Advertise on podcast: Radio toska | رادیو توسکا

سلام به هر چیزی که به وقتش می‌آید سلام به دیدارهایی که تأخیرشان لطفشان بود... گوینده: #متین_رضایی لطفاً با 🎧 بشنوید و برای یک دوست صمیمی بفرستید!

و چه زیباست که هیچکس نمی‌داند تو آن پادشاهی که برای رسیدن به این همه بی‌چیزی تا کجاها دویدی... موسیقی: madebypiano نویسنده: #عرفان_نظرآهاری مش‌آپ: #مووان گوینده: #متین_رضایی @radio_toska

آرزو می‌کنم یک نفر را آنقدر قبول داشته باشی که دروغ‌هایش را هم باور کنی... موسیقی: #علیرضا_لاچینی نویسنده: #اردشیر_رستمی گوینده: #متین_رضایی

قطره‌ای کز جویباری می‌رود از پی انجام کاری می‌رود... شاعر: #پروین_اعتصامی موسیقی: #ناصر_چشم_آذر گوینده: #متین_رضایی

یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان غم مخور کلبه‌ی احزان شود روزی گلستان غم مخور ای دل غم‌دیده حالت به شود دل بد مکن وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور شاعر: #حافظ موسیقی: #محمد_دارابی_فر گوینده: #متین_رضایی

بگذار آنجا که اشک از پس درد بر نمی‌آید آنجا که کسی به درد کسی نمی‌خورد ما به درد هم بخوریم... نویسنده: #نادر‌داوری گوینده: #متین_رضایی

نمی‌دانی که ما هزاران سال است که آشنای همیم... گوینده و نویسنده: #متین_رضایی

ماه من غصه چرا؟ تو مرا داری و من هر شب و روز آرزویم همه خوشبختی توست ... تدوین : سعید قاسمی گوینده : متین رضایی

نویسنده: حمید سلیمی / گوینده: متین رضایی

نویسنده: علی والی / گوینده: متین رضایی

گوینده : متین رضایی. نویسنده : حمید سلیمی

برای شنیدن سایر پادکست ها به کانال تلگرامی @radio_toska مراجعه فرمایید

📌 نوشت: بله، من عمدا گذاشتم اسمت یادت در جانم بدود. خودم خواستم. می شد همه نشانه ها را ندیده بگیرم، می شد نگاهت نکنم، می شد صدایت را نشنوم می شد نزدیکت نیایم، می شد آتش را بغل نکنم، اما دلم برای خواستن تنگ شده بود. دلم برای تندتر زدن قلبم برای نفسهای بریده وقتی بوی تنت را ... آخ. دلم برای نگاه کردنت وقتی میخندی و مردن برایت تنگ شده بود. بله، می شد نبینمت پادشاه ندیدنم من. می شد به این فکر کنم که این پاییز اگر عاشقت شوم از زمستان جان سالم به در نخواهم برد. زمستان فصل بدی است برای عاشق تو بودن که خودت زمستان ترین بهار خدایی. می شد برای لبهای نازکت برای انگشتهای مهربانت نمیرم. می شد تشنه ات نشوم اما راستش این یک بار را دلم خواست از تشنگی بمیرم. بعد، هرچه نوشته بود را پاک کرد. کنار پنجره ایستاد، و صبر کرد تا شراره های جنون در کلمات نگفته زیر زبانش بمانند و استخوان هایش را خاکستر کنند. یک شکل دوست داشتن شاید همین است که نخواهی کسی را که دوست داری در جهان تاریکت شریک کنی. احتمالا، مزخرف ترین شکلش.