម្ចាស់ ប្រសិនបើលោកបានយកសពទ្រង់ចេញទៅក្រៅ សូមប្រាប់ខ្ញុំផងថា តើលោកបានដាក់សពទ្រង់នៅឯណា?»។ បុរសនោះបានហៅនាងថា៖ «ម៉ារា!»។ នៅពេលឮឈ្មោះរបស់នាង នាងបានស្គាល់ទ្រង់។ នាងបានស្រែកថា៖ «រ៉ាបូនី (មានន័យថា លោកគ្រូ!»។ ព្រះយេស៊ូវបានឃាត់នាង ដោយពន្យល់ថា ទ្រង់ត្រូវយាងត្រឡប់ទៅឯព្រះបិតារបស់ទ្រង់វិញ ហើយបានចាត់នាងឱ្យនាំសារទៅកាន់ពួកអ្នកដើរតាមរបស់ទ្រង់។ ដោយសេចក្តីអំណរជំនួសឱ្យសេចក្តីទុក្ខព្រួយ នាងម៉ារាបានរត់ទៅឯពួកសិស្សជាមួយនឹងដំណឹងដែលនឹងផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកគឺ៖ «ខ្ញុំបានឃើញព្រះអម្ចាស់ហើយ!» Jesus Rises from the Dead (Matthew 28:1–15; Mark 16:1–11; Luke 24:1–12; John 20:1–18) At dawn on the third day, a violent earthquake shook the garden as an angel, radiant as lightning, rolled back the stone. The Roman guards collapsed in terror, paralyzed as the tomb was opened. When Mary Magdalene and her companions arrived with burial spices, they found the entrance gaping and the body gone. Two men in shining robes appeared, asking, "Why do you look for the living among the dead? He has risen!" Recalling Jesus’ promise to return, the women raced to tell the disciples. Peter and John sprinted to the tomb, finding only empty linens and a folded face cloth. Mary remained behind, weeping in the garden. Through her tears, she saw a man she mistook for a gardener. "Sir," she pleaded, "if you have carried Him away, tell me where He is." "Mary," the man said. At the sound of her name, she recognized Him. "Rabboni!" she cried. Jesus stayed her hand, explaining He was returning to His Father, and sent her with a message for His followers. With joy replacing her grief, Mary ran to the disciples with the news that would change the world: "I have seen the Lord!"

បរិយាកាសនៅព្រឹកថ្ងៃសុក្រ ពោរពេញទៅដោយក្លិនធូលីដី និងសំឡេងយំសោក។ ព្រះយេស៊ូវ ដែលមានព្រះកាយពេញដោយស្នាមរបួសដោយសារការវាយដំរបស់ទាហានរ៉ូម៉ាំង បានយាងដំណើរទាំងត្រដាបត្រដួសតម្រង់ទៅកាន់ភ្នំមួយឈ្មោះថា គាល់កូថា។ នៅពេលដែលទ្រង់អស់កម្លាំង ទាហានបានចាប់បង្ខំអ្នកដំណើរម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ីម៉ូន ឱ្យជួយលីឈើឆ្កាងដ៏ធ្ងន់នោះក្នុងដំណើរផ្លូវដែលនៅសល់។ នៅឯកំពូលភ្នំ គេបានបោះដែកគោលព្រះយេស៊ូវជាប់នឹងឈើឆ្កាង។ នៅពីលើព្រះសិរ (ក្បាល) របស់ទ្រង់ មានផ្ទាំងអក្សរមួយជាបីភាសាដែលប្រកាសថាទ្រង់គឺជា «ស្តេចនៃសាសន៍យូដា»។ ខណៈដែលទ្រង់ត្រូវបានឆ្កាងនៅទីនោះ ពិភពលោកនៅខាងក្រោមគឺជាភាពផ្ទុយគ្នារវាងភាពឃោរឃៅ និងព្រះគុណ។ ពួកទាហានបានចាប់ឆ្នោតចែកអាវផាយគ្មានថ្នេររបស់ទ្រង់ ហើយពួកមេដឹកនាំបានចំអកមើលងាយតេជានុភាពរបស់ទ្រង់។ នៅក្បែរទ្រង់ មានចោរពីរនាក់ប្រឈមនឹងវាសនាដូចគ្នា។ ចោរម្នាក់បានចូលរួមជាមួយអ្នកដែលជេរប្រមាថ ប៉ុន្តែម្នាក់ទៀតបានឃើញអ្វីដែលខុសប្លែកនៅក្នុងបុរសដែលនៅក្បែរគាត់។ ចោរនោះបានប្រកាសថា៖ «សូមនឹកចាំពីទូលបង្គំផង»។ ព្រះយេស៊ូវបានងាកព្រះភក្ត្រមក ដោយសន្យាថា៖ «ថ្ងៃនេះ អ្នកនឹងនៅជាមួយខ្ញុំក្នុងស្ថានបរមសុខ»។ នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ភាពងងឹតខុសពីធម្មតាបានគ្របដណ្ដប់លើព្រះអាទិត្យ។ អស់រយៈពេលបីម៉ោង