Advertise on podcast: Dziennik Zmian — Miłka O. Malzahn

Często pytacie mnie: co właściwie robi szeptucha?Cóż… mniej więcej to, o czym opowiada Ela Kuc. A czasem — po prostu dokładnie to, czego w danej chwili trzeba.W tym odcinku zapytałam o naukę szeptania, rozmawiamy o warsztatach i głosie. Warto w ogóle zwrócić uwagę na nasz szczególny sposób mówienia. Szept Szeptuchy nie musi być głośny, żeby być skutecznym.Szept jest rzeczą bardzo ludzką. Bywa piękny, upojny, tajemniczy. Czasem zapowiada coś ważnego: w życiu intymnym — coś miłego; w biznesie — coś niespodziewanego.Szeptem albo półgłosem wypowiadamy często sprawy najważniejsze. Zwierzamy się. Wyjawiamy tajemnice. Dzielimy się tym, co trudne, kruche albo piękne.Ela Kuc opowiada o pracy warsztatowej i o tym, co może wydarzyć się wtedy, gdy naprawdę wsłuchamy się w swój głos — i w to, co chce przez nas wybrzmieć.Jeśli chcesz skontaktowaćsię z Elą - mapisz w komentarzu.

Pod koniec sezonu las mówi ciszej. Nie przestaje jednak pracować: pod ściółką rozciąga się grzybnia — organizm starszy od naszych opowieści, cierpliwy inżynier gleby, sprzymierzeniec drzew, ognia, rozkładu i odradzania się świata. Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian W tym odcinku Dziennika Zmian schodzę pod powierzchnię: do dziecięcego lasu, gdzie grzyby nosiły kapelusze i mogły przemówić; do laboratorium prof. Bożeny Muszyńskiej z Uniwersytetu Jagiellońskiego; oraz do świata mitów, rytuałów i odważnych, niekiedy kontrowersyjnych interpretacji Waldemara Borowskiego, autora Świętego Grzyboga. Szamanizm, eucharystia i naturalne korzenie mitologii. Książka Borowskiego świadomie porusza się w obszarze szamanizmu, symboli i hipotez o źródłach religijnego doświadczenia — warto słuchać tych wątków jako kulturowej, artystycznej opowieści, a nie jako ustalonego stanowiska nauki.Będziemy mówić o grzybach, które kruszą skały, budują glebę i pojawiają się po pożarach, gdy krajobraz dopiero uczy się żyć od nowa. O ich miejscu w diecie, mikrobiocie i codziennym odżywianiu. O ergotioneinie, witaminach z grupy B, sterolach oraz o chitynie i innych składnikach, które mogą wchodzić w relacje z naszym organizmem — bez cudownych skrótów, za to z uwagą dla badań i ograniczeń wiedzy.Pojawi się także soplówka jeżowata: grzyb, którego związki — hericenony obecne w owocnikach oraz erinacyny związane z grzybnią — są badane w kontekście czynnika wzrostu nerwów NGF. To fascynujący kierunek badań przedklinicznych, ale jeszcze nie gotowy przepis na regenerację mózgu czy zastąpienie leczenia.Zajrzymy również do dawnego imaginarium: do opowieści o lesie jako miejscu granicznym, o ciszy grzybobrania, o rytualnym jedzeniu, o pamięci przodków i o świecie, który nie dzielił natury na „zwykłą” i „duchową”. Nie po to, by udowadniać, że każda legenda była faktem, lecz by usłyszeć, jak długo człowiek próbował zrozumieć tajemnicze istoty wyrastające po deszczu — bez nasion, bez kwiatów, a jednak z własnym porządkiem i własnym czasem. To odcinek o grzybach karmiących ciało, o grzybach otwierających wyobraźnię i o lesie, który nie jest dekoracją, lecz wielkim, podziemnym archiwum przemiany.To jest takie zaproszenie na grzybobranie i zaproszenie na czarną kawę do lasu. Bez hałasu. Bez rozgarniania ściółki. Z uważnością. @milka.malzahn ________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: są też i na Spotify Radio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Drzewo nie może uciec z miejsca, w którym rośnie.A co dzieje się z nim, kiedy wokół przybywa betonu, upału, ciężkiego sprzętu, remontów i ludzkiego pośpiechu? Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian W tym odcinku Dziennika Zmian rozmawiam ze Stanisławem Łubieńskim o miejskiej przyrodzie, która nie zaczyna się dopiero w parku. Jest także w szczelinach chodnika, za rynną, na kolejowym żwirze, w starych sadach ukrytych między blokami i na nieużytkach, które dla jednych są „pustym terenem”, a dla innych — domem oraz drogą migracji.Rozmawiamy o roślinach, które wybierają miejskie pęknięcia, o starych dębach niszczonych podczas remontów, o pamięci zapisanej w zieleni i nazwach ulic, o zapachu kreozotu z podkładów kolejowych, a także o dzikości, której nie musimy szukać daleko.Stanisław Łubieński — kulturoznawca, ukrainista, przyrodnik, autor książek Pirat stepowy, Dwanaście srok za ogon, Książka o śmieciach oraz Drugie życie Czarnego Kota. Prowadzi spacery przyrodnicze po Warszawie, tworzy blog „Dzika Ochota” i prowadzi audycję „Księstwo ptaków” w radiowej Trójce.Drugie życie Czarnego Kota jest opowieścią o przyrodzie miasta: ruderalnych roślinach, ptakach, porostach, śladach dawnych krajobrazów i o tym, jak inaczej zobaczyć przestrzeń, którą codziennie mijamy.Po wysłuchaniu tego odcinka może warto wysiąść dwa przystanki wcześniej. Nie wybierać najładniejszej trasy. Zobaczyć, co rośnie przy płocie, pod murem, na skraju parkingu i w szczelinie chodnika.Miasto żyje. Nie tylko naszym życiem.Jeśli lubisz takie dźwiękowe eseje, rozmowy i opowieści o świecie widzianym trochę inaczej — zasubskrybuj Dziennik Zmian.Napisz też w komentarzu: jakie miejsce w Twoim mieście wydaje się pozornie puste, a wcale puste nie jest?#StanisławŁubieński #PrzyrodaWMieście #ZieleńMiejska #DziennikZmian #Podcast #Miasto #[email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: są też i na Spotify Radio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Dotknąć bezczasu | Ćwiczenie z obecności Czy da się zatrzymać bieg rzeki? Nie musisz uciekać przed czasem ani liczyć przebytych dróg. Wystarczy mała, cicha szczelina pomiędzy wdechem a wydechem, w której znikają wszelkie ramy i ograniczenia.W tym odcinku schodzę bliżej ziemi – tam, gdzie grawitacja spowalnia sekundy – by zaprosić Cię do wspólnego ćwiczenia z obecności w czasie. To nie czas prowadzi nas za rękę; to my decydujemy, kiedy i jak się w nim zanurzyć. Usiądź wygodnie, zamknij oczy i pozwól sobie na kilka minut głębokiego, filozoficznego ukojenia. Poznaj inne odsłony ciszy:Więcej dźwiękowych ćwiczeń z obecności znajdziesz na playliście: Miękka tkanka dźwięku | Afirmacje, wiersze, medytacje https://www.youtube.com/playlist?list=PLbw7vmM9tf12XSwekSnAQZv7tYtSe3lG_ Wsparcie twórczości:Jeśli ten esej przyniósł Ci ukojenie i chcesz postawić mi wirtualną kawę – będę się nią raczyć powoli, zatrzymując bieg dnia: https://buycoffee.to/dziennik.zmian #uważność #esejaudio #psychologiacodzienności #slowlife #medytacja #obecność #filozofia @milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Czy istnieje hymn pokolenia? Taka piosenka, którą wystarczy zacząć nucić przy ognisku, na spotkaniu po latach albo podczas zupełnie nieplanowanej prywatki — a reszta już zna refren?Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianW tym odcinku Dziennika Zmian szukam utworów, które bywają naszym wspólnym identyfikatorem. Takich, które otwierają sekretne drzwi pamięci: do przyjaciół sprzed lat, pierwszych pożegnań, wielkich miłości, melancholii, nadziei i wieczorów, po których sąsiedzi mogli walić do drzwi.Czy „Autobiografia” Perfectu, „Jolka, Jolka pamiętasz” Budki Suflera, „Tolerancja” Stanisława Soyki, „Krakowski spleen” Maanamu i „Party” Oddziału Zamkniętego są hymnami mojego pokolenia? A może hymn nie jest jeden — może każdy rocznik, każde miasto i każda paczka przyjaciół ma własną listę refrenów?To odcinek o piosenkach, które nie tylko pamiętamy. Czasem to one pamiętają nas za nas.A jaka piosenka otwiera Twoje drzwi pamięci? Napisz w [email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Co może łączyć podlaską szeptuchę z malgaskim ombiasy — uzdrowicielem, wróżbitą, strażnikiem rytuału? W tym odcinku „Dziennika Zmian” spotykają się dwa odległe krajobrazy: podlaska chata, szeptana modlitwa, zioła i pamięć pogranicza — oraz Madagaskar, czerwona ziemia, baobaby, tabu i opowieści przekazywane między ludźmi. Nie szukam łatwych odpowiedników ani egzotycznych sensacji. Pytam raczej o to, dlaczego w tak różnych miejscach świata człowiek w chorobie, lęku, żałobie i niepewności zwraca się ku słowu, gestowi, roślinie, rytuałowi i obecności drugiej osoby. W rozmowie z Kasią Bondaruk-Augustyńczyk — pilotką wycieczek i tłumaczką — wyruszamy na Madagaskar, ale wracamy też na Podlasie. Towarzyszą nam palczak, baobab, dawne wyobrażenia o mocy głosu oraz pytanie o to, co zostaje w nas z pamięci miejsc. To audioesej o uzdrawianiu, wyobraźni, podróży i o językach, którymi próbujemy oswoić to, co niewidzialne. Jeśli ten odcinek zostawił Cię z myślą lub obrazem — zasubskrybuj „Dziennik Zmian”, dodaj podcast do biblioteki i podaj go dalej komuś, kto lubi słuchać wolniej.

Wieś zwana „Chinami” | Knorydy, Podlasie | esej audio i reportaż narracyjnyJako łowczyni dożynek weszłam w sam środek wiejskiego festynu w Knorydach, niedaleko Bielska Podlaskiego. Przyjechałam po zapach chleba, dźwięk muzyki, gwar rozmów i rytm późnego lata. Pod warstwą świętowania odnalazłam jednak coś innego: kojącą ciszę dawnych „podlaskich Chin” — jak w latach siedemdziesiątych nazywano tę wieś.To autorski esej audio z Podlasia, reportaż narracyjny o pamięci miejsca, o ludzkich losach i o tym, co zostaje, kiedy milknie festyn. Jest propozycją głębokiego oddechu, chwili skupienia i łagodnego namysłu nad przemijaniem. Jeśli szukasz podcastu slow life, historii Podlasia, dźwiękowego pejzażu wsi albo po prostu przestrzeni na zatrzymanie — rozgość się tutaj. Knorydy są wsią o starych korzeniach, sięgających co najmniej XVI wieku. Niegdyś pełne codziennego ruchu, pracy i ludzkich historii — tak gęste od życia, że autobusy PKS podobno pękały w szwach — dziś rozmawiają z nami przez puste drewniane chaty, dawne fotografie, przydrożne znaki i wspomnienia mieszkańców. W tej opowieści pojawia się również błękitno-czerwona kaplica przy świętym źródle, nazywanym