Advertise on podcast: Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια», καλεσμένη είναι η αρχηγός του Παναθηναϊκού Πέννυ Ρόγκα ,σε μια συζήτηση για τη μάχη με τον καρκίνο, την επιστροφή στην ενεργό δράση και τη ζωή μετά την απόλυτη ανατροπή. Η αρχηγός του βόλει γυναικών του Παναθηναϊκού, μιλά ανοιχτά για τη στιγμή που άκουσε τη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών. Για τον φόβο, την αβεβαιότητα, το σοκ όταν ξαφνικά το σώμα σου παύει να θεωρείται δεδομένο. Περιγράφει τη δύσκολη περίοδο των θεραπειών και την απόφαση να παλέψει όχι μόνο για να επιβιώσει, αλλά για να επιστρέψει ξανά στη ζωή και στο γήπεδο με τους δικούς της όρους. Η κουβέντα όμως δεν μένει στην ασθένεια. Η Πέννυ μιλά για τη μεγάλη της επιστροφή στον αθλητισμό και για τη συγκίνηση του φετινού πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό, μια νίκη που για εκείνη είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από έναν τίτλο. Γιατί αυτή τη φορά δεν κέρδισε μόνο ως αθλήτρια. Κέρδισε ως άνθρωπος που γύρισε πίσω από κάτι που κάποτε έμοιαζε αδύνατο. Με ειλικρίνεια μιλά και για ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της διαδρομής της: την ολική υστερεκτομή και τη βίαιη αλλαγή στη σχέση με τη μητρότητα. Για το πένθος γύρω από όσα δεν θα ζήσει βιολογικά, αλλά και για τη νέα εικόνα που χτίζει για το μέλλον της. Μοιράζεται την επιθυμία της να υιοθετήσει ένα παιδί και εξηγεί πώς, μέσα από αυτή τη διαδρομή, ανακάλυψε ότι η μητρότητα δεν ορίζεται μόνο από το σώμα, αλλά κυρίως από την αγάπη και τη φροντίδα. "Σκέφτηκα ότι εκεί έξω υπάρχουν τόσα παιδιά που τους αξίζει μια όμορφη ζωή και θέλω να είμαι εγώ αυτή που θα τους την δώσω." Σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές του επεισοδίου, μιλά για το πώς άλλαξε συνολικά ο τρόπος που βλέπει πλέον τη ζωή. Για τους φίλους που χάθηκαν στη διαδρομή, για το πόσο μικρά μοιάζουν σήμερα πράγματα που παλιά τη βάραιναν. Για την ανάγκη να ζεις πιο αληθινά, να μην αναβάλλεις τη χαρά, να προστατεύεις την ψυχική σου ηρεμία και να μη θεωρείς τίποτα αυτονόητο. Ένα επεισόδιο για τη δύναμη που γεννιέται όταν όλα καταρρέουν. Για τη θηλυκότητα, το σώμα, την απώλεια και την επανεκκίνηση. Και για τους ανθρώπους που επιστρέφουν στη ζωή, όχι ίδιοι με πριν, αλλά πιο γενναίοι.

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια», μαζί με τη Μάγδα Φύσσα και τη Δήμητρα Ζώρζου, ανοίγουμε ένα από τα πιο δύσκολα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας: το ψυχικό κόστος των 13 χρόνων της δικαστικής διαδρομής για τη δίκη της Χρυσή Αυγής.Η Δήμητρα μιλά για τον φόβο που δεν τελείωσε τη νύχτα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα της οποίας ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Για τις απειλές που δέχθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, για τη μοναξιά μέσα στη δικαστική αίθουσα, χωρίς στήριξη από δικούς της ανθρώπους. Και για το τίμημα που πλήρωσε αργότερα: τις σκοτεινές σκέψεις, τα όρια που έφτασε ψυχικά. Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, θυμάται σαν φως τη διαρκή παρουσία των φοιτητικών συλλόγων και του αντιφασιστικού κινήματος έξω από τα δικαστήρια. Μια υπενθύμιση ότι δεν ήταν τελικά μόνη."Είπα μέσα μου αν υπάρχει μια στιγμή που πρέπει να τα καταφέρεις, για σένα αυτή είναι η στιγμή."Η Μάγδα Φύσσα, με τη δύναμη που τη χαρακτηρίζει όλα αυτά τα χρόνια, μιλά για έναν στόχο σχεδόν ταπεινό, αλλά τεράστιο: «να μην μου στρίψει». Να κρατήσει τη διαύγειά της, να σταθεί όρθια. Περιγράφει τον ερχομό της δεύτερης εγγονής της, τις ενοχές που ένιωσε επειδή δεν μπόρεσε να ζήσει αυτή τη χαρά όπως θα ήθελε, γιατί όλα γύρω της λειτουργούσαν μηχανικά. Και όμως, μέσα σε αυτή την αντίφαση, δηλώνει βαθιά ευλογημένη για τα εγγόνια της, μια άγκυρα ζωής μέσα στην απώλεια."Δύο εικόνες έχω μόνο από τη δεύτερη μου εγγονή όσο ήταν μωρό κι ας ήμουν από την αρχή πάντα εκεί. Μετά από χρόνια κατάλαβα τι ευλογία ήταν αυτά τα παιδιά."Η κουβέντα δεν μένει μόνο στο παρελθόν. Η Μάγδα κάνει έναν σκληρό αλλά αναπόφευκτο παραλληλισμό με άλλες τραγωδίες, όπως η δίκη για τα Τέμπη, μιλώντας για τον δρόμο που έχουν μπροστά τους οι γονείς. "Μιλάω με μια μητέρα και της εξηγώ βήμα βήμα τι έχει να περιμένει και να μην προτρέχει."Θυμάται τους 200 της Καισαριανής και βλέπει στον γιο της την ίδια αγέρωχη στάση απέναντι στον φόβο. Αλλά δεν εξιδανικεύει τον πόνο. Μιλά για την καθημερινή μάχη να σταθεί αντάξια του παιδιού της: να συνεχίσει να αγαπά τους φίλους του, να είναι αλληλέγγυα, να μην γίνει μια μάνα που βυθίζεται μόνο στη μοιρολατρία."Δεν θα μπορούσα να αδειάσω τον Παύλο, αυτός μας έδειξε τον δρόμο, δεν θα μπορούσα να είμαι μια μάνα που όλη μέρα μόνο μοιρολατρεί."Ένα επεισόδιο για την αντοχή, το θάρρος και τις ρωγμές που δεν φαίνονται. Για το πώς συνεχίζεις όταν τίποτα δεν είναι ίδιο. Και για το πώς, ακόμη και τότε, επιλέγεις να μείνεις άνθρωπος.

