Advertise on podcast: Consciousness.gr podcast

Από το βιβλίο "Ο μπαρμπα-Γιάννης των Ελλήνων" της συγγραφέος μοναχής Φιλοθέης, Ηγουμένης του Ι.Ησυχαστηρίου "Παναγία των Βρυούλων" από τις εκδόσεις "Επιστροφή".

Ιωάννης Καποδίστριας - Ανάγνωση του 2ου μέρους (περίοδος ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια από το 1809 έως το 1827) του ομώτιτλου βιβλίου της Μαρασλείου Βιβλιοθήκης στην καθαρεύουσα ελληνική. Η ηχογράφηση του βιβλίου αυτού αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στον μεγάλο αυτόν ανάργυρο ιατρό, πολιτικό, διπλωμάτη, κυβερνήτη και προπαντώς άνθρωπο και Έλληνα, Ιωάννη Καποδίστρια.

Ιωάννης Καποδίστριας - Ανάγνωση του 1ου μέρους (περίοδος ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια από το 1776 έως το 1809) του ομώτιτλου βιβλίου της Μαρασλείου Βιβλιοθήκης στην καθαρεύουσα ελληνική. Η ηχογράφηση του βιβλίου αυτού αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στον μεγάλο αυτόν ανάργυρο ιατρό, πολιτικό, διπλωμάτη, κυβερνήτη και προπαντώς άνθρωπο και Έλληνα, Ιωάννη Καποδίστρια.

Καινή Διαθήκη Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον - Κεφάλαιο 5

Καινή Διαθήκη Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο - Κεφάλαιο 4

Καινή Διαθήκη Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον - Κεφάλαιο 2

Καινή Διαθήκη Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο - Κεφάλαιο 3

Καινή Διαθήκη - Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον - Κεφάλαιον 1 - Η γέννηση του Ιησού Χριστού

Καινή Διαθήκη - Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον - Η γενεαλογία του Ιησού

Η καρδιά μας ένα ασίγαστο ηφαίστειο που κοχλάζει. Κι ο Νους ωκεανός απέραντος, που σμίγει στο μεταίχμιο με την λάβα της καρδιάς και την αργοσβήνει. Μια ταλάντωση δίχως οίκτο, μια μάχη ατελείωτη. Όμως ό,τι έχει αρχή, έχει και τέλος, και το κάρμα εξαντλείται. Το άλφα οδηγεί στο ωμέγα και το άπειρο συγκλίνει στην σημειακή ιδιομορφία. Και τότε βλέπει ο άνθρωπος καθαρά ότι όλα ήταν προσχεδιασμένα. Και ότι η ολόλαμπρη πλάση δεν ήταν παρά μια μαύρη τρύπα. Ότι η επίγεια βιωτή δεν ήταν παρά ένα μονόπρακτο σκηνοθετημένο στην αντανάκλαση της φωτιάς του σπηλαίου του Πλάτωνα. Και ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος συνωμότησε με τον μαύρο κάλπικο Έρωτα και καταβρόχθισε σε μια στιγμή την αιωνιότητα. Τότε συνειδητοποιεί ο άνθρωπος ότι η χαρά των στιγμών δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια φυτευτή εικονική πραγματικότητα. Και ο αληθινά ζωντανός έγινε θνητός (βροτός). Και ο θνητός έγινε αυτομάτως φαγώσιμος (βρωτός). Και η φυλακή μας ντύθηκε τα γιορτινά της, περιμένοντάς μας να έρθουμε να την ζωοποιήσουμε με το ναρκωμένο μας πνεύμα. Μες στην αναταραχή όμως, κάποιοι “απείθαρχοι” αποστατούν κόντρα στον μέγα αποστάτη. Επιδιώκουν διακαώς να διαρρήξουν το αυγό του Πάσχα, επικαλούμενοι τα λύτρα που πλήρωσε για αυτούς ο Πατέρας τους. Για αυτούς παρελθόν, παρόν και μέλλον ενώνονται καρέ-καρέ στον Αιώνα των Αιώνων. Για αυτούς, χώρος και χρόνος καταλύονται, και οδηγούν στον Τρόπο. Ζουν μυστικά, ξένοι ανάμεσα σε ξένους, πετώντας σαν αερικά μεταξύ γήινου και υπερκόσμιου. Είναι ξένοι προς τον κόσμο αυτό και ο κόσμος αυτός δεν τους “σηκώνει”. Συναντιούνται, σαν μυστικοί συνωμότες, στο μυστικό τους κάστρο. Εκεί όπου δεν υπάρχει “ψυχή” κι όμως δεν νιώθουν ποτέ μόνοι. Εκεί όπου κοινωνούν, θυμούνται και αγαπούν. Εκεί όπου πεθαίνουν στο Εγώ για να γεννηθούν στο Πνεύμα. Εκεί όπου παίρνουν την πρώτη πρόγευση για όσα θα ακολουθήσουν. Εκεί ακριβώς τολμούν να συναντήσουν τον μέγιστο πόθο τους, την ακραιφνή Αλήθεια. Και τότε τα λόγια σταματούν, οι αισθήσεις αδρανοποιούνται και σβήνουν. Και οι λέξεις αδυνατούν να παράξουν νοήματα. Στέκονται με δέος στην αίθουσα του θρόνου, προσμένοντας δόξῃ καὶ τιμῇ την στέψη τους. Αυτό το κάτι που υπερβαίνει το Είναι τους, αυτό τους οδηγεί στην ένωση των αντιθ

