Advertise on podcast: Superhond

Thuis hoef je het maar één keer te vragen. Je hond kijkt, komt, blijft of gaat rustig liggen. En dan stap je buiten. Plots lijkt alles interessanter dan jij. Een andere hond. Een fietser. Kinderen. Een geur in het gras. Je vraagt nog eens. En nog eens. Misschien nét iets luider. Hij weet dit toch? Waarom doet hij het dan niet? Omdat iets kennen niet hetzelfde is als iets kunnen in elke situatie. Je hond is buiten niet plots koppig geworden en hij is ook niet vergeten wat je hem geleerd hebt. De oefening is misschien exact dezelfde, maar de omstandigheden zijn compleet anders. En precies daarmee gaat we verder aan de slag in Woef wonderland, de gratis online driedaagse. Drie avonden waarin alles samenkomt: rust in huis, ontspannen wandelen en omgaan met prikkels. Niet met als doel dat je hond nooit meer reageert, maar dat jij steeds beter leert zien wat er gebeurt en weet wat je op dat moment kunt doen. Wat speelt er écht? Thuis is de wereld van je hond behoorlijk voorspelbaar. Dezelfde ruimtes. Dezelfde geuren. Dezelfde geluiden. Zelfs jij bent voorspelbaar. Je hond kent je gewoontes en weet ongeveer hoe de dag verloopt. Buiten komt er voortdurend nieuwe informatie binnen. Een hond in de verte. Een auto die stopt. Spelende kinderen. Een fietser. Een geur die met de wind meekomt. Iets interessants op de grond. En terwijl jij denkt: kom, gewoon even zitten, probeert je hond al die informatie te verwerken. Vergelijk het met iemand die jou vraagt hoeveel 7 x 8 is. In je rustige keuken? Geen probleem. Maar zet je op een druk kruispunt. Laat iemand aan je jas trekken. Een kind roepen. Je telefoon afgaan. Auto’s voorbijrijden. Zorg dat je honger hebt en ergens lekker eten ruikt. En vraag dan opnieuw: hoeveel is 7 x 8? Je bent de tafels niet vergeten. Je hoofd is gewoon met veel meer tegelijk bezig. Dat is precies het verschil. 3 dingen die je meeneemt 1. Vraag niet alleen: “Kent hij dit?” Vraag: “Kan hij dit hier?” Dat je hond thuis perfect kan zitten, kijken of volgen, betekent niet automatisch dat hij dat ook kan wanneer er twintig meter verder een andere hond loopt. Hoe meer er binnenkomt, hoe moeilijker het wordt om op jou te reageren. Dus wanneer iets buiten niet lukt, kijk eerst rond. Wat gebeurt hier?  Wat heeft je hond vandaag al meegemaakt?  Hoeveel afleiding is er?  Is hij nog bereikbaar?Die vragen geven je veel meer informatie dan: waarom luistert hij niet? 2. Leer het prikkelpotje van je hond herkennen Zie je hond 's morgens wakker worden met een potje. Slecht geslapen? Beetje erbij. Drukke kinderen? Erbij. De deurbel. Bezoek. Een autorit. Nieuwe geuren. Een kat. Een fietser. Een jogger. Een andere hond. Er komt telkens iets bij. En dat hoeven zelfs geen vervelende dingen te zijn. Ook leuke gebeurtenissen kunnen dat potje vullen. Tot er nóg een hond verschijnt en het potje overloopt. En precies op dat moment vragen wij: Kijk. Zit. Blijf. Niet kijken. Kom. Flink. Terwijl je hond het net op dat moment het moeilijkst heeft. Misschien heeft hij dan niet méér training nodig. Misschien moet jij de situatie eerst makkelijker maken. 3. Bouw op vóór je in de moeilijkste situatie staat Wacht niet tot je midden tussen alle prikkels staat om rust en verbinding te verwachten. Begin waar het makkelijk is. De woonkamer.   De tuin.   De voordeur.   Een rustige straat.   Een prikkel op grote afstand. En pas daarna maak je het moeilijker. Je hoeft dus niet harder te trainen. Je wilt je hond stap voor stap leren dat hij ook in veranderende omstandigheden op jou kan terugvallen. Maar wat als je hond thuis wél heel rustig is? Daar zit nog een belangrijke nuance. Sofie noemt sommige honden met een knipoog “vals flink”. Niet omdat ze je voor de gek houden. Een hond kan thuis perfect rustig lijken omdat daar alles voorspelbaar is. Hij kiest zelf waar hij gaat liggen, wanneer hij opstaat, wanneer hij naar het raam loopt en wanneer hij jou volgt. Zolang er weinig onverwachts gebeurt, lijkt er geen probleem. Tot de deurbel gaat. Er bezoek binnenkomt. Of je samen naar buiten gaat. Dan wordt zichtbaar dat rustig zijn in een voorspelbare omgeving iets anders is dan geleerd hebben om rust te vinden wanneer de omgeving verandert. Daarom begint buiten trainen soms verrassend genoeg binnen. Niet door je hond thuis de hele dag commando's te geven. Wel door hem te leren dat hij niet alles zelf hoeft te regelen. Jij geeft een kader. Hij mag daarbinnen ontspannen. Kijk naar de hond die vandaag voor je staat Ook belangrijk: je hond begint niet iedere dag op exact hetzelfde punt. Een drukke dag gisteren, bezoek, slecht slapen of veel prikkels kunnen ervoor zorgen dat zijn “nullijn” vandaag hoger ligt. Daardoor kan iets wat gisteren probleemloos lukte vandaag ineens moeilijk zijn. Dat is frustrerend als je alleen kijkt naar wat je hond *zou moeten kunnen*. Kijk liever naar de hond die vandaag voor je staat. Hoe vol zit zijn potje?Hoe bereikbaar is hij?Kan hij nog informatie opnemen?Dat bepaalt veel meer wat je op dat moment van hem kunt vragen. Probeer dit wanneer je hond buiten niet meer bereikbaar lijkt Drie concrete stappen: 1. Vraag minder.  Stop met automatisch “zit, kijk, volg” te herhalen wanneer je hond al hoog in zijn spanning zit. 2. Ga zelf naar rust.  Adem. Laat je schouders zakken. Praat minder. Let op die gespannen lijn. Jouw spanning komt óók mee in de situatie. 3. Maak het één stap makkelijker.   Meer afstand. Minder prikkels. Een eenvoudigere omgeving. Ga terug naar een punt waarop je hond nog wél bereikbaar is. De vraag wordt dus niet: Hoe krijg ik hem zover dat hij toch luistert? Maar: Wat heeft mijn hond nu nodig om het hier ook te kunnen? En tot dan krijg je één opdracht mee. De volgende keer dat je denkt: Maar hij kán dit toch? Stop even. Hoe vol zit zijn prikkelpotje?   Wat maakt deze situatie moeilijk?   En hoe kan jij het één stap makkelijker maken? Timestamps 00:00 Waarom je hond buiten alles lijkt te vergeten   05:52 Wat er buiten verandert voor je hond   08:47 Kennen is niet hetzelfde als kunnen   12:29 Het prikkelpotje en omgaan met prikkels   14:55 De nullijn: waarom vandaag anders kan zijn dan gisteren   19:43 Is je hond thuis écht rustig?   21:54 Van geïsoleerd leven naar bezoek en samen wandelen   25:05 Waarom je thuis al kunt oefenen voor moeilijke situaties   31:23 Drie dingen om te doen als je hond niet meer bereikbaar is   32:32 Wat heeft je hond nú nodig?   36:25 Samen wandelen en Woefonderland   39:06 Afsluiting

