Advertise on podcast: Godzina bez fikcji

Czyżby surrealiści odkryli odpowiedź na jedno z najważniejszych pytań, jakie człowiek sobie zadaje - jak żyć? Agnieszka Taborska w swoim "Poradniku surrealistycznym" przygląda się szalonemu życiu surrealistów i proponuje nam, byśmy choć w niewielkim stopniu spróbowali sami spojrzeć na świat ich oczami. A były to nie tylko oczy mężczyzn - Bretona, Dalego, czy Ernsta, ale i kobiet. Meret Oppenheim, Lee Miller, Claude Cahun, Leonora Carrington, Dora Maar, Dorothea Tanning i wiele innych kobiet było uczestniczkami i współtwórczyniami surrealizmu. W "Godzinie bez fikcji" z Agnieszką Taborską będziemy rozmawiać o tym dlaczego historia na jakiś czas o nich zapomniała, jaki był ich wkład w surrealizm, ale też o tym jak żyć trochę na opak tego, co dookoła nas. Audycją z Agnieszką Taborską żegnam się z Państwem na pewien czas. 33 odcinki "Godziny bez fikcji" to była wspaniała przygoda, za którą dziękuję Resetowi Obywatelskiemu, ale przede wszystkim Państwu, naszym fantastycznym osobom słuchającym. Czy, kiedy i w jakiej formie wróci audycja nie chcę dzisiaj mówić, dzisiaj będziemy mówić o tym, że w życiu można zrobić więcej niż nam się pozornie wydaje. Potrzeba tylko użyć wyobraźni. Reset Obywatelski, godzina 21:00, ostatnia w tej formule "Godzina bez fikcji" zaprasza.

W 2020 roku po raz pierwszy suma transferów pieniężnych z Polski zdecydowanie przekroczyła sumę transferów do kraju, co znaczy że staliśmy się krajem imigranckim. Kim są “nasi” uchodźcy i jakie są ich problemy? Ale nie tylko o tym będzie w najbliższej “Godzinie bez fikcji”. Rynek mody i designu lubi dużo mówić o ideach, angażować się w akcje społeczne czy charytatywne dla reklamy. A co, gdy po modę i design sięgają społecznicy? Jak przez ubrania i gadżety wyrażają się w Polsce uchodźcy i uchodźczynie i dlaczego stowarzyszenie Nomada uruchomiło “Sklep dla sprawy”? O tym będę rozmawiał w “Godzinie bez fikcji” z Maciejem Mandeltem, członkiem zespołu Nomady.

🐕‍🦺🐕 W schroniskach tłumy chętnych do adopcji, oblegane hodowle, a "na mieście" dziesiątki psiaków. Warszawskie Muzeum Etnograficzne wpuszcza opiekunów ze zwierzakami, podobnie niektóre galerie handlowe. Psy są wszędzie, ale co same sądzą o swoich nowych przywilejach?   ❓🐶 Zastanawiacie się czasem "co pies na to"? W "Godzinie bez fikcji" w środę o 21:00 spróbujemy znaleźć odpowiedź na to jakże podstępne pytanie razem z Magdaleną Horodyską i Katarzyną Migdał, które prowadzą psią szkołę i napisały poradnik "Pies w mieście".

🚢⚓ Mieszka w Gdańsku z widokiem na bramę Stoczni Gdańskiej, a ponieważ jest fotografem, od lat dokumentuje Stocznię. Michał Szlaga należy do czołówki polskich fotografów, a jego "Brama", monumentalny album poświęcony bramie Stoczni właśnie się ukazał. Co mówi brama? Jakich przemian świadkiem jest Szlaga i czy czasem nie chce uciec od Stoczni? 

⚽ Jutro, Gdy zaczniemy rozmowę z Mirosławem Wlekłym, reporterem, autorem biografii “Górski. Wygramy my albo oni” będziemy już po meczu Polska-Szwecja, zatem jeszcze nie wiemy w jakich nastrojach do niej przystąpimy.  O Kazimierzu Górskim powiedziano i napisano już wiele, ale Wlekły uznał, że “wiele” to nie znaczy “wszystko”. Porozmawiamy o tym co odkrył, ale też o tym jak tworzył się mit Orłów Górskiego i polskiej piłki, do którego wciąż próbuje nawiązać nasza reprezentacja. 

