Advertise on podcast: Ես քեզ լսում եմ

Ի՞նչ է լինում, երբ դեռ նոր ենք սկսում, երբ ամեն ինչ չի ստացվում այնպես, ինչպես պատկերացրել էինք, կամ երբ մեզ թվում է՝ բոլորը մեզնից առաջ են անցել։ Այս էպիզոդում խոսում ենք սկսելու, սովորելու, սխալվելու և սեփական ճանապարհը գտնելու մասին։

Երբ մի քանի րոպե ազատ ժամանակ ենք ունենում և անմիջապես փորձում ենք այն ինչ-որ բանով լցնել, իրականում ինչի՞ց ենք փախչում՝ ձանձրույթի՞ց, թե՞ ինքներս մեզ հետ մենակ մնալուց։ Ինչի՞ մասին է մեր ձանձրույթն, ու ի՞նչ կարող ենք սովորել։

Մեր մեջ կան կողմեր, որոնք միշտ չէ, որ ուզում ենք տեսնել կամ ընդունել։ Վախեր, նախանձ, զայրույթ, խանդ, անինքնավստահություն, վերահսկելու ցանկություն՝ այն զգացումները, որոնք հաճախ թաքցնում ենք նույնիսկ ինքներս մեզնից։ Այս էպիզոդում խոսում ենք մեր ստվերային կողմերի մասին․ ինչու ենք դրանք թաքցնում, և ինչ կարող է փոխվել, եթե դադարենք փախչել դրանցից։

Պարտադիր չէ միշտ բառերով ասել այն, ինչ զգում ենք։ Այս էպիզոդում կոտրում ենք արտ թերապիայի մասին կարծրատիպերը։ Սա մեզ ճանաչելու լավ միջոց է, նույնիսկ եթե չունենք ստեղծագործական տաղանդ։

Ինչո՞ւ ենք երբեմն կառչում մի կապից, որը երբեք իրական հարաբերություն չի դառնում, և ինչպե՞ս հասկանալ՝ շարունակել սպասե՞լ, թե՞ բաց թողնել։ Ինչու՞ չի ստացվում հարաբերություններ կառուցել, կամ ու՞ր է անհետացել քո կատարյալ զուգընկերը։ Փորձենք պարզել այս էպիզոդում։

Ի՞նչ կլինի վաղը։ Իսկ եթե չստացվի՞։ Եթե սխալ ընտրություն անե՞մ, ուշանա՞մ, կամ չկարողանա՞մ հասնել այն կյանքին, որը պատկերացրել էի։ Սրանք ընդամենը մտքեր են։

Բոլորը կարծես գիտեն՝ ուր են գնում, իսկ ես՝ ոչ։ Ինչու՞ ենք ապագա կյանքի մասին հաճախ անհանգստանում հենց երիտասարդ ժամանակ։ Ինչպե՞ս կարող ենք օգնել ինքներս մեզ և օգտվել ստեղծված իրավիճակից։

Ինչո՞ւ է ուրիշների կարծիքը երբեմն դառնում մեր որոշումների գլխավոր չափանիշը։ Ի՞նչ կմտածեն մարդիկ։ Կմտածեն այն, ինչ ուզում են։

Ինչո՞ւ ենք որոշ հարաբերություններում անընդհատ վախենում, որ մեզ կլքեն, իսկ ուրիշ հարաբերություններում՝ հակառակը, փորձում ենք հեռավորություն պահել։ Կապվածության ոճը դատավճիռ չէ, այլ մի բան, որի վրա հնարավոր է աշխատել։

Երբեմն թվում է՝ ամեն ինչ արդեն անցել է, սակայն մի ձայն, հոտ, պատկեր կամ իրավիճակ կարող է նորից վերադարձնել նույն վախը, լարվածությունն ու անօգնականության զգացումը։ Սա պարզապես վատ հիշողություն չէ, որոշ մարդկանց համար այն կարող է լինել հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարում։

Մեղքի զգացումը կարող է լինել մեր խղճի ձայնը, բայց երբ այն սկսում է խոսել մեր փոխարեն, մենք այլևս չենք ապրում, մենք անընդհատ փորձում ենք զղջալ։ Սխալ թույլ տալը հավասար չէ վատ մարդ լինել։

Իսկ դուք երբևէ տագնապ զգացե՞լ եք հեռախոսազանգ կատարելիս։ Սոցիալական հմտությունները միայն շփվող կամ ազատ լինելու մասին չեն։ Դրանք համագործակցելու, միմյանց հասկանալու, զարգանալու ու զարգացնելու կարողություններ են։ Եթե զգացել եք, որ խոսելու շատ բան ունեք, բայց բառերը չեն գալիս ճիշտ պահին, կամ մտածել եք, որ սխալ բան կասեք, այս էպիզոդը հենց ձեզ համար է։

Ինքնազարգացումը ընտրություն է... Բայց թե ինչն է կանխորոշում այս ընտրությունը մեծ հարց է։ Գուցե այն բովանդակությունն է, որ սովորել ենք սպառել ամեն անգամ ռիլեր թերթելիս, գուցե այն բոլոր մոտիվացիոն խոսքերն են, որ լսել ենք ֆիլմերում։ Իսկ եթե իրապես հաջողակ ենք, ինքնազարգացման մասին մեր ներքին ձայնն է հուշում։

Մինչեւ ծնողներին մեղադրելը կարելի է հարցնել՝ իսկ ի՞նչ եմ ուզում ես, արդյոք պատրաստ եմ պատասխանատվություն կրել։ Իսկ եթե այս հարցերը դիսկոմֆորտ առաջացրին, ուրեմն այս էպիզոդը քեզ համար է։ Քանի որ սեպարացիան միայն թողնել գնալը չէ, ոչ էլ ինքնանպատակ ըմբոստությունն ու անտեղի կոնֆլիկտները։

Եթե երբևէ քեզ թվացել է, որ ինչ-որ բան չես կարողանում բաց թողնել, հնարավոր է պատասխանը հենց այստեղ է։ Հասկանալու ժամանակն է՝ առանց մեղադրանքի։ Որպեսզի վերջապես կարողանանք ճանաչել այն, ինչ չենք հասցրել տեսնել փոքր ժամանակ։