Advertise on podcast: Herra On Air

Może przyjść od szefa, zacząć się przy sąsiednim biurku, płynąć od podwładnego do menedżera albo przekroczyć granice firmy razem z klientem. Nie zawsze oznacza krzyk i otwartą agresję. Czasem przez lata funkcjonuje pod wygodną etykietą „trudnego charakteru” — szczególnie gdy ktoś dowozi wyniki. Anna od 11 lat zajmuje się prewencją antymobbingową i prowadzi postępowania wyjaśniające. Pokazuje, dlaczego mobbing tak trudno rozpoznać, co odróżnia go od konfliktu czy zwykłej informacji zwrotnej oraz dlaczego większa liczba zgłoszeń nie musi oznaczać, że w firmie dzieje się gorzej. Czasem oznacza, że ludzie wreszcie przestali milczeć.

Najpierw Arktyka była przypadkiem. Później stała się miejscem, do którego wracali coraz częściej, aż w końcu zamienili korporacyjne etaty na życie podzielone między Polskę a Spitsbergen. Dziś prowadzą ludzi przez świat, w którym +8°C oznacza ciepły dzień, poza miasto nie wychodzi się bez broni, a nocleg w lodowej jaskini może być całkiem rozsądnym planem. Za spektakularnymi widokami kryje się jednak również zwyczajne życie: przedszkole, brak mieszkań, turystyka zmieniająca wyspę i społeczność, która wie, że w trudnych warunkach czasem po prostu trzeba sobie pomóc.

Przez lata pracował w reklamie, później przeniósł swoje nieszablonowe myślenie na scenę, do telewizji i przed mikrofon. Nie interesuje go jednak żart oparty wyłącznie na przekraczaniu granic. Najlepiej czuje się tam, gdzie zwyczajna sytuacja skręca w absurd, a absurd zaczyna podejrzanie przypominać codzienność. Nigdy nie wiadomo, dokąd zaprowadzi go kolejna myśl. Wiadomo tylko, że najpewniej nie tam, gdzie się spodziewamy.

Nie szuka jednego właściwego przepisu. Najpierw poznaje zasady, a później sprawdza, co się stanie, kiedy połączy smaki, które podobno do siebie nie pasują. Bo ważniejsze od kulinarnej poprawności jest dla niego proste pytanie: czy to nam smakuje?Gotowanie nie kończy się dla niego na talerzu. Najwięcej sensu ma wtedy, gdy ludzie zamiast czekać na gotowe, stają razem przy jednym blacie i zaczynają gotować.

Zakochała się w dzierganiu, ale szybko przestała interesować ją wyłącznie gotowa włóczka. Chciała wiedzieć, skąd pochodzi, jak wygląda jej droga od owcy do motka i dlaczego runo z polskich hodowli tak często nie znajduje dziś zastosowania. Tak powstał Projekt Polska Wełna - inicjatywa, która przywraca znaczenie surowcowi kiedyś obecnemu w codzienności, a dziś często traktowanemu jak kłopot. Bo za jednym motkiem kryją się nie tylko rękodzieło, ale też hodowcy, lokalna gospodarka i wiedza przekazywana przez pokolenia.

Za liczbą 51,5 kryje się znacznie więcej niż spektakularna metamorfoza. Są kolejne próby, nawroty choroby, zajadanie stresu, żałoba po mamie i wreszcie zgoda na to, że tym razem sama dieta i trening nie wystarczą. Stasiu nie czeka ze swoją historią na efektowne zdjęcie „po”. Pokazuje drogę wtedy, kiedy wciąż trwa - z leczeniem, terapią, potknięciami i odwagą, by dać się zobaczyć takim, jakim jest dzisiaj.

Historia sztuki miała być jej pierwszym wyborem. Ostatecznie wygrało prawo, ale sztuka i tak wróciła do niej bocznymi drzwiami - przez doktorat o fałszerstwach dzieł sztuki. Jako adwokatka nie obiecuje niewinności za wszelką cenę i nie stawia się w roli moralnej sędzi. Pilnuje, żeby nawet za najtrudniejszą sprawą wciąż było widać człowieka z jego historią, okolicznościami i prawem do uczciwego procesu.