ពិភពលោកស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ រហូតដល់ព្រះយេស៊ូវស្រែកឡើងថា «ការនេះសម្រេចហើយ» រួចទ្រង់ក៏ផុតដង្ហើមទៅ។ នៅពេលនោះ ផែនដីក៏រង្គើឡើង។ ថ្មបែកចេញពីគ្នា ហើយវាំងននដ៏ធំនៅក្នុងព្រះវិហារបានរហែកជាពីរពីលើចុះក្រោម។ ដោយឃើញភាពវឹកវរនេះ មេបញ្ជាការកងទ័ពរ៉ូម៉ាំងម្នាក់បានញាប់ញ័រ ហើយបាននិយាយថា៖ «បុរសនេះពិតជា ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ មែន»។ លុះដល់ពេលល្ងាច លោកយ៉ូសែបមកពីក្រុងអារីម៉ាថេ ដែលជាមនុស្សមានឋានៈ និងបានដើរតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវដោយសម្ងាត់ បានចូលទៅជួបលោកពីឡាត់ ដើម្បីសុំយកព្រះសព។ ដោយមានជំនួយពីលោកនីកូដេម គាត់បានរុំព្រះសពព្រះយេស៊ូវដោយក្រណាត់ទេសឯកដ៏ល្អ និងគ្រឿងក្រអូប ហើយដាក់ទ្រង់នៅក្នុងផ្នូរថ្មីមួយដែលដាប់ចេញពីថ្ម។ ពួកគេបានប្រមៀលថ្មដ៏ធំមួយបិទមាត់ផ្នូរ ដោយផ្សាភ្ជាប់ភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ដោយខ្លាចមានល្បិចចុងក្រោយ ពួកសង្ឃជាន់ខ្ពស់បានដាក់ពួកអ្នកយាមនៅមាត់ផ្នូរ ដើម្បីធានាថាផ្នូរនោះមានសុវត្ថិភាព។ នៅពេលដែលថ្ងៃសប្ប័ទចាប់ផ្តើម ទីក្រុងក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ដោយទុកឱ្យស្តេចគង់នៅក្នុងភាពងងឹតនៃផែនដី។ Jesus Dies (Matthew 27:32–66; Mark 15:21–47; Luke 23:26–56; John 19:16–42) The air on Friday morning was heavy with the scent of dust and the sound of weeping. Jesus, scarred by Roman lashes, stumbled toward the hill called Golgotha. When His strength failed, the soldiers seized a traveler named Simon to carry the heavy timber the rest of the way. At the summit, they nailed Jesus to the wood. Above His head, a sign in three languages declared Him "King of the Jews." As He hung there, the world below was a contrast of cruelty and grace. Soldiers gambled for His seamless robe, and leaders mocked His power. Beside Him, two thieves faced the same end. One joined the hecklers, but the other saw something different in the man beside him. "Remember me," the thief whispered. Jesus turned His head, promising, "Today you will be with Me in paradise." At noon, an unnatural darkness swallowed the sun. For three hours, the world stayed hushed until Jesus cried out, "It is finished," and breathed His last. In that moment, the earth buckled. Rocks split, and the massive curtain of the Temple tore from top to bottom. Watching the chaos, a Roman centurion trembled, whispering to the wind, "Truly this man was the Son of God." As evening fell, Joseph of Arimathea, a man of status who had secretly followed Jesus’ teachings, went to Pilate to claim the body. With the help of Nicodemus, he wrapped Jesus in fine linen and spices, laying Him in a fresh tomb carved from stone. They rolled a massive boulder across the entrance, sealing the silence. Fearing a final trick, the high priests placed guards at the entrance, ensuring the tomb was secure. As the Sabbath began, the city grew quiet, leaving the King in the dark of the earth.

