Advertise on podcast: Επί σκηνής

«Νομίζω ότι πάντα έχω μια περιέργεια να μάθω, να δω, από μικρό παιδί το είχα αυτό, και να ακούσω. Για μένα ένας καλός ηθοποιός είναι κυρίως ακροατής.», λέει ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στο Επί Σκηνής, με αφορμή τη συμμετοχή του στη μουσικοθεατρική παράσταση «Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον παράδεισο», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα, που παρουσιάζεται στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Ο ηθοποιός υποδύεται τον Αλέκο Σακελλάριο, σε ένα μουσικοθεατρικό ταξίδι στη ζωή και το έργο του σπουδαίου δημιουργού, με τη Ματίνα Νικολάου να υποδύεται τις εμβληματικές γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του και μια ζωντανή πενταμελή ορχήστρα επί σκηνής. «Νομίζω ότι πάντα έχω μια περιέργεια να μάθω, να δω, από μικρό παιδί το είχα αυτό, και να ακούσω. Για μένα ένας καλός ηθοποιός είναι κυρίως ακροατής. Πρέπει να είναι ένας καλός ακροατής. Να είναι παρών στη σκηνή, να ακούει τον συνάδελφο, να βρίσκεται στην όποια συνθήκη βρίσκεται και να συμμετέχει και όχι απλά επειδή θέλει να πει την ιστορία, αλλά να τη μεταφέρει και να ακούσει κάποιους άλλους τι έχουν να του πούνε.», σημειώνει μιλώντας για την ουσία της υποκριτικής. Ανατρέχει και στα πρώτα, δύσκολα χρόνια της επαγγελματικής του πορείας, όταν άφηνε βιογραφικά από πόρτα σε πόρτα και έκανε, όπως λέει χαρακτηριστικά: «Πολύ γερό αγροτικό. Από βιογραφικά άλλο τίποτα. Γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε... Δεν υπήρχαν email, δεν υπήρχε διαδίκτυο. Είμαι η γενιά της εποχής των σπηλαίων ακόμα. Την έχω προλάβει αυτή την εποχή. Με χαρτιά, με βιογραφικά, παντού. Με ανθρώπους που μπορεί να τους συναντήσω κάπου.»

«Το τραγούδι είναι η ανάσα μου, είναι η αναπνοή μου, είναι το είναι μου». Με αφορμή τη συναυλία «Τα Καλύτερά μας Χρόνια», που θα πραγματοποιηθεί στις 22 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Παπάγου, μαζί με τον Γιώργο Πολυχρονιάδη και τον Λάκη Τζορντανέλλι, η Μπέσσυ Αργυράκη μιλά στο Επί Σκηνής του CNN Greece για τις επιλογές που καθόρισαν τη ζωή της, την οικογένεια, τις χαμένες διεθνείς ευκαιρίες, το ελληνικό τραγούδι και τη μοναδική σχέση που διατηρεί με το κοινό εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες.

«Όταν κάνεις μια επιτυχία, οι πάντες –και κυρίως ο χώρος σου– δεν μπορούν να σε φανταστούν σε τίποτα άλλο». Με αφορμή την παράσταση «MANOLIS - καρδιά σε τέσσερις χορδές», ο Αργύρης Αγγέλου μιλά στο «Επί Σκηνής» του CNN Greece για τη ζωή του Μανώλη Χιώτη, τη διαδρομή του στην υποκριτική, το βάρος της επιτυχίας του «Στο Παρά 5», τη σχέση του με τα social media, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι ηθοποιοί.

