Advertise on podcast: Van hokjes naar puzzelstukjes

Vandaag spreek ik met Danae (spreek uit als Dané) Bodewes (spreek uit als Bodéwus) - ja ik heb flink moeten oefenen om haar naam goed uit te spreken, met de juiste klemtoon enzo. Ik interviewde haar over nieuwsgierigheid en het effect hiervan op leren, op onderwijs. Dat was dan ook onderwerp van haar onderzoek bij Fontys Hogescholen en heeft mede geleid tot een boek.  Schaamteloos nieuwsgierig, dat is een houding die ze iedereen toewenst. Daar wordt de wereld mooier van aldus Danae. Nou dat ben ik natuurlijk roerend met haar eens, mijn eigen nieuwsgierigheid heeft me al ver gebracht, al ken ik het ook wel dat ik er om afgestraft werd - "stel toch niet van die moeilijke vragen". Gelukkig heb ik inmiddels van het vragenstellen m'n werk gemaakt. Danae is er heerlijk bevlogen over en vertelt ook heel concreet hoe je nieuwsgierigheid kunt ontwikkelen, stimuleren eigenlijk liever gezegd. Want ieder mens is het, het hoort bij ons menszijn. En onzekerheid heeft er mee te maken of althans toegeven onzeker te zijn. Daar zit natuurlijk nog best wat taboe op in Nederland. Al hoort dat net zo goed bij ons menszijn. Al heeft het woord nieuwsgierigheid gelukkig niet zoveel negatieve lading bij de meeste mensen, het wordt geassocieerd met speelsheid, met een soort losheid, die het aantrekkelijk maakt. Ik vond het een heel vermakelijk en interessant gesprek. Ik hoop jij ook! Support the show

Vandaag sprak ik met Astrid Ottenheym, bestuurder Passend Primair Onderwijs Noord-Kennemerland in  over de complexiteit van de wereld. Juist die complexiteit zorgt voor het denken in hokjes, om het te simplificeren. Voor je het weet denken we vanuit dat hokje dat dát de waarheid is. We realiseren ons niet dat we denkfouten maken, oordelen, zonder dat te checken bij de ander. Maar we gaan vervolgens wel handelen vanuit dat beeld. Astrid komt dagelijks haar bed uit voor kinderen,  met name de kinderen die buiten de boot dreigen te vallen, door deze manier van denken en handelen. Sociale interactie zou bij uitstek op school op een veilige manier geoefend mogen worden, een school is een soort mini maatschappij tenslotte. Astrid is bij uitstek iemand die altijd op zoek gaat naar andere perspectieven, om uit het hokje te komen. Erkennen dat we allemaal denkfouten maken, dat we niet alles weten en dat creëert ruimte om andere mogelijkheden te zien. Met andere ogen kijken. En dit gebeurt vooral in dialoog. Ze kijkt niet alleen naar de mogelijkheden, maar zeker ook naar de achtergrond van hoe het nu is en wat het ons gebracht heeft. Ook spreken we over beweegredenen. Of de actie versterkend werkt of juist niet. Helpen kan soms bekrachtigend werken, maar niet als je een reddende rol inneemt. Dit is super belangrijk in het onderwijs, die reddende neiging kan makkelijk ontstaan namelijk, zeker bij kwetsbare kinderen. Astrid vindt eigenlijk dat elke leraar zou mogen onderzoeken voor zichzelf vanuit welke beweegredenen ze bewegen. Hiermee verdwijnen de oordelen en de eigen theorieën en kun je steeds vrijer kijken. Wat ook helpt is de verwachtingen die we denken dat anderen van ons hebben, te bespreken en te onderzoeken. Pas als het op tafel ligt, kun je er iets mee. Openheid, kwetsbaarheid en onderzoekend vermogen is de sleutel naar een andere wereld.  