Advertise on podcast: #ważne

W niektórych krajach już teraz część społeczeństwa większość dnia przeznacza na zdobycie wody. Jej niedobór bierze się z mnóstwa nakładających się na siebie czynników, często ze sobą sprzężonych. Od zmian klimatycznych po przemysł czy konflikty zbrojne - jest ich naprawdę wiele. Tymczasem, za danymi o braku wody, hasłami, tytułami prasowymi stoją ludzkie historie. Osoby, na których życie brak wody realnie wpłynął. O tym właśnie jest dzisiejszy odcinek. Moją rozmówczynią jest Maria Piotrowska, koordynatorka Polskiej Akcji Humanitarnej, która na co dzień działa w Kenii. Pory deszczowe nie są tam tak deszczowe jak były kiedyś, rozmowa o pogodzie już dawno przestała być small-talkiem, w związku z kryzysem wodnym dyrektorzy szkół ograniczają posiłki, a pasterze coraz dalej wypasają bydło. Jak jeszcze brak wody wpływa na różne grupy społeczne? I co jeszcze da się z tym zrobić? Między innymi o tym usłyszycie w podcaście. W tym odcinku łączymy siły z Polską Akcją Humanitarną, która z okazji Światowego Dnia Wody wystartowała z kampanią „Razem wpływamy na zmiany”. PAH od wielu lat pomaga ludziom dotkniętym problemom wodnym, również w Kenii, choć nie tylko - lista krajów jest długa. Więcej o kampanii dowiecie się ze strony pah.org.pl/wplywamy 

Od ostatniej rozmowy o prawach zwierząt w podcaście minęło już wiele miesięcy. Czy od tamtego czasu wiele się zmieniło? Owszem, trochę tak. Zaczynamy widzieć efekty wieloletnich walk o bardziej humanitarne podejście do karpi. Widzieliśmy kolejne kampanie, pomocy udzielono też wielu zwierzętom, którym zagrażała wojna. Postanowiłam jednak dowiedzieć się więcej. Odpowiedzi poszukałam u źródła, czyli u osoby profesjonalnie zajmującej się prawami zwierząt. Angelika Kimbort, radczyni prawna, aktywnie działa w tym obszarze między innymi z ramienia Stowarzyszenia Otwarte Klatki. W dzisiejszej rozmowie opowiedziała mi między innymi o tym, na czym polegają jej działania, jak w ogóle stoimy w Polsce z ochroną praw zwierząt, o projekcie edukacyjnym Łapa Sprawiedliwości, a także o ostatnio dość intensywnie dyskutowanym temacie - interwencjach.

Nadmiaru śmieci na Ziemi nie da się już nie zauważać. Gdy poszukamy informacji o tym, jak dużo odpadów obecnie produkujemy rocznie, to w sieci znajdziemy liczby, które bardzo trudno sobie wyobrazić. To są tak wielkie ilości, że dla naszych umysłów przestaje mieć znaczenie, czy to pół miliarda czy dwa miliardy czy siedem. I tak - ogrom. Co nie znaczy, że nie powinniśmy się nad tym pochylić, a później zadziałać. Robi to m.in. Magdalena Piotrowska, która w sieci występuje jako crush_on_trash. Śmieci raczej nie kojarzą się z pięknym i idealnym Instagramem, tymczasem Magda w social mediach skupia się właśnie na śmieciach. Pokazuje jak segreguje, nurkuje, przerzuca, co w nich znajduje, uświadamia jak wiele wyrzucamy a moglibyśmy nie, dzieli się też wiedzą o recyklingu i o zero-waste’owym życiu.

Z zębami w Polsce nie jest dobrze. Mamy wysoki i gwałtownie rosnący między 35-44 a 65-74 rokiem życia odsetek osób dorosłych z bezzębiem. NIK alarmuje, że stan zdrowia jamy ustnej Polaków odbiega od standardów europejskich, szczególne zaniepokojenie budzi sytuacja osób poniżej 18 roku życia. Również tych najmłodszych. Temat jest trudny, bo wizyty u stomatologów kosztują, a zawstydzanie osób z powodu stanu zębów ma się niestety bardzo dobrze. Do rozmowy o tych wątkach zaprosiłam Agnieszkę Fiedorowicz, autorkę książki pt. „Kanał. Co mówią dentyści, kiedy nie trzymają języka za zębami”.

Młodzi ludzie, którzy trafiają do placówek opiekuńczo-wychowawczych, zwanych domami dziecka, mierzą się z różnymi problemami. Jednym z największych jest niewystarczające przygotowanie do dorosłego życia. Gdy młoda osoba opuszcza placówkę i zaczyna nowy etap, wsparcia zarówno przed tym momentem, jak i po, ma zdecydowanie za mało. O tym problemie opowiada Bartłomiej Jojczyk, prezes Fundacji Dobrych Inicjatyw.

