Advertise on podcast: Inges dIngekast

Apparaten in huis worden soms huisgenoten. Zeker als ze spreken, zijn het persoonlijkheden die je goed kent Zeker als ze spreken, zijn het persoonlijkheden die je goed kent.

In de jaren tachtig werkte mijn moeder twee ochtenden in de week in de huishouding bij mevrouw Bruijl. Zij werd in die tijd een goede bekende van ons gezin. Ze was een nogal eigengereide dame met charmant Duits accent, die elke verjaardag opluisterde met haar gemopper en te dure cadeaus. In 2019 schreef ik dit verhaal, in de vorm van een brief aan mevrouw Bruijl, toen al jaren overleden.

Wat zou het mooi zijn als je AI kon gebruiken om mensen die je tegenkomt te herkennen, ongemerkt en zonder dat iemand anders zich er mee bemoeit. En toch is het maar beter als dit nooit gaat lukken.

Extremistisch geweld en racisme mogen niet normaal worden in dit land. Van de NOS verwacht je daar de volle aandacht voor. Ik in ieder geval wel.

Hoe zou het zijn als je opeens in het lichaam van een ander zit? Iemand die je niet kent, maar die je wel snel moet leren kennen, om jezelf niet te verraden. Hierover schreef ik in 2022 het verhaal Verplaatsing.

In de trein bepaalt NS de regeltjes. Kinderachtig of niet. Is een tas op een stoel asociaal of een bescherming tegen de enge medemens?

De tolerantie tegenover lhbti+-ers neemt af in dit ooit zo progressieve land.  Hoe is dat gebeurd? En wat doe je er aan? (met excuus voor de niet optimale opnamekwaliteit!)

Het komt nog steeds voor in Nederland: mensen die problemen ondervinden op hun werk omdat hun geleidehond daar niet welkom is. Zoiets raakt je persoonlijk en is in 2026 onvoorstelbaar discriminerend.

Radijs is een verhaal over een warme zomeravond. Het speelt zich af in een stille tuin. Zo’n tuin hadden wij vroeger. Je hoorde er nauwelijks iets van de rest van de wereld.

Ode aan Wim T Jeugdhelden zouden eigenlijk moeten blijven leven; minstens zo lang als jijzelf. Vergeet hem niet, Wim T. Schippers. Hij was bijzonder.

De saaie fee Een sprookje in coronatijd. Geschreven in april 2020.

A I Expres los geschreven, zodat de spraakgebruikers ook direct weten waar ik het over heb. A I is een actueel, maar behoorlijk vervelend onderwerp. Waarom hierover dan toch een column?

Uit Grave “Alle blinden kennen elkaar”, zo is vaak de verwachting. Dat is natuurlijk onzin, maar herkennen doen we elkaar wel.

Zingen Zingen is zo ongeveer het mooiste wat er is. Dit verhaal schreef ik in 2015, toen mijn school een lustrumboek maakte met bijdragen van medewerkers die vertelden over wat zij zoal buiten de muren van het gebouw deden.

Groeten Anderen groeten is best ingewikkeld. Wanneer moet het en wanneer liever niet? Ik heb er mijn hele leven al moeite mee.