«Η ειρήνη είναι μια κούφια ευχή. Τα δικαιώματά μας τα αποκτήσαμε με αίμα και αγώνες». Με αφορμή την πολυαναμενόμενη παράσταση «Ειρήνη» του Αριστοφάνη που παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο στις 25 και 26 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία του ίδιου και νέα μουσική του Φοίβου Δεληβοριά, ο Νίκος Καραθάνος μιλά στο CNN Greece για τον πόλεμο, την τέχνη, την πολιτική, τον Αριστοφάνη και την ανάγκη να ξαναδούμε τον κόσμο από την αρχή. «Η τέχνη δεν είναι ψυχαγωγία. Είναι η εξίσωση των ανθρώπων. Καταρχάς, ακούς τη λέξη ‘’ειρήνη’’ και το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι οι καλλιστείες, όταν όλοι λένε ‘’θέλω παγκόσμια ειρήνη’’. Είναι τόσο κενός λόγος, τόσο κενή λέξη, που δεν έχω ξανακούσει. Δεν σημαίνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Είναι μια κούφια ευχή. Οι άνθρωποι τα δικαιώματά τους τα απέκτησαν με αίμα. Με αγώνες. Αν δεν σκοτώνονταν κάποιοι, δεν θα δουλεύαμε σήμερα οκτάωρο. Δυστυχώς, κάθε δικαίωμά μας το αποκτήσαμε πολεμώντας». Ο Νίκος Καραθάνος δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Προτιμά να αμφισβητεί ακόμη και τις πιο αυτονόητες λέξεις. Όταν τον ρωτάμε πως νιώθει που μεγαλώνει εκείνος απάντησε με ειλικρίνεια:«Μεγαλώνοντας συμβαίνει κάτι περίεργο. Αυξάνεται η θέληση και μειώνεται η ικανότητα. Κερδίζεις όμως κάτι άλλο. Φεύγουν τα περιττά. Ελαφραίνεις. Σταματάς να κουβαλάς όλη την προηγούμενη ζωή σου.» Τον ρωτήσαμε πως θα αντιδρούσε σήμερα ο Αριστοφάνης αν ζούσε ανάμεσα μας, ο Νίκος Καραθάνος απάντησε:«Όταν ο Αριστοφάνης έγραψε την Ειρήνη το 421 π.Χ., ενώ ο πόλεμος μαινόταν, δεν διάλεξε να πάει μέσα στην πόλη. Πήγε σε ένα χωράφι και μίλησε για έναν αγρότη, τον Τρυγαίο. Στη δική μας παράσταση ο Τρυγαίος είναι γυναίκα. Δεν πηγαίνει μέσα στο Κίεβο. Πηγαίνει σε ένα χωριό απ' έξω, σε έναν τελευταίο άνθρωπο. Εκείνον αγαπά ο Αριστοφάνης. Τον απλό άνθρωπο. Πάντα θα ψάξει αυτόν που δεν φανταζόμαστε, εκείνον που βρίσκεται μακριά από τα κέντρα της εξουσίας».

«Αργήσαμε αλλά είμαστε στην ώρα μας», λέει ο Μάριος Φραγκούλης, περιγράφοντας τη στιγμή που τον φέρνει ξανά δημιουργικά δίπλα στον Παρασκευά Καρασούλο. Για τον ίδιο, ο στιχουργός είναι «η πατρίδα μου, το σπίτι μου», ενώ ο Παρασκευάς Καρασούλος παραδέχεται πως ο ερμηνευτής εξακολουθεί να αποτελεί για τον ίδιο «πηγή έμπνευσης», ακόμη και στις περιόδους που οι δρόμοι τους δεν συναντιούνταν. Με αφορμή τα δύο νέα τραγούδια τους, «Μια Καλημέρα» και «Χέρια Φτερά», που κυκλοφορούν από τη Μικρή Άρκτο, οι δύο δημιουργοί μιλούν στο CNN Greece για τη διαχρονική σχέση τους, τη μουσική, την ποίηση, τους νέους δημιουργούς και τις επιλογές που καθορίζουν μια ολόκληρη πορεία.

«Αν τα τραγούδια δεν πάνε στις καρδιές των ανθρώπων, τσάμπα τα έγραψες», λέει ο Κώστας Τουρνάς στο Επί Σκηνής του CNN Greece με αφορμή τη βιογραφία του «Άνθρωπε Αγάπα» από τις εκδόσεις Οξύ, σε συνεργασία με τον Θάνο Κανούση, μιλώντας για το πώς τα τραγούδια αποκτούν αξία μόνο μέσα από την αποδοχή και την επιλογή του κοινού, την τεχνητή νοημοσύνη, τα δύσκολα χρόνια της χούντας και την επιτυχία των POLL.

«Οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται να εκτεθούν συναισθηματικά περισσότερο από παλιά. Τα νέα παιδιά βλέπουν μια κοπέλα και αντί να της μιλήσουν, της στέλνουν μήνυμα στο Instagram», λέει ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ο οποίος μιλά στο CNN Greece για τις ανθρώπινες σχέσεις, την τεχνολογία, τους «Απαράδεκτους», το «Στην υγειά μας ρε παιδιά» και τις αναμνήσεις που κουβαλά, με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Sexy Laundry», στην οποία συμπρωταγωνιστεί με τη Ρένια Λουιζίδου.

«Πάντα αυτοί οι οποίοι δέχονται τα αποτελέσματα των πολέμων είναι ο απλός λαός. Και ο απλός λαός είναι πάντα οι χαμένοι». Με αφορμή την παράσταση «Πέρσες» του Αισχύλου, που σκηνοθετεί και παρουσιάζει στην Επίδαυρο, ο Χρήστος Θεοδωρίδης μιλά στο Επί Σκηνής του CNN Greece για τη σύγχρονη πολιτική διάσταση του έργου, τη βία, τη συλλογική μνήμη και τη δύναμη του θεάτρου να προκαλεί ερωτήματα.