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» φιλοξενούμε τη Γιούλη Ψαρράκη, συγγραφέα του «Άνευ» και Gray Area Drinking Coach, σε μια συζήτηση που ξεκινά από βιώματα, εσωτερικές συγκρούσεις και ερωτήματα που συνοδεύουν τη σχέση όλων μας με το αλκοόλ. Πότε κάποιος συνειδητοποιεί ότι υπάρχει "πρόβλημα" με το αλκοόλ; Με ειλικρίνεια και καθαρότητα, μιλάμε για το ποτό που δεν είναι «πρόβλημα» με την κλασική έννοια, αλλά μια γκρίζα ζώνη, αυτό που σήμερα ονομάζεται gray area drinking. Μια συνθήκη όπου όλα μοιάζουν λειτουργικά, κοινωνικά αποδεκτά, σχεδόν κανονικά, και όμως κάτι μέσα σου σε τραβά προς τα κάτω. Όχι αρκετά για να ζητήσεις βοήθεια, αλλά αρκετά για να ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Μιλάμε για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έλεγχο και την απώλειά του, για τη συνήθεια που γίνεται μηχανισμός αποφόρτισης, για τη δυσκολία να παραδεχτείς ότι δεν χρειάζεται να «πιάσεις πάτο» για να αλλάξεις. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, έρχεται η απόφαση. Όχι ως αποτέλεσμα μιας κατάρρευσης, αλλά ως πράξη συνειδητότητας. Η αποχή από το αλκοόλ δεν παρουσιάζεται ως στέρηση, αλλά ως επιστροφή. Στο σώμα, στη διαύγεια, στην παρουσία. Και κάπου εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται μια νέα ταυτότητα, όχι μόνο προσωπική, αλλά και επαγγελματική. Ως Gray Area Drinking Coach, η Γιούλη Ψαρράκη δουλεύει σήμερα με ανθρώπους που βρίσκονται ακριβώς σε αυτό το «ενδιάμεσο». Σε εκείνο το σημείο που δεν υπάρχουν ταμπέλες, αλλά υπάρχουν ερωτήματα. Που δεν υπάρχει διάγνωση, αλλά υπάρχει αμφιβολία. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο απ’ όλα. "Το αλκοόλ γίνεται ο ναρκισσιστικός σύντροφος. Έρχεται με love bombing, νιώθεις αποθεωμένος στην αρχή και καταλήγεις το πρωί να λες θα χωρίσω, αλλά το βράδυ το θέλω ακόμα." Το βιβλίο της «Άνευ» λειτουργεί σαν μια προέκταση αυτής της διαδρομής. Όχι μόνο ως πολύτιμος οδηγός, αλλά ως προσωπική κατάθεση. Ως ένας χώρος όπου η απουσία του αλκοόλ, αλλά και όσων αυτό κάλυπτε μετατρέπεται σε παρουσία. Σε αυτό το επεισόδιο, δεν μιλάμε απλώς για το ποτό. Μιλάμε για τις γκρίζες ζώνες της ζωής μας. Για εκείνες τις συνήθειες που δεν φαίνονται επικίνδυνες, αντίθετα παρουσιάζονται ως "σύμμαχοι" σε μια δύσκολη καθημερινότητα και μας απομακρύνουν από τον εαυτό μας. Και τελικά, για τη δύναμη που χρειάζεται για να επιλέξεις κάτι διαφορετικά, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου λένε ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα», ακόμα κι όταν όλοι γύρω σου λένε "Πιες ένα ποτηράκι να χαλαρώσεις, δεν θα γίνει τίποτα." Καμιά φορά, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, δεν κάνεις βότκα λεμόνι. Κάνεις σκέτο λεμονάδα και παραδέχεσαι ότι η γεύση που έχεις συνηθίσει τόσα χρόνια, δεν σου ταιριάζει πια.

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» φιλοξενούμε τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου σε μια συζήτηση που κόβει την ανάσα με έναν όμορφο και συγκινητικό τρόπο. Ξετυλίγουμε την ιστορία γύρω από το ατύχημα που της άλλαξε τη ζωή, τη διαδρομή μέχρι να ξανασταθεί στα πόδια της και να αποδεχτεί το νέο της εαυτό. Η συζήτηση ξεκινά από τα παιδικά της χρόνια, τα πρώτα της βιώματα, τις στιγμές που τη διαμόρφωσαν πριν ακόμη βρεθεί μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία που της άλλαξε τη ζωή. Με τρυφερότητα και ειλικρίνεια, ξετυλίγει την πορεία της προς το θέατρο, πώς βρέθηκε σε ένα θεατρικό εργαστήρι, από εκεί να δίνει εξετάσεις στο Κρατικό και πώς το Μαρία με το οποίο βαφτίστηκε, έγινε Μαρίσσα. Στη ζωή της δεν προχωρούσε με δεδομένα ποτέ, αλλά με το τώρα, μέχρι τη στιγμή που και αυτό το τώρα δεν ήταν ούτε αυτό «δεδομένο» πια. Το ατύχημα στην  πρόβα που την οδήγησε στο ΚΑΤ δεν είναι απλώς ένα βιογραφικό γεγονός. Είναι το σημείο τομής. Εκεί όπου το σώμα σταματά να υπακούει και η ζωή απαιτεί να ξαναχτιστεί από την αρχή. Η Μαρίσσα μιλά για τον φόβο, την ακινησία, αλλά και για τη δύσκολη, επώδυνη διαδικασία του να μάθεις ξανά τα αυτονόητα. Να σταθείς, να περπατήσεις, να εμπιστευτείς το ίδιο σου το σώμα. "Ήταν κατά τη διάρκεια πρόβας, θυμάμαι σε αργή κίνηση να πέφτω. Είχα παραλύσει ολόκληρη." Και όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, γεννιέται κάτι καινούργιο. Μια άλλη σχέση με τον εαυτό, με το σώμα, με τους ανθρώπους, με τα νέα δεδομένα στην υγεία της. Η ευαλωτότητα παύει να είναι αδυναμία και γίνεται χώρος σύνδεσης. Η ανάγκη για έλεγχο, η ανάγκη να αποδείξει σε όλους ότι είναι δυνατή, δίνει τη θέση της μετά από αρκετά χρόνια στην αποδοχή. Και κάπως έτσι, όπως η ίδια λέει, «η νέα ζωή» ξεκινά. "Για πολλά χρόνια δε με άφηνα να αγκαλιάσω πλήρως αυτό που είμαι, χωρίς να προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο ή αυτό που ήμουν κάποτε. