Advertise on podcast: Bi'tanıdık Blog

Herkese selamlar, Bu bölümde Allah'ın şükreden kulları olmak için bakış açımızı nasıl dönüştürmemiz gerektiğini konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde hepimizin birbirimize birer ayna olduğumuzu ve bu aynanın her zaman sadece hakikati göstermediğini konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde mükemmeliyetçi özellikleri olan iki insan olarak daha az mükemmeliyetçi olmanın ve daha çok ihsanla iş yapmanın yollarını konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Selamlar, Bu bölümde vazgeçemediğimiz şeylerin sebebi sorguladık ve bazen vazgeçmenin bizim için bir tekamül eşiği olabileceğini konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde hayatın akan yoğunluğunda kusurlarımızı fark ettikten sonra Allah'ı hatırlayıp, O'na dönme pratiği olarak tövbe etme ibadetini değerlendirdik. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde Allah rızası için istişare etmenin nedenini ve nasılını konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde kadınlara farz olan tesettürü bir ibadet olarak değerlendirdik ve bu ibadetin hikmetine dair düşünmeye çalıştık. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde dertleşmenin hayırlı bir eylem olup olmadığı ile alakalı bir sohbet gerçekleştirdik. Yorumlarınızı bekliyoruzm :)

Herkese selamlar Bu bölümde Allah'ın her şeyi hayır üzere yaratmasının bizin hayatımıza yansımalarını konuştuk. Yorumlarınızı bekleriz :)

Herkese selamlar, Bu bölümde Allah'ın duygularımızla bize neler kastediyor olabileceğini konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Bu bölümde affetmeyi konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruzz

Herkese selamlar, Bu bölümde Allah'ın neden kalbimizin kırılmasına izin verdiğini konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruzz

Herkese selamlar Kur’an’da geçen cennet tasvirlerinden birisi nde şöyle geçiyor: 'Orada boş, anlamsız ve günaha sokan şeyler duymazlar.' (Vakıa, 25) Cennet işte böyle bir yer: Herkesin birbirine hayırlı sözler söylediği, kimsenin kırıcı, tetikleyici ifade kullanmadığı huzurlu bir mekan. Burası ise dünya; burada çokça kırıcı ve günaha sokan söz var. Burada dilleriyle birbirine imtihan olan insanlar var. Cennette ne kadar hayırlı söz varsa burada o kadar hayırlı olmayan söz var. Günaha sokma potansiyeli yüksek olan bu kadar sözün ortasında bir garip Müslüman var. Biz varız. Bir de kendi küçük kıyametimize kadar sürecek olan imtihanımız; hayırlı olmayan bir söz duyduğumuzda verdiğimiz ilk karşılık. Müslüman ahlakı kalitemizi ortaya koyan ilk filtre anı: Bir cahil bize laf attığında ne yapacağız?  "Rahman'ın kulları yeryüzünde alçak gönüllülükle yürürler. Cahiller, onlara laf attıkları zaman, "Selam." deyip geçerler." (Furkan, 63)  Bu cahili bulmak için çok uzağa gitmemeli. Hatta belki de olduğumuz yerde kalmalı. Kendi içimize gelmeli. İçimizdeki cahillerin sesini bulmalı, sonra o sesleri tanımalı, o seslerin kaynağını çözmeli ve sonra o sesleri kısmalı. Çünkü o sesleri kısmadan dışarıdaki cahillerin seslerini kısmak zor. Kulağımızın dışarıdan seçtiği her cahil sesinin içimizde bir karşılığı var. Karşılığı olmayan ses kalbimize girmez, bizi tetiklemez.  Her ne kırıyorsa içimdeki beni, oradan kendime bir 'selam' yurdu inşa etmeliyim. İçimdeki selam yurdundan sonra da dışarıya dönmeliyim yüzümü. İçime dönmeden dışarı dönersem ben de cahillerden olurum. Bu yüzden bir cahil bana laf attığında o cahili sözünden önce gözünden tanırım. Gözünün içine bakarım. Onun gözünde kendi cüretimi görürüm çünkü günah işleme cüretinin kaynağı hepimizde aynıdır. Bu kaynak nefsimizdir aslında. Bundandır ki; bir cahil laf attığında haddini bilmeyen nefsimin bir yüzü yansır ondan bana. İkimizin de Rahman'ın kulları olduğu gelir aklıma.  Müslümanlığım gereği kelimenin köklerine tutunarak dünyada geçici bir 'selam' yurdu başlatmaktır niyetim. Kendi içimdeki selam yurdunun gözüme, sözüme değen herkes için benden yayılmasını isterim. 'Selam' deyip geçerim. Selam dedikçe büyürüm, büyüdükçe küçülürüm, küçüldükçe umarım affolunurum.  Bu bölümde selam deyip geçmeyi konuştuk. Yorumlarınızı bekliyoruz :)