Grenzen stellen klinkt eenvoudig. Tot iemand teleurgesteld is omdat jij nee zegt. Bij een grens komt meteen iets anders kijken: schuldgevoel. De angst om iemand teleur te stellen. De gedachte dat je moeilijk doet. Of de reflex om jezelf uitgebreid te verantwoorden. En gek genoeg kan je hond precies hetzelfde patroon zichtbaar maken. Wat speelt er écht? Een hond die telkens opnieuw uit zijn mand komt, tijdens het eten komt bedelen of tijdens een wandeling per se naar dat ene geurtje wil, probeert niet bewust jouw grenzen te saboteren. Hij ontdekt gewoon waar de ruimte zit. Als “nee” na vier keer proberen toch een “vooruit dan” wordt, heeft je hond iets geleerd: hier valt te onderhandelen. Dat zie je ook in een bedrijf. Je zegt dat iets niet binnen je aanbod valt, maar doet het uiteindelijk toch. Je wil een vrije dag, maar beantwoordt toch dat bericht. Een klant vraagt een uitzondering en je begint meteen zeven zinnen uit te leggen waarom iets moeilijk is. Zorgzaam zijn is mooi. Maar als zorgen voor iedereen betekent dat jij jezelf voortdurend opzijzet, wordt het interessant om eens te kijken waar jouw grens eigenlijk ligt. Je hond kan je daar verrassend veel over leren. 3 dingen die je meeneemt 1. Een duidelijke grens hoeft niet hard te zijn Grenzen stellen is niet hetzelfde als boos worden, streng zijn of “de baas spelen”. Duidelijkheid betekent dat jij weet wat je wilt en daar rustig bij blijft. Voor je hond kan dat betekenen: tijdens het eten lig je op deze plek. Niet ongeveer in je mand, met je kop en twee poten erbuiten. Deze plek. Voor jou als ondernemer kan het betekenen: dit hoort niet bij onze afspraak, dus ik doe het niet. Zonder boosheid. Zonder ellenlange uitleg. Gewoon duidelijk. 2. Bepaal wat je wél wilt vóór je begint te corrigeren We zijn vaak heel goed in benoemen wat niet mag. Niet springen. Niet bedelen. Niet trekken. Niet uit je mand komen. Maar waar wil je je hond dan wél? Hetzelfde geldt voor je grenzen. Als jij zelf niet helder hebt wat voor jou oké is, wordt het moeilijk om dat aan iemand anders duidelijk te maken. Dus draai het om. Niet: wat wil ik niet meer? Maar: wat wil ik wél? Wat klopt voor mij? Waar ligt mijn grens? Hoe concreter het antwoord, hoe minder grijze zone. 3. Blijf bij je beslissing, ook wanneer dat ongemakkelijk voelt Hier zit vaak het moeilijkste stuk. Je hebt je grens aangegeven en dan komt er een reactie. Je hond probeert het nog eens. Een klant is teleurgesteld. Iemand vindt je streng. Je voelt schuldgevoel opkomen. En precies daar willen we vaak terugkrabbelen. Sofie deelt hoe ze dat zelf recent meemaakte bij een klant. Er was een miscommunicatie en er werd iets van haar verwacht wat niet haalbaar was binnen haar agenda. Ze gaf haar grens aan en kreeg daarop een lastige reactie. Haar eerste reflex? Misschien heb ík het verkeerd gedaan. Misschien moet ík dit oplossen. Tot ze terugging naar de feiten. Wat was er afgesproken? Was haar grens onredelijk? Had ze bewust iets gedaan om die ander te kwetsen? Nee. Iemand anders mag teleurgesteld zijn in jouw grens. Dat betekent nog niet automatisch dat die grens verkeerd is. Probeer dit eens deze week: 1. Kies één grens. Niet ineens twintig nieuwe regels. 2. Bepaal vooraf wat je wél wilt. Maak je verwachting concreet. 3. Gebruik minder woorden. Geen hele discussie wanneer je hond de grens opzoekt. 4. Blijf rustig bij je beslissing. Niet harder of bozer. Wel consequent. En daarna komt de opdracht die niets met je hond te maken hoeft te hebben. Stel deze week één grens die je normaal moeilijk vindt. Misschien krijg je een uitnodiging waar je geen zin in hebt. Vraagt een klant iets wat eigenlijk niet past. Of wil je gewoon een halfuur werken of koken zonder dat iemand iets van je nodig heeft. Voel eerst wat jij wilt. En als het antwoord nee is, probeer dan eens: “Nee, sorry. Dat gaat niet voor mij.” Punt. Niet gevolgd door zeven zinnen waarin je probeert te bewijzen dat je nog steeds een goed mens bent. Sofie weet zelf hoe lastig dat kan zijn. Grenzen stellen kreeg ze thuis niet vanzelfsprekend mee en ook vandaag blijft het iets waarin ze oefent. Maar precies daarin zit de parallel met onze honden: we hoeven het niet perfect te doen om iets nieuws te leren. Misschien begin je met hondentraining omdat je wilt dat je hond beter luistert, rustiger wordt of buiten niet voortdurend alles probeert te regelen. En ontdek je onderweg iets over jezelf. Dat je mag weten wat je wilt. Dat zorgzaam zijn en grenzen hebben perfect naast elkaar kunnen bestaan. En dat duidelijkheid niet noodzakelijk afstand creëert. Ze kan juist rust en vertrouwen geven. Wil je niet alleen begrijpen waarom dit gebeurt, maar ook concreet oefenen met die dagelijkse situaties? Dan kan je gratis aansluiten bij Woef Wonderland. Drie dagen lang gaat Sofie praktisch aan de slag met meer rust, samenwerken, grenzen stellen en de situaties waarin je thuis en onderweg telkens opnieuw vastloopt. Timestamps: 00:00 Wat grenzen stellen met je hond over jou kan vertellen 02:37 Waarom “nee, nee, nee” je hond weinig leert 04:03 Hoe vaak zeg jij ja terwijl je nee bedoelt? 05:56 De grijze zone waarin je hond leert onderhandelen 08:17 Waarom duidelijke grenzen je hond rust geven 08:56 Wat probeert jouw hond jou te leren? 10:21 De curlingbaas: waarom we alles willen oplossen 12:58 Grenzen stellen bij je hond, kinderen en thuis 14:45 Waarom grenzen zoveel verder gaan dan hondentraining 16:46 Waarom nee zeggen zo ongemakkelijk kan voelen 18:43 Schuldgevoel maakt je grens niet duidelijker 20:28 Waar heb jij geleerd om jezelf aan te passen? 22:54 Vier concrete tips om duidelijker grenzen te stellen 29:38 De opdracht: stel deze week één grens 31:08 Sofies eigen worsteling met grenzen stellen 35:59 Waarom steun helpt wanneer een grens ongemakkelijk voelt 38:40 Wat je hond je over jezelf kan leren 40:07 Lou over Bingo, de hond in zijn klas 44:01 De vier stappen nog één keer op een rij

Hoe harder jij probeert alles onder controle te houden, hoe meer spanning je soms creëert. Bij jezelf én bij je hond. Controle loslaten betekent natuurlijk niet dat je vanaf nu de lijn losgooit en je hond lekker zijn zin laat doen. Integendeel. Ik geloof heel sterk in duidelijke grenzen. Je hond mag weten wat jij verwacht, wat wel kan en wat niet. Maar binnen die grenzen moet er ook ruimte zijn. Want wanneer jij iedere beweging controleert en ieder mogelijk probleem probeert te voorkomen, krijgt je hond amper de kans om te ervaren: hé, ik kan dit. En krijg jij nooit de kans om te ontdekken: mijn hond kan dit eigenlijk ook. Duidelijkheid is niet hetzelfde als controle.Misschien herken je dit tijdens het wandelen: * je kijkt om de paar seconden waar je hond is; * je zegt voortdurend zijn naam zonder echt een opdracht te geven; * zodra je een andere hond ziet, maak je automatisch de lijn korter; * je lichaam spant zich al aan vóór er iets gebeurd is; * je vermijdt bepaalde situaties omdat je bang bent voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren; * je bent meer bezig met wat andere mensen zullen denken dan met wat jij en je hond op dat moment nodig hebben. Vaak doe je dat juist omdat je het zo graag goed wil doen. Maar jouw hond voelt wel dat er aan de andere kant van de lijn iets verandert. Je schouders gaan omhoog. Je handen worden strakker. Je ademhaling verandert. En dan gebeurt soms precies datgene waar je bang voor was: ook je hond spant zich aan. Wat mijn hond Liasco en mijn leerlingen mij hierover leerden Lang voordat ik fulltime hondenbazen coachte, werkte ik twintig jaar in het buitengewoon onderwijs. Mijn Duitse herder Liasco ging mee naar school. Liasco had een voorgeschiedenis en had andere honden gebeten. Tijdens wandelingen was ik daardoor vaak alert. Ik wilde voorkomen dat er iets gebeurde en probeerde haar veel meer onder controle te houden. Op school zag ik een totaal andere hond. Daar waren haar grenzen heel duidelijk. Ze had een vaste plaats in de klas, wist waar ze mocht lopen en wat ik van haar verwachtte. En precies daardoor hoefde ik haar niet iedere seconde te controleren. Hetzelfde zag ik bij mijn leerlingen. Ze hadden nood aan structuur, regels en duidelijke grenzen. Maar binnen die grenzen gaf ik hen ontzettend veel ruimte. We maakten films, deden projecten, gingen vrijwilligerswerk doen en probeerden dingen waarvan ze misschien eerst dachten dat ze die niet konden. Daar groeit vertrouwen. En eigenlijk geldt voor je hond hetzelfde. Geef een duidelijk kader. Geef richting. En durf daarbinnen ook ruimte te laten. Probeer het zelf: 2 oefeningen 1. Wandel zonder voortdurend naar je hond te kijken Kies een veilige en rustige plek. Kijk vooruit. Adem rustig in en uit. Ontspan je schouders en voel eens hoe je de lijn vasthoudt.nKunnen je vingers wat losser? Geef richting en wandel. Probeer niet iedere paar seconden te controleren of je hond nog volgt. Observeer vooral wat er bij jóú gebeurt. Extra uitdaging? Neem een lepel met een knikker of rond snoepje erop in je mond en wandel daarmee terwijl je vooruit blijft kijken. Het ziet er misschien wat gek uit, maar je aandacht verschuift weg van het voortdurend controleren van je hond. 2. Geef ruimte aan de lange lijn Neem een lange lijn van bijvoorbeeld vijf of tien meter en kies een omgeving waarin voldoende ruimte is. Let deze keer niet in de eerste plaats op je hond, maar op je handen. Wat gebeurt er wanneer je in de verte een fietser, jogger of andere hond ziet? Rol je die lange lijn onmiddellijk op tot er nog twee meter overblijft? Probeer de ruimte eens te behouden. Wandel vooruit, verander van richting en roep je hond niet voortdurend terug. Wanneer je hond uit zichzelf bij jou komt of bij jou incheckt, kan je daar aandacht aan geven. Je geeft vrijheid binnen een veilig kader. Kijk eens naar jezelf in plaats van naar je hond Film één van deze oefeningen eens. Niet om achteraf te beoordelen of jouw hond het “goed” heeft gedaan, maar om naar jezelf te kijken. Hoe vaak kijk jij naar je hond? Wanneer trek je je handen naar je toe? Wat gebeurt er met je schouders wanneer iemand nadert? Wanneer maak je de lijn korter? En hoeveel daarvan gebeurt al voordat er überhaupt iets aan de hand is? Misschien ontdek je wel iets dat niet alleen tijdens het wandelen terugkomt. Want onze behoefte aan controle stopt natuurlijk niet bij onze hond. Misschien herken je ze ook bij je kinderen, in je werk, je bedrijf of je relaties. Je hond kan daarin een behoorlijk confronterende spiegel zijn. Niet om jezelf daarvoor te veroordelen. Wel om nieuwsgierig te worden: Waar mag ik duidelijke richting geven en daarna wat meer vertrouwen? Wil je dit samen met mij oefenen? Woef Wonderland komt opnieuw terug. Drie dagen lang gaan we praktisch aan de slag met ontspannen wandelen, rust in huis, samenwerken, grenzen aangeven zonder voortdurend te controleren en ruimte geven zonder je hond zomaar alles te laten doen. En onthoud vooral: je hoeft niet alles onder controle te hebben om een goede hondenbaas te zijn. Geef richting. Geef grenzen. En durf daarna te vertrouwen. Op je hond én een beetje meer op jezelf. Woef, you can! Timestamps 00:00 Hoe jouw behoefte aan controle je hond beïnvloedt 03:43 Controle tijdens het wandelen: herken jij dit? 09:48 Wat kinderen én honden nodig hebben om vertrouwen op te bouwen 13:07 Waarom controle loslaten zo moeilijk kan zijn 14:24 Wat probeert jouw hond jou te leren? 18:32 Oefening 1: wandelen zonder voortdurend naar je hond te kijken 20:14 Oefening 2: meer ruimte geven met een lange lijn 23:17 Film jezelf en ontdek wat jij doet tijdens het wandelen 24:00 Woef Wonderland komt terug 25:02 Lou over duidelijke grenzen en “streng genoeg” zijn 29:00 Grenzen geven én vertrouwen: de belangrijkste les