«Τα social media έχουν μπει τόσο πολύ στη ζωή μας. Είναι επέκταση του χεριού μας, του μυαλού μας. Είναι ένας χώρος πια στον οποίο μπορείς να βρεις τα πάντα και φυσικά εκεί μέσα μπορείς να συστηθείς, μπορείς να διαφημιστείς. Είναι ένα νέο μέσο επαφής με τον κόσμο. Πολύ πιο άμεσο και γρήγορο. Ναι, σίγουρα βοηθάνε. Δεν είναι το παν. Είναι όμως ένα καλό μέσο για να δώσεις το περιεχόμενό σου», εξηγεί ο Τόλης Παπαδημητρίου για το Επί Σκηνής του CNN Greece αναφερόμενος στη σάτιρα και τα όρια της δημόσιας έκθεσης, με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Οικογένεια Τσεκ Με», όπου υπογράφει και πρωταγωνιστεί.«Η σάτιρα δεν είναι χλευασμός, είναι ένας τρόπος να πεις την αλήθεια», τονίζει ο Τόλης Παπαδημητρίου, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «από τη στιγμή που εκτιθέμεθα όλοι, έχουμε και ένα δικαίωμα σε αυτό», ενώ δεν διστάζει να σημειώσει ότι «αν ο άλλος παρεξηγείται, είναι και κάπως πρόβλημά του».Με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Οικογένεια Τσεκ Με», όπου υπογράφει και πρωταγωνιστεί, ο ηθοποιός μιλά για τα όρια της σάτιρας, τη δημόσια έκθεση και τη δημιουργία μιας δυσλειτουργικής ελληνικής οικογένειας σε ακραίες συνθήκες.

«Το Καφέ της Χαράς ήταν τελικά κάτι πολύ μπροστά για το 2003» και «"Οι Απαράδεκτοι" μοιάζουν σήμερα με ‘’το φωτογραφικό άλμπουμ της μαμάς μου»: η Ρένια Λουιζίδου εξομολογείται σπάνιες στιγμές από την ζωή και την καριέρα της στο «Επί Σκηνής» του CNN Greece με αφορμή την επαναφορά της παράστασης Sexy Laundry και την καλοκαιρινή περιοδεία της με τον Σπύρο Παπαδόπουλο.«Προφανώς και με σοκάρει να με βλέπω 22-23 χρονών γιατί βλέπω ένα κοριτσάκι το οποίο δεν είμαι πια», λέει, περιγράφοντας την αίσθηση που της δημιουργεί οι «Απαράδεκτοι», μια σειρά που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής τηλεόρασης.«Δεν υπάρχει καμία μου ηλικία επαγγελματική που να μην είναι καταγεγραμμένη». Και αυτό, όπως παραδέχεται, δεν παύει να την ξαφνιάζει.Η Ρένια Λουιζίδου ανήκει σε μια γενιά ηθοποιώνπου μεγάλωσε μαζί με την ιδιωτική τηλεόραση και που, δεκαετίες μετά, συνεχίζει να συναντά καθημερινά τον νεότερο εαυτό της μέσα από τις αμέτρητες επαναλήψεις.Η ίδια θυμάται με τρυφερότητα αλλά και απόσταση εκείνα τα χρόνια.«Μου λείπει η ανεμελιά εκείνης της εποχής», παραδέχεται, για να συμπληρώσει αμέσως μετά πως «το λογικό κομμάτι του εαυτού μου ξέρει τι έγινε μετά από αυτή την ανεμελιά και δεν θέλω να την επικαλούμαι και να την νοσταλγώ γιατί δεν πήγε καλά το πράγμα».Μια φράση που συνοψίζει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σχέση της με τα 90s: αγάπη χωρίς εξιδανίκευση.

«Υπάρχει έλλειμμα ελευθερίας, πρέπει και το κοινό να αντιστέκεται, κινδυνεύει να χαθεί το DNA του Έλληνα που γελάει». Ο Δημήτρης Πιατάς μιλά στο CNN Greece με αφορμή την παράσταση «Η Επιθεώρηση - Εγώ θα σας τα πω!» και σχολιάζει την κωμωδία, τη σάτιρα, την ελευθερία της έκφρασης, τη Φρουτοπία, αλλά και τη χαρά του να είναι παππούς. «Αν ο κόσμος γελάει πιο δύσκολα, τότε θα πρέπει με κάθε τρόπο να βρούμε τον τρόπο ο άνθρωπος και ο κόσμος να γελάει».Ο Δημήτρης Πιατάς δεν κρύβει την ανησυχία του για μια κοινωνία που, όπως λέει, χάνει σταδιακά την επαφή της με το χιούμορ.Την ίδια στιγμή προειδοποιεί ότι «υπάρχει έλλειμμα, όχι έλλειψη, ένα έλλειμμα ελευθερίας», ενώ υπογραμμίζει πως «η κωμωδία είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα».