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να πω ότι με αποδέχτηκα 100%, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι το έχω αποδεχτεί και είμαι πολύ χαρούμενη." Τα τελευταία χρόνια, η διαδρομή αυτή αποκτά ένα ακόμη απαιτητικό κεφάλαιο, καθώς διαγιγνώσκεται με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο. Μια νέα πρόκληση που έρχεται να δοκιμάσει εκ νέου τα όρια, αλλά και να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει δύναμη και αντοχή στην καθημερινότητα. "Πριν το Λύκο, είχα ένα συγκεκριμένο εμπόδιο στο μυαλό μου, την αναπηρία και τις δυσκολίες που μου προκαλεί. Όταν ήρθε ο Λύκος, ήταν τόσο random αυτό που είχα να διαχειριστώ με τα συμπτώματα, που εκεί πια παρέδωσα τα όπλα." Σε αυτό το επεισόδιο, δεν μιλάμε μόνο για το πώς ξεπερνάς μια κρίση. Μιλάμε για το πώς ξανασυστήνεσαι στον εαυτό σου. Για το πώς, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, δεν φτιάχνεις απλώς κάτι καινούργιο, αλλά ανακαλύπτεις ποιος είσαι πραγματικά και πώς είναι εντάξει, τα "δεδομένα" στη ζωή σου να μην είναι καθόλου εντάξει!

Στο σημερινό επεισόδιο του ''Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια'', φιλοξενούμε δύο γυναίκες που συναντιούνται σε ένα σημείο όπου η προσωπική εμπειρία και η γνώση συναντούν την ανάγκη για αλλαγή. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η Κέλλυ Ιωάννου, καθηγήτρια εγκληματολογίας και ιδρύτρια της πρωτοβουλίας «Γίνε Άνθρωπος», και η Ελένη Ψαρράκου, αδελφή της Γαρυφαλλιάς που δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της στη Φολέγανδρο το 2021, μιλούν για όλα εκείνα τα κενά του συστήματος που εξακολουθούν να αφήνουν τις γυναίκες εκτεθειμένες στη βία.Η συζήτηση ξεκινά από μια φράση που τα τελευταία χρόνια ακούγεται παντού: «μίλα». Ένα κάλεσμα που, όπως επισημαίνουν, είναι απαραίτητο, αλλά συχνά αποδεικνύεται ανεπαρκές όταν δεν συνοδεύεται από πραγματική προστασία. Γιατί το να ενθαρρύνουμε μια γυναίκα να μιλήσει προϋποθέτει ότι υπάρχει κάποιος να την ακούσει και κυρίως να την προστατεύσει. Διαφορετικά, το βάρος μεταφέρεται ξανά πάνω στο ίδιο το θύμα.Η Κέλλυ Ιωάννου εξηγεί πώς οι δομικές αδυναμίες του δικαστικού και θεσμικού πλαισίου δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η έμφυλη βία συχνά αντιμετωπίζεται αποσπασματικά. Αναφέρεται στην ανάγκη για ουσιαστική εκπαίδευση των θεσμών, καλύτερο συντονισμό των υπηρεσιών και μια βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου της γυναικοκτονίας, όχι ως «μεμονωμένου περιστατικού», αλλά ως κοινωνικού προβλήματος που απαιτεί συστημικές λύσεις."Οι εθελοντές σοκαρίστηκαν όταν τους είπα ότι το "Σπάσε τη σιωπή" δεν θα βγει από την οργάνωσή μας, γιατί για να μιλήσεις κάπου, πρέπει να υπάρχει και κάποιος να σε ακούσει".Στο κέντρο όμως της συζήτησης βρίσκεται η φωνή της Ελένης Ψαρράκου. Η αδελφή της, Γαρυφαλλιά, δολοφονήθηκε το καλοκαίρι του 2021 στη Φολέγανδρο από τον σύντροφό της, μια υπόθεση που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Η Ελένη μιλά για την απώλεια όχι μόνο ως τραύμα, αλλά και ως ευθύνη να συνεχίσει να θυμίζει ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια ζωή που χάθηκε.Με αξιοπρέπεια και δύναμη περιγράφει την πορεία μετά τη δολοφονία της αδελφής της: τον αγώνα για δικαιοσύνη, αλλά και την προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη της Γαρυφαλλιάς πέρα από τον τίτλο μιας είδησης. Για αυτό και δημιούργησαν μαζί με την Κέλλυ τον οργανισμό "Γίνε άνθρωπος", για τη μνήμη της Γαρυφαλλιάς και κάθε γυναίκας."Η αδερφή μου δεν έκανε τίποτα κακό, απλώς πήγε διακοπές με το αγόρι της. Κανένας δεν γράφει στο μέτωπό του, θα σε σκοτώσω στις διακοπές."Σε αυτή τη συζήτηση, η γνώση της εγκληματολογίας συναντά την εμπειρία της απώλειας και μαζί αναδεικνύουν μια κοινή αλήθεια: ότι η προστασία των γυναικών δεν μπορεί να είναι μόνο σύνθημα. Χρειάζεται θεσμούς που λειτουργούν, κοινωνία που αναγνωρίζει το πρόβλημα και ένα σύστημα που δεν περιμένει το επόμενο τραγικό περιστατικό για να αντιδράσει. Ένα επεισόδιο για την ευθύνη, τη μνήμη και την ανάγκη να γίνει η ασφάλεια των γυναικών πραγματική προτεραιότητα.