Vier bekende vrouwen. Vier honden met krullen. En één dag aan zee om te ontdekken wat er gebeurt wanneer de wereld rondom hen nét wat drukker wordt. Ik trok naar Oostende met Julie Vermeire en Sunny, Sandra Bekkari en Lemmy, Lotte Vanwezemael en Alfie en Hanne Troonbeeckx en Teddy. Geen picture perfect hondenwandeling voor de camera, maar een echte praktijkdag tussen andere honden, fietsers, joggers, kinderen, terrassen, een overzetboot én een drukke winkelstraat. Want ook hun honden blaffen, trekken aan de lijn, raken overprikkeld of voelen dat ze de hele wereld moeten regelen. En achter vier heel verschillende verhalen bleek uiteindelijk dezelfde vraag te zitten: Doe ik het wel goed als hondenbaas? Julie & Sunny – van bodyguard naar vertrouwen Sunny is onzeker en voelt zich snel verantwoordelijk voor alles wat rondom Julie gebeurt. Mensen die dichterbij komen? Andere honden? Drukte? Sunny staat klaar om het op te lossen. We oefenden daarom niet simpelweg op ‘niet blaffen’, maar op wat er vóór dat gedrag gebeurt. Wat doet Julie met haar ademhaling? Wat gebeurt er met de lijn? Waar loopt Sunny? En hoe kan zij hem laten voelen: jij hoeft dit niet te regelen, ik heb het onder controle? De ultieme test kwam onverwacht: een overzetboot met een lange, drukke wachtrij. Net zo’n situatie die Julie normaal liever zou vermijden. Deze keer bleef Sunny rustig en ontdekte Julie vooral hoeveel verschil haar eigen vertrouwen maakt. Sandra & Lemmy – een drukke puppy heeft niet altijd méér actie nodig Lemmy is een jonge Australische labradoodle met serieuze FOMO. Alles zien. Alles ruiken. Alles meemaken. De logische reactie bij zo’n energieke jonge hond? Hem moe proberen te maken. Maar Lemmy had iets anders nodig: leren nietsdoen. Meer kwalitatieve slaap, rust in de bench en niet voortdurend zelf mogen beslissen, zorgden op amper een maand tijd al voor een groot verschil. Waar een terras vroeger chaos betekende, kon Lemmy tijdens onze lunch gewoon liggen. Sandra zag letterlijk: hij kan dit dus wél. Lotte & Alfie – opnieuw vertrouwen na een bijtincident Een slechte ervaring op de hondenschool had Lotte vooral onzeker gemaakt. Toen Alfie later ook begon te grommen en haar beet, werd die twijfel nog groter. Ben ik wel de juiste baas voor hem? Wat als het opnieuw gebeurt? Alfie had thuis veel vrijheid gekregen en voelde zich steeds meer de CEO van het gezin. Alleen was dat helemaal geen fijne rol voor een onzekere hond. Door duidelijke regels, vaste rust en vooral opnieuw vertrouwen op te bouwen, veranderde hun dynamiek. Niet omdat Alfie plots een perfect geprogrammeerde hond werd, maar omdat Lotte nu weet wat ze kan doen wanneer een situatie spannend wordt. Hanne & Teddy – structuur is niet hetzelfde als streng zijn Teddy was altijd een braaf hondje, tot hij plots heftiger begon te reageren. Maar gedrag ontstaat zelden zomaar uit het niets.Soms is er één vervelende ervaring. Soms loopt het prikkelpotje weken of maanden langzaam voller. Hanne voelde dat Teddy meer structuur nodig had, maar vroeg zich af: moet ik dan strenger worden? Nee. Structuur gaat niet over strengheid. Het gaat over voorspelbaarheid en duidelijkheid. Op een terras kan dat bijvoorbeeld zo praktisch zijn als Teddy aan de rustige kant leggen, weg van de looplijn van obers en andere gasten, zodat hij niet voortdurend hoeft te reageren. Wat kan jij hiervan meenemen? Kijk verder dan het gedrag dat je ziet. Blaffen, trekken, grommen of hyperactief gedrag kan voortkomen uit onzekerheid, frustratie of overprikkeling.Meer energie betekent niet automatisch meer beweging. Een hond die voortdurend van 0 naar 100 gaat, heeft soms vooral hulp nodig om rust te leren vinden.Maak het makkelijker vóór het moeilijk wordt.Kies op een terras bewust je plek, let op de positie van je hond en wacht niet tot zijn prikkelpotje overloopt.Een ontspannen lijn begint ook bij jou.Jouw ademhaling, lichaamstaal en spanning veranderen mee wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt.Structuur is geen synoniem voor strengheid.** Duidelijkheid kan een hond juist de vrijheid geven om niet voortdurend zelf beslissingen te moeten nemen.Train niet alleen in een perfecte oefensituatie. Uiteindelijk wil je samen kunnen functioneren in het echte leven. Op straat, op restaurant, tussen andere honden en op plekken waar onverwachte dingen gebeuren.We hebben die dag dan ook geen uren commando’s geoefend. We wandelden. We lunchten. We namen de boot. We passeerden drukke plekken. We praatten en lachten. En precies daar konden we kijken: wat heeft deze hond nú nodig? Want uiteindelijk willen Julie, Sandra, Lotte en Hanne exact hetzelfde als zoveel andere hondenbazen.Niet de perfecte hond. Wel samen op pad kunnen. Rust voelen. Vertrouwen hebben. Genieten. En weten: als er iets gebeurt, kan ik hiermee omgaan. Wil jij ook beter begrijpen waarom jouw hond doet wat hij doet en opnieuw meer genieten tijdens jullie wandelingen? Via de link in de beschrijving kan je gratis mijn masterclass 'Stop met trekken, start met genieten' volgen. Want verandering begint niet wanneer jouw hond eindelijk perfect doet wat jij wil. Ze begint wanneer jij begrijpt wat jouw hond nodig heeft én erop vertrouwt dat jij hem daarbij kan helpen. Timestamps 00:00 Vier BV’s, vier honden en een dag aan zee 05:46 Waarom honden met krullen niet altijd zo makkelijk zijn als ze eruitzien 08:40 Julie en Sunny: omgaan met bodyguardgedrag en onzekerheid 12:47 Sandra en Lemmy: druk of eigenlijk overprikkeld? 13:48 Waarom een jonge hond ook moet leren nietsdoen 17:01 Lotte en Alfie: opnieuw vertrouwen na moeilijk hondengedrag 21:21 Hanne en Teddy: structuur zonder streng te worden 23:57 Oefenen tussen de echte prikkels van Oostende 29:28 Wat vertrouwen in jezelf verandert voor je hond 31:33 Het echte doel: samen kunnen genieten 32:34 Lou vertelt wat er veranderde bij Lemmy

