Advertise on podcast: GeopolitiekNu Podcast

Brazilië stemt morgen over zijn toekomst, en daarmee over de vraag of het Trumpisme ook in Zuid-Amerika zijn grootste land inpalmt. Lula strijdt tegen Flávio Bolsonaro, wiens partij al het Huis én de Senaat heeft veroverd en die mogelijk ook de macht over het Hooggerechtshof krijgt. HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos spreken met HIG Latijns-Amerika-expert Jelle van der Wal over een land dat verdeeld raakt langs religie, regio en gevoel van veiligheid: 👉 Bolsonaro heeft al het parlement in handen: zijn partij won het Huis én de Senaat, dus Flávio kan als president vrijwel ongehinderd regeren. 👉 Het Hooggerechtshof is de volgende prijs: de winnaar benoemt vier van de elf rechters, en met al twee Bolsonaro-gezinde rechters in Het Hooggerechtshof is een meerderheid binnen handbereik. 👉 Opkomst van de evangelicos: het katholieke aandeel is in 10 à 20 jaar gedaald van ongeveer 67% naar minder dan 50%, terwijl zo’n 27% zich nu evangelico noemt. Zij stemmen vaker voor Bolsonaro, ook in armere wijken waar Lula traditioneel sterk was.. 👉 Veiligheidsgevoeld wint het van de cijfers: Lula wijst op historisch lage moordcijfers, maar Bolsonaro speelt in op het onveilige gevoel met de “harde hand”. 👉 Brazilië schuift op naar Washington, maar blijft op China leunen: de handel met China is groter dan met de EU en de VS samen, waardoor ook Bolsonaro moeilijk afstand kan nemen van China. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Brazilië kiest: Lula tegen Flávio Bolsonaro in een diep gepolariseerd land [00:00:00] 2️⃣ Een verkiezingsdebat vol persoonlijke aanvallen en oneliners [00:01:00] 3️⃣ Twee agenda’s: sociale programma’s en soevereiniteit tegenover veiligheid en economie [00:03:00] 4️⃣ De partij van Bolsonaro wint het Huis en de Senaat [00:06:00] 5️⃣ Een sterke president en een politiek Hooggerechtshof: vier van de elf rechters [00:09:00] 6️⃣ “De Trump van de tropen”: de coupoging van 2023 en de regionale kloof [00:12:00] 7️⃣ De opkomst van de evangelicos ten koste van de katholieken [00:15:00] 8️⃣ Ondernemerschap, “uberisatie” en de toekomst van Bolsa Família [00:17:00] 9️⃣ Veiligheid als gevoel, de “harde hand” en de zorgen over de democratie [00:23:00] 🔟 Amerikaanse druk, afhankelijkheid van China, Milei, Israël en Mercosur [00:27:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Trump dreigt, maar kan nauwelijks leveren. Amerika-expert Kenneth Manusama verwacht na de midterms veel woorden en weinig daden: het Congres houdt de importheffingen vast, de economie wankelt en Amerika trekt zich terug uit het Midden-Oosten en Oekraïne. Interventies beperken zich tot het westelijk halfrond, waar Black Hawk-diplomatie steeds minder nodig lijkt, terwijl de MAGA-beweging scheurt over Israël. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos leggen hem de vraag voor die Europa raakt: vullen wij het vacuüm, of doet iemand anders dat? Kernpunten: 👉 Verliest Trump de midterms: dan wordt hij grilliger en krijgt Europa vaker de schuld. Maar zijn binnenlandse slagkracht neemt af. 👉 Importheffingen zijn een loos dreigement: Het Congres gaat over heffingen en de VS heeft ook een wederzijdse afhankelijkheid met Europa, dus de dreiging van 100% op de EU is niet geloofwaardig. Militair heeft de president wel ruimte, wat de kans op buitenlandse avonturen vergroot. 👉 Terugtocht uit onvermogen én desinteresse: Amerika houdt de Iran-oorlog nauwelijks vol, is moe van Oekraïne en laat beide dossiers liggen. Het gat dat blijft, moet Europa opvullen. 👉 Geen isolationisme maar Monroe 2.0: Minder militaire interventies buiten het westelijk halfrond, waar Amerika de baas wil zijn. Onder Vance zou Washington Europese EU-critici juist actief steunen, terwijl Israël beide Amerikaanse partijen splijt. 👉 Het economische fundament wankelt: Een zwakke dollar, rentebetalingen die sneller groeien dan de economie en een mogelijk barstende AI-bubbel. Geen plotselinge implosie, maar een geleidelijk proces dat voor onrust zorgt. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Na de midterms: een grilliger Trump en Europa als zondebok [00:00:00] 2️⃣ De Groenland-deal als stille Europese overwinning [00:02:00] 3️⃣ Veel militaire bevoegdheden, maar weinig macht over importheffingen [00:05:30] 4️⃣ De legacy-avonturen van president Trump in Latijns-Amerika [00:09:00] 5️⃣ Israël als splijtzwam in beide partijen [00:12:30] 6️⃣ De burgeroorlog in MAGA-land: Tucker Carlson, Nick Fuentes en de breuk over Israël [00:15:30] 7️⃣ Geen isolationisme maar Monroe 2.0: de driedeling van de wereld en "Black Hawk diplomacy" [00:19:30] 8️⃣Trumpiaanse ambiguïteit in de Indo-Pacifi [00:25:00] 9️⃣ Trump moe van Oekraïne, zonder vermogen om te interveniëren: wat dit vraagt van Europa [00:33:30] 🔟 Dollar, staatsschuld en AI-bubbel: het economische fundament wankelt [00:39:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Brandstichtingen, drones, een gehackte fontein: de Russische dreiging is volgens MIVD-directeur en vice-admiraal Peter Reesink groot en groeiend, en "hybride" is zelfs een te lieve term. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos bespreken met hem over een Rusland dat bewust net onder de artikel 5-drempel blijft, over de nieuwe wet die de inlichtingendiensten meer slagkracht moet geven, en over de samenwerking tussen Rusland, China en Noord-Korea. Kernpunten: 👉 Rusland zoekt de artikel-5 drempel: Volgens MIVD-directeur Reesink is de Russische dreiging groot en neemt ze toe. Brandstichtingen, drones en de aanslag op de trein blijven bewust net onder de artikel 5-drempel. 