Ook dit onderkent Astrid in haar rol, ook richting haar eigen team. Dit is dan ook de reden om gezamenlijk een eco-systeem te bouwen met mensen met verschillende rollen om een kind te versterken, tot ontwikkeling te brengen, zijn of haar potentieel te laten ontdekken. Veel meer integraal, holistisch. Samen is het toverwoord... Astrid is een verbinder tot en met, ze legt bruggen tussen kinderopvang, onderwijs en zorg, via Met Andere Ogen , vanuit een gedeeld verlangen om dwars door de systemen heen te gaan werken aan iets gemeenschappelijks. Niet gericht op vechten tegen Den Haag, maar juist lokaal aan de slag met elkaar. ‘Groter denken, kleiner doen’.  Wat me treft in dit gesprek is de gelijkwaardige manier van kijken die Astrid heel normaal vindt, maar dat nog niet voor iedereen is. We mogen dieper gaan kijken.  Support the show

Vandaag sprak ik Bart Heeling, leerkracht in het speciaal onderwijs en echt iemand om te volgen op LinkedIn. Hij noemt zichzelf situationeel omdenker en dat kan ik wel beamen. Hij doet de dingen echt wezenlijk anders, in het klein, maar daarmee in het groot, juist omdat hij het deelt. Hij is zich bewust van zijn voorbeeldrol en dat is maar goed ook. We hebben het over hoe hij in de klas met de kinderen communiceert, heel helder en onpersoonlijk. Onpersoonlijk in de zin van dat hij zich ervan bewust is dat hun gedrag niet op hem persoonlijk gericht is. Dit werkt enorm de-escalerend, waardoor de kinderen iets duurzaams leren van iedere situatie en niet alleen als de docent in de klas is.  We hebben het ook over complimenten, in het speciaal onderwijs is het verstandig om vooral aan te moedigen op het proces en niet op het resultaat te sturen. Complimenten geven kan wel, maar alleen vluchtig om te voorkomen dat er een reactie plaats hoeft te vinden. Veel kinderen hebben namelijk trauma's opgelopen en daardoor een negatief zelfbeeld gekregen. Daardoor past dat compliment niet bij hun zelfbeeld en zullen ze dat dus meteen afwijzen als ze die kans zouden krijgen.  Die paralel zie ik overigens bij volwassenen ook, die willen ook vaak (negatief) reageren op een compliment. De kunst is daarom om niet te reageren, maar juist te ontvangen. Bart ziet dat deze andere - zachtere en toch heldere - aanpak zo hard nodig is om het potentieel eruit te halen wat er in zit. We mogen naar meer bewustwording toe.  Je mag je bewust worden dat je als mens voor de klas staat, met al je bagage. Dit geeft een grote verantwoordelijkheid. Dat ieder kind het naar zijn zin heeft en zich gezien voelt. En ja dat kan ook met een grote klas. Bart geeft een prachtig praktisch voorbeeld hoe je een fijne sfeer kunt neerzetten in de klas. Hoe je je woorden kiest, bepaalt alles. Hij spreekt enorm aan op de eigen verantwoordelijkheid van kinderen, waarmee hij ze ook invloed geeft. Ook stuurt hij op interesses en minder op talenten, wat ik een hele mooie vind. Niet ieder (klein) kind weet tenslotte al waar hij of zij goed in is, maar wel wat hem of haar interesseert. Wat me treft in dit gesprek hoe liefdevol én helder Bart zijn vak verstaat! Support the show

Vandaag sprak ik met Claire Boonstra, iemand die ik absoluut aan mijn tafel wilde hebben als gast, want zeg je onderwijsvernieuwing, dan zeg je Operation Education. Deze dame heeft een enorm track-record in onderwijsvernieuwing (sinds 2012), al komt ze zelf oorspronkelijk niet uit het onderwijs. Ze voelde - toen ze werkzaam was in het bedrijfsleven - vanuit haar tenen dat het totaal anders moest. Haar verwondering over de aansluiting wat het bedrijfsleven nodig had en wat het onderwijs bood werd haar drive. Ze hield hier een TED talk over en ontving letterlijk duizenden reacties van mensen die ze had mogen raken, dit maakte de urgentie voor haar nog duidelijker. Claire stelde altijd 'waarom' vragen, maar het bleek dat heel veel mensen eigenlijk ook niet wisten waarom alles zo is zoals het, vanuit