Advertise on podcast: Denise de Haan Podcast

Er zijn mensen die ontzettend goed zijn geworden in sterk zijn. In doorgaan. In verantwoordelijkheid nemen. In anderen begrijpen. In oplossingen zoeken. In zichzelf bij elkaar rapen wanneer het leven even tegenzit. Maar wat als die kracht ooit geen keuze was, maar noodzaak? Wat als je al jong hebt geleerd dat je vooral op jezelf moest kunnen rekenen? Dat jouw gevoelens even moesten wachten omdat er altijd wel iemand was die meer aandacht nodig had? En wat gebeurt er wanneer je dat patroon meeneemt je volwassen leven in? In deze aflevering neem ik je mee in de emotionele uitputting van mensen die altijd alles dragen. Over de eenzaamheid die kan ontstaan wanneer je iedereen begrijpt, behalve je eigen behoeften. Over de neiging om alles op te lossen, de angst om afhankelijk te zijn en het verdriet dat soms schuilgaat achter jarenlang functioneren. Ik herken er zelf ook pijnlijk veel in. Want misschien ben je helemaal niet alleen moe van alles wat je doet. Misschien ben je vooral moe van alles wat je voortdurend denkt te moeten zijn. En misschien is de vraag niet hoe je nóg sterker kunt worden. Maar waarom je eigenlijk denkt dat je alles alleen moet kunnen dragen. ————— Naar mijn website

Een fijne zomer kan je blij maken en toch moe. En wanneer de lange avonden, de plannen en het ontdekken langzaam ophouden, kan ineens die vraag opkomen: en nu? Hoe nu verder? In deze aflevering onderzoek ik waarom het einde van de zomer me ieder jaar raakt. Over de tussenruimte na iets moois, over de druk om meteen weer vooruit te bewegen en over de vraag of je ook mag afschakelen wanneer er niets mis is. Misschien hoef je niet direct te weten wat de volgende stap is. Misschien begint het met even voelen waar je eigenlijk bent. ———— Naar mijn website

“Maar die chemie tussen ons, dat heb ik nog nooit met iemand gehad.” Ondertussen slaap je slecht, slik je je behoeften in en hangt je humeur af van één berichtje. In deze aflevering praat ik over aantrekkingskracht die je steeds meer kost, over de opluchting wanneer iemand eindelijk weer dichtbij komt en hoe je vanwege de mooie momenten blijft goedpraten wat je pijn doet. Want je kunt iemand ontzettend graag willen en toch moeten erkennen: zoals het nu gaat, raak ik mezelf kwijt. ———— Naar mijn website

Op mijn dertigste dacht ik dat ik er was. Anderhalf jaar later was bijna alles weg. Nu ik veertig ben, deel ik vijf lessen waar ik behoorlijk wat tijd, verdriet en verkeerde afslagen voor nodig heb gehad. Over jezelf kwijtraken in een leven dat er goed uitziet, oude overlevingspatronen, leren omgaan met rust en waarom inzicht alleen je leven niet verandert. Geen glad succesverhaal, wel een eerlijk verhaal over steeds opnieuw bij jezelf terugkomen. ————— Klik hier als je meer wil weten over het Transformation Project!

Je kunt precies begrijpen waar je verlatingsangst, bindingsangst of neiging tot pleasen vandaan komt en jezelf alsnog compleet verliezen zodra iemand belangrijk voor je wordt. Want hechtingstrauma heelt niet doordat je de theorie begrijpt. Je lijf heeft nieuwe ervaringen nodig. In deze aflevering vertel ik hoe je opnieuw leert vertrouwen, waarom herstel begint bij jezelf maar nooit alleen gebeurt en hoe grenzen, veilige relaties en het herstellen van conflict je leren dat verbinding niet altijd zelfverlies hoeft te betekenen. Je verleden verdwijnt niet. Maar het hoeft ook niet voor altijd aan het stuur te zitten. ————— https://www.denisedehaan.com

Grenzen stellen is meestal niet zo ingewikkeld. Het is de reactie van de ander waar je bang voor bent. De teleurstelling. De boosheid. De afstand. Want wat gebeurt er met de verbinding zodra jij niet langer doet wat de ander van je wil? In deze aflevering leg ik uit waarom een grens voor jouw zenuwstelsel als gevaar kan voelen, waarom schuldgevoel niet betekent dat je iets verkeerd doet en hoe je kunt stoppen met jezelf als wisselgeld te gebruiken om de verbinding te behouden. ———— https://www.denisedehaan.com

Je ouders waren misschien geen monsters. Ze gaven je geen tikken, er stond eten op tafel en waarschijnlijk hebben ze op hun manier echt van je gehouden. En toch kun je iets fundamenteels hebben gemist. In deze aflevering heb ik het over de bijna onmogelijke loyaliteit die veel kinderen ook als volwassene nog voelen. Over je ouders blijven begrijpen, verzachten en beschermen, terwijl je ondertussen jezelf de schuld geeft van de pijn die je nog altijd met je meedraagt. Want je hoeft je ouders niet kapot te maken om eerlijk te mogen zijn over wat hun onvermogen jou heeft gekost. Ze kunnen hun best hebben gedaan en jij kunt tekort zijn gekomen. Die twee waarheden kunnen prima naast elkaar bestaan. ————— https://www.denisedehaan.com

We maken verandering vaak veel te groot. We wachten op motivatie, het juiste moment of die ene radicale beslissing die alles anders gaat maken. Maar zo werkt het meestal niet. Je leven verandert in de kleine momenten waarop je besluit jezelf niet meer te verlaten. Een grens stellen. Dat appje niet sturen. Een belofte aan jezelf wél nakomen. Niet vluchten voor wat je voelt. In deze aflevering heb ik het over het micro doseren van verandering: hoe kleine, bewuste keuzes langzaam je gedrag, je identiteit en uiteindelijk je hele leven kunnen verschuiven. Je hoeft vandaag niet de hele berg te beklimmen. Je moet alleen stoppen met steeds terug naar beneden lopen. —————