De zomer is bijna voorbij. Misschien keek je maanden uit naar lange wandelingen, terrasjes, bezoek, vakantie en eindelijk meer tijd met je hond. Maar nu merk je dat het niet altijd zo ontspannen was als je gehoopt had. Je hond viel uit naar andere honden. Kwam moeilijk tot rust. Wandelen werd vermoeiender. Bezoek ontvangen vroeg voortdurend opletten. Of er gebeurde iets waarvan je dacht: dit heeft hij nog nooit gedaan. En dan komt de twijfel. Heb ik iets verkeerd gedaan? Waarom lukt dit bij andere honden wel? En hoe moet dat dan de volgende vakantie? De zomer betekent voor ons ontspanning, maar voor een hond verandert er plots heel veel. Andere routines. Kinderen die meer thuis zijn. Bezoek. Barbecues. Warmte. Nieuwe omgevingen. Meer honden en mensen onderweg. Misschien een vakantiehuis, hondenhotel of een paar weken bij oma en opa. Het prikkelpotje raakt voller. De vaste slaap valt weg. En een hond die normaal overdag uren alleen thuis rust, loopt plots de hele dag achter zijn gezin aan. Dat zie ik niet alleen tijdens vakanties. Tijdens corona kregen we opvallend veel meldingen van bijtincidenten. Niet omdat al die honden plots veranderd waren, maar omdat hun hele dagelijkse structuur wegviel. Iedereen was thuis. Honden sliepen minder vast. Ze stonden voortdurend aan. De zomer kan op kleinere schaal hetzelfde doen. Dat betekent niet dat je gefaald hebt. Wel dat je hond je misschien iets heeft laten zien waar je vanaf nu mee aan de slag kan. 3 dingen om na deze zomer mee te nemen 1. Kijk terug zonder jezelf te veroordelen Wat was deze zomer moeilijk? Rust vinden op een terras? Bezoek ontvangen? Andere honden passeren? Alleen blijven? Schrijf niet alleen op wat misliep, maar kijk naar wat jouw hond daar nog te leren heeft. 2. Maak van je volgende vakantie niet de eerste oefening Wil je dat je hond volgend jaar ontspannen naast je mobilhome ligt? Begin dan niet op de camping. Oefen thuis op je eigen terras. Wil je hem rustig meenemen naar vrienden? Leer hem eerst dat hij op een nieuwe plek niet meteen alles hoeft te controleren. 3. Bouw op vanuit rust, verbinding en genieten Dat zijn de drie dingen die een hond nodig heeft om samen met jou nieuwe situaties aan te kunnen. Eerst rust in het hoofd. Dan verbinding met jou. En pas daarna ontstaat er ruimte om echt samen te genieten. Misschien zit je nog midden in de zomer en voel je: er is werk aan de winkel. Dan kan je instappen in mijn 21-daagse Supersummersprint. Geen uren trainen of grote oefeningen, maar elke dag een kleine opdracht die je helpt bouwen aan meer rust, verbinding en genieten. Je krijgt opnieuw houvast in wat jouw hond nodig heeft én in wat jij kan doen. Want vaak wachten we tot we midden in het probleem zitten. We gaan op vakantie en verwachten dat onze hond rustig op een terras ligt, terwijl hij dat thuis nooit geleerd heeft. We nemen hem mee naar vrienden, laten hem meteen los en hopen dat hij zichzelf wel redt tussen nieuwe mensen, geuren en misschien andere honden. Maar wat als je hond niet alles zelf hoeft uit te zoeken? Wat als jij zegt: kom maar bij mij. Je hoeft hier niet de hele kamer te controleren. Je hoeft niet iedereen te begroeten. Ik geef je eerst tijd om te landen. Dat is geen beperking. Dat is houvast. En misschien mag jij jezelf diezelfde houvast ook geven. Want de zomer legt niet alleen de lat hoog voor onze honden. Ook wij willen dat iedereen geniet. Onze kinderen. Onze partner. Onze vrienden. Onze hond. Ondertussen moet het werk afgerond zijn en willen we zelf ook nog ontspannen. Hier moet het gebeuren. Nu moeten we genieten. En precies daardoor vergeten we het soms te doen. We kijken naar andere honden en zien vooral wat daar goed gaat. Die hond wandelt mooi mee. Die kan rustig op een terras liggen. Die kan overal mee naartoe. Wat je niet ziet, is dat diezelfde hond misschien niet alleen thuis kan blijven of ’s nachts voortdurend wakker wordt. Je ziet het hele verhaal niet. Daarom wil ik je uitnodigen om ook een viermoment in te bouwen. Wat kon deze zomer wél? Welke kleine stap hebben jullie samen gezet? Waar voelde je even: kijk ons eens? Want een volwassen hond heeft ongeveer 16 uur kwalitatieve rust per dag nodig. Nieuwe omgevingen, warmte, bezoek en veranderende routines vragen extra veel verwerking. Het is dus logisch dat gedrag kan veranderen wanneer die rust maandenlang onder druk staat. De oplossing zit niet in eind augustus plots harder trainen. Wel in kijken. Wat heeft je hond je deze zomer laten zien? Wat wil je de volgende keer anders ervaren? En welke kleine stap kan je vandaag al oefenen? Niet voor een perfecte volgende zomer. Wel voor meer rust, meer verbinding en meer momenten waarop je denkt: ja, hier deden we het voor. Timestamps 00:00 Waarom de zomer niet altijd ontspannend is voor je hond 01:28 Andere routines en een voller prikkelpotje 02:33 Wat bijtincidenten tijdens corona ons leerden 04:14 Je hond mee op vakantie of thuislaten? 05:19 Wat opvang en een andere structuur met je hond doen 07:07 Warmte, bezoek en vakantiedrukte stapelen zich op 07:42 Waarom je niet moet wachten tot het probleem groter wordt 08:28 Wat heeft je hond je deze zomer laten zien? 09:15 Je hond loslaten op een nieuwe plek: wat vraag je eigenlijk van hem? 10:08 Houvast geven in plaats van alles zelf laten uitzoeken 11:28 Rust en structuur inbouwen tijdens vakantie 12:36 De 21-daagse Supersummersprint 14:14 Schuldgevoel wanneer je hond niet mee kan 15:23 Waarom het bij andere honden altijd makkelijker lijkt 16:40 Bouw bewust een viermoment in 17:30 Geef je aandacht aan wat je groter wil maken 18:24 Een grote vakantiedroom opdelen in kleine stappen 19:32 Rust, verbinding en genieten 20:19 Waarom we de lat voor vakantie zo hoog leggen 21:49 Zonder verbinding kan je hond niet ontspannen volgen 22:55 Bewust genieten van de kleine momenten

Waarom is jouw hond je grootste spiegel? Wat bedoel ik daarmee? Nee, je hond wordt niet automatisch verdrietig omdat jij verdrietig bent. En niet elk probleem van je hond komt door jou. Maar je hond kan wel iets zichtbaar maken wat al langer in jou leeft: moeite met grenzen stellen, onzekerheid, controle willen houden of altijd aanstaan. En soms zie je dat pas wanneer je vastloopt met je hond. Je probeert oefeningen. Je leest boeken. Je volgt lessen. Je weet vaak zelfs wat je zou moeten doen. Maar toch lukt het niet om het ook echt toe te passen. Dan zit de volgende stap misschien niet in nóg een oefening. Maar in durven kijken naar wat jouw hond bij jou raakt. Ik begeleidde een vrouw die merkte dat haar hond onrustiger werd zodra zij grenzen begon te geven. Haar eerste gedachte was dat mijn methode misschien niet werkte voor haar hond. Maar toen ik haar vroeg wat grenzen stellen met háár deed, kwam er een heel ander verhaal naar boven. Ze had twintig jaar in een relatie gezeten waarin haar grenzen voortdurend overschreden werden. Plots ging het niet alleen meer over haar hond. Een andere hondenbaas kwam heel sociaal, vrolijk en zelfverzekerd over. Net zoals zijn enthousiaste Australian shepherd. Tot ik benoemde dat zijn hond onder al dat enthousiasme eigenlijk voortdurend bevestiging zocht. Hij werd stil. “Dat ben ik.” En Yvette hield haar angstige labradoodle Odi zo dicht bij zich dat loslaten bijna onmogelijk voelde. Goed bedoeld. Vanuit liefde. Maar ook vanuit angst. Toen zij stap voor stap meer vertrouwen durfde geven, groeide niet alleen Odi. Yvette begon zelf letterlijk rechter te lopen. 3 vragen om eens naar jouw eigen spiegel te kijken 1. Welk gedrag van je hond raakt jou het meest? Is je hond altijd aan? Wil hij alles controleren? Is hij onzeker? Vindt hij grenzen moeilijk? Kijk zonder oordeel eens wat er gebeurt wanneer je dat gedrag naast jezelf legt. 2. Waar weet je eigenlijk al wat je moet doen, maar lukt het niet om het vol te houden? Misschien ontbreekt er geen kennis. Misschien zit er spanning op grenzen stellen, loslaten, vertrouwen of duidelijkheid geven. 3. Wat heeft je hond van jou nodig om zelf te kunnen ontspannen? Niet perfectie. Wel houvast. Rust. Duidelijkheid. Een baas die niet alles onder controle heeft, maar wel durft te zeggen: ik weet waar we naartoe gaan. Wil je daar klein en praktisch mee beginnen? Download dan mijn gratis wandelkit. Met het e-book, de video en de checklist kijk je naar wat er al gebeurt vóór je de deur uitstapt. Hoe hoog zit de spanning bij jou en je hond? Wie denkt buiten alles te moeten regelen? En hoe kan je rustiger vertrekken, zodat wandelen opnieuw iets wordt wat jullie samen doen? Want positief leiderschap gaat niet over streng of dominant zijn. Het gaat over veiligheid. Je hond voelen: mijn baas heeft dit. Ik hoef niet alles te controleren. Ik hoef niet op elke prikkel te reageren. Ik mag volgen. Dat zag ik heel sterk tijdens een oefening op een Superhond Meet & Connect. De ene persoon speelde de baas, de andere de hond. De “baas” kreeg stiekem een opdracht: gehaast, afgeleid of twijfelend wandelen. Vooral dat twijfelen kwam binnen. De persoon die moest volgen, wist niet waarheen. Voelde geen richting. En begon uiteindelijk zelf maar iets te doen. Dat is wat er ook bij honden gebeurt. Wanneer jij geen richting geeft, zal je hond sneller proberen de situatie zelf op te lossen. Niet omdat hij de baas wil spelen, maar omdat iemand het moet doen. Natuurlijk is niet elk gedrag een spiegel. Pijn, genetica en trauma spelen ook een rol. Maar ik zie elke dag opnieuw wat er gebeurt wanneer een baas groeit in rust, vertrouwen en duidelijkheid. De hond beweegt vaak mee. Niet door honderd nieuwe trucjes. Wel omdat er iets verandert tussen hen. Dat is misschien het belangrijkste wat je uit deze aflevering mag meenemen: je hond is geen kopie van jou. Hij is soms een versterker van wat al aanwezig is. En het mooie is dat hij niet alleen jouw onzekerheid, spanning of controledrang zichtbaar kan maken. Hij spiegelt ook je groei. Meer rust. Meer vertrouwen. Duidelijkere grenzen. En plots zie je twee wezens samen veranderen. Timestamps 00:00 Wat betekent het écht dat je hond jouw spiegel is? 02:15 Waarom jouw hond misschien precies bij jou terechtkwam 02:50 De hond die een levenslang thema rond grenzen zichtbaar maakte 05:19 Wanneer een simpele vraag plots heel diep binnenkomt 07:18 De enthousiaste hond die eigenlijk onzeker was 09:41 Waarom nóg meer oefeningen niet altijd de oplossing zijn 10:21 Odi en Yvette: wat angst en controle met elkaar doen 11:29 De lijn loslaten en leren vertrouwen 13:03 Hoe baas én hond samen groeiden 14:47 De SUPER-methode en positief leiderschap 16:42 Gratis wandelkit: wat gebeurt er vóór je de deur uitstapt? 17:57 Wat jouw reactie op een loslopende hond doet 19:05 Welke spiegel houdt jouw hond jou voor? 19:53 Is elk gedrag van je hond een spiegel? 21:44 De spiegeloefening die hondenbazen zelf liet voelen wat hun hond ervaart 23:35 Hoe één andere energie een wandeling veranderde 24:20 Wat je hond nodig heeft om jou te kunnen volgen 25:58 Lou over wandelen en alpenmarmotten in Oostenrijk