daar zijn de 'onderwijsvragen' uit voortgekomen. Waarom zijn er jaarklassen? Waarom moeten kinderen stilzitten? etc Claire legt uitgebreid uit hoe dit allemaal zo gekomen is, historisch gezien. Hoe het denken belangrijker werd dan onze goddelijkheid, wat het nut is van 'de gemiddelde mens' is, hoe onderwijs opbrengstgericht kon worden en hoe hoger en lager is ontstaan. Pijnlijk om te horen, maar ook begrijpelijk. En begrijpen hoe het zo is gekomen, is al een weg richting de oplossing. Hieruit is de CITO ook ontstaan, dat heeft een functie, het onderwijs blijkt een sorteermachine te zijn, de percentages zijn van te voren al vastgelegd hoe de verdeling VMBO, HAVO en VWO is. Zelfs de kleurtjes werken mee aan de verdeling, die vertellen je als kind direct waar het nog moet verbeteren. Zo leren we natuurlijk dat we alles kunt verbeteren, wat klinklare onzin is. Claire vertelt ook nog hoe die CITO is opgebouwd, best schokkend... Taal en rekenen is waar steeds weer opnieuw op wordt ingezet, nu ook weer in de jaarlijkse 'de Staat van het onderwijs', wat net gepresenteerd is. Dit blijken echter ook de vakken te zijn die makkelijk te toetsen zijn. Inmiddels is Operation Education een heuse beweging, waar heel veel mensen bij aansluiten. Hierbij is het gesprek over de bedoeling van het onderwijs leidend. Dit gesprek is wat Claire steeds weer opnieuw aanzwengelt. De 3 -ledige bedoeling van het onderwijs: Leren ontdekken wie je bent, waar je voor staat, waar je naar toe wil bewegen, je eigen unieke en volledige potentieel leren ontketenen Samen het leven leren en samen leren levenVerantwoordelijkheid leren nemen over je eigen leven en over de samenleving waarnaar we streven.Iedereen is het hier overigens roerend mee eens. Er zijn echter drie niveaus waardoor het nog niet op grote schaal anders gaat. Punt is dat iedereen naar iedereen wijst. Punt is dat het diepgewortelde gewoonte is geworden. Punt is dat ik zelf niet genoeg lef heb om het anders te doen. Claire wil graag de leiders in het onderwijs weer terugbrengen naar hun essentie, zij zijn de voorbeeldmakers, zij leven voor hoe het anders kan. Deze beweging is natuurlijk wezenlijk om duurzaam een verandering op gang te brengen. Ook de docenten hebben hun eigen ik-je te (her)vinden en toe te geven dat ze niet alle antwoorden hebben. Dat is vaak nieuw voor ze, persoonlijke ontwikkeling is in het onderwijs sowieso nog wat achtergesteld als je het vergelijkt met het bedrijfsleven. Duurzame verandering begint bij de volwassenen in de organisatie. Laten we samen mens zijn! Wat een raakvlakken met 'Van hokjes naar puzzelstukjes'!  https://operation.education De missie van Operation Education is de kanteling van het onderwijssysteem versnellen. Dit doet zij door wie en wat er is te verbinden, versterken en zichtbaar te maken. Kijk hier naar de TEDtalk van Claire Support the show

Vandaag spreek ik met Esther van der Werf, die al jaren schoolleider is in het basisonderwijs. Ik kwam haar tegen op een launch van het tijdschrift LEVEN. We raakten meteen in gesprek over het onderwijs en waar dat voor haar anders moet. Wat haar anders maakt dan anders, is dat Esther echt talentgericht organiseert op de scholen waar ze werkt, we zetten veel te snel mensen - ook kinderen - in hokjes. Bijvoorbeeld een diagnose... Voor je het weet vul je alles in en vergeet je te kijken naar het kind of naar de docent. Er moet allereerst vertrouwen zijn om iets op te kunnen bouwen, op een school. Voor Esther gaat het over interesse tonen in elkaar, maar ook waardering naar elkaar uiten. Esther werkt vanuit haar intuitie en stemt goed af op wat de ander nodig heeft. Ze kiest altijd vanuit een positief gezichtspunt anderen benaderen, dat is voor haar volkomen normaal. Tijd, werkdruk is echter waar iedereen dagelijks tegenaan loopt. Esther heeft als regel gesteld dat iedereen om 16.15 - 16.30 uur naar huis gaat en daar houdt iedereen elkaar scherp op.  