ព្រះយេស៊ូវបានយាងចូលទីក្រុងយេរូសាឡិម ដោយទទួលបានការស្វាគមន៍ដូចវីរបុរស ដោយទ្រង់គង់លើសត្វលា ខណៈដែលហ្វូងមនុស្សបានស្រែកអបអរ និងក្រាលមែកចាកតាមផ្លូវដែលទ្រង់យាង។ ទ្រង់ចំណាយពេលបង្រៀននៅព្រះវិហារ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពងងឹត សិស្សរបស់ទ្រង់ឈ្មោះយូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុតបានឃុបឃិតជាមួយពួកមេដឹកនាំសាសនា ដើម្បីក្បត់ទ្រង់ក្នុងតម្លៃជាប្រាក់។ នៅយប់នៃបុណ្យរំលង ព្រះយេស៊ូវបានទទួលទានអាហារចុងក្រោយជាមួយសិស្សរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានកាច់នំប័ុង និងចែកស្រាទំពាំងបាយជូរ ដោយសម្គាល់ថានោះជារូបកាយ និងព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ ជាសញ្ញាថ្មីសម្រាប់ការអត់ទោសបាប។ ក្នុងអំឡុងពេល «អាហារពេលល្ងាចចុងក្រោយ» នេះ ទ្រង់បានបើកបង្ហាញថា មានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនឹងក្បត់ទ្រង់ ហើយបានទាយថា ពេត្រុស នឹងបដិសេធមិនស្គាល់ទ្រង់បីដង មុនពេលព្រឹកចូលមកដល់។ ក្រោយមកនៅយប់នោះ ខណៈកំពុងអធិស្ឋាននៅក្នុងសួនច្បារគែតសេម៉ានី ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានចាប់ខ្លួន បន្ទាប់ពីយូដាសបានសម្គាល់ទ្រង់ដោយការថើប។ ទោះបីជាពេត្រុសបានព្យាយាមប្រយុទ្ធមួយភ្លែតក្តី ក៏ព្រះយេស៊ូវបានព្យាបាលអ្នកយាមដែលរងរបួស ហើយបានប្រគល់ខ្លួន ដែលនាំឱ្យសិស្សរបស់ទ្រង់ដែលមានការភ័យខ្លាច រត់បែកខ្ញែកគ្នាអស់។ ដំបូងឡើយ គេបាននាំព្រះយេស៊ូវទៅជួបសម្ដេចសង្ឃជាកន្លែងដែលទ្រង់ត្រូវបានចោទប្រកាន់ពីបទប្រមាថព្រះ ដោយសារការអះអាងថាជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ នៅខាងក្រៅត្រង់ទីធ្លា ពេត្រុសបានបំពេញទំនាយ ដោយបដិសេធថាគាត់មិនស្គាល់ព្រះយេស៊ូវចំនួនបីដង ហើយបានយំសោកយ៉ាងជូរចត់ នៅពេលដែលគាត់ដឹងពីអ្វីដែលគាត់បានធ្វើ។ ចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបាននាំទៅជួបលោកប៉ុនទាស ពីឡាត់។ ទោះបីជាលោកពីឡាត់រកមិនឃើញទោសកំហុសនៅក្នុងទ្រង់ក៏ដោយ ក៏ហ្វូងមនុស្សដែលត្រូវបានញុះញង់ដោយពួកសង្ឃ បានទាមទារឱ្យដោះលែងឧក្រិដ្ឋជនម្នាក់ឈ្មោះបារ៉ាបាសជំនួសវិញ។ ដោយចង់ផ្គាប់ចិត្តហ្វូងមនុស្ស លោកពីឡាត់បានឱ្យគេវាយព្រះយេស៊ូវ និងចំអកឱ្យទ្រង់ដោយពាក់មកុដបន្លា។ ទោះបីជាព្រះយេស៊ូវបានប្រកាសថា នគររបស់ទ្រង់ «មិនមែនជារបស់លោកីយ៍នេះ» ក៏ដោយ ក៏លោកពីឡាត់បានចុះចាញ់នឹងសម្ពាធ ហើយបានប្រគល់ទ្រង់ទៅឱ្យគេឆ្កាង។ Jesus’ Last Days in Jerusalem (Matthew 21–27; Mark 11–14; Luke 19–23; John 12–18) Jesus entered Jerusalem to a hero’s welcome, riding a donkey as crowds cheered and laid palm branches in His path. He spent His days teaching at the Temple, but in the shadows, His disciple Judas Iscariot conspired with religious leaders to betray Him for money. On the night of the Passover, Jesus shared a final meal with His disciples. He broke bread and shared wine, identifying them as His body and blood—a new covenant for the forgiveness of sins. During this "Last Supper," He revealed that one of them would betray Him and predicted that Peter would deny Him three times before the next morning. Later that night, while praying in the Garden of Gethsemane, Jesus was arrested after Judas identified Him with a kiss. Though Peter briefly tried to fight, Jesus