Przyznam, że gdy pierwszy raz usłyszałam o streetworkingu, pomyślałam: „wow, to ma tak wiele sensu, czemu nie ma tego więcej, w każdym mieście w Polsce?”. Dzięki takiemu działaniu można przecież dotrzeć do młodych (i innych), którzy nie trafią tak sami z siebie na przykład do psychologa czy innego specjalisty. Na szczęście są organizacje, które zajmują się takimi działaniami, wśród nich Stowarzyszenie Program STACJA. Czym dokładnie streetworking jest i jak pomaga? Jak działa partyworking i gdzie partyworkerów można spotkać? Jak zagadać do nastolatków na podwórku z propozycją pomocy tak, by nie wyśmiali lub nie zmienili natychmiast miejscówki? Co może dać kontakt ze streetworkerem? I wreszcie: czy system jest gotowy na pomoc wszystkim napotkanym przez streetworkerów osobom? O tym w nowym odcinku!

This time we will talk about queerness. Sometimes, when I think about the situation of the LGBTQIA+ community in Poland and around the world, I feel that I'm totally lost in it. That I no longer know what's going on, where we're going, how to explain it, what it used to be, nor do I know how to put Poland in a broader context because Poland is my everyday life, so additionally my emotions are super present here. Meanwhile, Mark Gevisser, a journalist, reporter, decided to tell in his monumental book called "The Pink Line: Journeys Across the World's Queer Frontiers", how our world is divided, how admiration mixes with hatred and tolerance with denial. Sometimes, in doing so, he goes many decades back in time, he also travels all over the world to avoid describing only the European or North American reality. And thanks to him, I am no longer so afraid of this entanglement of threads and I feel that I understand a little more.

To odcinek o temacie, który bardzo łatwo ubrać w sensacyjne nagłówki, kosztem klikalności wyrządzając jednocześnie dużą szkodę. Jest jednak osoba, która postanowiła odrzucić różne funkcjonujące w naszym społeczeństwie tabu, przekonania, uprzedzenia oraz stereotypy i napisała rzetelną książkę o pracy seksualnej w Polsce. Jedno hasło - praca seksualna, a zawiera w sobie tyle wątków, tyle tematów, że nasza rozmowa z Karoliną Rogaską mogłaby trwać i trwać. A to wszystko oczywiście wokół książki, której jest autorką, czyli „Bez wstydu. Sekspraca w Polsce”.

Jest taka grupa, która 24 lutego stała się jedną z ważniejszych na polskim Facebooku. Znalazło się na niej 35 tysięcy osób, które swoje mieszkania, domy i pokoje postanowiły udostępnić osobom uciekającym przed wojną. Jedną z osób, które stoją za tym całym niesamowitym przedsięwzięciem wspierającym w znalezieniu noclegu, czyli za Grupą Zasoby, jest Zofia Jaworowska. Zofia zgodziła się zrobić w podcaście podsumowanie tego, co działo się w Zasobach do zakończenia akcji. Wspólnie zastanawiamy się też, jak to możliwe, że udało się skutecznie przeprowadzić tak dużą i skomplikowaną akcję? I jak w ogóle Zofia wspomina ten okres wielkiej mobilizacji wokół osób pojawiających się codziennie na dworcach, z których każda przyjechała z własną, w ostatnim czasie szczególnie trudną historią?

Dezinformacja i fake newsy to nie są pojęcia, które pojawiły się w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Ale w ostatnim czasie jest o nich zdecydowanie dużo, dużo głośniej w mainstreamowych mediach i w społecznej świadomości. W sieci mamy bowiem kolejny front - front informacyjny. Ogromną prace w walce z fałszywymi informacjami wykonuje m.in. Stowarzyszenie Demagog, zrzeszające fact-checkerów i innych ekspertów zajmujących się weryfikacją informacji. Na czym to dokładnie polega, jak wiele pracy fact-checkerzy maja ostatnio - o tym opowiada Marcel Kiełtyka, analityk, fact-checker, mentor Akademii Fact-Checkingu.

Żeby nikogo nie wykluczać, miasto musi odpowiadać na potrzeby dziesiątek tysięcy osób. I tych, których nie stać na zakup mieszkania, i osób z ograniczeniami ruchowymi, i wszystkich, którzy nie poruszają się samochodami z punktu A do punktu B, i osób starszych i młodszych, i wielu innych grup, o których nie pomyślałam w pierwszej chwili. Jak to zrobić? W jaki sposób takie przyjazne miasta powstają? Opowiada o tym Magdalena Milert, absolwentka Politechniki Śląskiej. Architektka, urbanistka. W swoich social media jako @pieing opowiada o gospodarce przestrzennej, architekturze, urbanistyce oraz psychologii i przestrzeni.

Ta rozmowa była nagrana w dwóch zupełnie różnych rzeczywistościach. Większość, przed napaścią Rosji na Ukrainę z 24 lutego tego roku. Ta część dotyczyła języka, którego zupełnie nie znam - języka migowego. Opowiedziała o nim, wprowadzając jednocześnie w świat Głuchych, wspaniała tłumaczka - Magdalena Sipowicz. Bo to wcale nie jest takie oczywiste, że dostępność osobom głuchym zapewnią napisy w języku polskim. Dlaczego? Czym różni się polski język migowy od systemu językowo migowego? A także jakie wyzwania stoją przed tłumaczami w obliczu tak wielu osób szukających bezpiecznego miejsca w Polsce? Tego dowiecie się z odcinka.