Στο νέο επεισόδιο του Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φιλοξενούμε μια γυναίκα που έμαθε να εμπιστεύεται τη ζωή ακόμη κι όταν όλα γύρω της έμοιαζαν να προεξοφλούν το αντίθετο. Η Φωτεινή Πετρογιάννη, δημοσιογράφος με χρόνια παρουσίας στα μέσα ενημέρωσης και γνώριμη για την αμεσότητα και την ευαισθησία της, μιλά για ένα βαθιά προσωπικό ταξίδι που περιλαμβάνει αμφιβολία, απώλεια, αναμονή, αλλά τελικά και λύτρωση. Στα τριάντα της, ένα γυναικολογικό πρόβλημα και μια αυστηρή ιατρική πρόγνωση την έπεισαν ότι η μητρότητα ίσως να μην είναι ποτέ μέρος της ζωής της. Όπως περιγράφει, εκείνη την περίοδο ένιωσε να της αφαιρείται μια πιθανότητα πριν καν προλάβει να τη διεκδικήσει. Η σκέψη ότι «πρέπει να κάνεις τώρα παιδί, αλλιώς το μέλλον θα δυσκολευτείς πολύ » εγκαταστάθηκε μέσα της σαν μια αθόρυβη βεβαιότητα που επηρέαζε σχέδια και σκέψεις για το μέλλον. Χρόνια αργότερα, όμως, όταν σταμάτησε να ζει υπό το βάρος αυτής της πρόβλεψης και άρχισε να φροντίζει τον εαυτό της με περισσότερη ηρεμία και αποδοχή, η ζωή την αιφνιδίασε. Στα 39 της έμεινε έγκυος φυσιολογικά, ένα γεγονός που, όπως λέει, δεν το βίωσε ως «θαύμα», αλλά ως μια υπενθύμιση ότι το σώμα και η ψυχή δεν υπακούν πάντα στους φόβους μας.  "Έπεισα τον εαυτό μου ότι ένα παιδί μάλλον δεν θα έρθει και ήμουν πολύ εντάξει με αυτό, καμία γυναίκα δεν ολοκληρώνεται μόνο από την μητρότητα." Παράλληλα, μιλά για μια άλλη, εξίσου καθοριστική εμπειρία: την απώλεια του πατέρα της. Η σχέση τους, όπως περιγράφει, ήταν σύνθετη, γεμάτη αγάπη αλλά και ένταση, τρυφερότητα αλλά και συγκρούσεις. Δεν ήταν η εύκολη, ιδανική σχέση που συχνά περιγράφεται, αλλά μια σχέση βαθιά ανθρώπινη, με όλα τα αντιφατικά της στοιχεία. Στις τελευταίες στιγμές μαζί του, όμως, συνέβη κάτι που έδωσε νέο νόημα σε όλα όσα προηγήθηκαν. Βρήκαν τον τρόπο να πουν ο ένας στον άλλον κάποια πράγματα που για χρόνια έμεναν ανείπωτα: ευγνωμοσύνη, συγγνώμη, αγάπη. "Έμεινα μόνη μου στο δωμάτιο μαζί του και τον ρώτησα: Μ'αγαπάς; και μου είπε, "πάρα πολύ." Σε μία από τις σπάνιες δημόσιες συζητήσεις της, η Φωτεινή Πετρογιάννη μιλά με ειλικρίνεια για το πώς οι προβλέψεις δεν επιτρέπεται να μας γίνουν βάρη, πώς η απώλεια μπορεί να μετατραπεί σε συγχώρεση και πώς, τελικά, η ζωή συχνά βρίσκει τον τρόπο να μας εκπλήξει όταν της αφήσουμε χώρο. Έναεπεισόδιο για την πίστη, την αποδοχή, την γονεϊκότητα και την συμφιλίωση με τον εαυτό μας και με τους άλλους.

Στο σημερινό επεισόδιο του "Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια", φιλοξενούμε μια γυναίκα που δεν έμαθε απλώς να μετατρέπει τις πιο δύσκολες δοκιμασίες σε δύναμη, αλλά να τις φωτίζει με τρόπο που εμπνέει και τους γύρω της. Η Ολυμπία Κρασαγάκη, καταξιωμένη φωτογράφος με πολυετή πορεία και βαθιά καλλιτεχνική ματιά, μας μίλησε ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Καρκίνου για τη δική της μάχη με τον καρκίνο του μαστού, σε μια συζήτηση γεμάτη ειλικρίνεια, ευαισθησία και ουσιαστική αισιοδοξία. Με λόγο γαλήνιο αλλά ταυτόχρονα διεισδυτικό, περιγράφει τη στιγμή της διάγνωσης ως μια από εκείνες τις σιωπές που μοιάζουν να παγώνουν τον χρόνο. Όμως πολύ γρήγορα, όπως λέει, κατάλαβε ότι δεν ήθελε να επιτρέψει στον φόβο να γίνει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας της. Επέλεξε να σταθεί απέναντι στην ασθένεια με καθαρό βλέμμα και θάρρος, όχι επειδή δεν φοβήθηκε, αλλά επειδή αρνήθηκε να αφήσει τον φόβο να καθορίσει τη ζωή της. Η φωτογραφία, άλλωστε, ήταν πάντα ο τρόπος της να κατανοεί τον κόσμο. Μέσα από τον φακό της είχε μάθει να αναζητά το φως ακόμη και στις πιο απρόσμενες γωνίες· αυτή τη φορά όμως κλήθηκε να το ανακαλύψει μέσα της. Κατά τη διάρκεια των θεραπειών, μιλά για μια βαθιά εσωτερική μετατόπιση: άρχισε να βλέπει τον χρόνο διαφορετικά, να δίνει αξία στις μικρές στιγμές, να αναγνωρίζει τη δύναμη της φροντίδας και της ανθρώπινης σύνδεσης. Δεν ωραιοποιεί τη διαδρομή. Αναφέρεται ανοιχτά στις δύσκολες μέρες, στην κούραση, στην ευαλωτότητα. Ταυτόχρονα όμως μιλά για μια νέα σχέση με τον εαυτό της, πιο τρυφερή, πιο υπομονετική, πιο αληθινή. "Πάντα υπάρχει ένα φως, μια χαρά, ένα χαμόγελο''.