👉 Verdeeldheid is het doel: Een gehackte gemeentelijke fontein klinkt onschuldig, maar wie dat kan, kan ook dieper andere gemeentelijke systemen raken. Of het besmeuren van synagogen en moskeeën in opdracht van Russische agenten. Rusland huurt daarvoor mensen in voor enkele duizenden euro's of minder, wat het moeilijk te herleiden maakt. 👉 Rusland treft al voorbereidingen voor escalatie: Rusland wil een andere Europese veiligheidsarchitectuur en prikt daarom net niet hard genoeg om artikel 5 te activeren. De MIVD ziet nu geen intentie voor een grootschalige aanval, maar mobilisatievoorbereidingen en overproductie van materieel zijn niet geruststellend. 👉 Nieuwe wet, meer slagkracht: De Wbnv volgt de Wiv 2017 op, die door kabeltechnologie en AI al is ingehaald. Bijzondere bevoegdheden moeten makkelijker in te zetten zijn tegen vijandige actoren. De consultatie loopt nog. 👉 Bondgenoten en tegenstanders werken samen: Samenwerking met Amerika blijft redelijk goed, want ook de VS hebben Europa nodig, en Europese diensten intensiveren hun samenwerking onderling. Tegelijk ruilen China en Noord-Korea materieel in voor Russische gevechtservaring. 👉Link voor de internetconsultatie Wet bescherming nationale veiligheid door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten: https://www.internetconsultatie.nl/wbnv/b1 1️⃣ Hoe groot is de Russische dreiging? [00:00:00] 2️⃣ De grey zone: brandstichtingen, drones en het probleem van attributie [00:02:00] 3️⃣ Staatsterrorisme of hybride? De gehackte fontein en de betaalde wegwerpagenten [00:03:30] 4️⃣ Net onder artikel 5: geen intentie, wel mobilisatie, en verdeeldheid als doel [00:06:00] 5️⃣ Onvoorspelbaarheid: Oekraïne voert "ons gevecht" en Rusland produceert meer dan nodig [00:09:30] 6️⃣ MIVD en AIVD: een gezamenlijk team en een ecosysteem van samenwerking [00:14:30] 7️⃣ De nieuwe Wbnv: opvolger van de Wiv 2017 en de kritiek daarop [00:18:00] 8️⃣ Amerika, Five Eyes en Europese samenwerking: wederzijdse afhankelijkheid [00:21:30] 9️⃣ Werken in de schaduw: nummer drie ter wereld [00:31:00] 🔟 China, Noord-Korea, Iran en AI: de gecombineerde dreiging en de toekomst van spionage [00:36:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Kan India de belangrijkste veiligheidspartner van de EU worden in de Indische Oceaan? India analist Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe de Straat van Hormuz-crisis India's energiehonger blootlegt, hoe het land gevangen zit tussen continentaal en maritiem denken, en hoe Bangladesh, Myanmar en Sri Lanka stuk voor stuk het toneel zijn van een sluimerende Great Game tussen New Delhi en Beijing. Een interesante reis door India's geopolitieke achtertuin en de vraag of Europa zich daaraan kan en moet verbinden. Kernpunten: 👉 Hormuz raakt India keihard: 55% van de Indiase energiebehoefte komt uit de Straat van Hormuz. Kookgasprijzen stijgen, de reserves slinken, en de overheid moet dure subsidies inzetten die simpelweg niet houdbaar zijn. 👉 India worstelt tussen continentaal en maritiem denken: Geografisch heeft India alles mee voor een maritieme grootmacht, maar de dreiging van China en Pakistan dwingt het land een groot deel van zijn budget in een landmacht te steken. Die spagaat bepaalt vrijwel elke strategische keuze. 👉 China's omweg via Myanmar is een Great Game 2.0: Ingesloten door de eilandketen in het oosten, zoekt China alternatieve toegang tot de Indische Oceaan via Myanmar en de Golf van Bengalen — expres bedoeld om ook India's opkomst als maritieme macht te frustreren. 👉 Bangladesh: van bondgenoot naar wankele buur: Met de val van Sheikh Hasina verloor India zijn belangrijkste regionale vriendin. De nieuwe premier Rahman balanceert tussen geopolitieke afhankelijkheid van India en een fel anti-India-sentiment in eigen land, aangewakkerd door illegale-migratiediscussies en een aflopend waterverdrag. 👉 India is onderweg, maar nog niet de veiligheidsgarant van de Indische Oceaan: India zet stappen; havens, corridors, defensiesamenwerking, maar mist de financiële slagkracht van China en de militaire capaciteit van een echte grootmacht. Voor Europa om zijn eigen belangen in de Indische Oceaan veilig te stellen, is India een noodzakelijke, maar nog niet een maritiem machtige partner. 1️⃣ Hormuz-crisis raakt India hard: 55% van de energiebehoefte in de knel [00:00:00] 2️⃣ Kool als noodgreep, thorium als toekomst: India's energiestrategie op drie snelheden [00:03:00] 3️⃣ De Indische Oceaan als achtertuin: waarom India een ander verhaal vertelt dan China [00:08:00] 4️⃣ Continentaal versus maritiem denken: de innerlijke strijd van een geboren zeemacht [00:09:00] 5️⃣ The Great Game in de Golf van Bengalen: China's omweg via Myanmar [00:12:00] 6️⃣ Bangladesh: van "zus" Sheikh Hasina tot een fragiele, wantrouwende relatie [00:17:00] 7️⃣ De Siliguri-corridor: het kwetsbare nekje van 22 kilometer dat India's noordoosten verbindt [00:29:00] 8️⃣ Myanmar en Thailand: India's mini-zijderoute naar Zuidoost-Azië [00:31:00] 9️⃣ Sri Lanka: Hambantota, Chinese spionageschepen en het uitspelen van twee grootmachten [00:46:00] 🔟 De hoofdvraag: kan India de belangrijkste veiligheidspartner van de EU worden? [00:54:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Het staakt-het-vuren tussen Iran en de Verenigde Staten is voorbij, de raketten vliegen over en weer en de Straat van Hormuz is dicht. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe een van 's werelds belangrijkste vaarroutes een geopolitieke troefkaart werd, waarom Iran alleen hoeft te overleven om te winnen, en hoe een structureel tekort op de oliemarkt nu nog schuilgaat achter slinkende reserves. Kernpunten: 👉 Een nieuw precedent: Iran claimt de Straat van Hormuz — inclusief Omaanse en internationale wateren — en heeft de middenroute onbevaarbaar gemaakt met mijnen waarvan zelfs de posities deels onbekend zijn. Daarmee staat het hele fundament van de maritieme liberale wereldorde op het spel: het principe van vrije doorvaart en vrije handel. 👉 Iran hoeft niet te winnen, alleen te overleven: Zonder sterkere wapens dan de VS en Israël kiest Iran voor horizontale escalatie. Het hoeft niet elk schip te beschieten; een paar volstaan om verzekeraars en rederijen te laten afhaken. 👉 Azië betaalt de hoofdprijs, Europa voelt de inflatie: India haalt 55% van zijn olie uit Hormuz en de roepie staat op een all-time low.. Europa is rijk en gediversifieerd genoeg om tekorten uit te kopen, maar betaalt via structureel hogere inflatie. Onder de markt schuilt een structureel tekort dat nu nog met reserves wordt gemaskeerd. 👉 Iran drukte opnieuw op de reset-knop: De Hamas-aanval van oktober 2023 was bedoeld om de Arab Street tegen de koningshuizen op te stoken en de normalisering met Israël te dwarsbomen; met succes, want de Golfstaten zijn verdeeld. Maar door Israëls groeiende agressie (tot aan een aanval op Qatar toe) zoeken staten als Saudi-Arabië nu juist toenadering tot Turkije en Pakistan. 👉 Trump legitimeerde Iran per ongeluk: Toen Trump een doorvaartheffing van 20% voorstelde en weer introk, sprong de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken er bovenop: het idee van een tol is terecht, alleen 20% is oneerlijk, 1% is redelijk. Daarmee kreeg Irans plan voor een nieuwe Hormuz-toll structuur ongewild geostrategische legitimiteit. 1️⃣ Het staakt-het-vuren voorbij: hoe de hoop op vrede plots verdween [00:00:00] 2️⃣ De vier twistpunten: Hormuz-toegang, het nucleaire programma, sancties en Libanon [00:01:00] 3️⃣ Noord, zuid en midden: de drie routes door de Straat van Hormuz en de Iraanse mijnen [00:03:00] 4️⃣ Een nieuw precedent: het einde van de vrije doorvaart [00:05:00] 5️⃣ Horizontale versus verticale escalatie: Irans enige overlevingsstrategie [00:08:00] 6️⃣ De troefkaart van de angst: waarom een paar raketten de scheepvaart al lamlegt [00:10:00] 7️⃣ Azië betaalt, Europa voelt de inflatie: de olieprijs en het structurele tekort [00:14:00] 8️⃣ De Houthi's als tweede front: dreigt ook de Rode Zee dicht te gaan? [00:18:00] 9️⃣ Israël, de Abraham-akkoorden en de reset-knop van Iran [00:21:00] 🔟 Tol op de wereldzeeën: hoe Trump Iran per ongeluk legitimeerde [00:28:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Op 7 en 8 juli komt de NAVO samen in Ankara; voor het eerst in 22 jaar op Turkse bodem, en in een wereld die er compleet anders uitziet dan tijdens de top in Den Haag een jaar eerder. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden waarom de Amerikaanse veiligheidsparaplu steeds onzekerder wordt, hoe Oekraïne met een dodelijke drone-doctrine plots wél kaarten in handen heeft, welke vijf strategische afhankelijkheden Europa nog gevangen houden, en wat gastheer Erdogan écht van deze top wil binnenhalen. De rode draad: kunnen de Europeanen de NAVO europeaniseren voordat de agressieve machten hen levend opeten? Kernpunten: 👉 Oekraïne heeft nu wél kaarten: Waar Trump vorig jaar tegen Zelensky zei "you have no cards to play", staat Oekraïne er nu sterker voor dan menig expert durfde dromen. Een kilometersbrede killing zone doodt vrijwel elke Russische soldaat met drones; mede opgebouwd met Nederlandse investeringen. Oekraïense dronetechnologie is inmiddels een exportproduct waar zelfs de Emiraten om vragen. 👉 De vijf strategische afhankelijkheden: Europa kan een sterk conventioneel leger hebben, maar zonder logistiek, inlichtingen, strategische airlift, satellieten/radar en een nucleaire paraplu is dat leger een "shooting duck" voor Rusland. Deze vijf Amerikaanse afhankelijkheden zijn het bindmiddel; en precies daarom pleit dhr. Michaloliákos voor snelle europeanisering, inclusief een Europese nucleaire doctrine. 👉 NAVO 3.0 als europeanisering: Zelfs minister Hegseth steunt het idee dat Europa "first responder" wordt en de eerste dagen à weken zelfstandig standhoudt. Maar Michaloliákos wantrouwt de VS "tot op het bot": het patroon is Europa afhankelijk houden van kritieke capaciteiten, zodat er nooit een echte Europese paraplu ontstaat. Op niets van wat Amerika toezegt valt te rekenen. 👉 Erdogan wil zijn graantje meepikken: Turkije organiseert de top voor het eerst in 22 jaar en mikt op drie borden tegelijk: toegang tot de Europese SAFE-fondsen (150 miljard en groeiend), heropname in het F-35-programma, en opheffing van wapenexportrestricties. Tegelijk blijft Turkije Ruslands grote energie-afnemer en sanctie-omzeilerl een 'bondgenoot' en een probleem in één. 👉 Wat moet de EU eruit halen?: Lachmipersad's kernzorg: dat Europa de poot stijf houdt en het overgrote deel van de defensie-investeringen bínnen Europa besteedt. Rutte bond Amerika met de "Trump Trillion", maar gaf daarmee ook openlijk toe dat de NAVO een instrument is voor Amerikaanse machtsprojectie; wat het Europese sentiment richting strategische autonomie juist verder aanwakkert. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Waarom deze NAVO-top ertoe doet: de Amerikaanse veiligheidsparaplu onder druk [00:00:00] 2️⃣ Oekraïne heeft nu wél kaarten: de killing zone en de Nederlandse rol [00:04:00] 3️⃣ De agenda: steun aan Oekraïne, 3,5% BBP en het opschalen van de defensie-industrie [00:07:00] 4️⃣ Een Europees leger? Waarom Michel principieel voor maar praktisch tegen is [00:09:00] 5️⃣ NAVO 3.0: de europeanisering van het bondgenootschap en de lastenverdeling [00:12:00] 6️⃣ De vijf strategische afhankelijkheden: logistiek, inlichtingen, airlift, satellieten en nucleair [00:13:30] 7️⃣ Waarom we niet op Amerika kunnen rekenen: het wantrouwen jegens Hegseth en Trump [00:17:30] 8️⃣ Gastland Turkije: wat Erdogan écht wil binnenhalen [00:20:00] 9️⃣ Turkije versus Griekenland en Cyprus: de Mavi Vatan-doctrine en de SAFE-fondsen [00:26:00] 🔟 De F-35, binnenlandse repressie en wat de EU eruit moet halen [00:32:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

In een bijzondere aflevering, opgenomen in het Vredespaleis tijdens de Next Gen Security Summit 2026, spreken Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos met Kajsa Ollongren — voormalig minister van Defensie en Binnenlandse Zaken, en nu speciale vertegenwoordiger van de EU voor mensenrechten. Het gesprek gaat over een wereld waarin Amerika zich terugtrekt en Europa de last man standing wordt voor het aankaarten van mensenrechten, over het hypocrisieverwijt rond Gaza en Soedan, over haar bezoek aan het de facto geannexeerde Zuid-Libanon, en over de vraag hoe je mensenrechten verdedigt zonder het opgeheven vingertje. 👉 Europa is de last man standing: 43% van de humanitaire hulp wereldwijd kwam uit Amerika. Dit is nu gestopt. Daardoor kijken landen nu naar Europa om in dat gat te stappen, en is de EU volgens Ollongren de grootste mensenrechtenspeler ter wereld geworden. 👉 Van opgeheven vingertje naar duurzame dialoog: De EU komt andere landen niet vertellen wat ze moeten doen, maar zoekt partnerschap. Anders dan China en Rusland, biedt Europa een lange-termijnrelatie gebaseerd op instituties en normen; niet op persoonlijke deals of losse grondstoffencontracten. 👉 Het hypocrisieverwijt is deels terecht: De EU is vocaler over Oekraïne dan over Soedan, en de unanimiteitseis maakt de Unie "zo sterk als de zwakste schakel"; zichtbaar bij Gaza, waar zonder consensus geen veroordeling van Israël mogelijk was. Dubbele standaarden zijn volgens Ollongren de belangrijkste kritiek van het Mondiale Zuiden op Europa. 👉 Libanon en Oekraïne: dezelfde maatstaf: Ollongren bezocht Zuid-Libanon en stelt dat Israël daar de facto annexeert. Haar principe: als Rusland in Oekraïne geen land mag inpikken, geldt precies hetzelfde voor Israël in Libanon; er is geen enkel verschil. 👉 Het multilaterale systeem verdedigt zichzelf niet: Rusland en China blijven in het VN-systeem opereren omdat ze het nuttig vinden, terwijl de VS zich onder Trump terugtrekt. De conclusie: kleine en middelgrote landen moeten zich verenigen om het systeem overeind te houden, anders winnen de grootmachten die het voor eigen gewin gebruiken. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Wat houdt het in om EU-gezant voor mensenrechten te zijn? [00:00:00] 2️⃣ Spreken namens 27 lidstaten: het probleem van de zwakste schakel [00:01:00] 3️⃣ Geen opgeheven vingertje: van invloedssferen terug naar het multilaterale systeem [00:03:30] 4️⃣ De VS stapt terug; wordt Europa de "last man standing"? [00:06:00] 5️⃣ Europa als lange-termijnpartner [00:08:30] 6️⃣ Het hypocrisieverwijt: kolonialisme, Oekraïne en de dubbele standaard rond Gaza [00:10:30] 7️⃣ Libanon: de facto annexatie van het zuiden en de ontwapening van Hezbollah [00:13:30] 8️⃣ Autoritarisme versus mensenrechten: is China het voorbeeld van het Mondiale Zuiden? [00:16:00] 9️⃣ Global Gateway versus Belt and Road, en het tekortschietende diplomatieke gewicht in Soedan [00:20:30] 🔟 Het Strafhof onder druk en de rechten die niet vanzelfsprekend zijn [00:30:30] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Trump bezocht Xi Jinping in Beijing en deed iets wat niemand had verwacht: hij brak publiekelijk met decennia van strategische ambiguïteit rond Taiwan. Het bezoek leverde wat Boeing-vliegtuigen en soja op, maar wat eigenlijk gebeurde was symbolisch. Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig, en Poetin die vlak daarna in Beijing aanmeerde. Geopolitiek- en geo-economie analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden waarom het wantrouwen in Amerika nu fungeert als een geopolitieke CO₂-taks, en wat dat betekent voor Europa, de Indo-Pacific en een wereldorde waarin China steeds meer het middelpunt wordt. 👉 Trump brak publiekelijk met decennia van strategische ambiguïteit door te zeggen dat de VS 9.500 mijl van Taiwan ligt en geen zin had in oorlog. 👉 China heeft Amerika via exportrestricties op kritieke grondstoffen op de knieën gekregen en is nu vooral nodig om Iran tot een nucleaire deal te bewegen. 👉 China als stabiele speler, VS als grillige: Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig in beeld. 👉 Poetin direct na Trump: Het partnerschap zonder grenzen krijgt een tweede Siberië-pijpleiding. China diversifieert weg van Midden-Oosterse olie, Rusland wordt nog afhankelijker van China. 👉 Wantrouwen als CO₂-taks: Geen directe materiële gevolgen, maar elk land diversifieert nu weg van Amerikaanse afhankelijkheden. Net zoals een CO₂-belasting fossiele energie niet meteen elimineert maar wel structureel duurder maakt. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Het Taiwan-moment: hoe Trump brak met decennia van strategische ambiguïteit [00:00:00] 2️⃣ De geschrokken hoofdsteden: Tokyo, Seoul en Manila heroverwegen de Amerikaanse paraplu [00:02:00] 3️⃣ Wat haalde Trump binnen? 200 Boeing-vliegtuigen en wat soja [00:04:00] 4️⃣ Strategische stabiliteit: hoe Beijing en Washington tot elkaar veroordeeld zijn [00:05:00] 5️⃣ Rubio's compensatie-interview en de paniek bij de China-haviken [00:07:00] 6️⃣ Iran en de Straat van Hormuz: waarom de VS nu China nodig heeft [00:09:00] 7️⃣ Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig [00:12:00] 8️⃣ Poetin direct na Trump in Beijing: het partnerschap zonder grenzen [00:15:00] 9️⃣ De wereld indelen in invloedsferen [00:18:00] 🔟 Wantrouwen in Trump als geopolitieke CO₂-taks [00:23:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Premier Modi kwam in negen jaar voor het eerst weer naar Nederland, en het was geen vriendschapsbezoek. Het was NV India op werkbezoek bij NV Nederland, met een agenda van zes economische pijlers, een ASML-Tata-deal van elf miljard en een defensiepartnerschap dat tot in de Indo-Pacific reikt. Geopolitiek analist India Rajeev Lachmipersad en analist Europa en energie Michel Don Michaloliákos analyseren waarom Trump's tarievenoorlog India en Europa in elkaars armen drijft, hoe Nederland als vierde grootste investeerder in India boven zijn geopolitieke gewicht bokst, en waarom dit strategisch partnerschap juist nu het verschil kan maken. Kernpunten: 👉 Trump als ongewilde matchmaker: 50% invoertarieven op Indiase producten, hoger dan op Chinese, dwingen India om de Amerikaanse consument te vervangen door de Europese. Europa zoekt op haar beurt een alternatief voor China. 👉 NV India trof NV Nederland: Geen beschavingsverhaal, geen religieus-cultureel symbolisme; het was vrijdag aankomen en zaterdag zaken doen. Zes economische pijlers, zes rondetafelgesprekken, één onmiskenbare boodschap: dit gaat over geld, technologie en banen. 👉 ASML-Tata: de kroonjuweel-deal: Een chipfabriek van 11 miljard dollar in Gujarat, met ASML-lithografische machines (een klasse onder de allernieuwste), personeelstraining en kenniscreatie. Nederland krijgt toegang tot India's tien tot twaalf miljoen IT-afgestudeerden per jaar en toegang tot de groeiende markt, India krijgt zijn eerste serieuze halfgeleiderindustrie. 👉 Nederland bokst boven zijn gewicht: Vierde grootste investeerder in India wereldwijd, grootste Indiase exportbestemming binnen de EU, en het eerste EU-land dat Modi bezocht. Dat is geen toeval, het is de erfenis van Rutte's strategische inschatting in 2017 en Veldkamps openlijke steun aan India na de Pakistaanse proxy-aanval vorig jaar. 👉 India is geen vervanger voor China, en wil dat ook niet zijn: De Indiase minister van Energie zei het zelf: het tijdperk van eenzijdige afhankelijkheden is voorbij. Europa moet diversifiëren; naar India, en verder naar de rest van het Globale Zuiden. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Modi groots onthaald: het eerste bezoek aan Nederland in negen jaar [00:00:00] 2️⃣ Waarom nu: Trump-tarieven dwingen India én Europa tot diversificatie [00:01:00] 3️⃣ China plus één: hoe India zich opwerpt als de value chain partner van Europa [00:03:00] 4️⃣ De tour: noodstop in de Emiraten, en daarna Nederland, Noordse landen en Italië [00:04:00] 5️⃣ Het was één en al business [00:07:00] 6️⃣ De zes pijlers: halfgeleiders, water, defensie, zorg, landbouw, logistiek [00:09:00] 7️⃣ De ASML-Tata deal: een chipfabriek van 11 miljard in Gujarat [00:11:00] 8️⃣ Nederland als grootste EU-exportbestemming en vierde grootste investeerder [00:10:00] 9️⃣ Defensie: drones, munitie, 50% FDI-ruimte en gezamenlijke patrouilles in de Indo-Pacific [00:16:00] 🔟 Geen vervanger voor China: een gebalanceerde relatie en wat dit voor Nederland betekent [00:19:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

De Emiraten zijn uit OPEC gestapt. Op het eerste gezicht een technisch besluit over productiequota, maar in werkelijkheid het meest zichtbare teken dat de Arabische eenheid in het Midden-Oosten aan diggelen ligt. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe Iran erin slaagde de golfstaten tegen elkaar uit te spelen, waarom Saudi-Arabië voor een kernwapendeal met Pakistan koos, en wat de twee nieuwe kampen in de regio betekenen voor Europa, India en het IMEC-handelscorridor. Kernpunten: 👉 Geen ruzie over olie, maar over veiligheid: De Emiraten stappen niet uit OPEC vanwege quota-ruzies alleen, maar omdat Iran hun economisch model van expats en luxehotels existentieel bedreigt. Saudi-Arabië en Qatar wilden Iran niet samen aanvallen. De Emiraten kiezen nu definitief voor Israël en de VS. 👉 Iran wint door te verliezen: De Hamas-aanval en de daaropvolgende oorlog hadden niets met Palestijnen te maken. Het was een Iraanse drukknop om de Arabische eenheid te resetten. Het werkt: de golfstaten zijn nu zichtbaar verdeeld. 👉 Israël zonder rem maakt zelfs Saudi-Arabië nerveus: Een seculier sterk Iran wil niemand, maar een Israël dat zich nergens aan houdt evenmin. Vandaar de Saudi-Pakistaanse defensiedeal, met daarmee impliciete toegang tot kernwapens. 👉 Twee kampen, één scheidsrechter: Kamp één (Israël, Emiraten, VS, India) versus kamp twee (Saudi-Arabië, Turkije, Pakistan, Qatar). Amerika onderhoudt met beide goede banden, maar het zwaartepunt verschuift naar kamp één. 👉 IMEC tot stilstand gebracht: Het ambitieuze handelscorridor van India via de Emiraten naar Europa, ligt nu stil door de Israëlische agressie en Saudische aarzeling. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Wat is OPEC eigenlijk en waarom doet het ertoe? [00:00:00] 2️⃣ Spare-capacity en de mislukte schalieolie-oorlog van 2014 [00:05:00] 3️⃣ Waarom de Emiraten zijn uitgestapt: jarenlange frustratie over de Saudische quota [00:08:00] 4️⃣ Iran legt een bom onder het Emirati-economisch model van expats en luxehotels [00:10:00] 5️⃣ De Iraanse strategie van verdeel en heers: druk op de resetknop in het Midden-Oosten [00:13:00] 6️⃣ De drietand-doctrine: hoe Iran, Turkije en de Moslimbroederschap de Abraham-akkoorden voedden [00:14:00] 7️⃣ Israël zonder rem: waarom Saudi-Arabië Netanyahu's grenzeloosheid niet meer accepteert [00:19:00] 8️⃣ Strategic hedging: de twee nieuwe kampen in het Midden-Oosten [00:21:00] 9️⃣ De 3,5 miljard van Pakistan en de Saudi-Pakistaanse kernwapendeal [00:27:00] 🔟 India's spagaat tussen vier kampen, en wat dit betekent voor IMEC [00:30:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Mali wankelt. In één weekend wisten jihadisten en Toeareg-rebellen de junta van Goïta tot in het hart van Kati te raken, defensieminister Camara te doden en president Goïta vier dagen lang van de radar te krijgen. Om te duiden wat dit betekent, schuiven Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos aan met onze nieuwe HIG-analist Sahel, Mirjam de Bruijn. Wat nu in Bamako gebeurt, is geen klassieke staatsgreep maar iets nieuws: een homegrown rebellie die de naoorlogse spelregels in West-Afrika herschrijft, en die Europa dwingt na te denken over wat er gebeurt als contraterrorisme definitief faalt. Kernpunten: 👉 De alliantie die niemand zag aankomen: Toeareg-rebellen (FLA) en Al-Qaeda-coalitie JNIM vochten samen tegen de junta, ondanks lijnrecht tegengestelde einddoelen — een seculiere Toeareg-staat versus een kalifaat. De analyse uit 2012 dat de jihadisten de Toeareg-strijd hadden 'gehijacked' moet wellicht herzien worden. 👉 De junta is geraakt waar het pijn doet: Defensieminister Camara, architect van de Russische alliantie, is dood. President Goïta verdween vier dagen lang. Zelfs de Russen hinten nu op onderhandelingen. 👉 JNIM wint harten, niet alleen veldslagen: In Kidal mochten de Russen onder JNIM-escorte vertrekken en kregen Malinese soldaten 40 euro en een rit naar huis. Dit is geen terrorisme van buitenaf, maar een homegrown rurale rebellie met een salafistisch sausje. 👉 AES-solidariteit blijkt een papieren tijger: Terwijl Mali in brand stond, vierde Traoré in Burkina Faso een festival en kwam Niger pas op 28 april met condoleances. Het beloofde gezamenlijke leger van 15.000 troepen bestaat vooral op social media. 👉 De Nederlandse ambassadeur breekt het taboe: Voor het eerst pleit een Europese diplomaat openlijk voor onderhandelingen met de lokale Al-Qaeda. Lokaal gebeurt dat al lang met stilzwijgende goedkeuring van Bamako — de vraag is of Europa volgt. Hoofdstukindeling: 1️⃣ De jihad aan de poorten van Bamako: wat er afgelopen week écht gebeurde [00:00:00] 2️⃣ Van 2012 tot 2021: twee coups, de Fransen weggestuurd, de Russen uitgenodigd [00:01:00] 3️⃣ Wagner en Afrika Korps: 2.500 getatoeëerde huurlingen die geen guerrilla begrijpen [00:03:00] 4️⃣ De propagandamachine: hoe een soevereiniteitsverhaal het anti-Franse sentiment voedde [00:07:00] 5️⃣ Waarom de Sahel ertoe doet voor Europa: migratie en de ring van stabiliteit [00:10:00] 6️⃣ De onverwachte alliantie tussen FLA (Toeareg) en JNIM (Al-Qaeda) [00:13:00] 7️⃣ Salafisme als rurale rebellie: een nieuw marxisme tegen een marginaliserende staat [00:16:00] 8️⃣ De aftocht uit Kidal: hoe JNIM de Russen liet vertrekken en harten won [00:19:00] 9️⃣ Goïta verdwenen, defensieminister Camara dood, AES schittert door afwezigheid [00:29:00] 🔟 Praten met Al-Qaeda? De Nederlandse ambassadeur die de toon zet [00:45:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Terwijl alle ogen gericht zijn op Oekraïne en het Midden-Oosten, groeit in de hoorn van Afrika een opkomende regionale macht. Ethiopië telt vandaag 138 miljoen inwoners en groeit door naar zo'n 370 miljoen in 2100, ligt pal bij de Bab al-Mandeb, waar onze handelsroute met Azië doorheen loopt, en vecht tegelijkertijd met Egypte over de Nijl, met Eritrea over de Rode Zee en intern met de Amhara. Kernpunten 👉 Demografie als dividend of kostenpost: Ethiopië heeft nu al 138 miljoen inwoners en groeit door naar 220 miljoen in 2050 en zo'n 370 miljoen in 2100. Tel daarbij op dat Ethiopië pal bij de Bab al-Mandeb knooppunt ligt, de flessenhals tussen Azië en Europa. Dit maakt duidelijk waarom dit land er geopolitiek toe doet, ook voor Europa. 👉 Water, water en nog eens water: Ethiopië's twee belangrijkste belangen draaien om water. De Grand Renaissance Dam op de Blauwe Nijl dreef Egypte tot militaire dreigementen, en de in 1994 verloren toegang tot de Rode Zee via Eritrea is een open wond. Premier Abiy Ahmed heeft in het parlement expliciet gezegd dat Ethiopië toegang verdient tot de Rode Zee. 👉 De centralisatieparadox van Abiy Ahmed: De Ethiopische grondwet is een confederatie die deelstaten zelfs het recht geeft op afscheiding, maar economische groei vereist juist een sterk centraal gezag. Abiy's centralisatiedrang kostte hem eerst een oorlog met de Tigray (2020-2022) en nu één met de Amhara. Toch wil geen van de rebellerende etnische groepen onafhankelijkheid uitroepen, wat laat zien dat de Ethiopische identiteit er staat. 