Advertise on podcast: ATHENS VOICE Podcast

Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τα αποκομμένα γεννητικά όργανα του Ουρανού. Η Εύα δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ. Η Αθηνά αναδύθηκε από το κεφάλι του Δία, αφού εκείνος είχε καταπιεί την έγκυο Μήτιδα. Τρεις μυθολογικές και θρησκευτικές αφηγήσεις που συναντιούνται σε ένα παράδοξο: η δημιουργία της γυναίκας περνά μέσα από το ανδρικό σώμα. Τι συμβαίνει όταν η δύναμη της γέννησης μεταφέρεται συμβολικά από τη μήτρα στον άνδρα; Ποια σχέση μπορεί να έχει αυτή η αντιστροφή με τον φθόνο, την εξάρτηση, την ανάγκη ελέγχου και την πατριαρχική εξουσία; Με αφετηρία την έννοια του φθόνου της μήτρας της Karen Horney και τη σκέψη της Julia Kristeva για τη μητρική λειτουργία, εξερευνούμε τις ασυνείδητες φαντασιώσεις που περιβάλλουν τη δημιουργία, τη σεξουαλική διαφορά και τη γυναικεία αναπαραγωγική δύναμη. Μια διαφορετική  ανάγνωση των μύθων που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό μας και των αντιλήψεων για τη γυναίκα που εξακολουθούν να μας συνοδεύουν.

Στο 222ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Αναγνωρίστε τα σημάδια», συζητάμε για εκείνες τις μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά των ανθρώπων μιας επιχείρησης που μπορεί να δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη κι όταν οι αριθμοί και τα αποτελέσματα φαίνονται θετικά. Από την απουσία eye contact στα meetings και την ασυνήθιστη σιωπή των πιο «θορυβωδών» εργαζομένων, μέχρι τα αιχμηρά αστεία, την αποφυγή ανάληψης ευθύνης και τις συζητήσεις που συνεχίζονται στους διαδρόμους μετά τις συσκέψεις, βλέπουμε ποια σημάδια αξίζει να προσέξει ένας επιχειρηματίας ή manager. Εξετάζουμε ακόμη τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την υπερβολική συμφωνία, τις ξαφνικές απουσίες, την αποστασιοποίηση παλαιότερων στελεχών, την εξαφάνιση προσωπικών αντικειμένων από τα γραφεία και την αντικατάσταση της άμεσης επικοινωνίας από emails και κοινοποιήσεις. Γιατί πολλές φορές τα προβλήματα σε μια επιχείρηση δεν εμφανίζονται ξαφνικά. Προειδοποιούν μέσα από μικρές αλλαγές στην καθημερινότητα και στις συμπεριφορές των ανθρώπων της. Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσετε εγκαίρως τα σημάδια, πριν το «καζάνι» αρχίσει πραγματικά να βράζει.

Πρεμιέρα στο Writers Voice κάνει ο σημαντικός συγγραφέας, τιμημένος μεταξύ άλλων με Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, Ηλίας Μαγκλίνης. Μας μιλάει για το υπό έκδοση, καινούργιο βιβλίο του «Δεν βλέπω όνειρα συνήθως» (εκδόσεις Μεταίχμιο), το οποίο ξεδιπλώνει την αληθινή περιπέτεια του γιατρού Χάρη Πέρεζ που, αφού επιβίωσε στην κόλαση του Άουσβιτς, κλήθηκε να πολεμήσει στον Ελληνικό Εμφύλιο. Τι έρχεται να ζωντανέψει η άγνωστη αυτή πτυχή της ελληνικής Ιστορίας; Πώς έφτασε στα χέρια του η συνταρακτική αλληλογραφία του πρωταγωνιστή του; Τι σημαίνει μνήμη στους καιρούς της λήθης; Στη συζήτησή του με τον Στέφανο Δάνδολο, αποκαλύπτει επίσης: Πώς γράφει; Ποια είναι η καθημερινότητά του όταν χτίζει ένα μυθιστόρημα; Σε τι ελπίζει; Είμαστε εθισμένοι στις ιστορίες; Είναι το παρελθόν ένας τρόπος να κατανοήσουμε το σήμερα; Τα βραβεία και η αποδοχή ενδυναμώνουν την αυτοπεποίθηση του συγγραφέα ή το σαράκι της αμφιβολίας παραμένει αμετάβλητο μπροστά σε κάθε νέα σελίδα; Επιπλέον, η εκπομπή τού επιφυλάσσει και μια έκπληξη: ένα σημείωμα για τον 16χρονο Ηλία Μαγκλίνη. Ένα ταξίδι στα χρόνια του '80, τότε που ήταν μαθητής του Δευτέρου Λυκείου Βούλας. Δείτε πώς συζητούν δύο συγγραφείς μεταξύ τους. Απολαύστε ένα vidcast γεμάτο βιβλία και ιδέες μέσα από τα μάτια του Ηλία Μαγκλίνη.