Zo loopt ze zelf een rondje in de school en mensen houden inmiddels ook met elkaar de tijd in de gaten. Zo is ze bewust bezig met de werk-privé balans. Je hebt namelijk de hele dag als docent keuzes te maken, prioriteiten te stellen. Zo kan een ruzie oplossen in de klas voorgaan op taal afmaken. Die ruimte moet er zijn en het mag vooral ook leuk blijven, energie geven, vindt Esther. Het onderwijs is zo'n leuk vak, hoe kun je mensen in het onderwijs houden? Dat is een vraag waar vanuit Esther dagelijks werkt. Ze werkt zelf ook graag als puzzelstukje, sommige taken vindt ze helemaal niet leuk en dan vraagt ze heel makkelijk hulp daarbij.  Zo loopt ze ook graag door de school en is ze ook bij de leerlingen heel betrokken. In haar kantoor zit ze het liefst zo min mogelijk. De vrijheid in de weg naar het doel, de groei van een kind is de meetlat, is essentieel vindt Esther. "Ieder kind is uniek en heeft talent" is de basis in het onderwijs. Vanuit die bril kijkt ze zelf en de docenten ook.  Een echte voorbeeldmaker dus. Ik word er blij van! Support the show

Vandaag sprak ik met Gert van den Heuvel, die al jaren lang interim schoolleider is (meestal in het VO). Hij maakte na 26 jaar werkzaam te zijn in het onderwijs, zowel als docent wiskunde, teamleider en later als schoolleider de overstap naar ondernemerschap, als interimmer. Nu leidt hij scholen bij verander-opgaves, daar waar hij mag zijn. Plannen maakt hij niet, hij pakt zijn opdrachten stap voor stap aan, goed luisterend naar wat er speelt en wat er nodig is. Gert had helemaal niet persé de ambitie om schoolleider te worden, maar zijn talent werd gezien door zijn leidinggevende. Wat een goud is dat, als anderen mensen iets zien in jou dat je zelf misschien niet helemaal zo zag. Ik ken Gert al even en hij doet het anders, dat voelde ik al direct. Hij werkt heel duidelijk vanuit het mens-perspectief. Het gaat er hem om een steentje bij te kunnen dragen aan de groei van leerlingen. En als schoolleider ook aan de groei van docenten, van de organisatie zelf. Openheid & transparantie zijn wat hem betreft van cruciaal belang om op het zachte vlak als op het harde vlak te kunnen opereren.  Juist door altijd open te zijn in wat er gebeurt, over wat hij wel en niet kan, we zijn allemaal mens. Gert is geen interimmer die het even komt fixen, maar gaat er vanuit dat hij met professionals werkt en juist graag deze kennis & ervaring benuttend. We hebben het ook nog over hoe dan deze manier kan beklijven, als Gert vertrekt. Communicatie is alles daarin, vertelt hij bevlogen. Communicatie naar docenten, naar leerlingen, naar ouders. Gert benoemt heel bewust wat hij van plan is qua openheid & transparantie. En dat is iets wat hij consequent voorleeft, met vallen en opstaan. En ook dat vallen deelt hij. Iedereen heeft zo'n behoefte om gezien te worden. Zo hebben we het over hiërarchie, die in het onderwijs nog vaak sterk aanwezig is, zelfs op het aan/afwezigheidsbord was dat zichtbaar. Gert heeft hier dus meteen iets aan gedaan, gelijkwaardigheid is de basis in iedere organisatie vindt hij. "We doen het met elkaar". Gedeeld eigenaarschap is daar een mooi voorbeeld van, dit is dan de manier om met elkaar om te gaan, maar deze manier is nog niet doorgesijpeld naar de inhoud van het onderwijs, daar wordt nog