«Τώρα έχω φτάσει στιγμή που θέλω να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται. Μ' αρέσει που γερνάω. Μ' αρέσει που ωριμάζω. Μ' αρέσει που ασπρίζω. Χάνω τα μαλλιά μου. Προσπαθώ να αλλάξω πράγματα. Έχω αρχίσει και να γυμνάζομαι. Να κάνω λίγη διατροφή καλύτερη. Αλλά, μ' αρέσει που αλλάζω. Μ' αρέσει που βλέπω άλλες πτυχές του εαυτού μου». Ο Δημήτρης Μακαλιάς με αφορμή τις δύο νέες του παραστάσεις, «"ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ" τα παιδιά» και «Η ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ - «Εγώ θα σας τα πω!» μιλάει στο Επι Σκηνής του CNN Greece και εξομολογείται τα πάντα για την ζωή του και την καριέρα του στο θέατρο και την τηλεόραση.

«Όταν βρεθώ σε δύσκολες στιγμές, υψώνω το βλέμμα μου, βλέπω τη μορφή του Θεού και του λέω “ζορίζομαι, κάνε κάτι” και εκείνος μου κλείνει το μάτι και μου λέει “άντε προχώρα, εδώ είμαι εγώ”», λέει ο Μιχάλης Αεράκης, ο παπά-Μιχάλης του Σασμού, περιγράφοντας μια βαθιά προσωπική, βιωματική σχέση με την πίστη. Με αφορμή την συναυλία «100 χρόνια από τη γέννηση του Κώστα Μουντάκη» που θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο Παλλάς στις 25 Μαΐου 2026, το Επί Σκηνής του CNN Greece μίλησε με τον Μιχάλη Αεράκη, ο οποίος θα είναι ο αφηγητής της μεγάλης βραδιάς.

«Η επιθεώρηση είναι πάντα πολιτική» τονίζει η Ελένη Κοκκίδου, με αφορμή την παράσταση «Η Επιθεώρηση - “Εγώ θα σας τα πω!”», μέσα από τη συνέντευξη της στο CNN Greece μας μιλάει για τον ρόλο που έπαιξε η γιαγιά της στη ζωή της, το σοκ που ένιωσε η μητέρας της όταν είδε το «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη και γιατί παλιότερα ήταν πολύ πιο δύσκολο για μία γυναίκα να είναι ηθοποιός. «Ο ηθοποιός είναι ένας αρλεκίνος, ένας τσαρλατάνος...του δρόμου, που εκτίθεται για να επικοινωνήσει αληθινά με το κοινό». Η ίδια άλλωστε μεγάλωσε «σε μία οικογένεια... όπου υπήρχαν και τα δύο», το αστικό και το λαϊκό στοιχείο, μια διττότητα που –όπως παραδέχεται– «αυτό με καθόρισε».

Στο νέο επεισόδιο της στήλης «Επί Σκηνής», ο Ιβάν Σβιτάιλο ανοίγει την καρδιά του σε μια εξομολόγηση που ξεπερνά τα όρια της υποκριτικής. Με αφορμή την παράσταση «Παναγία των Παρισίων» στο Θέατρο του Ελληνικού Κόσμου, ο αγαπημένος ηθοποιός και χορευτής μιλά για τις πληγές του παρελθόντος και το φως που έφεραν στη ζωή του τα παιδιά του. Σε αυτό το επεισόδιο θα ακούσετε: Το «κενό» της απουσίας: Πώς η πατρότητα έγινε η δική του «δεύτερη ευκαιρία» για να καλύψει τα κενά που άφησε μια προβληματική παιδική ηλικία.Η αλήθεια απέναντι στα παιδιά: Γιατί το παιδικό κοινό είναι το πιο απαιτητικό και γιατί «τα παιδιά δεν τα ξεγελάς ποτέ».Από τον χορό στην υποκριτική: Πώς η πειθαρχία και οι σωματικές αντοχές του χορού παραμένουν το πολυτιμότερο εργαλείο του πάνω στο σανίδι.Ακολουθώντας το ένστικτο: Η σημασία του να διεκδικείς τα όνειρά σου, ακόμα κι όταν οι συνθήκες μοιάζουν αντίξοες.«Τα παιδιά έχουν φοβερά φίλτρα... ξέρουν να διακρίνουν την αλήθεια».Μια συζήτηση για την τέχνη που απαιτεί θάρρος, τη ζωή που αλλάζει και τη σιγουριά που νιώθει κανείς όταν, από τα πέντε του χρόνια, ξέρει πως το σπίτι του είναι η σκηνή.