Advertise on podcast: Dobra Relacja

Dyskutują, wszystko wiedzą lepiej, na wszystkim świetnie się znają. Rady dorosłych puszczają mimo ucha, czasem ucinając "Przestań się mnie czepiać!" Jak się w tym odnaleźć i nie zwariować, będąc rodzicem nastolatka?

Jak zajmować się naszymi dorosłymi potknięciami w relacji z dziećmi? Od czego zacząć, jak domykać trudne sytuacje i co jest kluczowe, by błędy zostały naprawione? W tym odcinku wspominam o webinarze "Rodzicielskie wyrzuty sumienia" 

Paulina napisała w mailu: Mam dwójkę dzieci, 4 letniego synka i 20-miesięczną córeczkę.  Syn zawsze był dość wymagający emocjonalnie, tymczasem córeczka jest pogodnym aniołkiem i słodziakiem. Jest mi dużo łatwiej o empatię dla córki, jest mi z nią po ludzku łatwiej. Staram się też dawać dużo empatii synkowi, bo rozumiem, że jest mu często ciężko. Ale to wszystko to jest proces, a w tej chwili córkę dużo łatwiej kochać (przynajmniej w powierzchownym, codziennym słowa tego znaczeniu), niż syna. Jak sobie pomóc w tej nierównowadze? Po czym poznać, czy dzieci to odczuwają (jakich oznak wypatrywać)? I, jak dać odczuć, że oni oboje są niepowtarzalnymi istotami? Przyglądamy się więc w tym odcinku jednemu z największych rodzicielskich tabu: trudnej miłości do jednego z dzieci.

Okrutne określenie, którym codziennie tysiące kobiet określa... same siebie. Bo nakrzyczały.Bo nie dopilnowały.Bo odmówiły dziecku wspólnego czasu czy aktywności.Ten wewnętrzny głos, bezlitośnie punktujący nasze najdrobniejsze potknięcie, nie daje się uciszyć i nie milknie. Odziera nas z poczucia kompetencji, zaufania, radości i lekkości w rodzicielstwie. I nie musi tak być - o tym, skąd się ten macierzyński krytyk wewnętrzny bierze i jak sobie z nim radzić rozmawiam z Asią Dardzińską, psychoterapeutką i moją przyjaciółką. Asię znajdziecie tutaj.

Dla chcącego nic trudnego. Gdybyś naprawdę chciał, to byś to zrobił. A co, jeśli to nie jest takie proste i nie wystarczy chcieć? Co wpływa na nasze działania i co może sabotować nasze najwytrwalsze starania? W tym odcinku wspominam o masie książek: Robert Sapolsky: "Zachowuj się!"Justyna Suchecka: "Nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze"Justyna Dąbrowska: "Zawsze jest ciąg dalszy, Rozmowy z psychoterapeutami"Jarek Szulski: "Nauczyciel z Polski"Elżbieta Kalinowska: "Jak ruszyć z miejsca"

Tak bardzo staramy się być jak najlepszymi rodzicami dla naszych dzieci. Dzień po dniu podejmujemy wysiłki, aby dać im kochający dom, pełen ciepła i bliskości - i każdego dnia mamy poczucie, że nie wychodzi. Że jest nie tak, za mało/za dużo, że powinniśmy bardziej. Co zrobić, gdy nasze doświadczenie rodzicielstwa leży daleko od poczucia spełnienia, a sporo w nim frustracji, zniechęcenia i poczucia winy? W odcinku wspominam o: nowym kursie podcastowym: Rodzicielstwo bez lukru. Zapisz się na listę zainteresowanych, podeślę Ci informację o rozpoczęciu naboru!

