Advertise on podcast: Kendime Kulak Verdim

Bazı insanlar duygularını ve ihtiyaçlarını kimseye anlatmaz. Yük olmamak için susarlar. İhtiyaçlarını küçültürler. Çok erken zamanlarda “Ben hallederim” demeyi öğrenirler. Bu bölümde, istemekten vazgeçmeyi öğrenmiş bir tarafı, duygusal olarak yalnız kalmış bir çocuğun yetişkinliğe taşıdığı yükleri ve istemekle aşırı talep arasındaki ince çizgiyi konuşuyoruz. Az istemek de, çok ister gibi hissetmek de bazen aynı yoksunluktan beslenebilir. Bu bölüm bir reçete sunmuyor. Ama içinden geçen o soruya eşlik ediyor: “Bunu istemeye hakkım var mı?” 🌿

Gün içinde durmadan bir şeyler yapıyoruz.Ama akşam durduğumuzda…bedenimiz yorgun, zihnimiz hâlâ tetikte. Dinlenmek istiyoruz ama içimiz rahat etmiyor.Boş kaldığımızda huzursuz oluyoruz.Sanki durmak yasakmış gibi. Bu bölümde,dinlenememenin çoğu zaman öğrenilmiş bir hâl olduğunu konuşuyoruz. Boşlukla, suçlulukla, “bir şey yapmalıyım” sesiyle nasıl baş etmeye çalıştığımızı; neden durmanın bazılarımız için zor olduğunu birlikte anlamaya çalışıyoruz. Bu bir reçete bölümü değil.Bu bölüm, durup kendine şunu sormak için: Ben neden dinlenirken bile yoruluyorum? 🌿

Kontrol etme arzusu insanı kötü yapmaz.Çoğu zaman sadece emin olmak isteriz.Bazen de zor bir duyguyla yalnız kalmamak. Ama kontrol arttıkça rahatlamıyorsak,belki de mesele kontrol değil…içimizde yükselen o duygudur. Bugün bu bölümden tek bir şey kalsın istiyorum: Kontrol ihtiyacını fark ettiğinde kendine kızmak değil.Bir an durup şunu diyebilmek: “Şu an zor bir duygu var.Ve ben onu kontrol ederek yönetmeye çalışıyorum.” Bu farkındalık,bazen ilk gerçek rahatlama olabilir. Dinlediğin için teşekkür ederim. 🌿

Bir gün durup düşünüyorsun:Eskisi gibi heyecanlanmıyorum… peki bu ne demek? Bu bölümde “heyecan bitti” hissinin her zaman sevginin bittiği anlamına gelmediğini konuşuyoruz.Bazen mesele heyecan değil; görülmek, duyulmak, temas edebilmek.Bazen de tam tersi: ilişki sakinleşmiştir ama bedenimiz huzura alışık değildir. İki hikâye üzerinden;heyecanın azalmasının normal bir geçiş mi, yoksa ilişkide teması kaybettiğimiz bir yer mi olduğunu ayırt etmeye çalışıyoruz.Suçlamadan, etiketlemeden, kendimize daha dürüst ama daha şefkatli bir yerden. Hazırsan başlayalım. 🌿

Bazen aynı cümle iki kişide iki ayrı alarma basıyor.Sen “konuşalım” diyorsun, o “baskı” hissediyor.O susuyor, sen “terk edildim” gibi oluyorsun. Bu bölümde, farklı tepkilerle aynı ilişkide kalmaya çalışan iki insanı konuşacağız.İki hikâye var; iki tarafın da iç dünyası var.Ve kimseyi suçlamadan şunu soracağız: Bu ilişkiyi yoran şey zıtlık mı, yoksa birbirimizi yanlış okumak mı? Tek bir reçete yok.Ama kendini ve ilişkiyi daha net görebileceğin sorular, cümleler ve küçük pratikler var.Hazırsan başlayalım. 🌿

Tam güzel gidiyor derken bir anda geri mi çekiliyorsun?Mesajlara dönmek zor geliyor, planlar yaklaşınca içini bir huzursuzluk mu kaplıyor? Bu bölümde “soğudum” sandığımız hâlin bazen sevmemek değil, kendini korumak olabileceğini konuşuyoruz.İki hikâye eşliğinde; yakınlık arttığında neden kusur aradığımızı, neden bir anda uzaklaşmak istediğimizi ve bu örüntünün nereden beslenebileceğini yumuşak bir yerden ele alıyoruz. Belki mesele yanlış kişi değil…Belki içindeki bir parça, yakınlığı hâlâ risk gibi algılıyordur. Hazırsan başlayalım. 🌿

