Advertise on podcast: Soundcheck

In deze nieuwe podcast daal je samen met Stefan Stasse af in een goudmijn vol verhalen. Waargebeurde, en door de mensen zelf vertelde verhalen over mooie momenten, droevige ontwikkelingen, hilarische of betekenisvolle gebeurtenissen in een mensenleven. Gemaakt door Heleen Hummelen. Je vindt de podcast Goudmijn vol verhalen in je favorieten podcast-app.

Door hem veranderden de simpele surfliedjes van de strandjongens meer en meer in geniale tienersymfonieën, te mooi om nog te spelen op een podium. En zoals de Beatles in 1965 begrepen dat ze hun muziek hadden geperfectioneerd tot in de onuitvoerbaarheid, zo nam ook Brian Wilson aan de andere kant van de oceaan afscheid van zijn simpele surfliedjes. “Laat mij maar thuis in de studio blijven, jongens,” zei Brian tegen z’n broers Carl en Dennis en neef Mike. Die gingen voortaan op toernee zonder hun idealistische broer. Maar ook een muziekgenie kan verstrikt raken in zijn eigen kluizenaarschap. Door drank, drugs en dubbele cheeseburgers kwam Brian onder curatele van zijn eigen familie te staan; tot op het punt dat de man die God Only Knows schreef zelfs de naam Beach Boys niet meer mocht gebruiken. The Life Of Brian, ontmoeting met een oude bekende van NPO Radio 5 in Soundcheck, de podcast...gelukkig hebben we de liedjes nog.  

Vlak voor hij bijna in zee verdronk bij Bermuda sprak ik Cat Stevens in een Amsterdams hotel en liet hem de twee hoekspiegels zien in het toilet ("hier kun je jezelf zien zoals andere mensen je zien, dus niet in spiegelbeeld"). Die middag had ik een intens gesprek met de zanger die de vorige dag in Duitsland nog fotografen had geslagen.   Cat Stevens bekeerde zich die zomer tot de Islam en veranderde zijn naam in Yusuf. 20 jaar lang leefde hij als een monnik. Maar na de aanslag op de Twin Towers ging hij twijfelen of hij wel de goede weg had gekozen. 

In de jaren 40 was hij een van de eerste jukeboxhelden, maar in de jaren 50 ging het bergafwaarts met de beroemdheid van Frank Sinatra. De enigen die hem toen hielpen waren zijn jeugdvriendjes uit de Italiaanse wijk van New Jersey, Hoboken. In de jaren 60 viel hij terug op die vrienden, inmiddels grote jongen in de Maffia.   Toen Sinatra weer helemaal terug was werd hij de bekendste rokkenjager van Hollywood. Hij was getrouwd met Ava Gardner en Mia Farrow (die zijn kleindochter had kunnen zijn). En Sinatra raakte bevriend met John F.Kennedy, aan wie hij minnaressen leverde (Marilyn Monroe) en cocaïne. 

Een wonderlijke paradox: de man die mislukte als trouwe vriend en vader, schreef de allermooiste liedjes over de liefde en zong ze met de overtuigingskracht van een geboren vriend. “Verlaat me niet…” Hij heeft het vaak voor zijn vrouw Miche gezongen als die bezig was haar koffers te pakken. Maar dan zag ze die trouwe hondenkop, iets schuin met de ogen waaraan je niet ontkomen kon en dan bleef ze maar weer. “Had ik hem dan in een kooitje moeten doen en mijn leven slijten met een verzuurde chagrijn? Ik heb inderdaad wel over scheiden gedacht als hij weer eens bij een ander was. Maar dan dacht ik: hij is nu bij haar, maar voor hoe lang? Bij mij is hij al ons leven lang.”   Stel nou dat Jacques ook thuis was gebleven, en een voorbeeldig huisvader was geweest...had hij dan al die liedjes wel geschreven? 