Leren niets doen? Dat is moeilijk voor honden én bazen. Je hond leert om altijd bezig te zijn. Zorg voor herstelmomenten. Je hond is druk. Hij volgt je overal. Reageert op elk geluid. Trekt tijdens het wandelen en lijkt nooit écht uit te staan. Dus doe je wat logisch voelt: nog een wandeling, een balletje gooien, hersenwerk, een likmat, een extra training. Alles om die energie eindelijk kwijt te raken. Maar wat als je hond niet méér beweging nodig heeft? Wat als hij vooral nooit geleerd heeft hoe hij moet herstellen? We zijn zo gewend geraakt aan het idee dat een gelukkige hond een hond is die bezig is. Wandelen. Snuffelen. Trainen. Spelen. Mee op pad. En zodra hij even niets doet, voelen we bijna de neiging om hem opnieuw iets te geven. Een botje. Een spelletje. Een opdracht. Maar een hond die altijd beziggehouden wordt, leert één ding heel goed: altijd aanstaan. En dan verwachten we dat hij plots rustig onder tafel ligt op een terras. Dat hij ontspant wanneer er bezoek komt. Dat hij op zijn mand blijft terwijl jij kookt. Dat hij tijdens een wandeling niet op elke prikkel reageert. Rust is geen automatische toestand. Rust is een vaardigheid. 3 dingen die je vandaag al anders kunt doen 1. Plan rust even bewust als beweging. Een volwassen hond heeft tot 16 uur slaap per dag nodig, een puppy zelfs 20 uur. Niet half slapend in het midden van de woonkamer en bij elk geluid weer rechtveren. Echte rust betekent dat het brein prikkels kan verwerken en het lichaam kan herstellen. 2. Leer je hond kijken zonder iets te moeten doen. Ga samen zitten. Kijk naar fietsers, joggers, kinderen of andere honden. Zonder voortdurend commando’s te geven, snoepjes boven te halen of je hond af te leiden. Gewoon kijken. En weer loslaten. 3. Maak van wandelen geen uitputtingswedstrijd. Niet het aantal kilometers telt. Wel wat er tijdens die wandeling gebeurt. Kan je hond vertragen? Inchecken bij jou? Samen ergens zitten? Vrijheid krijgen zonder volledig op te gaan in alles wat rondom hem gebeurt? Een korte wandeling in verbinding kan veel meer brengen dan tien kilometer prikkels verzamelen. Wil je voelen hoe je van trekken en altijd aanstaan naar meer rust en verbinding groeit? Bekijk dan mijn gratis masterclass Stop met trekken, start met genieten. Ik geef je geen trucje om je hond moe te krijgen, maar help je begrijpen wat er onder zijn gedrag gebeurt en hoe jij stap voor stap meer rust, positief leiderschap en verbinding opbouwt. Dit onderwerp raakt voor mij ook aan iets heel persoonlijks. Twee jaar geleden viel ik uit in het onderwijs. Eerst vertelde ik mezelf dat het door een zware longontsteking kwam. Ik was toch Sofie? Sociaal. Actief. Sterk. Altijd bezig. Ik liep twintig kilometer, begeleidde kinderen, sprong bij waar het nodig was en bleef maar doorgaan. Tot ik niet meer terug naar school kon. Mijn lichaam zette de rem erop omdat ik dat zelf niet deed. Pas veel later kon ik uitspreken dat ik een burn-out had gehad. En precies daarom herken ik het zo sterk bij honden. Ook zij kunnen blijven doorgaan. Wandelen. Spelen. Trainen. Reageren. Hun baas in de gaten houden. Van buitenaf lijkt het alsof ze eindeloos veel energie hebben. Maar ondertussen komt hun zenuwstelsel nooit terug op die nullijn. Een volwassen hond heeft ongeveer 16 uur slaap nodig. Een puppy ongeveer 20 uur. Toch zegt het aantal uren alleen niet genoeg. Een hond die bij elke deur, beweging of voetstap wakker schrikt, ligt misschien wel neer, maar herstelt niet echt. Ik begeleidde ooit een labradoodle die alles kreeg wat je als goede hondenbaas kon bedenken: lange wandelingen, speurspelletjes, apporteren, frisbee, hersenwerk en training. Toch werd hij steeds drukker en had hij zelfs naar zijn baasje gehapt. We voegden niets toe. We haalden weg. Twee weken lang lag de focus op vaste slaap, voorspelbaarheid, kortere wandelingen en leren nietsdoen. Tot zijn baasje vroeg: “Sofie, zou mijn hond ziek zijn? Hij ligt zo rustig.” Nee. Hij had eindelijk ontdekt hoe echte rust voelt. Misschien is dat wel het belangrijkste wat je uit deze aflevering mag meenemen: de gelukkigste honden zijn niet de honden die elke dag het meest doen. Het zijn de honden die weten wanneer ze mogen bewegen én wanneer ze mogen loslaten. En misschien geldt dat ook een beetje voor jou. Timestamps 00:00 Waarom je hond niet méér beweging nodig heeft 02:25 De grootste misvatting: mijn hond heeft te veel energie 04:30 Wanneer snuffelen en hersenwerk extra prikkels worden 06:00 Wat altijd aanstaan met een burn-out te maken heeft 09:30 Waarom leren nietsdoen een vaardigheid is 11:50 Wat honden en overprikkelde kinderen gemeen hebben 13:30 Het verschil tussen moe zijn en écht herstellen 15:30 Slapen met één oog open is geen diepe rust 16:45 De labradoodle die steeds drukker werd 18:20 Wat er gebeurde toen we juist minder gingen doen 19:00 De SUPER-methode en het energieniveau van je hond 21:00 Waarom meer beweging niet altijd de oplossing is 22:45 3 dingen die je vandaag al kunt veranderen 24:19 Afsluiting

Vakantie hoort ontspannend te zijn. Toch ervaren veel honden net het tegenovergestelde. Nieuwe geuren, onbekende plekken, andere routines en een baas die zelf vaak al gespannen vertrekt. In deze aflevering ontdek je waarom vakantie voor je hond niet vanzelf rust betekent én hoe je ervoor zorgt dat jullie allebei écht kunnen genieten. Want een ontspannen vakantie begint niet op je bestemming, maar lang voordien. Wil je zonder stress op vakantie vertrekken en weten hoe je jouw hond stap voor stap voorbereidt op nieuwe situaties? Dan is de cursus 'Super vakantie zonder stress' precies daarvoor gemaakt. Je leert hoe je jouw hond helpt omgaan met prikkels, hoe je rust opbouwt in onbekende omgevingen en hoe jullie samen kunnen genieten zonder voortdurend alert te moeten zijn. Geen trucjes, maar een duidelijk plan waarmee je vol vertrouwen op vakantie vertrekt. Misschien herken je het wel. Je kijkt maanden uit naar de vakantie, maar ergens sluipt er ook stress binnen. Gaat mijn hond rustig blijven op een terras? Wat als hij uitvalt naar andere honden? Moet hij overal mee naartoe? En hoe zorg ik ervoor dat de vakantie niet draait rond voortdurend opletten? Die vragen hoor ik elk jaar opnieuw van hondenbaasjes. Tijdens een workation in Spanje viel mij iets op. Overal zag ik honden die ontspannen meeliepen met hun baas. Op de boulevard. Op het strand. Op een terras. Niet omdat die honden perfect waren, maar omdat er rust zat in de samenwerking. Dat zette me aan het denken: wat kunnen wij daarvan leren? 5 inzichten die je vakantie een pak ontspannener maken 1. Vakantie begint thuis. De voorbereiding bepaalt vaak al hoe ontspannen je hond vertrekt. Inpakken, spanning en een andere routine zorgen ervoor dat veel honden al stress opbouwen nog voor de reis begint. 2. Laat je hond eerst landen. Bij aankomst hoef je niet meteen naar het strand of een druk terras. Geef je hond tijd om de nieuwe omgeving rustig te verkennen en opnieuw houvast te vinden. 3. Neem een stukje thuis mee. Een vertrouwd matje, dekentje of bench helpt je hond sneller ontspannen in een onbekende omgeving. 4. Oefen vóór je vertrekt. Een terras, drukke wandelingen of wachten op nieuwe plaatsen leer je niet tijdens de vakantie. Zie de vakantie als het examen, niet als de eerste les. 5. Jouw rust bepaalt meer dan je denkt. Honden voelen haarfijn aan hoe jij je voelt. Hoe meer jij ontspant, hoe veiliger jouw hond zich zal voelen. Tijdens deze opname wandelde ik zelf door Estepona in Spanje. Ik keek nauwelijks naar de mensen, maar vooral naar de honden. Eén ontmoeting bleef me bij. Een Belgische man vertelde hoe hij jarenlang met zes honden los door de stad wandelde. Niet dankzij strenge correcties of voortdurend commando's, maar dankzij rust, duidelijkheid en vertrouwen. Dat gesprek bevestigde opnieuw waarom ik altijd zeg dat ik de baas coach en niet de hond. Veel mensen hopen dat vakantie hun hond rustiger maakt. In werkelijkheid vergroot vakantie meestal wat er al aanwezig is. Heeft je hond thuis moeite met prikkels of ontspanning, dan zal dat onderweg vaak duidelijker worden. Gelukkig betekent dat ook het omgekeerde: investeer je thuis in rust, vertrouwen en verbinding, dan pluk je daar op vakantie de vruchten van. En misschien is dat wel de mooiste bestemming die je samen kunt bereiken. Timestamps 00:00 Hoe beleeft jouw hond vakantie? 05:50 Wat we kunnen leren van honden in Spanje 07:01 Waarom stress vaak al thuis begint 10:52 Vakantie vergroot wat er al aanwezig is 15:48 Zo begeleid je je hond op vakantie 16:32 Praktische tips voor ontspannen reizen 21:08 Waarom Spaanse honden zo relaxed lijken 24:55 Je hond voorbereiden vóór de vakantie 27:28 Relaxed op reis: de online cursus