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» φιλοξενούμε τη βουλεύτρια Β1 Αθηνών, Μιλένα Αποστολάκη, σε μια σπάνια, ουσιαστική συζήτηση για τη διαδρομή, τις αξίες, τις αντοχές και τις αντιφάσεις της πολιτικής ζωής.Η κουβέντα ξεκινά από τα πρώτα της βήματα: μια νέα γυναίκα που μπήκε στην πολιτική χωρίς «προίκα», χωρίς έτοιμο μηχανισμό, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Μιλά ανοιχτά για το πώς η αναπάντεχη εκλογή της δεν έφερε μόνο χαρά, αλλά κυρίως ένα βάρος ευθύνης και άγχους, την αγωνία να σταθεί αντάξια της εμπιστοσύνης του κόσμου και να μην διαψεύσει τις προσδοκίες.Μιλά για την εξουσία όχι ως προνόμιο, αλλά ως δοκιμασία χαρακτήρα. Για το πώς η πολιτική μπορεί να φθείρει, να αλλοιώσει, να διαβρώσει και γιατί η ευγένεια, η καθαρότητα προθέσεων και η αξιοπρέπεια δεν είναι αδυναμίες αλλά όρια ζωής. Για το πόσο εύκολα χάνονται οι λέξεις και πόσο δύσκολα κερδίζεται η εμπιστοσύνη.Αναφέρεται με ειλικρίνεια στο 2012, στην κατάρρευση της χώρας, στη διάλυση ονείρων και σχεδίων ζωής. Μιλά για τη δική της πίκρα, για το αίσθημα ότι δεν πρόλαβε να προσφέρει όσο θα ήθελε, για τη δυσκολία της επιστροφής στη δικηγορία, για το πώς ξαναχτίζεις τη ζωή σου όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται. Και ταυτόχρονα για τη βαθιά ανάγκη να παραμείνει ένας άνθρωπος με επάγγελμα, με αυτονομία, με αξιοπρέπεια, όχι «επαγγελματίας πολιτικός», αλλά πολίτης που επιλέγει την πολιτική.Η συζήτηση ανοίγει και στο θέμα της εμπιστοσύνης: γιατί σήμερα οι πολίτες δυσπιστούν, γιατί οι διακηρύξεις δεν αρκούν και γιατί τελικά αυτό που μετρά είναι η διάρκεια, η συνέπεια, η στάση ζωής. Μιλά για την ανάγκη καθαρών κινήτρων, για το ήθος στην πολιτική, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φιλοδοξία και στην ιδιοτέλεια.Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση έχει και το ζήτημα της γυναίκας στην πολιτική. Πώς ήταν το 2000, πώς είναι το 2023. Τι έχει αλλάξει, τι όχι. Πόσο δύσκολο παραμένει για μια γυναίκα να σταθεί, να ακουστεί, να αντέξει. Για τα πρότυπα που άνοιξαν δρόμους, αλλά και για το γεγονός ότι η ισότητα δεν έχει ακόμη κατακτηθεί στην πράξη. Μια κουβέντα ειλικρινής, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς συνθήματα.Μέσα από προσωπικές εμπειρίες, μικρές ανθρώπινες λεπτομέρειες και μεγάλες πολιτικές στιγμές, ξεδιπλώνεται το πορτρέτο ενός ανθρώπου που δεν μιλά με βεβαιότητες, αλλά με αυτογνωσία. Που αναγνωρίζει τα λάθη, τις ήττες, τις δυσκολίες, χωρίς να χάνει την πίστη ότι η πολιτική, όταν ασκείται με καθαρότητα, μπορεί ακόμα να έχει νόημα.Η συζήτηση κλείνει με μια από τις πιο ανθρώπινες και ειλικρινείς στιγμές του επεισοδίου: την απόφασή της να αποσύρει την υποψηφιότητά της για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Όχι ως ήττα, αλλά ως στάση ευθύνης. Μιλά για το πώς κάποιες φορές το πιο γενναίο βήμα δεν είναι να επιμένεις, αλλά να αναγνωρίζεις τη στιγμή, τις συνθήκες και τα όρια. Για το πώς η πολιτική δεν μπορεί να είναι μόνο φιλοδοξία, αλλά πρέπει να παραμένει πράξη συνείδησης. Και αφήνει μια ουσιαστική σκέψη: ότι η αξιοπρέπεια στη δημόσια ζωή δεν κρίνεται μόνο από το πότε διεκδικείς, αλλά και από το πότε επιλέγεις να κάνεις πίσω.

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια», που κυκλοφορεί και vidcast φιλοξενούμε και γνωρίζουμε μία από τις πιο επιδραστικές καλλιτέχνιδες- τραγουδίστριες  τη Νεφέλη Φασούλη και μας μιλά όχι μόνο ως κορίτσι της σκηνής, αλλά ως άνθρωπος που έμαθε να μετατρέπει τις αβεβαιότητες, τις απογοητεύσεις και τις ρωγμές σε δημιουργία. Η συζήτηση δεν ξεκινά από τα τραγούδια, αλλά από τις στιγμές πριν από αυτά. Από τις πρώτες φορές που ένιωσε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τη χωρά έτσι όπως είναι δομημένο και την εγκλωβίζει. Η Νεφέλη μας μιλά για την παιδική της ηλικία ως παιδί πολύτεκνης οικογένειας, που σχεδόν μεγάλωσε στον αυτόματο. Οι πανελλήνιες εξετάσεις και η νομική που την απελευθέρωσαν και της άνοιξαν το δρόμο στη φοιτητική ζωή και το τραγούδι. Πώς είναι να ξεκινάς τα όνειρα σου μες την κρίση; Πώς είναι να ζεις κάθε μέρα σαν να μην έχεις να χάσεις τίποτα; "Όταν πιάνεις πάτο και είσαι στο μηδέν είναι μια πολύ απελευθερωτική διαδικασία." Μιλάμε για την επιλογή της να συμμετέχει σε φεστιβάλ όπως το φεμινιστικό και για τη θέση της γυναίκας σήμερα στην κοινωνία, αλλά και στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Πρέπει ο καλλιτέχνης να έχει φωνή και για άλλα κοινωνικά θέματα; Πώς ένιωσε όταν η επιτυχία της "Πρόσωπο δικό μου" τραγουδήθηκε από τραγουδίστρια άλλου είδους; Το επεισόδιο κλείνει με μια πιο ανάλαφρη, αυθόρμητη ματιά: μικρές χαρές, αγαπημένα τραγούδια, αγαπημένες γειτονιές της Αθήνας. Η Νεφέλη Φασούλη είναι ένα απλό, πανέμορφο κορίτσι, ένα πρόσωπο δικό μας, που δίνει σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητες και λεμόνια, μια απίστευτη γλύκα με την παρουσία της, την ενέργειά της και τη μουσική της. Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, βάλε να ακούσεις Νεφέλη!