Toen Lewis Reed in 2013 overleed sloot hij een bewogen leven af.   Op zijn 17e kreeg deze zoon van een Newyorkse accountant al wekelijkse shocktherapie om hem te genezen van zijn homoseksuele neigingen en stemmingswisselingen.   Aan de Universiteit stortte hij zich zowel in de boeken van Sartre als in de heroine.   Met John Cale begon hij de undergroundgroep Velvet Underground, weldra de huisband van kunstenaar Andy Warhol.   Onder diens invloed ontwikkelde Reed een bizar imago. Hij droeg zwartleren kleding, spijkerhalsbanden, blondeerde zijn kortgeknipte haar en trad op met een lijkbleek geschminkt gezicht.   Vele jaren cultiveerde hij welbewust dit ongezonde uiterlijk waardoor hij beschouwd werd als een van de popartiesten die geen lang leven beschoren zou zijn, net als bijvoorbeeld Iggy Pop en Keith Richard.   Het zwaarmoedige album Berlin vertelt het verhaal van een aan drugs verslaafd stel. De liedjes gaan over huiselijk geweld, drugsmisbruik, prostitutie en zelfmoord.   Inmiddels wordt Berlin als een meesterwerk gezien.   In deze tijd werd Reed door zijn barse optreden tegenover interviewers bekend als een van de moeilijkst te benaderen figuren binnen de rockscene.   Zelfs nadat hij stopte met drugs heeft hij deze reputatie behouden.  Lou Reed was een soort alleenheerser in zijn eigen keizerrijk.   Iemand die openlijk manipuleert en mensen om hem heen dirigeert in de richting die hem uitkomt.   En het is in de achtertuin van het Amsterdamse Pulitzer Hotel dat ik zijn onmiddellijke vriendschap win als ik ’n politieke vraag beantwoord die hij aan me stelt.  “Wat is democratie.”   

Op verjaardagen roept hij het nog wel eens, die Ostendse ambtenaar van vreemdelingenzaken: “Ik heb Marvin Gaye een toontje lager laten zingen!” Dat kwam zo: zijn visum was verlopen en wet is wet – dan moet je eerst weer terug naar Amerika en opnieuw een verlenging aanvragen. Maar dat was er dus niet meer van gekomen. Dankzij een vader die zijn eigen zoon had doodgeschoten.   Marvin had toen een leven van sex, drugs en heel veel soul achter de rug. Uiteindelijk was hij aangespoeld in Ostende, waar een theateragent zich over hem ontfermde. Marvin Gaye kocht een oude pastorie in het dorpje De Moeren, waar hij het leven van een monnik leidde. Afgezien het pintje triple bier van Christiane had Gaye de cocaïne en de sex afgezworen. Hij schreef het therapeutische Sexual Healing en nam het op in een studio in Waterloo (what’s in a name).   In deze podcast een lofzang op de man die What’s Going On en Mercy Mercy schreef. Een gesprek met Christiane en een portret van de zanger die uiteindelijk het slachtoffer werd van een godsdienstwaanzinnige vader die ziekelijk jaloers was op zijn eigen kind.     En dat is zes! Was zo fijn om ze te maken!   Ik ga ervan uit dat de eerste aflevering samenvalt met de week van de jaren 60.   Heb je nog iets kunnen beluisteren?   Wineke heb ik fotomateriaal gestuurd voor de site en ik ga Manuela en Henk-Jan vast weer warm maken voor promogesprekjes op 5. 

Als je een bandje begint dan geloof je heilig in elkaar. Je bent samen een kampioensclub, je gaat elkaar roem en rijkdom brengen. Als dat eenmaal gelukt is, zoals met Supertramp, en je bent zo rijk geworden dat je het voor het geld eigenlijk niet meer hoeft te doen, dan ga je elkaar wat kritischer bekijken. En op zo'n moment van de waarheid realiseerden Roger Hodgson en Rick Davies zich dat ze zo verschrikkelijk verschillend waren dat ze elkaar nooit als vriend zouden willen hebben. Voor Soundcheck at ik een gigantische hamburger met Rick, en roerde in een pannetje zilvervliesrijst met Roger. Rick vertelde me hoe hij genoot van optreden en toegejuicht worden in een stadion...Roger dacht met weemoed terug aan zijn gitaarspelen voor een paar vrienden bij een kampvuur op het strand. Hij voorspelde me het toen al en inderdaad: enkele jaren later gaf Roger de bandnaam aan Rick en verliet Supertramp.