Een hondenfestival zonder honden. Voor veel mensen klinkt dat vreemd. Toch vat het perfect samen waar deze aflevering over gaat. Niet over hondentraining, niet over trucjes of commando's, maar over de persoon aan het andere uiteinde van de leiband. Want hoe graag we ook geloven dat verandering bij de hond begint, de grootste groei ontstaat vaak wanneer de baas bereid is om naar zichzelf te kijken. En dat gaat uiteindelijk over veel meer dan honden alleen. Misschien herken je het gevoel. Je zoekt rust. Je wil meer vertrouwen voelen. Je wil genieten van je hond zonder voortdurend bezig te zijn met wat nog beter moet. Tegelijk merk je dat oude patronen, onzekerheden of twijfels blijven terugkomen. Niet alleen in de opvoeding van je hond, maar ook in hoe je naar jezelf kijkt. Dat was precies de rode draad van het Superhondfest. In het dagelijks leven denken we vaak dat een probleem opgelost wordt door méér te doen. Meer trainen. Meer oefenen. Meer controleren. Maar wat ik tijdens het festival opnieuw zag, was iets anders. Groei ontstaat wanneer je vertraagt. Wanneer je leert observeren. Wanneer je ontdekt dat rust niet hetzelfde is als stilstand. En dat vertrouwen niet ontstaat doordat alles perfect loopt, maar doordat je weet hoe je ermee omgaat wanneer dat niet zo is. Drie inzichten die je meeneemt uit deze aflevering: Je hond heeft geen perfecte baas nodig. Wel iemand die bereid is om te blijven leren en groeien.Rust ontstaat niet door controle, maar door vertrouwen. Eerst in jezelf, daarna in je hond.De kracht van een community wordt vaak onderschat. Wanneer je merkt dat je niet alleen bent, ontstaat er ruimte om stappen te zetten die vroeger onmogelijk leken.Voel jij dat je niet alleen aan je hond wil werken, maar ook aan jezelf als hondenbaas? Dan is de Superclub precies daarvoor bedoeld. Geen losse lessen of snelle oplossingen, maar een plek waar je ondersteund wordt terwijl je groeit. Waar je vragen mag stellen, successen mag vieren en uitdagingen mag delen. Zodat je niet telkens opnieuw hoeft te beginnen, maar stap voor stap verder bouwt op wat er al is. Wat mij het meeste raakte tijdens het festival was niet de organisatie, de workshops of de liveshow. Het waren de mensen. De hondenbazen die ooit onzeker binnenkwamen. Die twijfelden aan zichzelf. Die vastliepen met hun hond. En die vandaag voor een groep stonden om anderen iets te leren. Dat zijn momenten waarop ik besef waarom ik dit werk doe. Niet omdat honden veranderen. Maar omdat mensen ontdekken dat ze sterker zijn dan ze dachten. Tijdens mijn monoloog vertelde ik ook een persoonlijk verhaal. Over Roy. Over schuldgevoel. Over zoeken naar veiligheid. En over de ontdekking dat je die veiligheid niet buiten jezelf vindt. Niet in je hond. Niet in je job. Niet in de goedkeuring van anderen. Maar in jezelf. Dat inzicht veranderde niet alleen mijn leven, maar ook de manier waarop ik vandaag hondenbazen begeleid. Het Superhondfest bracht bijna tweehonderd hondenbazen samen. Zonder honden. En toch draaide alles om hun relatie met hun hond. Dat lijkt een tegenstelling, maar het bevestigt precies wat ik al jaren zie gebeuren. Wanneer een baas groeit in rust, zelfvertrouwen en duidelijkheid, verandert de dynamiek met de hond automatisch mee. Misschien is dat wel de belangrijkste les uit deze aflevering: je hoeft geen perfecte hond na te streven. Rust, verbinding en vertrouwen brengen je veel verder. Timestamps 00:00 Een hondenfestival zonder honden? 05:45 Hoe hondenbazen groeien in zelfvertrouwen 06:54 Mentale uitdagingen en persoonlijke groei 10:33 Een persoonlijk verhaal over veiligheid 13:14 Dankbaarheid voor alle deelnemers 17:25 Waar de zoektocht naar begrip ooit begon

Sommige verhalen beginnen niet met een puppy, maar met een verlies. In deze aflevering praat ik met Bryan over zijn weg van een moeilijk bijtincident met een vorige hond naar het leven dat hij vandaag leidt met Lou, zijn labradoodle. We hebben het over vertrouwen dat beschadigd raakt, over opnieuw durven beginnen en over de keuze om het deze keer anders aan te pakken. Want een ontspannen leven met je hond ontstaat zelden vanzelf. Het groeit uit bewuste keuzes, duidelijke begeleiding en de bereidheid om zelf mee te groeien. Misschien herken je het wel. Je wil het graag goed doen met je hond. Je leest, zoekt informatie op en probeert van alles uit. Tegelijk wil je vermijden dat je fouten maakt. Zeker als je al eens een moeilijke ervaring hebt meegemaakt. Dan wordt de vraag niet alleen hoe je een hond opvoedt, maar ook hoe je opnieuw vertrouwen krijgt in jezelf als hondenbaas. En dat is precies waar deze aflevering over gaat. Niet over perfecte honden. Niet over trucjes. Maar over wat er gebeurt wanneer je elke dag kleine keuzes maakt. Grenzen aangeven. Structuur bieden. Rust bewaren. Oefenen wanneer niemand kijkt. Stap voor stap bouwen aan een relatie waarin vertrouwen centraal staat. Niet alleen voor je hond. Ook voor jezelf. Drie inzichten die je meeneemt uit deze aflevering: Een moeilijke ervaring hoeft niet het einde van het verhaal te zijn. Ze kan ook het begin zijn van een bewustere aanpak.Een goede opvoeding draait niet alleen om je hond iets leren. Ze vraagt ook dat jij groeit in geduld, rust en zelfvertrouwen.Grote doelen ontstaan uit kleine stappen. Lou liep niet zomaar los door het centrum van Hasselt. Dat vertrouwen werd maandenlang opgebouwd.Wil jij ook een hond die ontspannen mee kan naar familie, op restaurant, op vakantie of tijdens een wandeling in de natuur? Dan is de juiste basis goud waard. In mijn Puppypack begeleid ik je stap voor stap. Geen losse tips of snelle oplossingen, maar een duidelijke aanpak die past bij jouw hond én jouw leven. Zodat je niet hoeft te wachten tot er problemen ontstaan, maar vanaf het begin richting geeft aan het gedrag dat je later wil zien. Wat mij raakte in dit gesprek, is hoe eerlijk Bryan vertelt over de periode na het bijtincident. Het verdriet. De twijfel. Het gevoel dat een hond misschien nooit meer vanzelfsprekend zou voelen. En toch bleef er ook een verlangen. Het verlangen naar gezelschap. Naar samen wandelen. Naar verbinding. Dat maakt dit verhaal voor mij zo bijzonder. Niet omdat alles perfect liep, maar omdat ze besloten opnieuw te vertrouwen. En omdat ze bereid waren om zelf mee te veranderen. Wat je vandaag ziet bij Lou is het resultaat van honderden kleine keuzes. Rustmomenten inbouwen. Werken aan verbinding. Consequent blijven. Oefenen in verschillende situaties. En blijven investeren, ook wanneer het eigenlijk al goed gaat. Dat is precies waarom Brian vandaag ontspannen kan wandelen zonder lijn, waarom Lou overal mee naartoe kan en waarom ze samen blijven groeien in de Superclub. Niet omdat Lou een uitzonderlijke hond is, maar omdat er bewust gebouwd werd aan vertrouwen. En dat is misschien wel de belangrijkste les uit deze aflevering: een superhond ontstaat niet door geluk, maar door richting, geduld en de bereidheid om samen te groeien. Timestamps 00:00 Labradoodles: schattig én gevoelig 05:24 Het verhaal van de vorige hond en het bijtincident 09:00 Durven kiezen voor een nieuwe start 13:59 Waarom Lou bewust in hun leven kwam 18:17 De eerste weken met een puppy 22:53 Vertrouwen opbouwen zonder afhankelijk te zijn van snoepjes 24:46 Los wandelen en werken aan verbinding 28:44 Waarom Bryan doorgroeide naar de Superclub 30:33 Het belang van blijven oefenen en onderhouden 32:45 De kracht van community en wandelbuddies 36:43 Wat Brian vandaag het meeste waardeert aan het leven met Lou

Een puppy opvoeden gaat niet alleen over luisteren, wandelen of zindelijk worden. Het gaat over leren omgaan met prikkels, rust creëren en begrijpen wat jouw hond écht nodig heeft. Ik je mee in het spanningsveld tussen het droombeeld van een zachte, gezellige pup en de realiteit van een hond die bijt, trekt, overal op reageert of moeilijk tot rust komt. Want hoe harder we proberen corrigeren, hoe meer spanning er vaak ontstaat. En uiteindelijk gaat deze aflevering niet alleen over puppy’s, maar over hoe rust en vertrouwen de basis vormen van verbinding. Voel jij dat je met je puppy vooral aan het overleven bent en verlang je naar meer rust, duidelijkheid en vertrouwen? In de masterclass "Help, ik heb een puppy" neemt ik je stap voor stap mee in wat jouw pup écht nodig heeft. Geen generische tips of standaard hondenschool-oefeningen, maar een persoonlijke aanpak die vertrekt vanuit jullie leven thuis. Zodat jij niet alleen weet wat je moet doen, maar vooral begrijpt waarom het werkt.  Misschien herken je het wel. Je keek zo uit naar die puppy. Samen wandelen. Op terras. Gezellig in huis. Maar plots ben je vooral bezig met reageren. Stoppen. Corrigeren. Opletten. Je pup hangt in je broekspijpen, plast nog in huis of raakt volledig overprikkeld wanneer er bezoek komt. En ergens sluipt er twijfel binnen. Doe ik het wel goed? Waarom lijkt het alsof iedereen geniet van zijn pup behalve ik? In het dagelijkse leven kruipt daar enorm veel energie naartoe. Je staat voortdurend “aan”. Je probeert alles onder controle te houden. Wandelen voelt niet ontspannen. Rustmomenten verdwijnen. Je hond geraakt moeilijk uit die hoge energie en jij eigenlijk ook niet meer. En net daar loopt het vaak vast: een pup die overprikkeld is, gaat nog meer happen, springen of trekken. Terwijl jij net harder gaat reageren.  Een puppy die veel bijt of springt, is vaak niet “stout”, maar overprikkeld en moe. Een pup heeft tot twintig uur slaap per dag nodig om al die indrukken te verwerken.Voorkomen werkt beter dan corrigeren. Kijk eens eerlijk naar de momenten waarop het telkens misloopt en bouw daar meer structuur rond. Een bench, een lijntje, een vaste rustplek of duidelijke overgang kan al enorm veel veranderen.Minder praten helpt vaak meer. Hoe meer spanning, beweging en woorden jij toevoegt, hoe moeilijker het wordt voor je pup om te zakken in rust.Dromen bouw je op in kleine stappen. Wil je later ontspannen op een terras zitten met je hond? Begin dan eerst thuis. Daarna in de tuin. Daarna bij vrienden. Zo groeit vertrouwen stap voor stap.Dit zijn geen losse trucjes. Het zijn kleine keuzes die ervoor zorgen dat jouw pup de wereld beter leert begrijpen. En hoe veiliger en duidelijker die wereld voelt, hoe minder je hond alles hoeft op te lossen met druk gedrag. Wat je uit deze aflevering kan meenemen, is dat je puppy niet perfect hoeft te zijn. En jij ook niet. Maar hoe beter jij leert kijken naar slaap, prikkels, structuur en jouw eigen energie, hoe sneller er rust ontstaat. Niet alleen voor je hond, maar ook voor jezelf. Want een ontspannen hond begint vaak bij een ontspannen baas. Timestamps 00:00 – Prikkelgevoeligheid van Basile aanpakken 04:54 – Leren communiceren met honden 06:59 – Dromen over een nieuwe hond 09:41 – Waarom puppy’s bijten en happen 13:54 – Het belang van echte vaste slaap 16:54 – Hoe jouw energie je pup beïnvloedt 22:15 – Praktische tips voor meer rust in huis 24:56 – Stap voor stap leren ontspannen buitenshuis 26:50 – Meer zelfvertrouwen als hondenbaas 31:05 – Ademhalingstips van Lou