healed a wounded guard and surrendered, leading His terrified disciples to scatter. Jesus was first brought before the High Priest, where He was accused of blasphemy for claiming to be the Son of God. Outside in the courtyard, Peter fulfilled the prophecy by denying he knew Jesus three times, weeping bitterly when he realized what he had done. Finally, Jesus was taken to the Roman governor, Pontius Pilate. Though Pilate found no crime in Him, the crowd, stirred up by the priests, demanded the release of a criminal named Barabbas instead. Seeking to appease the mob, Pilate had Jesus beaten and mocked with a crown of thorns. Despite Jesus’s declaration that His kingdom was "not of this world," Pilate succumbed to the pressure and handed Him over to be crucified.

នៅទីក្រុងយេរីខូដ៏អ៊ូអរ មានប្រធានអ្នកយកពន្ធដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភម្នាក់ ប៉ុន្តែមិនមានភាពស្មោះត្រង់ ឈ្មោះសាខេ ដែលចង់ឃើញព្រះយេស៊ូវយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារគាត់ជាមនុស្សមានកម្ពស់ទាប ហើយប្រឈមមុខនឹងហ្វូងមនុស្សយ៉ាងកកកុញ គាត់ក៏រត់ទៅខាងមុខ ហើយឡើងលើដើមល្វាមួយដើម ដើម្បីឱ្យបានឃើញទ្រង់។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យហ្វូងមនុស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ព្រះយេស៊ូវបានឈប់នៅក្រោមមែកឈើ ងើបព្រះភក្ត្រមើលទៅលើ ហើយហៅឈ្មោះរបស់លោកសាខេ ដោយប្រកាសថា ព្រះអង្គមានបំណងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់។ ខណៈពេលដែលអ្នកស្រុកបានរអ៊ូរទាំថា ព្រះយេស៊ូវទៅសេពគប់ជាមួយមនុស្សមានបាបដ៏ល្បីឈ្មោះបែបនេះ លោកសាខេមានសេចក្តីរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះយេស៊ូវ ចិត្តរបស់លោកសាខេ បានប្រែចិត្តភ្លាមៗ។ គាត់បានប្តេជ្ញាចិត្តថានឹងចែកទ្រព្យសម្បត្តិពាក់កណ្តាលរបស់គាត់ទៅឱ្យជនក្រីក្រ ហើយសងត្រឡប់បួនដងដល់នរណាម្នាក់ដែលគាត់បានបោកប្រាស់។ ដោយឃើញការផ្លាស់ប្តូរដ៏ស្មោះត្រង់នេះ ព្រះយេស៊ូវបានប្រកាសថា សេចក្តីសង្គ្រោះបានមកដល់ផ្ទះនេះហើយ ដោយរំលឹកមនុស្សគ្រប់គ្នាថា ព្រះអង្គបានយាងមកជាពិសេសដើម្បីស្វែងរក និងសង្គ្រោះអ្នកដែលបាត់បង់។ Little Rich Zacchaeus (Luke 19:1 – 10) In the bustling city of Jericho, a wealthy but dishonest chief tax collector named Zacchaeus desperately wanted to see Jesus. Being a man of short stature and faced with an immense crowd, he ran ahead and climbed a sycamore tree to catch a glimpse of the teacher. To the crowd's surprise, Jesus stopped beneath the branches, looked up, and called Zacchaeus by name, announcing that He intended to stay at his home. While the townspeople grumbled that Jesus would associate with such a notorious sinner, Zacchaeus was deeply moved. Standing before Jesus, Zacchaeus’s heart changed instantly. He pledged to give half his wealth to the poor and repay anyone he had cheated four times over. Seeing this sincere transformation, Jesus declared that salvation had come to the house, reminding everyone that He had come specifically to find and save those who were lost.