«Άντε να ζωγραφίσεις!» Μια φράση που πολλοί ενήλικες λέμε στα παιδιά με την καλύτερη πρόθεση. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η ζωγραφική γίνεται εντολή; Πόσο χώρο αφήνουμε στο παιδί να αποφασίσει πότε, τι και πώς θα ζωγραφίσει; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε πώς οι καθημερινές παρεμβάσεις των ενηλίκων μπορούν να επηρεάσουν τη σχέση του παιδιού με το σχέδιο. Μέσα από γνώριμα παραδείγματα, εξερευνούμε τρόπους να ενθαρρύνουμε τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία και την ελευθερία της έκφρασης.

Στο 8ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για το μυθιστόρημα της Alice Feeney, «Όμορφη ασχήμια» (μετάφραση Νέλλα Γιατράκου, Εκδόσεις Bell), για τη σειρά «Furious» στο Disney+ και για τα (παλαιότερα, και όχι μόνο) φιλμ γυναικείας εκδίκησης. Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο [email protected].

Όταν σας προσβάλουν ή σας φέρονται άδικα, είναι πολύ φυσιολογικό να θυμώσετε, να χάσετε την ψυχραιμία σας και να απαντήσετε με τρόπους επιθετικούς. Όμως, έτσι πέφτετε στην παγίδα του θυμού και χάνετε το δίκιο σας. Θα περιγράψω δέκα τέτοιες καταστάσεις και πώς να απαντήσετε έξυπνα και αποτελεσματικά. Όταν ο προϊστάμενος σας έχει αναθέσει μια δουλειά και αντί να σας αφήσει να την κάνετε, σας ελέγχει συνεχώς: Αντί να θυμώσετε, να νιώσετε προσβεβλημένοι και να πείτε «Γιατί δεν με εμπιστεύεσαι;», αναπτύξτε ενσυναίσθηση, αντιληφθείτε πως πρόκειται για δική του ανασφάλεια, και πείτε του με σιγουριά «Θα σε ενημερώσω όταν ολοκληρώσω».Όταν παρουσιάζετε τις απόψεις σας σε μια επαγγελματική συνάντηση και ο άλλος μιλάει πάνω σας: Αντί να διαμαρτυρηθείτε λέγοντας «Σταμάτα να με διακόπτεις» πείτε «Θα ήθελα να ολοκληρώσω προτού μιλήσεις».Αν κάποιος κάνει χοντρό χιούμορ σε βάρος σας: Μην εκνευριστείτε λέγοντας «Αυτό ήταν τεράστια χοντράδα και καθόλου αστείο», προτιμήστε να πείτε «Ας κρατήσουμε το χιούμορ σε κάποιο επίπεδο».Όταν σας ζητούν να πάρετε μια σημαντική απόφαση γρήγορα: Αντί να αντιδράσετε με «Σταμάτα να με πιέζεις», μείνετε ψύχραιμοι και πείτε «θα ήθελα λίγο χρόνο να το σκεφτώ».