👉 Van lokale conflicten naar proxy-oorlogen: Wat op papier een Ethiopische burgeroorlog is, is in werkelijkheid een proxy-strijd. Eritrea vreest een sterk Ethiopië dat zijn havens opeist, Egypte wil de Ethiopische claim op de Nijlwateren dwarsbomen, de Emiraten steunen de RSF in Soedan met Ethiopië als doorvoerhaven & Turkije graaft zich in via Somalië. Hoe meer buitenlandse actoren, hoe moeilijker oplosbaar het conflict. 👉 Europa schittert door afwezigheid, China en India pakken de ruimte: Ethiopië werd op uitnodiging van China lid van de BRICS en Modi werd in Addis Abeba als een staatsman onthaald. De EU is nog altijd de top-2 handelspartner, maar zonder coherente strategie voor de hoorn van Afrika laten we een sleutelland wegglippen. Het handelingsperspectief: niet mengen in het conflict, wél investeren in staatsinstituties en joint Europese-Ethiopische bedrijven. 1️⃣ Waarom Ethiopië ertoe doet: 138 miljoen inwoners en een sleutelpositie aan de Rode Zee [00:00:00] 2️⃣ De Saudi's, Emiraten, Turkije en Iran strijden om invloed in de hoorn [00:01:00] 3️⃣ Instabiele buren: Somalië, Somaliland, Djibouti, Eritrea en de burgeroorlog in Soedan [00:04:00] 4️⃣ Ethiopië's top drie belangen: zoet water, toegang tot de Rode Zee en het land bijeenhouden [00:10:00] 5️⃣ Een economie die in tien jaar verdubbelde en een beschaving die 3000 jaar teruggaat [00:13:00] 6️⃣ Oromo, Amhara, Tigray en Somali: de etnische puzzel van Ethiopië [00:17:00] 7️⃣ Grondwet en confederatie: de paradox van vechten voor eenheid in een decentrale staat [00:20:00] 8️⃣ Abiy Ahmed's centralisatiedrang en de oorlogen tegen Tigray en Amhara [00:23:00] 9️⃣ Buitenlandse inmenging: Eritrea voelt zich bedreigd & Egypte en Soedan roeren zich [00:30:00] 🔟 BRICS en Europa's handelingsperspectief in de hoorn van Afrika [00:34:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Het is de day after. Viktor Orbán is verslagen. Peter Magyar heeft met een supermeerderheid gewonnen. In deze aflevering analyseren HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos wat deze uitslag werkelijk betekent; niet alleen voor de Hongaren, maar voor de geopolitieke architectuur van heel Europa. Orbán was niet slechts een lastige dwarsligger, hij was een actief veiligheidsprobleem: een paard van Troje dat EU-vertrouwelijkheden deelde met Lavrov, Russische sancties saboteerde en Oekraïne-steun blokkeerde terwijl hij leefde van Europese fondsen. Zijn vertrek opent de deur naar snellere integratie en hernieuwde steun aan Oekraïne, maar de weg naar rechtsstaatherstel in Hongarije wordt lang. Orbán heeft boobytraps achtergelaten in elk instituut dat ertoe doet. Kernpunten: 👉 Orbán als dubbel paard van Troje: Zijn loyaliteiten lagen bij Poetin én Trump, niet bij Hongarije. Zijn minister lekte EU-vertrouwelijkheden door aan Lavrov, terwijl Orbán de eigen economie volledig liet draaien op EU-fondsen. Die hypocrisie heeft hem uiteindelijk zijn kiezers gekost. 👉 It's the economy, stupid: Orbán verloor niet om zijn buitenlandse avonturen, maar omdat de gewone Hongaar het niet meer kon betalen. Stagnerende lonen, oplopende inflatie, zorg en onderwijs in verval; juist in de rurale achterban die Fidesz groot had gemaakt. 👉 Een supermeerderheid als chirurgisch instrument: Magyar won geen gewone meerderheid maar een tweederde meerderheid, genoeg om grondwetten te wijzigen, rechters te vervangen en 16 jaar rechtsstaatschade te ontmantelen. Maar ook Polen leerde: herstel duurt jaren, en Orbán heeft boobytraps achtergelaten. 👉 Rusland verliest zijn ogen en oren: Met Orbán weg is Moskou zijn meest waardevolle informatiepositie in de EU kwijt. Geen blokkerende minderheden meer, geen gesaboteerde Oekraïne-pakketten. In Boedapest klonk na de uitslag bewust de echo van 1956: Russians out. 👉 Radicaal rechts rouwt, de EVP regeert: Wilders, Le Pen, Meloni, Trump Jr.; allemaal steunden ze Orbán, allemaal kregen ze nul op hun rekest. Met Magyar versterkt de christendemocratische EVP haar greep op het continent. De volgende lakmoestest: de Franse presidentsverkiezingen. 1️⃣ De day after: wat is er eigenlijk gebeurd? [00:00:00] 2️⃣ Waarom Orbán een paard van Troje was., voor Moskou én Trump [00:01:00] 3️⃣ Hoe een populaire premier zijn eigen achterban verloor [00:03:00] 4️⃣ Hoe won Magyar zonder vrije media, met alleen een bus en een campagnetent [00:05:00] 5️⃣ Een tweederde meerderheid: wat Magyar ermee kan en wat hem te wachten staat [00:07:00] 6️⃣ De EU ademt op: Oekraïne-steun, vetoverlies en Europese integratie in stroomversnelling [00:13:00] 7️⃣ Radicaal rechts rouwt: Wilders, Meloni, Le Pen en de klap in het gezicht van Vance [00:10:00] 8️⃣ Russische positie in de EU is ernstig verzwakt [00:25:00] 9️⃣ Hongaarse energieafhankelijkheid: zal Magyar de Russische olie durven loslaten? [00:29:00] 🔟 De EVP regeert het continent en de Franse verkiezingen worden de volgende test [00:34:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