Krynoczką. Jest pamięć o dawnej szkole, o jej późniejszych losach, o izbie, która przechowała zapach pszczelego wosku, oraz o zapalaniu świecy — prostym geście, który potrafi rozjaśnić nie tylko mrok wnętrza. Są też legendy, dawne przestrachy i cisza starych drzew. To odcinek dla tych, którzy mają własną perspektywę i szukają w dźwięku nie pośpiechu, lecz uważności. Dla osób ciekawych Podlasia poza głównym szlakiem. Dla słuchaczy, którzy lubią opowieści o miejscach pozornie małych, a jednak mieszczących całe światy.W rozmowie i wspólnej wędrówce przez pamięć Knoryd towarzyszy mi Barbara Goralczuk — podlaska pisarka, poetka i dokumentalistka losów tutejszej ziemi, autorka książek Nadzieja aż po horyzont, Miód oraz Zapamiętaj moje imię. Jeśli ten odcinek wniósł w Twój dzień chwilę spokoju, zostaw komentarz: jakie miejsce z Twojego dzieciństwa lub rodzinnej mapy nadal mówi do Ciebie najciszej?Jeśli chcesz wspierać takie niszowe, literackie opowieści dźwiękowe, możesz użyć przycisku Hype, zostawić łapkę w górę i zasubskrybować kanał. To prosty sygnał, że jest miejsce na wolniejsze słuchanie, lokalne historie i rozmowy, które nie muszą krzyczeć. Posłuchaj także na Spotify i dodaj podcast do swojej biblioteki. Włącz powiadomienia, jeśli chcesz dostawać kolejne audioeseje, reportaże i opowieści z Podlasia.Współpraca twórcza Od lat łączę literacki namysł, radiową dyscyplinę słowa i dźwiękową wrażliwość. Jestem autorką ośmiu książek oraz płyt Mapa i Sequel. Tworzę autorskie reportaże audio, eseje dźwiękowe i narracje o pamięci miejsc, codzienności, tożsamości oraz uważnym słuchaniu. Zapraszam do współpracy instytucje kultury, uczelnie, wydawnictwa, festiwale i organizatorów wydarzeń.Wykłady i spotkania autorskie: filozofia codzienności, sztuka słuchania, pamięć miejsc i pejzaże tożsamości Warsztaty: praca z głosem i mikrofonem, kreatywne pisanie, dramaturgia reportażu audio i narracjiProdukcje autorskie: reportaże dźwiękowe, instalacje audialne, scenariusze oraz dedykowane publikacje literackie @milka.malzahn________________________ Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn #Knorydy #Podlasie #EsejAudio #Podcast #Reportaż #SlowLife #HistoriaPodlasia #BielskPodlaski #BarbaraGoralczuk #DziennikZmian

Dożynki w Kopisku: wieniec ze zbóż, parafialna wspólnota, samorządowa scena, pieśni i rozmowy z ludźmi, którzy pamiętają więcej niż jeden sposób świętowania plonów. Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian Wśród dożynkowego repertuaru słyszę utwór „Musimy siać” — marszowy, zbiorowy, przywołujący język powojennej polityki wobec wsi. Pieśń o pracy i plonach, ale też o obowiązku, głodzie, ziarnie, którego „nie wolno chować”, oraz pamięci przekazywanej przez szkołę, zespoły ludowe i lokalne uroczystości. To nie jest opowieść o „dziwnym festynie” ani polowanie na relikty PRL-u. To dźwiękowy dziennik z miejsca, gdzie spotykają się dawne obyczaje żniwne, religijne dziękczynienie, sąsiedzka wspólnota, język oficjalnych ceremonii i zwykła potrzeba wspólnej zabawy. Kopisk leży na Podlasiu, w gminie Dobrzyniewo Duże, nad Krzemianką, w puszczańskim krajobrazie Puszczy Knyszyńskiej.„Dziennik Zmian” — reportaże, eseje dźwiękowe i opowieści z Podlasia [email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.pl Radio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn#Dożynki #Podlasie #KulturaLudowa #DziennikZmian