frontaal lesgegeven bijvoorbeeld. Op de Montessori school waar Gert nu schoolleider is, doet dit heel congruent. De jaarklassensystemen zijn hier niet leidend, maar het ontwikkelniveau en de ontwikkelwil van de leerlingen staat centraal. Op dit soort scholen lukt dit in de onderbouw heel goed, maar het punt is dat iedereen in de bovenbouw door hetzelfde hoepeltje moet. Toch vraag ik me af of de weg naar het hoepeltje niet anders kan... hoe kun je vernieuwing brengen in een bestaand systeem? Daar bomen we nog even over door... Ik smul persoonlijk van zulke gesprekken, van zulke voorbeeldmakers, ik wens heel veel scholen een Gert! Support the show

Vandaag spreek ik met Conrad van Pruijssen, een wereldverbeteraar van formaat. Hij ziet een totaal nieuwe samenleving voor zich (Reinvent Society) en is daar stap voor stap aan aan het bouwen. Hij is bij het onderwijs begonnen, omdat daar voor hem de basis ligt van de nieuwe samenleving. En daarbij is het een manier om veel mensen te bereiken: de leerlingen allereerst, maar natuurlijk ook hun ouders. Zijn doel is om - samen met een flink aantal meebouwers - 100 scholen in 10 jaar tijd te 'openen', scholen waarbij kinderen zich waargenomen voelen en vanuit hun eigen wil mogen ontwikkelen. Waar leerkrachten werken die het lef hebben het anders te doen en de klassen niet zo overvol zijn, zodat er echte aandacht is. Is de school meer een lerende gemeenschap, waarbij ook ouders meedoen en men samen leert. In zijn ogen hoeven dit niet allemaal nieuwe scholen te zijn, liever niet zelfs, het kunnen ook omvormende scholen zijn. Wat mij opvalt in hoe Conrad over dit onderwerp praat, is dat hij iemand is die ook helemaal in de wet- en regelgeving duikt. Om te ontdekken waar de ruimte in de regels te vinden is. Zo ziet hij als trend dat veel nieuwe scholen onbekostigd zijn (B3), omdat de initiatiefnemers denken dat dat meer ruimte biedt. Er is echter altijd een inspectie die toetst en zonder bekostiging is het echt heel uitdagend om jezelf te blijven bedruipen (dit heb ik vaker gehoord, oa van Jacqueline van Ewijk van DOE).  Conrad is van mening dat je met een bekostigde (B1) school meer voor elkaar kunt krijgen, omdat je financiering geregeld is en dat rust geeft. En dat de Wet Meer Ruimte voor Nieuwe Scholen heel veel handvatten biedt om de ideale school neer te zetten, met elkaar, als er voldoende belangstelling is (draagvlak dus).  Het plan van de ondernemende school zit gedegen in elkaar, er is een Ontwikkel Lab (waar je kunt leren wat de ondernemende school inhoudt en of je dit echt wilt), er wordt gewerkt met gedragen besluitvorming (waardoor elk besluit van iedereen is) en als je JA zegt, stap je de Bouwplaats in. Begeleiding is er volop, Conrad en consorten vindt het essentieel dat iedereen die meebouwt tot in z'n vezels voelt waar dit concept over gaat, van te voren, maar vooral ook in de dagelijkse uitvoering. Ik heb een hoop geleerd van deze bevlogen man. Dat er veel meer ruimte in de regels te vinden is (goed nieuws), wat de termen B1 en B3 inhouden en waarom je beter voor een B1 school kunt gaan. En dat we stap voor stap richting die nieuwe samenleving bewegen, een samenleving waarin we ons allemaal gezien en gewaardeerd voelen. JA, dit kan echt! Wat linkjes: De ondernemende school www.deondernemendeschool.nl  De eerste ondernemende school die gaat starten www.vlc-auryn.nl  Informatie over gedragen besluitvorming wat gaat over een andere wijze van besturen. https://www.degrondsteen.nl/47.html Support the show