Alle artiesten in Soundcheck ken ik persoonlijk. Behalve Nina Simone. Toch levert dat in dit geval een nog beter verhaal op. Want ik heb twee mannen gesproken die met haar hebben samengewoond. En die haar konden beschrijven tot in haar diepste wezen. Nina Simone…belastingproblemen in Zwitserland, op de vlucht voor zware jongens in Liberia, gearresteerd na het schieten met een buks op twee luidruchtige kinderen in Frankrijk… Nina Simone, de Hogepriesteres van de Soul, vluchtte van land naar land en sleet haar laatste jaren in Zuid-Frankrijk. Zij vluchtte naar Europa voor het racisme in Amerika. Nina Simone was bepaald geen makkelijk mens. Eerlijk gezegd had het omgaan met haar veel weg van het laveren tussen prikkeldraadversperringen. Wat je ook voor haar deed, een uur later kon ze zich danig over je zitten beklagen tegenover iemand. Altijd verongelijkt, altijd woedend. Het is een eeuwige kwaadheid die me doet denken aan de eeuwige driftkikker Van Morrison. Zou het toeval zijn dat hij mijn favoriete zanger is, en zij mijn favoriete zangeres? En dat ze me allebei recht in mijn hart kunnen raken?

Toen de leden van Fleetwood Mac besloten te gaan scheiden bleven ze de band wèl trouw. Stevie Nicks: "We hadden erg veel succes en gunden dat gewoon de ander niet. Iedereen had iets: ga jíj maar weg. ìk blijf." Met het gevolg dat het succesvolste album Rumours maandenlang duurde om te maken. We zaten de meeste tijd als echte telgen van de Ik-generatie moeilijke gesprekken te voeren met elkaar."

Sinds ik in de druilerige regen door Les Landes reed en daarbij Van Morrison afspeelde in mijn 2CV'tje, is deze Ier mijn favoriete zanger. Maar die sympathie hoeft niet persé wederzijds te zijn, merk ik als ik hem ontmoet. Want Morrison heeft een bloedhekel aan journalisten. Hij wil zingen en verder geen promotionele poespas. Als meteen al boos reageert op mijn eerste vraag bereid ik me voor op een vechtgesprek. Dat wordt het, anderhalf uur lang. Een gesprek met het mes op tafel.

Wie had dat ooit achter Abba gezocht? Die band die zonnige liedjes? Vaten olie opkopen en die doorverkopen op de Rotterdamse Stockmarket. Een zakelijk gesprek met de inmiddels overleden manager van Abba, Stig Anderson. Optreden in tunieken van galeislaven en ook ongeveer zo’n bestaan leiden. ’s Nachts naar de tandarts omdat er overdag geen gaatje in de agenda over is. Abba The Movie gezien? Waarin een radiomedewerker per ongeluk in een lift stapt waarin hij heel even eenzame opsluiting geniet met Agnetha, Björn, Benny en Annifrid? Mij overkwam exact hetzelfde, in een lift in de wolkenkrabber Atlantic aan Rockefeller Plaza New York. Abba gezien vanuit Agnetha. “Het is moeilijk een scheiding te verwerken als je niet kunt uithuilen bij je ex, die wel dag en nacht in je buurt is, als je geconfronteerd wordt met een Annifrid en Benny die net getrouwd en smoorverliefd zijn. Maar je kunt niet wegvluchten uit wat ooit een vriendenkring was want je bent contractueel aan hen gebonden. Maandenlang op toernee had ze heimwee. Ze miste haar kinderen. Die blonde van Abba, ze kreeg te maken met scheiding, zelfmoord en stalking. Tegenwoordig woont Agnetha op het Zweedse eiland Ekerö. In de keuken zingt ze nooit meer Abba-liedjes, en ook in de verhalen die ze haar kleinkinderen vertelt komt het Mamma Mia-sprookje nooit meer voor...