Advertise on podcast: Herkes ve Hiç Kimse İçin Bir Podcast

'Her daim yanılmak değil mi yaşamak? Bazen hüzün boğması bir anda gelen anlık bir tebessüm, bazen kahkahalar ardı kesilmeyen ve ardını kesen bir yutumluk hüzün..  Ve düşmek koşarken düz yolda, daimi yanılgılar koşusunda...'

Bazen ince bir rüzgar eser, bir koku çarpar burnuna, belki polenler bir çiçekten uçuşan, belki bir parfüm, belki bir yemek kokusu kim bilir hangi ocaktan. Ve anımsarız benzettiğimiz kokunun ait olduğu a'nı ve o a'na ait hissi. Ve uçar gider başka başka burunlara, dolaşır rüzgar aynı kokuyla anımsanan başka anılarda...

Ve biz dinlemeden, yaşayarak öğrenmeyi seçtik, inat ettik inat etmelere. Ve biz düştük, kalktık, öğrendik yürümeyi. Derinine benimsemiştim düşmelerin ardından kalkarken büyüyeceğim fikrini, düşe kalka öğreneceğim çünkü yürümeyi. 

Belkiler, değişmekler ve değişen belkiler, yaşamak bitiminde değin...

Öyle bir yağmur delicesine yağan, sorgulamadan ve öylece üstüne koşma hissi içten gelen, ne hastalık, ne soğuk, ne kurumayı düşünmeden dininceye dek farkına varılmayacak gerçeklerle dolu. O denli yağmuru bulduğunda durma ıslan. Ardından belki delicesine hasta olacak lakin o anı ve o hissi sadece güzel hatırlayacaksın...

Süregelen tekrar zincirinde tekrar biraz susmaktan bahsetmek, susarak.. O ana dair dilden dökülen virgülsüz ve noktasız mürekkep yalamamış dizelere, şu an ve tekrar dile gelen şu ana dek izin istemeden geçen zamana selam olsun...

Ne ırk ne dil ayırt etmez ağlamak. Herkes aynı dilde ağlar. Öğretilmez ama herkes bilir. Herkes aynı dilde güler, aynı dili bilmek gerekmez ne güleni ne de ağlayanı anlamak için.

Bazen hep okuduklarımızı tekrar okur, dinleyip başkaları için ağladıklarımızı tekrar dinleriz ilk defa kendimiz için. Ve konuşuruz yine kendimiz için, yine kendimizle.

Bazen ne konuştuğumuzdan daha çok neyi anlatmak istediğimiz önemlidir. Durmasını beklemek yerine, bazı şeylere bizim dur dememiz gerekir.

Sev sevebildiğince yüreğin, yürüdüğün yolda düşmekten korkma, ne yaparsan yap sonrasında yaptım diyebil.

Derdi anlaşılmak olan bir adamın yüklemeyi unuttuğu bir bölüm.

Bazen düştüğün yerden kalkmak değil, düştüğün yerde yaşamayı öğrenmek gerekir.