Vandaag spreek ik met Jennifer van der Ende over hoe het in het onderwijs heel anders kan. Dit is ze in praktijk aan het brengen als docent op een vernieuwende basisschool en in haar eigen praktijk Je Hart, waarin ze leerkrachten coacht en teams van leerkrachten begeleidt bij  deze verandering. Een combinatie die mij als muziek in de oren klinkt. Jennifer begon met de PABO met het idee dat ze verbinding wilde aangaan met de kinderen en ze verder brengen in het leven.  Echter de PABO gaf vooral veel structuur, ze herkende zich steeds minder in het plaatje 'leraar' en ging zelfs twijfelen of dit wel haar pad was. Op 3 niveaus lesgeven paste Jennifer bijvoorbeeld helemaal niet, er zijn altijd kinderen die daarbuiten vallen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn? Door een stage in Canada kreeg ze echter een totaal ander licht op de zaak, ze ontdekte hoe er ook zo anders lesgegeven kon worden, hoe ze wel paste, maar het op haar eigen manier mocht doen. Deze kennis en inzichten bracht ze mee terug naar Nederland in de hoop dat daar iets mee gebeurde in de PABO, maar helaas... ze bleef een roepende in de woestijn. Gelukkig werd er een vernieuwende school opgericht waar Jennifer zich meteen als een vis in het water voelde. Hoe het echt anders kan. JA, op deze manier wilde ze wel docent zijn. Zo zijn er 4 groepen van 0 tot 13 jaar,, Jennifer werkt met 6 tot 9 -jarigen. Kinderen werken op hun eigen niveau, afgestemd op het leergebied (taal, rekenen etc). Het ziet er nogal chaotisch en vrij uit, maar het is ook juist erg gestructureerd. Het  valt of staat met de kaders die er zijn.  Er wordt veel aan plannen & organiseren gedaan en vanuit wat het kind wil leren gewerkt. Ook wordt de CITO niet elk jaar afgenomen (ik wist niet eens dat dat kon), wel wordt er getoetst natuurlijk, 2 keer per jaar om te checken of de leerdoelen worden gehaald. Kinderen kijken hier interessant genoeg naar uit in plaats van de stress rondom de CITO.  Kinderen vinden het heel leuk om te laten zien wat ze hebben geleerd, zo hoort het toch? Dat het voor de kinderen heel fijn is, wist Jennifer al,, daar had ze voor getekend, maar ook voor zichzelf als docent is het fantastisch. Stoppen met in het hokje passen was de beste keuze die ze gemaakt heeft. Iedereen is zichzelf en elkaars talenten worden benut, ze sluiten in feite als puzzelstukjes op elkaar aan. Dit gun ik dus iedere docent, iedere school, ieder kind.! Support the show

Vandaag spreek ik met Martin Schravesande van OpenGeestig over zijn docentschap voor jonge mensen die uit het systeem zijn gevallen. 'Moeilijke' kinderen, kinderen die zijn opgegeven, zouden sommige mensen zeggen. Martin ziet dat totaal anders, gelukkig. We hebben het oa over de PABO, die hij vakscholen voor onderwijs-toediening noemt. Over pedagogiek en hoe dat weer meer in het onderwijs kan worden  toegevoegd, want vanuit een pedagogische bril, zie je hele andere dingen. "De ontwikkel-wil zit in ieder kind" is zijn overtuiging. Maar er wordt aan getwijfeld of die er wel is, of jonge mensen niet massaal Fortnite gaan spelen als docenten een stapje achteraan stappen. De angst om ruimte te geven is groot, net zoals in het bedrijfsleven valt mij op.  