Αν κάποιος συνεχίζει να σας στέλνει μηνύματα ενώ έχετε πει ότι έχετε δουλειά, αποφύγετε να διαμαρτυρηθείτε λέγοντας «Σταμάτα να μ’ ενοχλείς» και γράψτε του «Θα σου απαντήσω μόλις μπορέσω», και απομακρύνετε το κινητό σας στο αθόρυβο.Όταν σας συγκρίνουν με κάποιον άλλον: Αποφύγετε το «Μα δεν προσπαθώ να μοιάσω σ’ αυτόν που μου περιγράφεις». Εδώ, πολύ πιο έξυπνο είναι να πείτε «Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, δρόμο και ρυθμό» βάζοντας έτσι τον άλλον στη θέση του!Αν κάποιος καταπατά και αγνοεί τα όρια και τα θέλω σας επανειλημμένα: Είναι πολύ λογικό να εκνευριστείτε, αλλά εγώ σας προτείνω αντί για το θυμωμένο «Δεν με ακούς ποτέ», να δηλώσετε ήρεμα με σιγουριά «Έχω απόλυτη ανάγκη να σέβεσαι τα όριά μου»Όταν σας κατηγορούν για κάτι που δεν ευθύνεστε: Αντί να μπείτε στο τριπάκι να προσπαθήσετε να αποδείξετε ότι δεν φταίτε, πάρτε μια βαθιά αναπνοή, μετρήστε ως το 5 και πείτε «Θέλεις να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να δούμε όλες τις πλευρές;»Αν κάποιος αμφισβητεί μόνιμα τις αποφάσεις σας: Στη ζωή θα υπάρχουν άνθρωποι, πιθανά κοντινοί που θα προσπαθούν να σας κρατήσουν πίσω. Αντί να τους πείτε «Γιατί με αμφισβητείς και με απορρίπτεις;» πείτε «Είμαι απόλυτα σίγουρος για τις αποφάσεις μου»Όταν σας ζητάνε συνεχώς χάρες και θελήματα, ενώ εκείνοι δεν σας βοηθούν ποτέ, μην πείτε «Μα τι νομίζεις ότι είμαι; Δούλος ή βοηθός σου;» και προτιμήστε να απαντήσετε λέγοντας «Σήμερα δεν θα μπορέσω, αν όμως με ειδοποιήσεις έγκαιρα, και το επιτρέπει το πρόγραμμά μου, θα το κάνω με πολλή χαρά», κι έτσι τους βάζετε έξυπνα στη θέση τους.

Σε αυτό το επεισόδιο, με καλεσμένη τη μουσειολόγο και σύμβουλο μουσείων Βασιλική Μαρκάκη, μιλάμε για το slow looking: την πρακτική της αργής και προσεκτικής παρατήρησης μέσα σε μουσεία και εκθεσιακούς χώρους.  Συζητάμε για τα μουσεία όχι μόνο ως χώρους γνώσης, αλλά και ως προορισμούς εμπειρίας, συνάντησης και παύσης. Για την επαφή με την τέχνη, την αυτοφροντίδα και όλα όσα μπορούν να ανακαλύψουν παιδιά και ενήλικες, όταν σταματούν να προσπαθούν να τα δουν όλα και επιλέγουν να κοιτάξουν κάτι πραγματικά.