Herkese selamlar İnsanın bünyesinde hem bir tehlike hem de bir umut olarak sürekli taşıdığı bir arzu var: Var olmak arzusu. Bu, öyle kuvvetli bir arzu ki; hepimizin fıtratında yer alıyor ve bu arzu vesilesiyle sonsuz hayatı kazanmak da mümkün kaybetmek de. Var olmayı arzu etmenin arkasındaki umut;  gerçek ve tek Varlık'ın Allah olduğunu kabul etmek ve diğer her şeyin O'ndan var olduğunu kabul etmekten geçiyor. Var olmayı arzu etmenin arkasındaki tehlike ise şeytanın yoluna çok benziyor. Var olmayı Allah ile ilişkilendirmekten çok uzak bir yerde, Allah'ın tam karşısında bir varlık iddia etmek. Bu iki yol birbirinden çok uzak  gibi dursa da yeryüzünün halifesi olan insan her iki potansiyeli de içinde barındırıyor. Her saniye yeniden umut yolunu veya şeytanın yolunu tercih ediyor. Şeytanın yolu kibirle başlıyor ve şöyle devam ediyor: Allah'ın tek ve gerçek Varlığı karşısında kendi aciz ve muhtaç varlığını inkar edip büyüklenmek. Şeytanın ilk günahı kibir; ilk defa kendi varlığını, Allah'ın varlığından öne çıkarıyor. Bütün kötülüklerin hikayesi buradan başlıyor: Kibir ve sonsuza kadar devam eden kötülük mirası. Bu yüzden yeryüzünde işlenen her günahın başlangıcı kibir, hepsi şeytanın hikayesinden nasibini alıyor.  Kibrin karşısında ise kocaman bir tevazu: Şeytanın gitmeyi tercih etmediği hak yol, meleklere benzemeye çalışmanın insana göre tanımı. Allah'ın karşısında bir varlık iddia etmeden, Allah'a varlığını teslim etmenin adı. Bedende, zihinde ve gönülde her ne hayır mevcutsa O'ndan geldiğini ifade eden bir ruh hali. Tevazu, diğer insanlarla ilişkilerde aradaki benliği kaldırarak ve Allah'ı araya koyarak ilişki kurma gayretinin adı. Kendinde olan her ne hayır varsa hepsinin Allah'tan geldiğinin farkında olma bilinci. Bir ömür boyunca kendinde olanı kendinden saymama çabası. Kendinde olanlara bakarak Allah'ı görme inceliği. Kendinde olanı Allah verdiği için sevme becerisi. En sonunda kendini var eden Allah'a şükretme istikameti. Daha çok şükretmek için daha çok var olmayı isteme duası.  Hak yol ve batıl yol ya da kibir ve tevazu 

Herkese selamlar Umutsuz bir bekleyiş hali umutlu bir bekleyiş halinden daha konforlu pek çoğumuz için. Çünkü en kötüsünü düşünerek kabullendiğimiz bir hayat ihtimali uğruna emek vermek için daha az değer gözüküyor. Umutlu olmayı tercih ettiğimizde aktif olarak hedefimizi gerçekleştirmeye niyet etmeyi ve bunun için aksiyon almayı da peşinen kabul etmiş oluyoruz. İşte tam bu yüzden de bir Müslüman için aktif bir hayat yaşamayı istemesinin en temel kaynaklarından birisi umutlu birisi olması. Mevcut düzen ve insanların durumu ne kadar kötüye giderse gitsin, zahiri alemde gerçekleşen her şeyden bağımsız olarak Allah'ın hazinesinin ve rahmetinin sonsuz genişlikte olduğunu bilerek umut etmek bize gerekli olan şey. Buradan bakınca umutlu olmak meselesi bizim Allah ile olan ilişkimizin kalitesine, O'nun bizim nezdimizdeki algısına dair bir filtreye dönüşüveriyor. Ne kadar umutluysak o kadar Allah'ı tanıyoruz, o kadar Allah ile konuşuyoruz ve O'na dua ediyoruz demek oluyor. İşte bu yüzden; evet, umutsuz olmamak, her şeye ve herkese rağmen her gün daha umutlu olmaya çalışmak da kesinlikle sevdaya dahil. Yorumlarınızı bekliyoruzz. Sevgiler :)