Als je maar lang genoeg de ontwikkel-wil ontkent, dan wordt het waar. Je krijgt altijd gelijk, zeg ik zelf altijd. Een docent die vraagt 'wat wil je leren?' aan leerlingen... wordt schaapachtig aangekeken, omdat deze vraag nooit gesteld wordt. Ze weten het niet meer, omdat ze niet aangezet zijn om te ontdekken wat ze zelf willen. Het hokje wordt een nieuwe veiligheid. De docent weet het wel, dat is het dogma. Kleuters leren dit zodra ze op school starten, ze leren af dat ze zelf iets mogen willen. Met een klas van 20-30 kinderen is het maatwerk natuurlijk wel uitdagend. Maar wil Martin het zelf anders te doen. Hij probeert met de groep - in contact met de kinderen - te zoeken naar wat er op dat moment werkt. Het is elke keer weer balanceren tussen de menselijke behoefte aan structuur én ruimte, vrijheid en rust (oplaadtijd). In eerste instantie schrikken kinderen zich rot dat ze zelf iets mogen willen, want dan is er ook een kans om te mislukken. Maar met kleine stapjes kan het werken, ziet Martin in de praktijk. Kleine successen ervaren - een klein vlammetje dat je voorzichtig mag aanblazen - zorgt voor groei en ontwikkeling. Er begint eindelijk iets te lukken en dat geeft zelfvertrouwen. Ook geeft Martin duidelijke kaders , bijvoorbeeld rekening houden met elkaar. Ze mogen zich uiten, zelfs zeggen dat ze niet willen leven, niet voor zich zien dat ook maar iets lukt. Maar wel rekening houdend met elkaar, je hebt het met elkaar te doen tenslotte. Die paralel kan ik ook zo doortrekken naar het bedrijfsleven, naar de samenleving zelfs.    Ik gun iedereen een docent als Martin. Een docent met aandacht voor wat er in een kind leeft en wat een kind wil leren. Support the show

Vandaag trap ik seizoen 4 af met een voor mij oude bekende, Lex Hupe. Toen ik aan onderwijsvernieuwing dacht, dacht ik aan Lex, dus hij heeft iets goed gedaan in z'n branding ;-) Ik herinner me Lex als een pionier, hij ziet vergezichten die nog lang niet iedereen ziet en altijd is hij bezig met één of meerdere vernieuwende projecten in en rondom het onderwijs. De afgelopen jaren verzamelde hij diverse initiatieven op  het gebied van onderwijs, op een database: zeef.com  (typ 'Hupe' in het zoekveld om zijn verzameling te zien). Dat klopt nog steeds, as we speak is hij bezig met het ontwikkelen en op de markt brengen van een spel "De Ideale School", we spelen een proefversie tijdens de aflevering. (sorry voor de herrie). En hij is actief in een start-up 'Vertelknuffel' om kinderen te helpen zich te uiten, als het naar een mens even moeilijk is om wat voor reden dan ook. Een supermooi project als je het mij vraagt. In de afgelopen jaren is hij ook diverse andere initiatieven gestart om kinderen een stem te geven, om ze deelgenoot te maken van hun eigen leerproces. Voorbeelden van scholen waarbij dit veel meer gebeurt zijn er ook al. Wat Lex echter opvalt is dat er onderling nog niet zoveel uitgewisseld wordt. De kruisbestuiving mag groter, vind verbinder Hupe. Ook dat ben ik met hem eens, we mogen juist leren van wat er al geprobeerd is. Wat werkt en wat niet. We hebben een inspirerend gesprek over wie er centraal mag komen te staan in het onderwijs, wat Lex betreft: het kind! Luister hier... Support the show

Vandaag spreek ik met Michiel Dietvorst van Pridea over intern ondernemerschap en wat dat te maken heeft met 'Van hokjes naar puzzelstukjes'. Nou veel wat mij betreft...  onthokken vraagt nogal een ondernemende houding, een zelfstartende attitude om het heft van je  ontwikkeling in eigen hand te nemen. Michiel heeft scheikunde gestudeerd, wat een interessante achtergrond is als je ziet waar hij nu mee bezig is, namelijk meer ondernemerschap opwekken in organisaties. De flip-overs uitrollen en er daadwerkelijk wat mee gaan doen. Hij weet de link overigens heel goed te leggen. Scheikunde gaat namelijk over experimenteren, durven proberen. In deze tijd is het individualisme sterker aan het worden volgens Michiel, wat draag je bij aan je organisatie, aan de wereld, aan je gezin, dat zijn vragen die relevant zijn. Pas als je dat helder hebt, kun je je eigen rol inkleuren. Kun