Je kunt nog zoveel therapie volgen, boeken lezen, podcasts luisteren en je hechtingsstijl uit je hoofd kennen, maar als jij diep vanbinnen nog steeds gelooft dat er iets fundamenteel mis met je is, bouw je op een rot fundament. Dan wordt helen geen ontmoeting met jezelf, maar een nieuw prestatieproject. Nog beter je best doen. Nog slimmer analyseren. Nog harder werken aan een versie van jezelf die eindelijk wél acceptabel is. In deze aflevering vertel ik waarom inzicht niet hetzelfde is als verandering, waarom slimme mensen soms juist vastlopen in hun eigen analyses en waarom echte groei pas begint wanneer je stopt met jezelf behandelen als een probleem dat opgelost moet worden. Geen zachte heelmeesters. Wel een stevig gesprek over schaamte, zelfafwijzing, verantwoordelijkheid en wat er werkelijk nodig is om iets nieuws op te bouwen. ——— Benieuwd naar mijn het Transformation Project? Klik hier

Wat gebeurt er als jij degene bent die blijft praten, begrijpen, sussen en repareren, terwijl je partner steeds opnieuw uit verbinding schiet? In deze aflevering heb ik het over de andere kant van trauma en hechtingsproblematiek. Over de partner die begripvol probeert te blijven, maar ondertussen langzaam uit beeld verdwijnt. Want trauma kan gedrag verklaren, maar het maakt de impact op jou niet kleiner. Hoe blijf je naast iemand staan zonder zijn therapeut te worden? Wanneer is geduld nog liefde en wanneer wordt het zelfopoffering? En hoe herken je of er werkelijk aan herstel wordt gewerkt, of dat er vooral steeds opnieuw om jouw begrip wordt gevraagd? Je kunt van iemand houden en toch zeggen: tot hier. Liefde mag veel van je vragen, maar nooit dat je jezelf verliest. ———— https://www.denisedehaan.com

Blijven of gaan? Misschien wel de moeilijkste vraag die je jezelf kunt stellen. In een relatie, een vriendschap of op je werk. Wanneer vecht je voor iets wat waardevol is? En wanneer ben je eigenlijk alleen nog maar jezelf aan het kwijtraken? In deze aflevering neem ik je mee langs de vragen die er écht toe doen. Niet om de keuze voor je te maken, maar om je te helpen helder te zien. Want soms vraagt liefde om blijven. En soms vraagt zelfrespect om vertrekken. ———— APK’tje nodig? Boek hem hier

Je weet dat die relatie je kapotmaakte. Je weet waarom je weg moest. En toch schreeuwt alles in je soms om terug te gaan. Dat betekent niet dat het liefde was. Het betekent dat je zenuwstelsel verslaafd is geraakt aan de cyclus van spanning, afwijzing, hoop en tijdelijke opluchting. In deze aflevering leg ik uit waarom loskomen van een traumaband voelt als afkicken, waarom gemis geen bewijs is dat je terug moet en hoe je de ruimte tussen hunkering en handelen steeds groter maakt. Herstel begint niet wanneer je niets meer voelt. Het begint wanneer je alles voelt, maar jezelf niet meer verraadt om van die pijn af te zijn. ———— Meer weten over het Transformation Project?

Na een toxische relatie twijfel je vaak niet alleen aan de ander, maar vooral aan jezelf. Wat is eigenlijk normaal? Wanneer is iets een gezonde grens, en wanneer is het een oude angst die opspeelt? In deze aflevering leg ik uit hoe een toxische relatie je referentiekader kan verstoren, waarom veiligheid soms juist onveilig voelt en hoe je stap voor stap je innerlijke kompas weer terugvindt. ———— https://www.denisedehaan.com

Codependency wordt vaak verpakt als iets liefs. Te veel geven. Te veel voelen. Te veel zorgen. Maar wat als je niet alleen slachtoffer bent van een ongezonde dynamiek, maar haar soms ook zelf in stand houdt? In deze aflevering leg ik de verantwoordelijkheid terug bij de codependent. Niet om schuld neer te leggen, maar om eerlijk te kijken naar de verslavingsachtige kant van redden, fixen, controleren en nodig willen zijn. Naar enabling. Naar consequenties wegnemen. Naar jezelf verliezen in het leven van een ander en dat vervolgens liefde noemen. Want zolang de ander het hele probleem is, ligt jouw vrijheid ook bij de ander. Een confronterende aflevering over wat codependency is, wat het niet is en waarom herstel soms begint met erkennen dat jij niet alleen vastzit in het systeem, maar het soms ook draaiende houdt. ————— https://www.denisedehaan.com

Waarom is niets doen soms zó onrustig? Je hebt eindelijk vrij, bent moe en je lijf vraagt om rust. Maar in je hoofd begint onmiddellijk de vergadering: je moet werken, sporten, creëren, naar buiten, iets nuttigs doen en natuurlijk ook nog een beetje verantwoord ontspannen. Voor je het weet heb je van rust gewoon weer een prestatie gemaakt. In deze aflevering vertel ik over mijn eigen onrust op een vrije dag en over de diepere laag onder altijd maar bezig zijn. Want soms gaat het helemaal niet over ambitie of discipline. Soms is doen gewoon veiliger dan stilvallen. Wat gebeurt er als je even niets produceert, niemand hoeft te redden en nergens voor nodig bent? En misschien nog belangrijker: kun je verdragen dat je er ook dan nog gewoon bent? ———— https://www.denisedehaan.com