Στο σημερινό επεισόδιο του "Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια", φιλοξενούμε μια γυναίκα που δεν έμαθε απλώς να μετατρέπει τα λεμόνια της ζωής σε λεμονάδα, αλλά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: σε φωνή, σε διεκδίκηση, σε αγάπη. Η Άννα Κουρουπού – ακτιβίστρια, συγγραφέας, διευθύντρια του Red Umbrella Athens, μοιράζεται μαζί μας ιστορίες βαθιά ανθρώπινες, γεμάτες φως, πόνο, αντοχή και απίστευτη δύναμη. Η Άννα θυμάται το παιδί που υπήρξε, τις πρώτες συγκρούσεις με τις προσδοκίες των άλλων, αλλά και τα πρόσωπα που της έδωσαν κουράγιο που αργότερα έγιναν κομμάτι της διαδρομής της. Η συζήτηση προχωρά στη φυλομετάβαση, στην πορεία προς την αυτογνωσία. Πόσο εύκολη η δύσκολη είναι η απόφαση να αλλάξεις φύλο;  "Ήταν μόνο δύο γιατροί στην Ελλάδα που έκαναν αυτές τις επεμβάσεις χωρίς γνώση και κατέστρεψαν πολλά παιδιά και αυτό ήταν πολύ τραυματικό για την κοινότητα." Τι πρέπει να απαντούμε σε όσους ασκούν τρανσοφοβικό λόγο; "Τι μπορεί να σου κάνει ένα τρανς άτομο; Το πολύ πολύ να το δολοφονήσεις." Δεν γίνεται να μιλήσουμε για την Άννα χωρίς να αγγίξουμε το κομμάτι της βίας και του αποκλεισμού – με σεβασμό και ανθρώπινη ευαισθησία. Περιγράφει τις μορφές βίας που άφησαν σημάδια, αλλά και την τεράστια ερώτηση: πώς επιβιώνει κανείς σε μια κοινωνία που επιμένει να του λέει πως δεν χωράει; Η Άννα δεν ωραιοποιεί, αλλά φωτίζει. Και μας δείχνει πώς ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, υπάρχει κάτι που σε κρατά. Από εκεί, φτάνουμε στον ακτιβισμό, στις μάχες για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων και την εργαζόμενων στο σεξ. Μιλά για τις νίκες που άλλαξαν κάτι πραγματικό, για τα λάθη που κάνει ακόμη η κοινωνία, και για τις μάχες που έχουμε μπροστά μας. Και μετά, η ανθρώπινη πλευρά: γέλια, άβολες στιγμές, απλές καθημερινές χαρές, φόβοι που νικήθηκαν και φόβοι που μένουν. Ένα επεισόδιο για την ορατότητα, την επιβίωση, τον αγώνα, αλλά πάνω απ’ όλα, για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια», φιλοξενώ δύο σημαντικούς Έλληνες πολεμικούς ανταποκριτές, τον Πάνο Χαρίτο και τον Στρατή Αγγελή, που ανοίγουν μπροστά μας έναν κόσμο που οι περισσότεροι βλέπουμε μόνο από την απόσταση της οθόνης. Αν και οι δύο τους, αρνούνται την ταμπέλα του πολεμικού ανταποκριτή και το εξηγούν με έναν μοναδικό και ταπεινό τρόπο, και αρκούνται στην ιδιότητα του δημοσιογράφου που καταγράφει την αλήθεια μέσα σε χαλάσματα, όπου ο φόβος συνυπάρχει με το καθήκον και η ανθρώπινη αντοχή δοκιμάζεται καθημερινά. Η συζήτηση ξεκινά με τον Πάνο Χαρίτο να περιγράφει το τι σημαίνει να είσαι «αυτόπτης μάρτυρας της ιστορίας». Από τον εμφύλιο στο Ζαΐρ, μέχρι τις συγκρούσεις στη Γάζα, τη Βαγδάτη, τη Λιβύη και το Λίβανο, μοιράζεται τον τρόπο με τον οποίο ο πόλεμος σε μεταμορφώνει από τη στιγμή που πατάς το πόδι σου στο μέτωπο. Ο Στρατής Αγγελής, με τη δική του ξεχωριστή διαδρομή στα διεθνή γεγονότα, μιλά για το «ναι» που λες σε μια αποστολή που μπορεί να σε φέρει στο όριο, αλλά και για την ενοχή που συχνά συνοδεύει έναν δημοσιογράφο όταν ο πόνος μπροστά του είναι αβάσταχτος. Οι δύο δημοσιογράφοι ανοίγουν τις πιο δύσκολες σελίδες της εμπειρίας τους: τον φόβο, τις στιγμές που η ζωή και η δουλειά συγκρούονται, τα πρόσωπα που δεν ξεχνούν ποτέ. Μιλούν για τον θάνατο που «σε πλησιάζει χωρίς προειδοποίηση», και τις σωστές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν άμεσα, αλλιώς δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Η συζήτηση περνά στην επικαιρότητα: Γάζα και Ουκρανία. Με ψυχραιμία, αναλύουν τι συμβαίνει πραγματικά στο πεδίο και πόσο διαφορετική είναι η εικόνα που μεταφέρεται στο ευρύ κοινό. Στέκονται ιδιαίτερα στον ρόλο της προπαγάνδας με τον αποκλεισμό των δημοσιογράφων από τις κρίσεις, όπου η πληροφορία διακινείται ταχύτερα από ποτέ, αλλά όχι με αλήθεια. "Ή το κάνεις συνειδητά και ξέρεις που βρίσκεσαι ή το κάνεις από άγνοια και δεν θα΄ πρεπε να είσαι εκεί." "Σε καμία περίπτωση ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να αποτελεί εκείνος το στόρι." Το επεισόδιο κλείνει με μια πιο προσωπική νότα: πώς γυρίζεις «σπίτι» μετά τον πόλεμο, τι σε κρατά όρθιο και πώς επαναπροσδιορίζεις την έννοια της κανονικότητας. Κι εκεί, μέσα από την εμπειρία τους, έρχεται και το πιο δυνατό μήνυμα: ότι ο πόλεμος, αν και σκληρός δάσκαλος, τους έμαθε να εκτιμούν βαθύτερα την ειρήνη, και την αλήθεια.