Γιατί ένας άνθρωπος παραμένει σε μια σχέση που τον πληγώνει; Γιατί επιστρέφει εκεί όπου έχει φοβηθεί; Και πώς γίνεται να αναζητά την αγάπη και την ανακούφιση στον ίδιο άνθρωπο που του προκαλεί πόνο; Μια σκοτεινή ιστορία για μια γυναίκα και ένα τέρας γίνεται η αφετηρία για να εξερευνήσουμε τις αθέατες ρίζες των κακοποιητικών σχέσεων. Επιστρέφουμε στις πρώτες εμπειρίες προσκόλλησης, στους μηχανισμούς επιβίωσης της παιδικής ηλικίας, στην τραυματική σύνδεση και στην ενοχή που μετατρέπει τη φροντίδα του άλλου σε προσωπική υποχρέωση. Μέσα από μια ψυχοδυναμική και αναπτυξιακή προσέγγιση, αναζητούμε τι συμβαίνει όταν η αγάπη συγχέεται με την αγωνία, η υπομονή με την αυτοθυσία και η ελπίδα για αλλαγή γίνεται ένας ακόμη λόγος παραμονής. Γιατί μερικές φορές ο δυσκολότερος αποχωρισμός δεν είναι από τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας, αλλά από εκείνον που περιμέναμε ότι κάποτε θα γίνει. Ένα επεισόδιο για όσα μάθαμε να αντέχουμε, για όσα δεν μας αναλογούν να θεραπεύσουμε και για τη στιγμή που η προστασία του εαυτού γίνεται σημαντικότερη από την προσπάθεια να σώσουμε κάποιον άλλον. Η ευθύνη της κακοποίησης ανήκει πάντοτε σε εκείνον που την ασκεί.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί σε κάποιες παιδικές ζωγραφιές τα χέρια ξεκινούν σχεδόν από το κεφάλι ή μοιάζουν να μην χωρούν στο σώμα; Τι συμβαίνει όταν τα μακριά μαλλιά καταλαμβάνουν τον χώρο όπου θα έπρεπε να βρίσκονται τα χέρια; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε πώς τα παιδιά οργανώνουν την ανθρώπινη φιγούρα, γιατί επιλέγουν απρόσμενες αναλογίες και πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε να εξελίξουν τις σχεδιαστικές τους δεξιότητες. Μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούμε τις ζωγραφιές τους!

Στο 7ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για την τηλεόραση, τις νέες σειρές, τα παλιά σίριαλ, και γιατί άραγε γυρνάμε ολοένα σε κάποια από τα παλιά. Λέμε αρκετά περισσότερα, μεταξύ άλλων, για το «Hart to Hart» (1979-1984) και για το «Millennium» (1996-1999). Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο [email protected].