Η παράδοση της ορθόδοξης Εκκλησίας παρέχει μια σειρά βυζαντινών ύμνων και ψαλμών και έναν θησαυρό προσευχών, γεμάτων από συμβολισμούς και πνευματική ουσία. Μπορούμε να αναφερθούμε στην καθημερινή προσευχή του Αγίου Παϊσίου και στο ποίημα της βραδινής προσευχής μας. Σε αυτό το άρθρο παραθέτουμε μια συλλογή σύντομων ευχών και επικλήσεων, τις οποίες μπορούμε να ενσωματώσουμε στα πλαίσια του καθημερινού κανόνα ως μια ευεργετική και μη τετριμμένη συνήθεια, ικανή να μας κρατήσει σε ισορροπία σε καιρούς χαλεπούς και να μας διατηρήσει όρθιους σωματικά και ορθούς πνευματικά στο διάβα της ζωής μας, μέχρι την τελευταία μας αναπνοή στο επίγειο πεδίο. Ας επικαλούμαστε λοιπόν το καθημερινό πνευματικό καταφύγιο κάθε ώρα και κάθε στιγμή μέσα στην πλάνη του επίγειου χρόνου.

Η αποταύτιση ξεκινά με την ενδοσκόπηση και την προσεκτική βαθιά αυτογνωσιακή παρατήρηση. Βγαίνοντας για λίγο από το σώμα μας και τις λοιπές ταυτίσεις μας, θέτουμε το απλό ερώτημα. Εφόσον παρατηρώ εμένα, σίγουρα η ουσία μου δεν είναι αυτό που ονομάζω “Εγώ” στην επίγεια πραγματικότητα. Για να υπάρχω ως παρατηρητής του σώματός μου και του ψυχισμού μου αυτό σημαίνει ότι είμαι κάτι πολύ περισσότερο από το υλικό και ενεργειακό μου υπόστρωμα. Το κλειδί της αποταύτισης είναι η βαθιά συνειδητοποίηση ότι ο παρατηρούμενος και ο παρατηρητής είναι διαφορετικές οντότητες. Τίθεται το ερώτημα λοιπόν “Ποιός είναι αυτός που παρατηρεί; Και ποιός είναι αυτός που παρατηρείται;”