Υπάρχουν άνθρωποι που μαθαίνουν να ζουν με τα πόδια γερά στη γη και νιώθουν πολύ ασφαλείς εκεί. Και υπάρχουν κι εκείνοι που γεννήθηκαν για να κοιτάζουν τον κόσμο από ψηλά. Ο Εμμανουήλ Καραλής ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, όχι μόνο γιατί πετά πάνω από τον πήχη, αλλά γιατί έμαθε να βλέπει τη ζωή από μια άλλη οπτική: εκείνη της προσπάθειας, της πίστης και της εσωτερικής ελευθερίας. Στο πρώτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του "Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια" έχω την χαρά να φιλοξενώ το πιο χαμογελαστό παιδί του ελληνικού αθλητισμού, τον Μανόλο όλων μας. Και μπορεί αυτό το χαμόγελο να ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του μετά από πολλές δυσκολίες, bullying, ρατσισμό και τελικά την κατάθλιψη, αλλά τώρα είναι εκεί και δίνει μαθήματα ζωής, ελπίδας, και αισιοδοξίας. Η κουβέντα μας ταξιδεύει στα παιδικά του χρόνια. Στους γονείς που στάθηκαν θεμέλιο, στη μητέρα-βράχο και στον πατέρα-προπονητή. Στις δυσκολίες της δυσλεξίας που έγιναν αφετηρία δύναμης. Μια ιστορία αγάπης και στήριξης, που αποδεικνύει πως τα όνειρα ξεκινούν μέσα από την οικογένεια, αρκεί οι άνθρωποι που σε αγαπούν απλώς να πιστέψουν σε εσένα. Στη συνέχεια, περνάμε στην αθλητική του πορεία, στις μάχες μέσα και έξω από το στάδιο, στους ανθρώπους που τον στήριξαν, στις προκαταλήψεις που διαλύθηκαν με ένα άλμα. Από την καθημερινή προπόνηση μέχρι τη 4η θέση στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, ο Καραλής αφηγείται με ειλικρίνεια τι σημαίνει να χάνεις, να μαθαίνεις, να συνεχίζεις. Μιλά για φιλίες που σφυρηλατήθηκαν στον "αέρα" του επί κοντώ. Για τον Μόντο Ντουμπλάντις, και τις στιγμές που ο ανταγωνισμός μετατρέπεται σε συντροφικότητα. Για το πώς η χαρά και ο σεβασμός ενώνουν ακόμη κι αυτούς που κυνηγούν το ίδιο μετάλλιο. Για την συγκατοίκηση με τον Μίλτο Τεντόγλου στο Ολυμπιακό χωριό και για τη σχέση τους. Και έρχονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Παρίσι. Το χάλκινο μετάλλιο που πανηγύρισε σαν να ήταν χρυσό και τα ρεκόρ που σπάει στους αγώνες και όχι στην προπόνηση. Με ποιους δαίμονες χρειάστηκε να παλέψει μέχρι να φτάσει εκεί; Ποιοι ήταν οι στίχοι που το βράδυ πριν αγωνιστεί τον συγκίνησαν; Ο Εμμανουήλ Καραλής είναι από αυτά τα πρόσωπα που μπαίνουν μέσα σε ένα χώρο και φωτίζονται τα πάντα. Είναι στάση ζωής του ή γεννήθηκε έτσι; Ποιο ήταν το δικό του φως που, όταν το γνώρισε, δεν θέλησε να το ξανά χάσει; Και τι είναι ο πήχης για εκείνον, πέρα από σίδερο και αριθμούς; Θα σας απαντήσω εν συντομία εγώ, χωρίς να προδώσω τίποτα άλλο από τη συζήτησή μας. Ο πήχης είναι για τον καθένα μας ένα προσωπικό μέτρο υπέρβασης, ελευθερίας και συνειδητοποίησης ότι η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύ όμορφη για να μην τη ζεις στο 100%! Μανόλο σε ευχαριστώ.

Στο τελευταίο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια», φιλοξενώ τον βουλευτή Α΄Αθήνας Παύλο Γερουλάνο και μαζί ξεδιπλώνουμε τη δική του ιστορία στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, την πολιτική, τη ζωή του και τα γεγονότα που τον στιγμάτισαν, όπως η πρόσφατη απώλεια της αδερφής του. Ο Παύλος Γερουλάνος φαινομενικά είχε μια εύκολη ζωή. Όμως η πορεία του στην πολιτική είχε τελικά ,όπως και ο ίδιος παραδέχεται, περισσότερες στενοχώριες, παρά χαρές, αλλά αυτό είναι που τον κάνει να συνεχίζει να προσπαθεί και να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο. Ήταν δυσλεκτικός σε μια εποχή, όπου ο όρος ήταν άγνωστος, έτσι η ταμπέλα του «βλάκα» μαθητή πολύ σκληρή. Απελευθερώθηκε στο πανεπιστήμιο όταν ένας καθηγητής παρόλο που «κοκκίνισε» την εργασία του από τα ορθογραφικά του λάθη, του έβαλε άριστα για τις απόψεις του. Η πολιτική ήρθε από τα φοιτητικά του χρόνια στην Αγγλία, με τους Εργατικούς. Στο ΠΑΣΟΚ τον έφερε ο Γιώργος Παπανδρέου. Στη θητεία του ως υπουργός Πολιτισμού, συνέβησαν δύο κλοπές και τον οδήγησαν σε παραίτηση που δεν έγινε όμως δεκτή. «Η πρώτη ήταν προειδοποιητική, στη δεύτερη κατάλαβα ότι κάτι εγώ δεν έχω κάνει καλά και έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη.» Μεγάλωσε σε οικογένεια μόνο με αδερφές και στη συνέχεια η οικογένεια που δημιούργησε με τη σύζυγό του Λάρα, είχε πάλι μόνο γυναίκες. Τον βοήθησε αυτό να καταλάβει καλύτερα τη γυναικεία φύση; «Με απελευθέρωσε να έχω τόσες γυναίκες κοντά μου, να μιλούν για δικαιώματα από νωρίς, να