📣 Państwa i moją gościnią w “Godzinie bez fikcji” w Resecie Obywatelskim będzie polsko-białoruska aktywistka, artystka intermedialna, pomysłodawczyni akcji “Minuta krzyku dla Białorusi”, Jana Szostak.   Choć wydaje się być oczywistym o czym będziemy rozmawiać, to mam nadzieję, że uda nam się pokazać temat polsko-białoruskich relacji i problemów w nowym świetle.

Wojna dla dziecka to trauma i groza, ale też zabawa i śmiech. Dziecięca perspektywa jest nieoczywista, trudna do uchwycenia, zmitologizowana, zapomniana. Jak ją opisać, jak uniknąć pułapek, które zastawia na nas pamięć?   O dzieciach i wojnie swój najnowszy reportaż napisała Magdalena Grzebałkowska, reporterka, laureatka Nagrody Nike Czytelników za książkę "1945. Wojna i pokój", która będzie Państwa i moją gościnią w “Godzinie bez fikcji” 9 czerwca o godzinie 21:00.

🔲🔳 A Wam co wybetonowano? Betonoza to zjawisko społeczne, polityczne ale i filozoficzne. “Betonoza” to również tytuł książki Jana Mencwela, który będzie Państwa i moim gościem w “Godzinie bez fikcji”. Kiedy zaczęła się betonoza i czego jest efektem? Szalonych czasów transformacji, potrzeby “żeby było ładnie”, braku edukacji ekologicznej? Czy Jan Mencwel lubi słowo “rewitalizacja”?

📚🦁🦒 Bardzo trudno jest przejść dorastanie w Polsce, by nie natknąć się na serię książek Alfreda Szklarskiego o przygodach Tomka Wilmowskiego.    “Tomki…” uczyły świata, były źródłem rozrywki i wiedzy, przygody i refleksji. Miały w sobie patriotycznego ducha. Czy jednak po ponad 60 latach od ukazania się pierwszego “Tomka…” nie powinniśmy inaczej opowiadać świata “obcych”, których odwiedza dzielny Polak wraz ze swoją pochodząca z Australii żoną i kapitanem Nowickim?    Jakie pytania zadawał sobie Maciej Dudziak siadając do pisania nowego “Tomka…”? O tym porozmawiam w dwudziestej piątej “Godzinie bez fikcji” z Maciejem Dudziakiem, autorem “Tomka na Alasce”, nowej części przygód Tomka Wilmowskiego .   Od ukazania się pierwszej części „Tomek w krainie kangurów” w 1957 do 1970 roku seria uzyskała nakład oficjalny 800 tysięcy egzemplarzy i miała łącznie 19 edycji. Już wtedy badaczka literatury młodzieżowej, Halina Skrobiszewska pisała, że popularność książek Szklarskiego jest „niepokojąca”, gdyż autor schlebia wszystkim upodobaniom młodych ludzi – Tomek nie przegrywa, zawsze jest zwycięski. Mimo czyhających niebezpieczeństw nikomu nic się nie dzieje, wszyscy wychodzą cało z tarapatów. Tomek jest jak Zorro czy kapitan Kloss, pisze Skrobiszewska. Kim jest Tomek w 2021 roku?