je je ondernemend gaan gedragen. Tot die tijd ben je overgeleverd aan verwachtingen van anderen. Michiel is een meester in taal (en wist dat nog niet helemaal, dus dat is leuk) en speelt met flip-overs uitrollen, met dat je in verschillende stadia losmakers en oprapers nodig hebt en duidt de NEE in de 'Van hokjes naar puzzelstukjes' methodiek als 'tijdverspillers', wat de spijker op z'n kop is. Vaak voelt  het namelijk zo, als tijd- of energieverspilling om daarmee bezig te zijn, zeker ten opzichte van wat men wél goed kan én leuk vindt. Dat voelt wel zinvol. We hebben echt meer creativiteit, ruimte tot zelfontplooiing in organisaties terug te brengen, in plaats van blijven duwen tegen performance, tegen winst. Alles zit al in ons als mensen. We mogen terug naar onze kindertijd, we hebben niets te leren, juist af te leren. Mensen trots maken op ideeën, dat is Michiels missie. Een idee is niks als je er niets mee doet. Daar wil hij dan ook het verschil maken. Daarmee wordt de denkkracht losgemaakt, ze hebben heel veel kennis en kunde in huis. Helaas landt deze kennis op een flip-over en die wordt opgerold. En dat was het. Michiel zorgt dat ze juist weer worden uitgerold, zodat er wat mee gebeurt. Hij maakt de vergelijking met boomhutten bouwen, waarbij je de rollen gaat verdelen, wie wat in huis heeft.  Kortom, het was weer een boeiend gesprek. Luister het hier! Support the show

Vandaag ben ik in gesprek met Diana van Asten van Artemis Advies. Voor Diana is de persoon, het verhaal, wat je komt brengen het meest belangrijk in haar werk. Ze is begonnen in recruitment, in een omgeving waarbij deze menselijke factor essentieel was. Deze andere manier van kijken naar talent & motivatie brengt veel, vertelt ze. Diana's kracht is in mijn ogen haar helderheid van uitspreken, ze is altijd duidelijk geweest in het delen van haar ambities, bijvoorbeeld door te delen dat ze niet lang (5 jaar) ging blijven, zelfs een beetje om te prikkelen, om te choqueren. Een mooie innerlijke stevigheid, zoals ik dat altijd noem. Samen resultaten behalen en kritisch zijn over het moment waarop en met wie is voor Diana belangrijk. Ze is al vroeg gaan puzzelen, om te ontdekken wie waar blij van werd om samen resultaat te boeken.  De ontdekking was: "Het maakte niet uit wie het deed, als het maar gedaan wordt" Veel leidinggevenden hebben moeite met zichzelf kennen en het hokje durven loslaten, valt Diana ook op. In haar dagelijkse praktijk helpt ze organisaties, zowel ondernemers als HR professionals met eerlijkheid, over wie ze zijn en waar ze goed in zijn.  Kwetsbaarheid laten zien is heel belangrijk. Als je zegt dat je deur open is, maar hij is altijd dicht, dan stoppen mensen met zich uiten, met ideeën komen, met vragen stellen. "Ik vind het zo zonde dat mensen weggaan of ziek worden, terwijl dat niet nodig is als het gesprek plaats kan vinden." Diana zet haar de basis van HR op, helaas soms ook weer met functiebeschrijvingen en salarishuizen, die duidelijkheid wordt vaak wel gevraagd. Het wordt voor je het weet weer een keurslijf, maar enige duidelijkheid is ook belangrijk, anders wordt het een chaos. Die gulden middenweg met elkaar vinden is ook haar uitdaging. Duidelijkheid creëren is altijd haar eerste stap als ze HR gaat opzetten/professionaliseren. Pas als de koers van de organisatie helder is, dan kun je dit vertalen naar rollen/functies en dus personen. Die match moet kloppen.  Ze wil heel graag dat het werkgeluk bespreekbaar wordt en dat daarmee het verzuim flink daalt. Daar zit zoveel onnodig leed...  Luister naar dit praktisch inspirerende gesprek! Support the show