De blokkade van de Straat van Hormuz heeft Europa in zijn greep. In deze aflevering analyseren HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos samen met Jilles van den Beukel, energy en raw materials specialist bij The Hague Centre for Strategic Studies (HCSS), wat de wereldwijde energiecrisis werkelijk betekent voor Nederland en Europa. De conclusies voelen als een koude douche: strategische voorraden zijn eindig en al grotendeels aangesproken, Europese raffinagecapaciteit is jarenlang afgebouwd, de industrie vecht voor haar overleven in een overgangsperiode die te lang duurt, en Groningen, de noodvoorraden die we hadden kunnen gebruiken, is definitief van het toneel verdwenen. De energietransitie biedt perspectief, maar is geen redding op de korte termijn. Kernpunten: 👉 Tien miljoen vaten per dag tekort en de reserves zijn bijna op: De Straat van Hormuz vervoert normaal 20 miljoen vaten per dag. Strategische reserves wereldwijd kunnen tijdelijk wat compenseren, maar zijn eindig. De VS heeft zijn reserve nooit volledig aangevuld na 2022 en zit op slechts 60% capaciteit. Elke week dat de blokkade aanhoudt stijgt de olieprijs met gemiddeld tien dollar per vat. Bij twee maanden ononderbroken blokkade zitten we richting 150 tot 200 dollar. 👉 Europa vecht om LNG terwijl Azië al op de knieën ligt: Gas heeft geen wereldprijs zoals olie. Europa en Azië betalen structureel twee tot zes keer meer dan de VS. Met 20% van het mondiale LNG-aanbod weggevallen achter de Straat, begint de echte schaarste pas. Azië voelde de klap al na dagen; Pakistan, India en Singapore zagen hun aanvoer stoppen. Europa krijgt die rekening nu gepresenteerd, met een vertraging van vier tot vijf weken vaarttijd om de Kaap de Goede Hoop. 👉 Raffinage verdwijnt uit Europa: Europa produceert nauwelijks nog olie en gas, maar raffineert ook steeds minder. De Perzische Golf heeft een groot deel van de Europese raffinagecapaciteit overgenomen. Die capaciteit zit nu achter slot en grendel. Kerosine wordt de pijnlijkste plek: tekorten in Azië zijn al realiteit en Noordwest-Europa krijgt ze in april. Tegelijk maakt maatschappelijk verzet het onmogelijk om nieuwe raffinaderijen te vergunnen. Zelfs een grote petrochemische installatie van Ineos in Antwerpen loopt vast door draagvlakproblemen. 👉 Transitie is de enige weg, maar de industrie overleeft de overgangsperiode niet vanzelf: De energietransitie is voor Europa geen keuze maar een noodzaak. Wij hebben geologisch simpelweg niet de reserves die de VS heeft. Maar de overgang kost 15 tot 25 jaar. Den Haag en Brussel moeten deze dal niet te diep laten worden. Geen prijsplafonds, geen generieke subsidies, maar gerichte steun voor sectoren en huishoudens die het echt nodig hebben en gasopslag en LNG-importcapaciteit als publieke infrastructuur in stand houden. 1️⃣ Hoe groot is de crisis eigenlijk? [00:00:00] 2️⃣ Tien miljoen vaten per dag tekort [00:02:00] 3️⃣ Strategische reserves zijn aangesproken en bijna op [00:03:00] 4️⃣ Gas en LNG: waarom Europa structureel meer betaalt dan Amerika [00:05:00] 5️⃣ Raffinage als vergeten kwetsbaarheid: kerosine als eerste pijnpunt [00:09:00] 6️⃣ Energietransitie versnellen is de enige weg, maar geen snelle oplossing [00:13:00] 7️⃣ Wat Europa nú moet doen aan fossiel [00:14:00] 8️⃣ Waarom de VS een totaal ander pad nam dan Europa [00:25:00] 9️⃣ Geen prijsplafonds: gerichte steun en laat de markt zijn werk doen [00:32:00] 🔟 Gasopslag en de mogelijkheid voor Gronings gas [00:35:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

De oorlog in Iran markeert een kantelpunt in de mondiale geopolitiek. De aanval heeft niet alleen de militaire grenzen van de Verenigde Staten blootgelegd, maar ook de broosheid van westerse allianties en de verschuivende machtsbalans in het Midden-Oosten. In deze aflevering analyseren HIG analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos de werkelijke consequenties van dit conflict: een Europa dat zijn strategische autonomie opeist, een Iraans regime dat ondanks de aanval zijn grip versterkt, en een Rusland dat zonder één schot te lossen als grote winnaar uit de strijd komt. Kernpunten: 👉 Iran overleeft en komt sterker terug: Het regime consolideert zijn macht, weigert te onderhandelen en voert een asymmetrische slijtageoorlog die Amerika's voorraden en geloofwaardigheid uitholt. Zonder grondtroepen behaalt Washington geen van zijn strategische doelen, en elke dag dat Iran standhoudt versterkt de Iraanse onderhandelingspositie. 👉 Amerika verliest zijn bondgenoten één voor één: Europa, Japan en Australië weigeren mee te doen aan de beveiliging van de Straat van Hormuz. Trump chanteerde, dreigde met de NAVO en kreeg nul. De Amerikaanse veiligheidsparaplu, ooit de kurk waarop de wereldorde dreef, is niet meer vanzelfsprekend, en de regio begint dat in te prijzen. 👉 De echte winnaars zitten in Moskou en Jeruzalem: Rusland verdient 150 miljoen dollar extra per dag door hogere olieprijzen en uitbreiding van exportmarkten, terwijl Europa unilateraal wordt buitengesloten van sanctiebeleid. Israël boekt ondertussen geopolitieke winst: Netanyahu stijgt in de peilingen en zet zijn regionale agenda ongehinderd voort in Libanon en daarbuiten. 👉 Europa staat voor een strategische keuze: opteren voor onderhandelingen met Rusland onder druk van inflatie en bezuinigingen is precies wat Rusland wil. Europa moet escaleren om Rusland te dwingen te de-escaleren; niet smeken om een deal. De steun aan Oekraïne is relatief gezien een schijntje, maar de prijs van een Russische overwinning is onherstelbaar groot. 1️⃣ Europa zegt nee tegen Trump [00:00:00] 2️⃣ Amerika als supermacht in verval [00:03:00] 3️⃣ De strategische mismatch van Washington [00:04:00] 4️⃣ Iran consolideert zijn macht en weigert te onderhandelen [00:06:00] 5️⃣ Israël, Netanyahu en de regionale agenda [00:12:00] 6️⃣ Arabische wereld en Turkije: herpositionering in een nieuwe orde [00:17:00] 7️⃣ India: diversificeren tussen Rusland, Iran en de wereldmarkt [00:24:00] 8️⃣ Rusland wint: 150 miljoen dollar extra per dag [00:29:00] 9️⃣ Europa en Oekraïne: escaleren om te de-escaleren [00:34:00] 🔟 Begrip of afkeuring? Europa's dubbele boodschap over Iran [00:44:00] Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!