Miejsca trzecie to nie dom i nie praca. To biblioteka, ławka przy przystani, wiejski sklep, kawiarnia, miedza albo plac, na którym można po prostu pobyć wśród ludzi.W tym odcinku rozmawiam z Katarzyną Łotowską — podróżniczką z Podlasia i osobą związaną z Ośrodkiem Wspierania Organizacji Pozarządowych — o podróżowaniu z uważnością na lokalne życie. O miejscach, których często nie zaznacza się w przewodnikach, choć właśnie one najwięcej mówią o mieście, wsi i ich mieszkańcach.Zajrzymy między innymi do Arendal w południowej Norwegii — do biblioteki, która jest czymś znacznie więcej niż wypożyczalnią książek. Będzie też o podlaskich miedzach, spotkaniach przypadkowych i o tym, dlaczego czasem warto nie mieć planu.„Miejsca trzecie” opisał socjolog Ray Oldenburg jako przestrzenie dobrowolnych, nieformalnych spotkań poza domem i pracą. To właśnie tam rodzi się rozmowa, sąsiedzkość i poczucie wspólnoty.Jeśli znasz takie miejsce — na Podlasiu, w Polsce albo gdziekolwiek indziej — napisz o nim w komentarzu.Posłuchaj także innych odcinków z playlisty „Duch Miejsc”.☕ Jeśli chcesz wesprzeć powstawanie podcastu, możesz postawić mi kawę — link znajdziesz poniżej.#MiejscaTrzecie #Podróże #[email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Czy trzeba przebyć tysiące kilometrów, żeby poczuć prawdziwą przygodę? W tym odcinku ruszamy w niespieszną podróż po nieoczywistych miejscach Podlasia – po wsiach, lasach i dawnych dworach, które są tuż pod nosem, a jednak często niewidzialne w codziennym biegu. Kawa dla Miłki: ⁠https://buycoffee.to/dziennik.zmian⁠Razem z Iwoną Zinkiewicz – pisarką, przewodniczką, leśniczką – odkrywamy, jak lilaki, kasztanowce, stare parki i święte drzewa opowiadają historię tego regionu. Z Białegostoku w stronę Sokółki, przez Makowlany i Sidrę, zaglądamy do pozostałości poddworskich parków, stawów i sadów. Zatrzymujemy się przy Świętej Lipce w Suchodolinie – 300-letnim drzewie z kapliczką, nominowanym w konkursie Drzewo Roku 2026, pamiętającym czasy Franciszka Karpińskiego. Idziemy leśną drogą do dworku Jodłówka, na skraj dawnej Puszczy Bielskiej i Puszczy Białowieskiej, mijamy stare dęby, chrobotek reniferowy, dawne domostwa z różą stulistną i krzewami agrestu, które wciąż owocują mimo upływu czasu.To opowieść o uczeniu się pauzy, uważności i doceniania tego, co blisko – o tym, że świat nie odkrywa swoich sekretów tylko przed tymi, którzy lecą na drugi koniec globu. Henry David Thoreau przypomina, że czasem wystarczy przekroczyć próg własnego domu i patrzeć tak, jakby oczy widziały po raz pierwszy. Właśnie tak patrzymy na lilaki przy leśnych drogach, stare jabłonie po dawnych sadach, rykowisko jeleni we wrześniową noc i bardzo głośną, zdenerwowaną kukułkę nad domem w Starzynie.Jeżeli szukasz inspiracji na nieoczywiste trasy na Podlasiu, chcesz odwiedzić Makowlany, Sidrę, Suchodolinę, Starzynę czy Jodłówkę albo po prostu nauczyć się podróżowania lokalnego, w rytmie slow – ten odcinek jest dla Ciebie. Zapisz sobie te miejsca, zapakuj rower, pozwól oczom patrzeć „jak pierwszy raz” i wyrusz w swoją własną podróż poza mapą. 