ព្រះយេស៊ូវជាមិត្តជិតស្និទ្ធជាមួយម៉ារា ម៉ាថា និងឡាសារ ជាប្អូនប្រុសរបស់ពួកគេ។ នៅពេលឡាសារឈឺធ្ងន់ បងស្រីទាំងពីរបានចាត់គេទៅអញ្ជើញព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានរង់ចាំពីរថ្ងៃសិន មុននឹងធ្វើដំណើរទៅភូមិបេថានី ដោយប្រាប់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា ឡាសារ បានស្លាប់ហើយ ហើយថា ការនេះនឹងជួយឱ្យពួកគេជឿលើទ្រង់។ នៅពេលព្រះយេស៊ូវយាងមកដល់ ឡាសារបាននៅក្នុងផ្នូររយៈពេលបួនថ្ងៃហើយ ហើយមនុស្សជាច្រើនបានមកដើម្បីកម្សាន្តចិត្ត ម៉ារា និងម៉ាថា។ ម៉ាថាបានទូលព្រះយេស៊ូវថា នាងជឿថា ព្រះជាម្ចាស់ នឹងប្រទានដល់ទ្រង់នូវអ្វីដែលទ្រង់សុំ ហើយថាឡាសារនឹងរស់ឡើងវិញ នៅថ្ងៃណាមួយ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់នាងថា ទ្រង់ផ្ទាល់គឺជាសេចក្តីរស់ឡើងវិញ និងជាជីវិត ហើយអស់អ្នកដែលជឿលើទ្រង់ នឹងរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច។ ម៉ារាក៏បានមកឯព្រះយេស៊ូវទាំងយំ។ ដោយឃើញសេចក្តីទុក្ខព្រួយរបស់នាង ព្រះយេស៊ូវបានរំជួលព្រះហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង ហើយបាន ទ្រង់ព្រះកន្សែង។ ទ្រង់បានយាងទៅឯផ្នូរ ហើយប្រាប់ប្រជាជនឱ្យប្រមៀលថ្មចេញ ទោះបីជាម៉ាថាបារម្ភអំពីក្លិនស្អុយក៏ដោយ។ ព្រះយេស៊ូវបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះវរបិតា រួចទ្រង់បានស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំងៗថា «ឡាសារ ចូរចេញមក!»។ ឡាសារបានចេញពីផ្នូរ ទាំងរស់ ដោយនៅតែរុំដោយក្រណាត់បញ្ចុះសព។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់ពួកគេឱ្យស្រាយគាត់។ មនុស្សជាច្រើនដែលបានឃើញទីសម្គាល់អស្ចារ្យនេះ បាននំាគ្នាជឿលើ ព្រះយេស៊ូវ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះបានរាយការណ៍រឿងនេះទៅពួកផារិស៊ី។ ដោយសារហេតុនេះ មេដឹកនាំសាសនាបានចាប់ផ្តើមរៀបចំផែនការដើម្បីសម្លាប់ព្រះយេស៊ូវ និងឡាសារដែរ ដោយសារតែមនុស្សជាច្រើនឥឡូវនេះកំពុងដើរតាម ទ្រង់។ Jesus Raises Lazarus From the Dead (Luke 10:38–39; John 11:1–57) Jesus was close friends with Mary, Martha, and their brother Lazarus. When Lazarus became very sick, the sisters sent for Jesus. But Jesus waited two days before traveling to Bethany, telling His disciples that Lazarus had died and that this would help them believe in Him. By the time Jesus arrived, Lazarus had already been in the tomb for four days, and many people had come to comfort Mary and Martha. Martha told Jesus she believed God would give Him whatever He asked and that Lazarus would rise again someday. Jesus told her that He Himself is the resurrection and the life, and that those who believe in Him will live forever. Mary also came to Jesus, crying. Seeing her sadness, Jesus was deeply moved and wept. He went to the tomb and told the people to roll the stone away, even though Martha worried about the smell. Jesus prayed