We kijken zo snel naar wat er nog niet lukt met onze hond, terwijl er eigenlijk al zoveel goed gaat. We zien het trekken, het blaffen, die ene reactie, dat ene moeilijke moment, en vergeten hoeveel stappen we al gezet hebben. Het spanningsveld zit tussen controle willen houden en durven vertrouwen op het groeiproces. En net daar ligt een grotere keuze: blijf je kijken naar wat ontbreekt, of leer je zien wat al aan het groeien is? Voel je dat je blijft hangen in wat niet lukt met je pup? Dat je vooral brandjes aan het blussen bent in plaats van echt rust en vertrouwen te voelen? In de "Help, ik heb een puppy masterclass" leer ik je hoe je in vijf heldere stappen opnieuw richting krijgt. Geen trucjes of snelle oplossingen, maar inzicht in wat jouw pup écht nodig heeft en hoe jij daar als baas het verschil maakt. Zodat je niet alleen weet wat je moet doen, maar ook voelt: dit klopt. Je vertrekt met meer rust in je hoofd, meer vertrouwen in jezelf en een pup die niet perfect hoeft te zijn om wél al fijn samen te leven. Misschien herken je dit. Je wandeling ging eigenlijk best goed, maar je hond viel één keer uit. Of je pup sliep eindelijk wat beter, maar beet daarna toch weer in je broekspijp. Of je had bezoek en dacht achteraf vooral aan dat ene moment waarop je hond te druk was. Voor je het weet, wordt dat ene detail het hele verhaal. Terwijl dat niet eerlijk is. Niet voor jou. Niet voor je hond. In het dagelijks leven gebeurt dit voortdurend. Je bent moe. Je wil vooruit. Je wil zo graag dat het lukt. En als het dan niet perfect gaat, lijkt het alsof je terug bij af bent. Je vergeet de rustige momenten. De kleine stappen. De keren dat je hond wél contact maakte. De wandeling die eigenlijk zachter voelde dan vorige week. Zo verlies je energie aan wat nog niet klopt, terwijl je net kracht haalt uit zien wat al wél lukt. Een eenvoudig denkkader dat je vandaag al kan meenemen: zoom eerst uit, benoem daarna één succes en kies dan pas je volgende stap. Vraag jezelf af: wat ging er vandaag al beter dan vroeger? Welk klein moment mag ik vieren, ook al was de rest nog rommelig? En wat is één volgende stap die ik kan zetten zonder alles ineens te willen oplossen? Zo train je jezelf niet om problemen te negeren, maar om ze in verhouding te zien. Voel jij dat je met je puppy of hond vooral aan het zoeken bent? Dat je blijft focussen op wat niet lukt en verlangt naar rust, vertrouwen en duidelijke stappen? In mijn puppy masterclass neem ik je mee naar een relaxtere start met je pup, zonder dat het perfect moet zijn. Geen generisch advies, maar inzichten die je helpen kijken naar jouw hond, jouw situatie en jouw volgende stap.  In deze aflevering neem ik je ook mee achter de schermen. Naar de zee, waar ik even mocht vertragen na Woef Wonderland. Naar een spontaan ontbijt op Pasen, een ontmoeting met Billy uit de Puppypack en een voetbalmatch van Club Brugge waar mijn zogenaamde “mauve schoenen” plots alle aandacht kregen. Terwijl het stadion bijna helemaal blauw kleurde, ging de focus naar één detail. En dat beeld bleef hangen. Want zo doen we dat ook met onze honden. Eén moeilijk moment krijgt soms meer ruimte dan al het moois dat eromheen gebeurt. Wat je meeneemt uit deze aflevering is simpel en krachtig: je focus bepaalt je gevoel. Als je alleen kijkt naar wat niet lukt, wordt dat groter. Als je kleine successen bewust ziet en viert, groeit je vertrouwen. En hoe meer vertrouwen jij voelt, hoe meer je hond dat ook zal voelen. Want je hond spiegelt jou. Altijd. Timestamps 00:00 – Inzichten delen over hondengedrag 05:07 – Bobby, de abrikozenpoedel, en verantwoordelijkheid thuis 06:24 – Tijd nemen voor jezelf als ouder en ondernemer 10:26 – Spontaan genieten aan zee en in Brugge 15:52 – De les van de “mauve schoenen” 19:42 – Plezier maken aan zee en honden observeren 21:37 – De kracht van een positieve mindset 23:42 – Focus op positieve stappen zetten 28:45 – Puppytraining en kleine successen vieren 30:33 – Geniet van het moment nu

Wat doet stress écht met een hond. Guillaume Dervaux legt op een heel heldere manier uit hoe een hond in een voortdurende overlevingsmodus terechtkomt. Hoe de “controlekamer” van de hersenen het overneemt van rationeel gedrag. En waarom zoveel honden niet lastig zijn, maar gewoon geen veilige bedding voelen. We hebben het over flight, fight en freeze, over wat een hond nodig heeft om opnieuw te kunnen denken, voelen en volgen. En over waarom rust geen detail is, maar de absolute basis van alles. In deze aflevering zit dokter Guillaume Dervaux bij mij in de gele podcaststudio. Uroloog, papa, vrijwilliger in het asiel, hondenliefhebber en oprichter van de 4C-methode - Paw Control. Iemand met een druk leven, maar ook met een uitzonderlijk groot hart voor honden die het moeilijk hebben. We praten over de kracht van kleine dingen: een leiband gebruiken om veiligheid te gevenje hond leren volgen in plaats van te laten regelenrustig vertrekken, rustig thuiskomeneerst spanning laten zakken vóór je gaat wandelenen begrijpen dat een hond niets heeft aan opwinding als zijn systeem nog vol stress zitSam is een beagle. Hij ligt hier vandaag rustig bij ons op het matje. Ontspannen. Veilig. Zacht in zijn blik. Maar ooit was dat helemaal anders. Sam werd maar liefst twaalf keer teruggebracht naar het asiel. Twaalf keer. Tot Guillaume hem ontmoette tijdens corona en iets zag wat hem niet meer losliet: een hond in chronische stress, uitgeblust, afgesloten, zonder echte rust. Wat volgde was geen snelle oplossing. Geen trucje. Geen “we zien wel”. Wel een diep engagement. Een bewuste keuze om Sam niet alleen een nieuwe thuis te geven, maar hem ook echt te leren landen. En dat werd het begin van iets groters: een eigen visie op honden begeleiden, gebaseerd op rust, communicatie, consequentie en zelfcontrole. Guillaume deelt ook hoe je een hond uit het asiel níét moet overladen met liefde, bezoek en drukte in de eerste dagen. Waarom een hond niet gered moet worden met medelijden, maar met structuur, duidelijkheid en vertrouwen. En waarom je als mens geen “goed doel” doet door een asielhond te adopteren, maar vooral zelf een tweede kans krijgt om het anders te doen. Een zin die blijft hangen: de hond krijgt geen tweede kans, jij krijgt die. Guillaume vertelt ook over zijn werk in het asiel. Over vrijwilligers. Over honden met opgekropte energie. En over hoe hij op zoek ging naar manieren om hen niet alleen fysiek, maar ook mentaal te helpen. Zo ontstond onder andere het idee van een loopband voor asielhonden, zodat hun spanning op een veilige manier kan zakken vóór ze op wandeling gaan. Een heel mooi stuk in deze aflevering is ook hoe onze werelden elkaar raken. Hoe hij als arts kijkt naar stress, gedrag en controle.Hoe ik als hondencoach werk rond de baas in plaats van de hond.En hoe we allebei geloven dat echte verandering begint bij de mens die de leiband vasthoudt.Want dat is ook waar zijn 4C-methode om draait: Change – als jij niets verandert, verandert er nietsCommunication – leer communiceren op een manier die je hond begrijptConsistency – wees consequent, niet hard, maar helderControl – niet alles controleren, wel jezelf en de situatie kunnen dragenDeze aflevering is voor jou als: je nadenkt over een hond uit het asielje al een asielhond hebt en voelt dat het meer vraagt dan liefde alleenje hond snel in stress schietje op zoek bent naar rust, vertrouwen en een sterke basisof je gewoon wil begrijpen hoe een hond denkt, voelt en leertWat dit gesprek zo sterk maakt, is dat het tegelijk heel warm én heel praktisch is. Geen oordeel. Geen strijd tussen methodes. Wel een duidelijke boodschap: alles is mogelijk, als jij bereid bent om te veranderen, te begeleiden en erin te blijven geloven. Timestamps 00:00 – Passie voor asielhonden met dokter Guillaume 04:53 – Hond adopteren en stress aanpakken 09:02 – Hondentraining bij deurbelgeluiden 09:54 – Het belang van rust voor honden 15:19 – Tips voor nieuwe hondeneigenaren 17:14 – Curlingouders en honden opvoeden 22:08 – Het idee voor een hondenloopband 25:46 – De missie van hondeneducatie 26:47 – Waarom sessies aan huis zo waardevol zijn 32:12 – Omgaan met hond en sociale situaties 33:29 – De vier C’s van Paw Control 37:26 – Belang van consistente communicatie 41:34 – Verschillende visies in de hondenwereld 45:20 – Gebruik van lijnen en harnassen 45:56 – Hoe een harnas correct gebruiken 49:59 – Dankwoord aan dokter Guillaume Dervaux