συζητούν ανοιχτά για θέματα περιόδου, με βοήθησε να τις καταλάβω.» Συζητάμε για την πατριαρχία στην Ελλάδα και τον δυτικό κόσμο, για το αν ο ίδιος πιστεύει ότι μια μέρα θα εξαλειφθεί τελείως. Η απώλεια της αδερφής του, που έφυγε από τη ζωή πριν δύο χρόνια, ήταν κάτι που τον στιγμάτισε. «Στον θάνατο του πατέρα μου πίεσα τον εαυτό μου πολύ για να είμαι γενναίος και εσωτερίκευσα τα συναισθήματά μου. Στη Δέσποινα όμως, μετά από πολλά χρόνια αισθάνθηκα όλα αυτά τα πράγματα που μια απώλεια μπορεί να φέρει.» Συζητάμε για την τοξικότητα στη βουλή και στην καθημερινότητα, παραδέχεται ότι σε κάποιες φάσεις υπήρξε και ο ίδιος τοξικός στη ζωή του, όμως έκανε δουλειά πάνω σε αυτό και το άφησε πίσω του. Τέλος, μας μιλά για την προσπάθειά του να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ, που όμως δεν ευοδώθηκε. Ονειρεύτηκε ποτέ τον εαυτό του πρωθυπουργό της χώρας; «Σωστή επιλογή της λέξης ονειρεύομαι, άλλες φορές τα όνειρα βγαίνουν και άλλες όχι.» Τον ευχαριστώ που μου άνοιξε την καρδιά του και κλείσαμε μαζί με αυτόν τον όμορφο τρόπο τη δεύτερη σεζόν του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια». Σας ευχαριστώ όλους που κάνατε τα «λεμόνια» συντροφιά σας και απαραίτητο συστατικό του μήνα σας. Ραντεβού τον Οκτώβριο. Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φύτεψε τους σπόρους του και κάνε το δέντρο σου να ανθίσει.   Δώρα

Σε αυτό το επεισόδιο του "Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια" η Δώρα Τσαμπάζη φιλοξενεί την Ιωάννα Παλιοσπύρου, και μιλούν για τα πέντε χρόνια από την επίθεση με βιτριόλι, τον Μάιο του 2020. Η Ιωάννα αποκαλύπτει πώς κατάφερε να κάνει την επίθεση να μοιάζει με ένα κακό όνειρο, αλλά και ποιες ήταν οι δύο μυρωδιές που της ξύπνησαν το τραύμα της και κόντεψε να χάσει τις αισθήσεις της. Από που πηγάζει αυτή η δύναμη; Και όταν η ζωή της έδωσε λεμόνια, τι αποφάσισε να κάνει;

Στο σημερινό επεισόδιο του "Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια", που κυκλοφορεί και σε vidcast, φιλοξενώ τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Στάθη και κάνουμε μια όμορφη κουβέντα για τη δημοσιογραφία, την ενημέρωση, το χρέος απέναντι στο κοινό. Κάνουμε όμως και μια βουτιά στα γεγονότα που τον σημάδεψαν, είτε σε επίπεδο ενημέρωσης, είτε σε προσωπικό επίπεδο. Ο Παναγιώτης Στάθης, έχοντας βιώσει δύο απώλειες μέσα στην οικογένειά του από νωρίς, τον πατέρα του και τον αδελφό του, μιλά με συγκίνηση για το αίσθημα της αδικίας που νιώθει πολλές φορές ότι τον πνίγει, αλλά μας μιλά και για την αισιοδοξία του για το μέλλον και την ίδια τη ζωή που είναι πολύ όμορφη και πρέπει να τη ζήσουμε. Η κουβέντα μας ξεκινά με τη δημοσιογραφία και την πρωινή ενημέρωση. Ξεδιπλώνοντας τη συζήτηση, προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση από κοινού, στο αν υπάρχει τελικά αντικειμενική δημοσιογραφία.   «Θέλει πολλή προσπάθεια και εμπειρία, με τα χρόνια ίσως και να το πετυχαίνεις.» Στη βάρδιά του, του έτυχε να ανακοινώσει πολλές δυσάρεστες ειδήσεις στον αέρα. Ποιες ήταν αυτές που τον συγκλόνισαν και θα τις θυμάται για πάντα;   «Στην περίπτωση της μικρής Άννυς που την τεμάχισε ο πατέρας της, μου είχαν κοπεί τα γόνατα.» Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε και στην τραγωδία στα Τέμπη. Ποια είναι η δική του εκτίμηση; Πιστεύει ο ίδιος ότι θα μάθουμε κάποια στιγμή πραγματικά τι συνέβη και θα αποδοθεί δικαιοσύνη; «Στην τραγωδία των Τεμπών, έγιναν όλα λάθος. Και δυστυχώς το δυσοίωνο είναι ότι δεν υπάρχει ένα πρόσωπο που θα βγει να πει: ¨Έγινε αυτό" και να τον πιστέψει κάποιος. Και αυτό είναι μια μεγάλη «επιτυχία» του πολιτικού και δικαστικού προσωπικού της χώρας και ολόκληρου του συστήματος θεσμών σε αυτή τη χώρα.» Ο Παναγιώτης Στάθης έχασε νωρίς τον πατέρα του και τον αδερφό του όταν ήταν νεότατος, μόνο 47 ετών.  Θεωρεί ηρωίδα της ζωής του τη μητέρα του που κατάφερε να μεγαλώσει τα δυο παιδιά της χωρίς τον πατέρα τους, αλλά και όταν έχασε τον ένα της τον γιο, γύρισε και του είπε: «Στη ζωή έρχονται κάποιες στιγμές που πρέπει να γίνεις πέτρα, μια τέτοια στιγμή είναι τώρα.» «Με πνίγει το αίσθημα της αδικίας ειδικά για τον αδερφό μου γιατί έφυγε νέος και σκέφτομαι πόσα θα μπορούσε ακόμα να προσφέρει στα παιδιά του.» Τέλος, το δικό του μυστικό για τη ζωή, είναι να τη ζήσουμε. Και χρησιμοποιώ ακριβώς τα λόγια του. «Ζήστε παιδιά, ζήστε όπως γουστάρετε». Παναγιώτη Στάθη σε ευχαριστώ.