Στις 7 Ιουλίου 1996, ο 54χρονος μηχανολόγος και επιχειρηματίας Απόστολος Κοσμάς σκότωσε τον 27χρονο γιο του, Βαγγέλη, ο οποίος έπασχε από βαριά σχιζοφρένεια. Σύμφωνα με την απολογία του, η οικογένεια ζούσε επί χρόνια σε συνθήκες έντονης ψυχολογικής πίεσης, καθώς η κατάσταση της υγείας του νεαρού επιδεινωνόταν, ενώ υπήρχαν επεισόδια επιθετικότητας και δυσκολίες στη θεραπευτική του αντιμετώπιση. Ο πατέρας δυσκολευόταν να αποδεχθεί τον εγκλεισμό του γιου του σε ψυχιατρικές δομές, τις οποίες περιέγραφε ως απάνθρωπες. Μετά τη δολοφονία, ο Κοσμάς επιχείρησε να εξαφανίσει τα ίχνη του εγκλήματος, αλλά συνελήφθη. Κατά τη δίκη, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1997, χαρακτήρισε την πράξη του αποτέλεσμα απόγνωσης και υποστήριξε ότι ήθελε να αποτρέψει την καταστροφή της οικογένειάς του. Η σύζυγος και οι δύο άλλοι γιοι του στάθηκαν στο πλευρό του, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν επί χρόνια. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound Design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο πλαίσιο της ανάγκης για σύνδεση και αποδοχή, οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να είναι ελκυστικοί και συμπαθείς στους άλλους, να είναι γοητευτικοί και επιθυμητοί στις παρέες. Και σ’ αυτή την προσπάθεια, υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές που φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα και θα μοιραστώ έξι από αυτές. Μην ασχολείστε με το κινητό σας όταν είστε με παρέα: Επειδή το κινητό έχει γίνει για πολλούς ανθρώπους εθιστικό, πιθανά να παρασύρεστε ακόμα κι όταν είστε με κόσμο. Όμως, η εικόνα σας εκείνη τη στιγμή περνάει στο μήνυμα στους άλλους πως δεν είναι σημαντικοί για σας, και τις περισσότερες φορές αυτό δεν ισχύει, απλά σας καταδυναστεύει η ανάγκη να μπείτε στο κινητό σας, συνήθως για χαζούς ή ασήμαντους λόγους! Αν είστε γυναίκα, μην το παρακάνετε με το μακιγιάζ: Ειδικά τις πρωινές ώρες, αποφύγετε το βαρύ makeup, γιατί σας στερεί την φυσικότητα και συνήθως, σας προσθέτει χρόνια… και κάποιες φορές η υπερβολή μπορεί και να σας παραμορφώνει! Αποφύγετε να ανεβάζετε συνεχώς στα social media: Εντάξει, η παρουσία στα δίκτυα είναι σήμερα κάτι φυσιολογικό, όμως στην υπερβολή της κάνει τους άλλους να νιώθουν πως δεν είναι τόσο σημαντική, και παράλληλα, χάνετε και την ουσία της πραγματικής στιγμής! Μην διακόπτετε τους άλλους όταν μιλάνε: Γίνεστε ιδιαίτερα αντιπαθείς όταν δεν αφήνετε τους άλλους να μιλήσουν, όταν τους διακόπτετε εισπράττουν απόρριψη, ενώ εσείς το μόνο που θέλετε είναι να πάρετε χώρο να πείτε αυτά που θέλετε και να φανείτε! Όμως, αυτή η συμπεριφορά δείχνει έλλειψη σεβασμού και αγένεια, ακόμα κι αν εσείς πιστεύετε πως έτσι θα ακουστείτε και θα δείξετε δυναμισμό και έντονη προσωπικότητα! Μην μιλάτε απότομα ή με αγένεια και υπεροψία στους σερβιτόρους, και γενικότερα στους ανθρώπους που σας εξυπηρετούν: Για παράδειγμα στον πορτιέρη, ή στην κοπέλα στη ρεσεψιόν, στο παιδί που σας φέρνει τα ποτά, ή σ’ εκείνον που έρχεται να πάρει μια παραγγελία. Μιλήστε με ευγένεια, σεβασμό, στον πληθυντικό, συνειδητοποιώντας ότι είναι εργαζόμενοι και βρίσκονται εκεί για να σας κάνουν να περάσετε καλά… Δεν είναι ούτε δούλοι, ούτε «κατώτεροι» και η στάση σας απέναντί τους δείχνει το δικό σας επίπεδο, την δική σας ανατροφή. Και όταν είστε ευγενικοί, ειδικά σε αυτούς τους ανθρώπους, γίνεστε ιδιαίτερα γοητευτικοί και ελκυστικοί στους άλλους! Αποφύγετε την «ανάκριση» ακόμα κι αν κάποιος σας ενδιαφέρει πολύ: Ερωτήσεις του τύπου «Πόσων χρονών είσαι;» ή «Είσαι παντρεμένος;» ή «τι δουλειά κάνεις;» καλό είναι να αποφεύγονται στην αρχή μιας γνωριμίας, ακόμα κι αν «καίγεστε» να μάθετε: είναι αδιάκριτες και σας χαρακτηρίζουν αρνητικά, γι’ αυτό αφήστε χώρο και χρόνο στον άλλον να μοιραστεί ότι θέλει και να σας ανοιχθεί εφόσον θέλει.