"2020 Białoruś wybory prezydenckie", "military", "Albania", "traktory", "OMON" - to tematy zdaniem Google “podobne” do zapytań o Białoruś. A o czym rozmawia się w Białorusi? Jak organizuje się społeczeństwo obywatelskie i jakie zadania i problemy stoją przed dziennikarzami i dziennikarkami, którzy zajmują się Białorusią? O tym w “Godzinie bez fikcji” porozmawiam z Wiktorią Bieliaszyn, dziennikarką “Gazety Wyborczej”, która relacjonowała ubiegłoroczne protesty.   Niespełna dziesięciomilionowy sąsiad pojawia się w naszych wiadomościach najczęściej przy okazji protestów przeciwko reżimowi Łukaszenki, w kontekście stosunków rosyjsko-białoruskich i oczywiście sytuacji Polaków. Kraj obciążony znaczeniami. Jaką Białoruś znają i widzą Polacy, a jak jest “na miejscu”. Kiedy stereotypy są potwierdzeniem rzeczywistości, a kiedy opowiadają więcej o nas, niż o kraju, którego dotyczą. Bez fikcji o Białorusi w Resecie Obywatelskim i audycji “Godzina bez fikcji” w środę o godzinie 21:00.

📃✍ Gdy umarł Adam Zagajewski pomyślałem, ciekawe kogo teraz nazwą “najwybitniejszym żyjącym polskim poetą”. Poezja w świadomości zbiorowej pojawia się przy okazji rocznic jak 11 września, patriotycznych uniesień, upamiętnień powstań i od czasu do czasu - dnia kota w pustym mieszkaniu. Choć piszą ją tłumy, to czytani są tylko nieliczni i nieliczne. Dlaczego warto dołączyć do grona czytających?   Artur Burszta, szef jednego z najbardziej prestiżowych wydawnictw specjalizujących się w poezji, organizator festiwalu Stacja Literatura, który od lat 90. umożliwia czytelnikom i czytelniczkom spotkania z poezją będzie Państwa i moim gościem w audycji, w której porozmawiamy o tym, co dzisiaj daje nam poezja, kogo warto poznać i jak wyglądają ekonomiczne patorealia “bycia poetą” czy “poetką”.

📖✍ A co gdyby to wszystko opisać? To, co widzimy w telewizji i na zdjęciach w gazetach i internecie? Jak opisać Polskę osobom, które - być może - nigdy jej nie widziały. Na przykład tak:   “Letnia noc. Na szerokiej ulicy z reprezentacyjnymi budynkami setki stłoczonych ludzi. Niektórzy podnoszą ręce. Trzymają aparaty, filmują, robią zdjęcia. Na poprzeczną rurkę znaku drogowego przymocowanego do latarni wspięła się młoda dziewczyna. Trzyma pluszową kaczkę. [tłum skanduje: Rzućcie kaczkę ] Dziewczyna rzuca ją przed siebie. Chłopak łapie. Rzuca w drugą stronę. Nad głowami ludzi transparent z tekstem: POLSKA PAŃSTWEM PRAWA”.   Piotr Marecki wraz z Reginą Mynarską i Kamilą Albin w książce “To nie jest Polska” opisują znane zdjęcia i filmy z polskiej historii używając do tego metody audiodeskrypcji. Efekt jest wstrząsający.    Marecki pochodzi z miasta nazywanego “Troją Północy” i może dlatego w 2020 roku okazał się jednym z najczęściej komentowanych polskich Odyseuszy. Jego “Polska przydrożna”, antyreporterski reportaż, w którym równie dużo uwagi poświęca robieniu instastorek jak i przyglądaniu się przydrożnym szyldom czy rozmowom z mieszkańcami i mieszkankami, wzbudził spore kontrowersje. Przez jednych uważany za najgorszą książkę roku, a autor za wielkomiejskiego bufona, przez innych za wizjonerską nową opowieść o naszym kraju.   Zajmuje się historią kultury niezależnej i kulturą cyfrową, na Uniwersytecie Jagiellońskim prowadzi UBU lab, jednostkę naukową zajmującą się kulturą cyfrową, współprowadzi wydawnictwo Korporacja Ha!Art. Piotr Marecki od lat testuje różne sposoby opisu świata, zajmując się rzeczami i tematami uważanymi często za marginalne, podobnymi do książek z motta jego wydawnictwa - rzeczami, które się nie opłacają. O co chodzi Mareckiemu? Zamierzam spróbować się dowiedzieć w “Godzinie bez fikcji” w Resecie Obywatelskim.