Advertise on podcast: Też tak macie?

Od podstawówki miałam plan: wiem co chcę studiować, wiem kim chcę być, wiem co chcę osiągnąć i jakie chcę mieć życie. Ostatnio zorientowałam się, że właśnie żyję tym wymarzonym życiem... ale tak naprawdę chyba nigdy go nie chciałam. Ok, co dalej? Nie wiemmmmmm...

KOCHAM PRACOWAĆ. W liceum nie mogłam się doczekać końca i ruszenia w dorosłe życie składające się mieszkania samej, rachunków i pracy. Wciąż to kocham, ale ta miłość chyba wykańcza?

Nie mówię o zdrowiu psychicznym... bo nie wiem jak (co słychać po tym nagraniu). Ale próbuję: może to pierwszy krok ku temu, żeby przestać się tego tematu bać? Muzyka: Un homme qui me plaît (Concerto pour la fin d'un amour)

jestem już babcią, więc powspominam jak było w liceum. mówię o presji bycia w związku, imprezach, znajomych......... (chociaż nie powinno się mówić jak się o czymś nie wie hehe)

To brak motywacji, lenistwo... czy strach? Dziś zastanawiam się nad swoimi lękami, jak mnie powstrzymują i skąd wzięły się te największe. Czy nic nie potrafię mając 27 lat bo pamiętam, co powiedziała mi nauczycielka w podstawówce?

Social media CHYBA nigdy na mnie nie wpływały AŻ TAK negatywnie... ale ostatnio przeglądałam ładne fotki, na których ludzie pokazują życia idealne, dopasowane od kolor włosów, ubrania, po sierść zwierząt i kolor papieru w łazience... i jakoś zapiekło?

Znacie to? ,,JASNE, PÓJDĘ''', a potem myślicie ,,kurde, trzeba było zostać w domu''. Również: zastanawialiście się, ile pieniędzy straciliście w głupi sposób? Patrząc na moje ostatnie doświadczenia... trochę tego było. A, i miałam urodziny.

Całe życie czułam, że moje lubienie bycia samej jest czymś złym. Posłuchajcie o sytuacjach, które sprawiły, że miałam takie wrażenie... i jak to się stało, że już w to nie wnikam.

Ostatnie miesiące były ciężkie: dużo pracy i problemów, szukanie nowej, przygotowania do zawodów... w pewnym momencie pękłam. Czy odpuszczanie = przegrywanie?

Najfaniejszy ślub, najfajniejsza przysięga. Nie jestem z tych, co beczą na takich wydarzeniach, szczególnie że parę młodą widziałam pierwszy raz w życiu... ale to mnie rozkleiło i skłoniło do myślenia.

Nie wiem czy lubię jeździć na rolkach, nie wiem dlaczego randomowo myślę o złych rzeczach... NIC NIE WIEM :D

Rozmawiamy o tym, dlaczego nie rozmawiam o związkach. Czy powinnam? Dlaczego nikt mi nie powiedział, że ,,zejście'' się z kimś jest tak naprawdę najłatwiejsze w związkowaniu, a tak trudne jest utrzymanie? Czy istnieje kłamstwo, które można usprawiedliwić? Czy trzaskanie drzwiami podczas kłótni jest ok?