Do Warszawy przyjechał tuż po szkole, żeby pracować z człowiekiem, którego podziwiał od czternastego roku życia. Kilka lat później sam odpowiadał już za kuchnię, kilkunastoosobowy zespół i dania, które musiały wychodzić dobrze każdego dnia. Dziś po raz pierwszy od dawna nie biegnie od serwisu do serwisu - podróżuje, gotuje dla przyjemności i zastanawia się, czy następny krok zaprowadzi go do cudzej kuchni, czy wreszcie do własnej.

Przyjechał do Polski na dwa lata, został na osiemnaście. Miał dyplom szkoły biznesowej, etat w korporacji i plan, który prowadził raczej w stronę marketingu niż kuchni. Wystarczył jednak jeden wieczór z dwoma Włochami, kilkudziesięcioma gośćmi i jedzeniem, żeby wszystko zaczęło układać się inaczej. Dziś nie tylko gotuje - przypomina, że wokół stołu dzieją się rzeczy znacznie ważniejsze niż sam posiłek. Partnerem tego odcinka jest nikalab - marka suplementów diety premium.Sprawdź więcej na ⁠⁠http://nikalab.pl/herra⁠⁠Tam z kodem: HERRA otrzymasz 15% zniżki na pierwsze zamówienie.

Od ponad dwóch dekad pracuje przed kamerą, ale nie sprawia wrażenia człowieka, który uznał już, że dotarł na miejsce. Wciąż chce więcej: nowych wyzwań, nowych ról i życia, które nie kończy się na bezpiecznym „jest dobrze”. Po tylu latach nadal bardziej interesuje go to, co jeszcze przed nim, niż to, co już zdążył osiągnąć.

Dwadzieścia jeden lat temu wyjechał z Polski, żeby wreszcie móc być sobą. Kiedy wrócił przed polskie kamery, odkrył kraj, który zdążył się zmienić i ludzi, przy których po raz pierwszy od dawna poczuł się u siebie. Dziś Tomasz zastanawia się, czy największą zmianą w jego pełnym zwrotów życiu nie będzie właśnie powrót.

Jedzenie jest dla niej czymś znacznie większym niż tym, co trafia na talerz. Mieszczą się w nim rodzinne wspomnienia, troska o innych, przyjemność i odwaga, żeby próbować po swojemu, nawet jeśli nie wszystko wychodzi idealnie. W końcu przy wspólnym stole najważniejszy rzadko jest sam przepis.

Na scenie widać światła, tłum i kilka sekund, które później krążą po sieci. Nie widać setek telefonów, tysięcy kilometrów i decyzji podejmowanych wtedy, gdy wszystko może się posypać. Leon Myszkowski zna scenę z obu stron: jako ten, który porusza tłum, i ten, który pilnuje, żeby wszystko wydarzyło się o czasie. I chyba właśnie poza kadrem dzieje się u niego najwięcej.

Prawo powinno porządkować rzeczywistość, a jego język często tylko ją komplikuje. Między paragrafem a człowiekiem wciąż jest miejsce na empatię, prostotę i zwyczajną rozmowę, również w zawodzie, który przez lata budował swój autorytet na dystansie. Iza pokazuje, że profesjonalizm nie traci nic, kiedy zaczyna mówić ludzkim głosem.

Z perspektywy dużego miasta wiele rzeczy wydaje się oczywistych: lekarz, autobus, szybki internet i instytucja, która odpowiada. Tymczasem w wielu regionach Polski podstawowe usługi łatwo zmieniają się w przywilej, a kod pocztowy zaczyna wyznaczać granice możliwości. Duszan nie domaga się dla Bieszczad specjalnego traktowania, tylko tego, by miejsce zamieszkania nie oznaczało mniejszych praw.