Yan yanayız… Sevgi var gibi. Ama içim rahat değil. Bu bölümde, ilişkideyken neden huzursuz hissedebildiğimizi konuşuyoruz. Bazen bedenin geçmişten kalan alarmı, bazen ilişkide öğrendiğimiz tepkiler, bazen de içimizde hâlâ tedirgin olan o küçük yan… Huzursuzluk her zaman bir sorun değildir. Bazen bedenin ve duyguların bize bir şey anlatma şeklidir. Bu bölüm, doğru–yanlış ilişki ayrımı yapmadan; etiketlemeden, suçlamadan ilişkide güven, beden ve içsel huzur üzerine duruyor. Belki mesele “yanlış bir ilişkide olmak” değil… Belki mesele, yanındayken rahatlayabilip rahatlayamadığımızdır. Hazırsan başlayalım. 🌿

Modern ilişkilerde hepimizin aklından geçen o soru: “Beni gerçekten seviyor mu?” Bazen karşımızdakinin davranışını okumakta zorlanıyoruz… Bazen de gördüğümüz şey davranış değil, geçmişten kalan bir duygunun yankısı oluyor: Yeterince değer görmediğimiz dönemler, kendimizi eksik hissettiren deneyimler, ya da birine güvenmenin uzun süre riskli geldiği o eski alışkanlıklar… Bu bölümde hem modern ilişkilerin belirsizliğini hem de sevildiğimize inanmayı zorlaştıran eski duygusal izleri konuşuyoruz. İki hikâye eşliğinde, “Acaba beni sevmiyor mu?” sorusunun arkasındaki gerçekleri yumuşak ve anlaşılır bir yerden ele alıyoruz. Belki sevgi eksilmedi… belki sadece kalbimiz, geçmişin sesinden bugünü duyamıyor. Hazırsan başlayalım. 💛

Kendimizi duymak bazen en zor şeydir.Herkesi düşünmekten, herkese yetişmekten, herkesin duygusuna alan açmaktankendi sesimizi duyamaz hale geliriz. Bu bölümde uzun süredir kenara koyduğumuz o iç sese dönüyoruz.Başkalarının istekleri, beklentileri ve gürültüleri arasındaunuttuğumuz “ben ne hissediyorum?” sorusunu yeniden hatırlıyoruz. Anlatım ve mektup parçalarının iç içe geçtiği bu bölüm;kendine yaklaşmak, kendini duymak,kendi ihtiyaçlarını fark etmek isteyen herkes içinsakin bir yolculuk. Belki bu kez, yıllardır susturduğun o sessana ilk cümlesini fısıldar. Hazırsan, kendinden kendine bir adım atıyoruz. 💛

Hayat bazen en çok güvendiğimiz yerlerden incitir.Beklediğimiz olmaz, umduğumuz gerçekleşmez, tutunduğumuz kopar.Ve hayal kırıklığı dediğimiz o duygu… tam kalbimizin ortasına oturur. Bu bölümde hayal kırıklığını küçümseyen, hızla geçiştiren bir yerden değil;hepimizin içinden geçen, çok insani bir yerden konuşuyoruz.Neden bu kadar acıttığını, neyi kaybettiğimizi, neden bazı şeyleri kabullenemediğimizi…ve bu duygunun içinden nasıl geçebileceğimizi anlatıyorum. İki derin hikâye eşliğinde,gerçekler ve hayaller arasındaki o ince çizgiyi keşfediyor,hayal kırıklığına eşlik eden sessiz yaslara dokunuyoruz. Bu bölüm bir “unut gitsin” tavsiyesi değil.Bu bölüm, yaşadığın hayal kırıklığını anlamana, düzenlemeneve içinden geçmene yardımcı olacak bir rehber. Bazen bazı ihtimaller gerçekleşmez…ama bu senin ihtimallerinin bittiği anlamına gelmez.