Nie wiem, czy kiedykolwiek mając tyle urządzeń wykonujących tyle czynności za nas, byliśmy tak zabiegani i zaaferowani codziennymi zadaniami. Tak bardzo, że aż odkładamy na bok to, co najważniejsze, co sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy, i możemy to w pełni poczuć. Nie tylko my, ale i nasze dzieci - niemal od samego początku. Kiedy pierwszy raz usłyszałam o stworzonej przez Arno Sterna pracowni Malort, potraktowałam to jako sympatyczną "zajawkę". Ewa i Mirek w tej rozmowie pokazali, że to dużo więcej, niż "zabawa", "pasja" czy dobry sposób na wolne popołudnie. To doświadczenie, które może przywrócić nas do źródła i pomóc wyrazić to, czego na co dzień nie mamy jak i gdzie wyrażać. Pracownię Mirka i Ewy znajdziesz na IG

Złościmy się gwałtownie, impulsywnie, niejednokrotnie raniąco (dla innych lub dla nas samych) - ale najtrudniejsze wcale nie jest to, jak się złościmy, tylko że tego nie rozumiemy. Albo, że szukamy w naszej złości winnych - dzieci, partnerów, współpracowników. A gdyby tak umieć odczytywać, o co w tej złości chodzi? W tym odcinku wspominam o: moim programie "Złość oswojona" 

Mówią "tym" tonem, odburkują, przewracają oczami, zajadle dyskutują, trzaskają drzwiami i gwałtownie reagują na zwykłe prośby. Jak być rodzicem nastolatka i nie oszaleć? W tym odcinku wspominam o bezpłatnym nagraniu mojego webinaru: "Jak zrozumieć nastolatka"

Zdarza się, że odsłaniamy przed bliską osobą jakiś swój "wrażliwy kawałek" - mówimy o swoich odczuciach, dzielimy się tym, co nas zraniło, może właśnie wskutek działania tej osoby - i spotykamy się z ucinającym stwierdzeniem, że to przesada i wyolbrzymianie. Jak się tym zająć, by nie uciekać od tematu, ale też nie wytyczać najcięższych dział i nie rozpoczynać walki? W tym odcinku wspominam o programie dla kobiet "Usłyszmy się".

Bohaterem tego odcinka jest mail Magdy, która napisała tak: "Mam 4 dzieci: Max 10 lat, Jagoda 8 lat, Zuzia 7 lat i Jaś 5 miesięcy. Ostatnio często Max bawi się z Jagodą i nie chcą do zabawy przyjąć Zuzi.(...) Dzieci mówią, że chcą mieć trochę spokoju od Zuzi. Ona czuję się odtrącona, a relacje są dla niej naprawdę ważne. (...) Ja czuję się z tym beznadziejnie i bezsilnie. Chciałabym, żeby bawili się zgodnie i nie tworzyli takich podziałów, nie byli wobec siebie złośliwi. Może mogłabyś poradzić co robić w takich sytuacjach?"

Kiedy wysyłamy pociechę na letni obóz lub kolonie, chcemy słyszeć, że świetnie się bawi i przeżywa przygodę życia. Jak reagować, gdy padają odmienne słowa?Gdy dziecko płacze, żeby zabrać je do domu?

"Dopóki nie skorzystałem z internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów" powiedział podobno Stanisław Lem. Bo ludzie gadają głupoty, plotą bzdury i wypowiadają się na tematy, o których nie mają zielonego pojęcia. Co gorsza, ci ludzie to również my sami. Jak reagować, jak zachowywać się w rozmowach, w których taka sytuacja ma miejsce? Aby nie eskalować konfliktu, nie podnosić sobie ciśnienia i nie wdawać się w niepotrzebne przepychanki?

Bywa, że mimo najszczerszych starań i chęci trudno nam dotrzeć do naszych nastoletnich dzieci. Ich zachowania są dla nas wyzwaniem, czasem ranią - a często po prostu nie rozumiemy, dlaczego w ogóle się pojawiają. Jak zatem budować ten kontakt dzień po dniu, aby dorastające dziecko wiedziało, że jest dla nas ważne i kochane?

Jeśli partner podejmuje działania wychowawcze, z którymi się nie zgadzasz, które odbierasz jako krzywdę dla dziecka - a tłumaczenia i rozmowy zdają się nie tylko nie przynosić zmiany, ale wręcz pogłębiają różnice między Wami, to w jaki sposób zadbać o dobro dziecka? Która relacja jest ważniejsza: z partnerem, czy dzieckiem? Co porzucić, a o co dbać ze wszystkich sił? W tym odcinku wspominam o: bezpłatnym kursie online "Koniec kłotni o wychowanie"