📌 W odcinku usłyszysz m.in.:– jak rozpoznać dawne dwory po lilakach, kasztanowcach i starych drzewach– gdzie na Podlasiu znaleźć poddworskie parki, stawy i święte drzewa– historię Świętej Lipki z Suchodoliny i związki z Franciszkiem Karpińskim– o dworku Jodłówka, starych sadach, różach stulistnych i puszczańskich lasach– dlaczego niespieszność i pauza są kluczem do odkrywania miejsc „pod nosem”Jeśli ta opowieść Cię poruszyła, możesz wesprzeć mnie czarną kawą – link znajdziesz w opisie. Dziękuję, że podróżujesz ze mną po Podlasiu, także wtedy, gdy nie wyjeżdżamy daleko. A o nieoczywistych trasach opowiada Iwona Zinkiewicz. @milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie: facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: piękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

To nie jest lenistwo. To poranek zatrzymany. W środku Puszczy Białowieskiej, przy szumie liści i jękach psa, próbujemy z Martą odpowiedzieć na bardzo współczesne pytanie: jak się zatrzymać, kiedy wszystko pędzi. Czy poranek musi być „leniwy”, żeby nas nakarmić? Czy miasto da się w sobie uciszyć? I co się dzieje, kiedy filozofka próbuje włączyć teorię, a rozmówczyni mówi: „wyłącz wszystkie możliwości koncepcyjne i po prostu bądź”. Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian W tym odcinku „Dziennika Zmian”: siadamy w ogrodzie na skraju Puszczy Białowieskiej i słuchamy wiatru zamiast zegarkarozplątujemy słowa „lenistwo”, „spoczynek” i „zatrzymanie” – bez poczucia winyzaglądamy do Rozmyślań Marka Aureliusza i pytamy, co znaczy „cofnąć się w siebie”, zanim dusza zmęczy się szybciej niż ciałosprawdzamy, czy „miejska dusza” może naprawdę odpocząć w wiejskim ogrodzie, nie romantyzując na siłęTo jest odcinek o zatrzymanych porankach, które można mieć wszędzie: w Puszczy, w bloku, w kuchni o 6:30, w drodze do pracy. Nie traktujemy zatrzymania jak poetyckiej metafory – traktujemy je jak umiejętność, której potrzebujemy w świecie, który nie ma zamiaru zwolnić.Jeśli szukasz:inspiracji na własny rytuał poranka, który nie jest „produktywny”, a jednak zmienia dzieńjęzyka, żeby opisać swoje zmęczenie bez oceniania siebiedelikatnej filozofii w formie rozmowy przy kawie i szumie drzew– ten odcinek jest dla Ciebie. 🔔 Zasubskrybuj kanał, jeśli chcesz więcej opowieści o zmianie, która dzieje się w małych momentach, a nie w wielkich rewolucjach. 👍 Zostaw koemntarz jeśli temat zatrzymania w biegu jest Ci bliski. 💬 Napisz w komentarzu: gdzie Ty masz swój „poranek zatrzymany”? Miasto, wieś, balkon, park, kuchnia? Chętnie przeczytam Twoje mikro–historie. 📩 Udostępnij ten odcinek komuś, kto ciągle mówi, że „nie ma czasu się zatrzymać” – może Puszcza, wiatr i rozmowa o teorii zrobią mu dobrze. @milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.radio.bialystok.pl/chillout piękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Obcy na Podlasiu. Ślady niemieckie – drugi odcinek serii o nieoczywistej historii Białegostoku i regionu. To opowieść o Niemcach, inżynierach, fabrykantach, o II wojnie światowej i zapomnianych losach ludzi, których uznawano za 'obcych”. Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian W centrum tej historii jest Alicja Szataginowa (z domu Ville) – córka niemieckiego inżyniera z Białegostoku. Jej życie prowadzi nas z Podlasia do Petersburga i z powrotem: muzyczna edukacja, małżeństwo z rosyjskim oficerem, ucieczka przed bolszewikami, a potem powrót do rodzinnego domu przy ul. Parkowej 6. Ten dom staje się świadkiem wielokulturowego Podlasia: niemieckiej mniejszości, rosyjskich śladów, tatarskiego lekarza Tamerlana Smoleńskiego, prawosławnej pani Szury oraz powojennej rzeczywistości PRL. W czasie II wojny światowej, mimo obecności niemieckich żołnierzy w jej domu, Alicja ryzykuje – ukrywa dziecko swojej żydowskiej koleżanki i pomaga gettu. Po wojnie jej niemieckie i ewangelickie korzenie znikają z oficjalnych kronik. Zostaje pochowana na prawosławnym cmentarzu. W odcinku towarzyszy mi Iwona Zinkiewicz – leśniczka, przewodniczka i autorka książki „Zagubiona perła i dwa światy”. Wprowadza nas w mikrohistorię Białegostoku i Podlasia, dzieląc się także swoją perspektywą na żywioł historyczny jakim jest Podlasie. Dzięki temu widzimy, że historia regionu to nie tylko polsko‑białoruskie czy żydowskie wątki, ale też niemieckie, rosyjskie i tatarskie ślady, które nie są tak wyraźne. Ważny jest też dom. Obecni właściciele domu przy Parkowej 6 – państwo Tomaszewscy zachowali bryłę dawnego pałacyku i uratowali znalezione w nim dokumenty. Udostępnili je: do książki „Zagubiona perła i dwa światy” oraz do zbiorów Mediateki Centrum Ludwika Zamenhofa (archiwum historii mówionej). Dzięki temu Parkowa 6 jest miejscem, gdzie historia Podlasia nabiera barw. Ten odcinek to audialne retro‑noir: stary dom, wilgoć podlaskich cmentarzy, kurz petersburskich ulic. Jeśli interesują Cię: historia Białegostoku, wielokulturowość Podlasia, niemieckie ślady przed i po II wojnie światowej, historie kobiet, mikrohistorie i opowieści z pogranicza, ten esej audio jest dla Ciebie.Odcinki z serii „Obcy na Podlasiu. Ślady niemieckie” powstają dzięki wsparciu Fundacji Współpracy Polsko‑Niemieckiej. @milka.malzahn________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chillout piękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Na początku jest pytanie, które wcale nie chce szybkiej odpowiedzi:gdzie naprawdę przebiega Twoja granica? Najpierw szukamy jej razem – podczas wartsztatów, w rozmowie. Granica staje się linią na ziemi, momentem, w którym musi nastąpić zmiana, miejscem, gdzie kończy się czyjaś wolność, a zaczyna nasza samowola.Przechodzi przez ciało, które mówi „dalej już nie mogę”, przez psychikę, która długo udaje, że wszystko jest w porządku, przez język, którym odgradzamy się albo zapraszamy.Potem robi się ciszej. Pojawia się szesnastolatka z 1991 roku, która dochodzi do granicy swojej wytrzymałości i wybiera samotny powrót przez całą Polskę – z niemocy fizycznej rodzi się jej pierwsza moc dorosłości. Pojawia się kobieta w kryzysie, idąca pętlą po podlaskiej łące, która nagle orientuje się, że śpiewa. Ten głos staje się jaskółką zmiany, drobną dziurką w kurtynie, przez którą zaczyna prześwitywać nowe życie. Granica przestaje być tylko słowem z podręcznika.Staje się progiem, na którym stoimy: między niemocą a mocą, między kryzysem a ruchem w stronę czegoś innego, między „jeszcze się trzymam” a „już nie chcę tak dalej”.W tle mruga Wittgenstein ze swoim zdaniem o granicach języka, a my dokładamy do tego granice naszego scrollowania – rzeczy, które wpuszczamy do środka i które każdego dnia malują nam ścianę świata. Nagranie powstało w Hajnówce Centralnej, przy okazji festiwalu Wertep, podczas warsztatów audialno‑społecznych w ramach projektu „Synergie”.To były rozmowy na kanapach, na stacji kolejowej, drodze i w deszczu. Ten odcinek jest ich echem.Jeśli masz ochotę, zatrzymaj się ze mną na chwilę.Postaw sobie kawę albo herbatę, włącz odcinek i zobacz, które historie coś w Tobie poruszą. Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmian Możesz potem napisać w komentarzu, gdzie dziś przebiega Twoja granica:w relacji, w ciele, w pracy, w ilości wiadomości, które wpuszczasz do siebie. Klikając „play” robisz mały eksperyment – sprawdzasz, czy ta opowieść pomoże Ci zobaczyć własną granicę trochę wyraźniej. Jeśli chcesz, zasubskrybuj kanał i podaj ten odcinek dalej komuś, kto jest właśnie na swoim progu: może usłyszy w tych głosach swoją pierwszą jaskółkę [email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Co to właściwie znaczy być „swoim” lub „obcym” na pograniczu, hm? Śledząc przedwojenne losy podlaskich Niemców i powojenną biografię artystki Heleny Bohle-Szackiej, dotykam tkanki realizmu magicznego dawnego Białegostoku. To nieoczywisty splot kultur, w którym język, pamięć fabrykanckich rodzin i osobiste dramaty wojenne stworzyły unikalny mikrokosmos – tak inny od naszych dzisiejszych wyobrażeń. Odkrywanie tych zaginionych śladów nie musi nieść niepokoju; przeciwnie, może stać się pretekstem do wytchnienia i łagodnego namysłu nad tym, jak gęsty i wielowymiarowy jest czas, który nas ukształtował. Przygotuj wolny moment na zatrzymanie, weź głęboki oddech i pozwól sobie na doznanie, które przynosi ukojenie. A zdjęcia archiwalne Galeria im. Sleńdzińskich w Białymstoku #historiamówiona #podlasie #podcast

Reportaż narracyjny z nieoczywistego Podlasia. Bielsk Podlaski, wsie Szastały, Augustowo i Stryki, spacer przez las między wsiami, żółwie błotne (podlaskie dinozaury), stary cmentarz, Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach i filmowe ślady ‘Znachora’.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianŚwiat nie kończy się na oczywistych szlakach turystycznych; czasem najciekawsze zaczyna się tam, gdzie trzeba bardziej zaufać opowieści niż mapie. W tym odcinku schodzę z głównych dróg Bielska Podlaskiego i okolicznych wsi, Szastał oraz Stryk, by wsłuchać się w powidoki przeszłości – w gęsty zapach sosnowego lasu, sekrety starych cmentarzy i pamięć o podlaskich żółwiach błotnych, które kiedyś współtworzyły tutejszy mikrokosmos. To niespieszny reportaż narracyjny, który proponuje głęboki oddech, karmienie duszy i dotknięcie realizmu magicznego ukrytego w codzienności. Poprzez ten esej audio zapraszam do uważności, do zmierzenia świata własnym krokiem i do łagodnej autorefleksji nad tym, jak bardzo pejzaż przenika się z ludzkim losem.PS. tworzenie tak niszowych, kameralnych form audialnych wymaga ciszy i skupienia, dlatego kieruję te słowa do Nielicznych – słuchaczy, dla których ważna jest artystyczna wrażliwość i intelektualne wytchnienie. Jeśli to spotkanie przy mikrofonie przyniosło Ci ukojenie, użyj przycisku „Podbij” (Hype), aby ta opowieść z pogranicza filozofii i dźwięku mogła zaistnieć w rankingu Top [email protected]