Bazen biri bir şey yapmaz…Ve biz anlam veremediğimiz bir kırgınlık yaşarız.Tam o anda içimizde küçük bir soru belirir: “Ben burada neyi bekledim?” Bu bölümde tam da bu sorunun izini sürüyoruz. Çünkü her beklenti bugüne ait değildir.Bazıları çocukken duyulmayan bir sesin,karşılanmayan bir ihtiyacın,yarım kalmış bir temasın yankısıdır. Partnerimizden, arkadaşımızdan, sevdiklerimizden beklediğimiz şeylerçoğu zaman o küçük halimizin hâlâ görmek istediği özenin yetişkin versiyonudur. Bu bölümde,hangi beklentilerin bugünkü benliğimize ait olduğunu,hangilerinin geçmişimizin yansıması olduğunu,nerede yorulduğumuzu,nerede haksızlık ettiğimizive nerede kendi iç sesimizi yanlış okuduğumuzu konuşacağız. Üç gerçek hayat hikâyesiyle:• Duygusal olarak ihmal edilen bir çocuğun yetişkinlikteki beklentileri• “Seven insan böyle davranır” diye düşünen kadının iç monoloğu• Partnerinden annesinin sevgisini beklediğini fark eden erkeğin öyküsü Ve bölümün sonunda şunu ayırt etmeyi öğreneceğiz: Bu benim yetişkin beklentim mi,yoksa geçmişten gelen bir ses mi konuşuyor? Kendine kulak vermeye hazırsan, başlayalım. 🌿

“Onları seviyorum… ama yanlarında kendim olamıyorum.” “Birlikteyken içim daralıyor, uzaklaştığımda da suçluluk hissediyorum.” Aileyle aramıza mesafe koymak bazen ihanete benzer. Ama belki de bazen, kendini kaybetmeden sevebilmenin tek yoludur bu. Bu bölümde, aileye duyulan sevgiyle bireysel özgürlük arasındaki o ince çizgiyi konuşuyoruz. Neden mesafe koymak suçluluk yaratır? Neden bazı yetişkinler hâlâ “iyi çocuk” rolünden çıkmakta zorlanır? Ve özellikle hâlâ ailesiyle yaşayan, maddi ya da duygusal olarak onlara bağlı olan yetişkinler için “sağlıklı mesafe” gerçekten nasıl mümkün olur? Şema terapinin bakış açısından; onay arayıcılık, kendini feda, bağımlılık ve boyun eğicilik şemalarının aile ilişkilerini nasıl şekillendirdiğini ele alıyoruz. Ama bu kez suçlamadan, savunmadan, sadece anlayarak... Çünkü bazen özgürleşmek, uzaklaşmak değil — aynı evde kalarak kendi iç sesini duymayı öğrenmektir. 🎧 Kendime Kulak Verdim – Bölüm 26: Aileden Uzaklaşmak: Suçluluk mu, Özgürlük mü? 🌿 “Sevgi bazen mesafe koymayı da içerir.”

Bazen herkesin hayatı ilerliyor gibi hissedersin. Kimisi evlenir, kimisi taşınır, kimisi bambaşka bir şehirde yeni bir başlangıç yapar. Ve sen… sanki yerinde kalmışsındır. Sanki gerisinde kaldığın hayatlar vardır. Ama belki de mesele, kimsenin önünde ya da arkasında olmamakta — sadece kendi hızını bulamamakta. Bu bölümde, “herkes bir şeyler yaparken” neden kendimizi geride hissederiz, çocuklukta bize öğretilen o “yetişme” telaşının kökenlerine bakıyoruz. Belki de hiçbir şeyi kaçırmıyoruzdur. Belki de tam zamanında, sadece biraz nefes alıyoruzdur. 🌿

Birini kırmamak için kendini kırdığın oldu mu hiç? Bazen sevgiyi korumaya çalışırken, aslında kendimizden uzaklaşırız. “Ayıp olur” diye sustuğumuz, “üzülmesinler” diye kendi içimizi bastırdığımız anlarda yavaş yavaş sınırlarımız silinir. Bu bölümde, sınır koymanın neden bu kadar zor olduğunu, “hayır” derken neden suçluluk hissettiğimizi ve sınırın aslında uzaklaşmak değil, kendinde kalabilmek olduğunu konuşacağız. 🌿 Kendime Kulak Verdim – Benim de Bir Sınırım Var

Bazı günler güçlü olmak istemezsin. Bir şeyleri halletmek, toparlamak, gülümsemek gelmez içinden. Sadece dağılmak, biraz sessiz kalmak, içinden geçenleri olduğu gibi bırakmak istersin. Ama o anda bile içinden bir ses yükselir: “Dayan. Sen güçlüsün.” Bu bölüm, o sesin altında kalmış, yorulmuş tarafımıza dair. Hep güçlü durmaya çalışan, ama içten içe “artık istemiyorum” diyen yanımıza. Şema terapide biz buna “aşırı telafi eden taraf” deriz; aslında çok erken yaşta yük almış, güçlü görünmek zorunda kalmış bir çocuk vardır orada. Ama artık o çocuk yalnız değil. Artık dağılmak da mümkün, toparlanmak da. Bazen en büyük güç, biraz dağılmaya izin vermektir.