Advertise on podcast: Laboratorium zbrodni. Podcast Crazy Nauka

Druga część historii snajperów, którzy jesienią 2002 roku sterroryzowali okolice Waszyngtonu. Obława zakreśla coraz szersze kręgi - po Alabamę i Zachodnie Wybrzeże USA. I wreszcie to sami podejrzani dzwonią na policję i dostarczają jej solidny trop. Ale czy pozwoli on udowodnić, że to oni strzelali?

Jesienią 2002 roku okolice Waszyngtonu paraliżuje seria pozornie przypadkowych strzelanin. Śledczy próbują ustalić, co łączy ofiary i co można wyczytać z pocisków i łusek pozostawionych przez niewidocznego sprawcę. To pierwsza część historii o tym, jak nauka pomogła w polowaniu na snajpera - i jak łatwo śledztwo może zostać skierowane na fałszywy trop.

To, że Shipman zabił 15 osób potwierdził proces. Ale jaka była prawdziwa skala jego działań, ile ofiar miał na sumieniu ten seryjny morderca? Określenie tego okazało się wyjątkowo trudnym zadaniem.

Harold Shipman, seryjny morderca i lekarz rodzinny, przez ponad 20 lat zabijał swoich pacjentów, ciesząc się opinią troskliwego i zaufanego lekarza. Mieszkańcy Hyde ufali mu bezgranicznie. Odwiedzał pacjentów w ich domach, a po jego wizytach część z nich już nie żyła. Przez lata nikt nie połączył pozornie niezwiązanych ze sobą zgonów. Jak seryjny morderca mógł działać tak długo? Dlaczego ignorowano kolejne sygnały ostrzegawcze? W tym odcinku Laboratorium Zbrodni analizujemy sprawę Shipmana od strony kryminalistyki i toksykologii sądowej – od podejrzanych zgonów po ekshumacje, które pomogły ujawnić prawdę. Jak to możliwe, że nikt go nie zatrzymał

Na początku XX wieku brud na chusteczce czy błoto na butach wydawały się śladami bez znaczenia. Georg Popp zobaczył w nich coś więcej. W tym odcinku podcastu "Laboratorium zbrodni" opowiadamy o dwóch morderstwach, narodzinach geologii sądowej i niemieckim naukowcu, który nauczył śledczych odczytywać przebieg zdarzeń z drobin gleby.

Birmingham, 21 listopada 1974 roku. W dwóch pubach w centrum miasta wybuchają bomby. Ginie 21 osób, ponad 200 jest rannych. Jeszcze tej samej nocy policja zatrzymuje grupę Irlandczyków, a prosty test chemiczny daje wynik, który zdecyduje o ich losie.

Walentynki 2013 roku. Oscar Pistorius, najsłynniejszy paralimpijczyk* na świecie, strzela cztery razy przez zamknięte drzwi toalety. Dwóch śledczych patrzy na te same otwory w drzwiach i widzi dwie zupełnie różne wersje wydarzeń. Czy fizyka lotu pocisku zdoła rozstrzygnąć, w jakich okolicznościach zginęła zamknięta w toalecie kobieta? *paralimpijczyk to nowa wersja słowa paraolimpijczyk

Kawałek zielonej płytki wielkości paznokcia, wydobyty z kołnierzyka zwęglonej koszuli. Ten niewielki fragment poprowadził śledczych ze Szwajcarii do Trypolisu. W drugiej części historii zamachu nad Lockerbie: proces sprzed ćwierć wieku, spór o dowody i rozprawa, która właśnie rozpoczyna się w Stanach Zjednoczonych.

Cztery dni przed świętami Boeing 747 startuje z Londynu. 38 minut później maszyna eksploduje w powietrzu, a jej szczątki spadają na Lockerbie. Co spowodowało wybuch i ile nauka może odczytać z tysięcy rozrzuconych na ogromnej przestrzeni kawałków?

Londyn, kwiecień 1999 roku. W biały dzień, na progu własnego domu ginie Jill Dando, jedna z najbardziej znanych prezenterek BBC. Mało śladów i sprawca, którego nikt nie potrafi opisać. Rok później kluczem do sprawy staje się mikroskopijna drobina metalu z kieszeni płaszcza.

W 1932 roku z domu jednego z najsłynniejszych ludzi Ameryki znika niespełna dwuletnie dziecko. Pod oknem zostaje prymitywna drewniana drabina, która z czasem staje się kluczowym dowodem. Jak z układu słojów, śladów narzędzi i struktury drewna odczytać historię zbrodni?

Zima 2010 roku, kanadyjska prowincja Ontario. Znika 27-letnia Jessica Lloyd. Śledczy mają niewiele: odciski opon i buta zostawione w śniegu przy jej domu. Policyjny punkt kontrolny zatrzymuje podejrzany samochód. Czy to auto porywacza? Odpowie na to jedno z najsłynniejszych przesłuchań w historii kanadyjskiej kryminalistyki.

Walentynki 2005 roku, północna Anglia. Znika 22-letnia Joanne Nelson. Jej narzeczony błaga przed kamerami, by dała znak, że żyje. Kluczowy okaże się zestaw biologicznych śladów, który nie wskazuje jednak sprawcy, ani miejsca zbrodni. Pozwala jednak odkryć śledczym kluczową dla sprawy informację - pewne miejsce w angielskich lasach.

Po 13 latach śledztwa w sprawie zabójstwa Marianne Vaatstry Holandia sięgnęła po metodę bez precedensu: masowe, dobrowolne badanie DNA mieszkańców okolicy. Ale nie liczono na to, że zgłosi się sam sprawca - szukano jego rodziny

W 1999 roku brutalne morderstwo 16-letniej Marianne Vaatstry wstrząsnęło Holandią. Rozgniewani mieszkańcy Kollum oskarżyli o zbrodnię azylantów z miejscowego ośrodka. Nauka dostarczyła jednak innych dowodów – innowacyjna analiza chromosomu Y wykazała, że morderca jest miejscowy. Ta głośna sprawa doprowadziła do ważnych zmian w holenderskim prawie.