to the Father and then called out loudly, “Lazarus, come out!” Lazarus came out of the tomb alive, still wrapped in burial cloths. Jesus told the people to free him. Many who witnessed this miracle believed in Jesus, but some reported it to the Pharisees. Because of this, the religious leaders began planning to kill Jesus—and even Lazarus—since many people were now following Him.

ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះកុមារ ក្នុងអំឡុងពេលព័ន្ធកិច្ចរបស់ទ្រង់។ នៅពេលដែលមន្ត្រីម្នាក់បានសុំឱ្យទ្រង់ប្រោសកូនប្រុសដែលជិតស្លាប់របស់គាត់ព្រះយេស៊ូវ គ្រាន់តែមានបន្ទូលថា «កូនរបស់លោកនឹងរស់»។ បុរសនោះបានជឿព្រះយេស៊ូវ ហើយបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយរកឃើញថាកូនប្រុសរបស់គាត់បានជាសះស្បើយនៅចំពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល។ ដោយសារទីសម្គាល់អស្ចារ្យនេះ មន្ត្រី នោះ និងគ្រួសាររបស់គាត់បានជឿលើព្រះយេស៊ូវ។ ពេលមួយទៀត ពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវបានជជែកគ្នាថាតើនរណាធំជាងគេ។ ព្រះយេស៊ូវបានហៅក្មេងម្នាក់មកឯទ្រង់ ហើយបង្រៀន ពួកគេថា ដើម្បីចូលទៅក្នុងនគររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេត្រូវតែ បន្ទាបខ្លួនដូចកូនតូចនេះ។ ក្រោយមក មនុស្សបាននាំក្មេងៗមកឯព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឱ្យទ្រង់អាច ប្រទានពរដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកសិស្សបានព្យាយាមឃាត់ពួកគេ។ ព្រះយេស៊ូវមិនសព្វព្រះហឫទ័យ ហើយបានប្រាប់ពួកគេឱ្យទុកក្មេងៗមកឯទ្រង់។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា នគរស្ថានសួគ៌គឺជារបស់អស់អ្នក ដែលមានចិត្តដូចក្មេងតូចៗទាំងនេះ។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវបានប្រទានពរដល់ក្មេងៗទំាងនោះដោយសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លំាង។Jesus Loves Children (Mathew 18:1-6; 19:13-15; Mark 9:33–37, 10:13–16; Luke 18:15–17) Jesus showed great love and care for children during His ministry. When a royal official asked Him to heal his dying son, Jesus simply said, “Your son will live.” The man believed Jesus and went home, discovering that his son was healed at the exact moment Jesus spoke. Because of this miracle, the official and his family believed in Jesus. Another time, Jesus’ disciples argued about who was the greatest. Jesus called a child to Himself and taught them that to enter God’s kingdom, they must be humble like a child. Later, people brought children to Jesus so He could bless them, but the disciples tried to stop them. Jesus became upset and told them to let the children come to Him. He said that the kingdom of heaven belongs to those who are like children. Then Jesus blessed the children lovingly.