People pleasing, grenzen stellen, rouw, trauma, stress en het lichaam dat alles onthoudt: daar praat ik over met Sarah van Zensa. Ze deelt als jonge vrouw de diagnose ziekte van Crohn kreeg, waarom ze niet bleef hangen in “leer er maar mee leven”, en hoe ze via ademhaling, zenuwstelselwerk en een holistische blik stap voor stap medicatievrij en symptoomvrij werd. We hebben het ook over verlies, burn-out, honden die spanning spiegelen, en over haar mini Aussie Beau, die bezoek moeilijk vindt. Een diep gesprek dus, maar wel heel concreet: met inzichten en kleine tools die je meteen kan meenemen voor jezelf én je hond. The body remembers. Ons lichaam onthoudt alles. Wat je hebt ingeslikt. Wat je hebt weggeduwd. Waar je je hebt aangepast. Waar je bent blijven doorgaan terwijl je eigenlijk al lang voelde: dit klopt niet meer. In deze aflevering zit Sarah van Zensa bij mij in de gele podcaststudio. Holistisch coach, zenuwstelsel-expert, krachtige ondernemer, mama en mantelzorger. En vooral: iemand die niet alleen spreekt over herstel, maar het ook zélf doorleefd heeft. Want op haar negentiende kreeg Sarah de diagnose ziekte van Crohn, een auto-immuunziekte waarvan dokters zeiden dat ze er nooit vanaf zou raken. Leer er maar mee leven. Medicatie, voor altijd. En toch liep het anders. Sarah koos ervoor om verder te kijken dan enkel symptomen. Naar haar lichaam. Naar haar zenuwstelsel. Naar opgeslagen stress. Naar emoties, overtuigingen en trauma. En vandaag leeft ze al bijna twintig jaar medicatievrij en symptoomvrij. Dat gesprek alleen al is de moeite waard. Maar wat deze aflevering zo sterk maakt, is dat het niet vaag of zweverig wordt. Integendeel. We maken het superconcreet. Over people pleasing, over hoe moeilijk het is om grenzen te stellen, over wat schuld en schaamte doen in je lichaam, en over hoe je daar in kleine stapjes mee aan de slag kan. We hebben het over dat moment waarop je eigenlijk nee wil zeggen, maar toch ja zegt. Over hoe stress vaak niet begint in je hoofd, maar voelbaar wordt in je buik, borstkas, schouders of keel. En over hoe één simpele shift al verschil kan maken: niet focussen op meer inademen, maar op langer uitademen. Sarah deelt waarom die lange uitademing je letterlijk uit je stressrespons haalt. Waarom we zoveel herhaling nodig hebben. Waarom een smartwatch of vaste ankers doorheen de dag kunnen helpen. En hoe “even ademen” vaak veel meer is dan een oppervlakkige tip: het is een ingang naar veiligheid. We praten ook over rouw. Niet alleen het verlies van een persoon, maar ook levend verlies, zoals dementie. Het verlies van een job. Een kinderwens die niet vervuld wordt. Een stuk identiteit dat wegvalt. Een droom die anders loopt dan gehoopt. En hoe weinig ruimte daar maatschappelijk vaak voor is. Sarah vertelt heel open over haar papa, over het langzame afscheid dat dementie met zich meebrengt, en over wat haar helpt: aanwezig zijn in het hier en nu, aanraking, bewust verdriet toelaten en zelfs muziek opzetten om tranen ruimte te geven. Niet om jezelf kapot te maken, maar net om lichter te worden. Een zin die blijft hangen in deze aflevering: tranen zijn diamanten van diepe liefde. Ook ik deel in dit gesprek een stuk van mijn eigen verhaal. Over de longontsteking die mij letterlijk platlegde. Over hoe ik pas achteraf begon te zien dat daar veel meer onder zat. Over het systeem waarin ik niet meer paste. Over het schuldgevoel en de schaamte om te erkennen dat iets wat “goed genoeg” leek, mij toch uitputte. En hoe mijn lichaam daar veel sneller eerlijk over was dan ikzelf. We gaan ook dieper in op trauma. Niet alleen trauma met een grote T — iets ingrijpends, zichtbaar, schokkends. Maar ook trauma met een kleine t: die subtiele, herhaalde momenten waarop je als kind niet kreeg wat je nodig had. Niet gezien werd. Je aanpaste. Leerde pleasen. Leerde stil zijn. En hoe dat later overtuigingen worden. Over jezelf. Over wat veilig is. Over hoeveel plaats jij mag innemen. Sarah legt dat heel helder uit als een drieluik: gedachte of overtuiging, emotie, en wat je daarvan voelt in je lichaam. En net daar ontstaat bewustzijn. Want zolang het vaag blijft, kun je er moeilijk mee werken. Zodra je leert herkennen: ik voel dit in mijn borstkas, dit komt door die gedachte, daaronder zit die emotie — dan begint er iets te verschuiven. En natuurlijk brengen we ook haar hond mee in het gesprek. Beau, haar mini Aussie van vijf, vindt bezoek ontvangen moeilijk. Ze voelt zich snel verantwoordelijk, gaat in een soort bodyguardrol en probeert spanning weg te blaffen. Dus we gebruiken het gesprek meteen ook om live te kijken wat daaronder zit. Wat blijkt? Ook bij honden gaat het niet alleen over gedrag. Niet alleen over blaffen. Maar over: ik voel mij niet zeker, dus ik ga het regelen. We hebben het over hoe belangrijk het is om die rol als baas over te nemen. Hoe een leiband op zo’n moment niet betekent dat je straft, maar dat je je hond bij de hand neemt. Dat je zegt: ik heb dit, jij hoeft het niet op te lossen. We kijken naar hoe voorspelbaarheid en structuur helpen, hoe je thuis al veel kan oefenen, en waarom je hond niet de hele dag jouw bodyguard hoeft te zijn. Daar raken onze werelden elkaar opnieuw: bij mensen én bij honden helpt het niet om alleen symptomen te onderdrukken. De echte shift zit in kijken naar de oorzaak. Wat speelt eronder? Wat is er nodig om je veiliger te voelen? Wat mag zachter? Waar mag jij meer ruimte innemen? Deze aflevering is voor jou als je voelt dat je vaak over je eigen grenzen gaat. Als je veel draagt. Als je altijd sterk probeert te zijn. Als je lichaam signalen geeft waar je misschien nog te weinig naar luistert. Of als je merkt dat jouw hond jouw onrust soms feilloos oppikt. Je hoeft niet ineens alles om te gooien. Maar misschien mag je wel beginnen met één ademhaling. Één bewust moment. Één eerlijker ja tegen jezelf. En misschien ook: even schudden. Raakte deze aflevering jou? Deel dan een screenshot van je luistermoment, een selfie of een foto van je hond in je stories en tag ons allebei: @zensa.be en @superhond.be Zo kunnen wij jou leren kennen en weten we wat deze aflevering bij jou in beweging zet. Timestamps 00:00 – Leren grenzen stellen 08:42 – Tips voor assertiever ouderschap 13:24 – Omgaan met verlies en rouw 17:31 – Yoga ontdekken en alternatieve geneeskunde 21:16 – Stress en medicatie bij honden 28:32 – Herstellen met kleine stapjes 32:59 – Praten over verlies en dementie 38:11 – Een emotioneel afscheid met Peppa 44:30 – Concreet maken van emoties 52:40 – Dieperliggende emoties en behoeften ontdekken 54:34 – Omgaan met blaffende honden 01:00:24 – Omgaan met hondstress en prikkels 01:05:22 – Terugblik en afsluiting podcast

Teckels. Ze zeggen dat ze koppig zijn. Eigenwijs. Dat ze hun eigen goesting doen. Annick kan dat beamen. Toen Bobo en Babette in haar leven kwamen, veranderde alles. Wandelen werd stress. Bezoek ontvangen werd lastig. Zelfs douchen of in de tuin zitten… lukte niet meer zonder blaffen, spanning of onrust. Ze paste zich aan. Stond om 5u op om toch maar rustig te kunnen wandelen. Zette haar zwembad niet meer. Zocht oplossingen… maar voelde ook: dit kan toch niet de bedoeling zijn. En toch gaf ze niet op. Van “dit gaat nooit lukken” naar “kijk wat er allemaal kan” In deze aflevering hoor je geen perfect verhaal. Je hoort een eerlijk verhaal. Over zoeken. Twijfelen. Geld uitgeven aan dingen die niet werkten. En tegelijk blijven voelen: ik wil dit anders. Tot Annick besliste om het niet meer alleen te doen. Via de online cursus, de Q&A’s, de live momenten en de community begon er iets te verschuiven. Niet alleen bij haar honden. Maar vooral bij haar. Wat er veranderde (en waarom dat het verschil maakte) Geen trucjes. Geen snelle oplossingen. Wel: – begrijpen wat er écht speelt – leren kijken naar gedrag in plaats van het te “fixen” – geduld toelaten (en niet meteen willen oplossen) – jezelf meenemen in het proces Een beeld dat bleef hangen voor Annick: de mamahond. Niet constant reageren. Niet forceren. Maar ruimte nemen. Wachten. Leiderschap zonder strijd. En daar begon de rust. Het resultaat (en dat zit in kleine dingen):  – Terug kunnen douchen zonder stress – Haar zwembad weer zetten – Rust in huis – Bezoek ontvangen zonder chaos – Door een drukke markt wandelen met haar honden – Afspreken met andere hondenbaasjes En misschien nog het belangrijkste: vertrouwen. Niet dat alles perfect is. Maar wel dat ze weet: ik kan hiermee omgaan. De kracht van samen Wat Annick ook benoemt: ze deed dit niet alleen. De community. Andere hondenbazen. Mensen die hetzelfde meemaken. Die elkaar vooruit trekken. En blijven gaan. Stap voor stap. Voor jou, als je luistert en denkt… “Dit herken ik.”, “Dit is mijn leven.” Weet dit: 👉 het is mogelijk 👉 ook met jouw hond 👉 ook in jouw situatie Maar niet door nog harder te proberen. Wel door anders te leren kijken. Wil jij ook: – ontspannen wandelen zonder trekken – rust in huis – vertrouwen in jezelf en je hond – stoppen met blijven zoeken en eindelijk richting voelen Dan is de Supersquad er voor jou. Niet als quick fix. Wel als traject waarin jij leert begrijpen, voelen en toepassen. En zet vandaag die eerste stap.