Πού τελειώνουν τα όρια του φυσικού κόσμου και αρχίζει η σφαίρα των «ανθρώπινων ζητημάτων»; Πώς αλλάζουν άποψη οι πολιτικοί μας αντίπαλοι; Πώς μπορούμε να συνεννοηθούμε με ανθρώπους που δεν ξεκινούν καν από κοινές μ’ εμάς βασικές παραδοχές για την πραγματικότητα; Ο Αλέξης Παπάζογλου, φιλόσοφος, αρχισυντάκτης του μπλογκ του LSE για τη Βρετανική πολιτική και host του podcast The Philosopher and the News, έρχεται στο στούντιο για να μας θυμίσει, μεταξύ άλλων, ότι ζούμε ήδη σε φιλελεύθερες κοινωνίες που τη διαφωνία και τη συνύπαρξη, και πόσο επικίνδυνο είναι να αφήσουμε πίσω αυτήν την παράδοση ανοχής για καινούργια σχήματα επιβολής του «καλού». Σε έναν κόσμο που ζει ένα «τέλος εποχής» — είτε αυτό είναι το τέλος των κοινών αληθειών, το τέλος της φιλελεύθερης δημοκρατίας, το τέλος της εργασίας ως βασικού άξονα τη ανθρώπινης ζωής, το τέλος του ανθρωποκεντρισμού απέναντι στη φύση — συζητάμε για τη θέση του ανθρώπου στη νέα ιεραρχία που δημιουργείται από τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα ΤΝ και για το κατά πόσο η φιλοσοφία μπορεί να κάνει επάνοδο ως μεθοδολογικό εργαλείο σκέψης γύρω από όλα αυτά τα καυτά ζητήματα της εποχής μας. Συντελεστές: Κάμερα-Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα | Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Μπορεί μια κατσίκα να γίνει κριτήριο για να επιλέξει το παιδί μας σχολείο; Πόσο πολύ πρέπει να θέλουμε κάτι για να το ορίσουμε ως όριο; Τι είναι αυτό που κάνει ένα όριο αδιαπραγμάτευτο; Και πώς ξεχωρίζουμε τις αποφάσεις που ανήκουν στους ενήλικες από άλλες επιλογές τύπου «μπρόκολο ή πίτσα»; Στο νέο επεισόδιο του Μαμάδες με Ρούμι, με καλεσμένη την ψυχολόγο & ψυχοθεραπεύτρια Ζηνοβία Βασιλειάδη συζητάμε για τα όρια, την ασφάλεια, τη ματαίωση και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να ακούμε το παιδί και στο να του παραχωρούμε αποφάσεις που δεν είναι ακόμη έτοιμο να αναλάβει.

Για αιώνες αποφασίζαμε τι είναι φυσιολογικό, χωρίς να ακούμε εκείνους που χαρακτηρίζαμε μη φυσιολογικούς. Φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας μάς καλεί να αλλάξουμε αυτή τη σχέση Η επίσημη καμπάνια για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας 2026, στις 10 Οκτωβρίου, έχει τίτλο: «Lived Experiences Heard: Real Voices, Real Change» («Όταν οι βιωμένες εμπειρίες ακούγονται: Αληθινές φωνές, πραγματική αλλαγή»). Το θέμα έχει ανακοινωθεί από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας (WFMH) και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO). Η φετινή καμπάνια υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει ψυχικές δυσκολίες πρέπει να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των υπηρεσιών, των πολιτικών και των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή τους. Δεν αρκεί να ακούμε τις ιστορίες τους. Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τη γνώση που προκύπτει από την εμπειρία τους. Από την ιστορία της γυναικείας «υστερίας» και την εποχή που η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν ψυχική διαταραχή, μέχρι τον στιγματισμό των μειονοτήτων, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και την εξουσία των διαγνώσεων, αναζητούμε τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες που διαμόρφωσαν όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα. Πόσοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους επειδή η κοινωνία αμφισβήτησε πρώτα την ύπαρξή τους; Ένα επεισόδιο για την επιστήμη που εξελίσσεται, τις προκαταλήψεις που επιβιώνουν και την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία με γνώση, σεβασμό και ουσιαστική κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας. Γιατί δεν είναι κάθε διαφορά διαταραχή. Και δεν είναι κάθε κοινωνική κανονικότητα συνώνυμο της ψυχικής υγείας.