Advertise on podcast: RaarMaarWaar

n deze creepypasta gaan we het hebben over Oscar die een moeilijke tijd doormaakt. Hij denkt dat het geluk hem weer toelacht als hij een baan aangeboden krijgt als Brandwacht in een nationaal park. Maar dan vindt hij plotseling een vreemde set met regels, die hem waarschuwen voor de glimlachende dame.....

Ik werkte vroeger als vakkenvuller in een supermarkt. Het was niet zo slecht, maar af en toe had je vervelende klanten die je lastigvielen. Ik help graag mensen, maar het is vervelend als iemand volhoudt dat je iets WEL op voorraad hebt, terwijl dat niet het geval is, of als iemand tegen je schreeuwt omdat iemand anders iets heeft laten vallen, dat soort dingen. Maar de vreemdste klant waar ik mee moest dealen heeft ervoor gezorgd dat ik ter plekke stopte met werken in die winkel. Het maakte me een beetje bang om überhaupt bij mensen in de buurt te zijn.

Meld je aan voor de Overnachtmerrie met deze link! https://thedungeons.com/amsterdam/overnachtmerrie?utm_source=youtube&utm_medium=raarmaarwaar

Ken je die meme over hoe presidenten en gouverneurs, nadat ze gekozen zijn, er de volgende keer dat ze in het openbaar verschijnen er super geschokt uitzien? Alsof het eerste wat er gebeurt nadat je aan de macht bent gekomen, is dat je in een kamer wordt getrokken en alle geheimen van de wereld worden verteld? Nou, het blijkt waar te zijn… in de vorm van een VHS tape.

Marcus trok de laatste koorden van zijn wandelrugzak aan. Hij stapte achteruit en bewonderde hoe netjes hij zijn tas had ingepakt. Elk jaar ging hij met een groep vrienden op een driedaagse expeditie in de bergen, en dit jaar kon hij niet wachten. De frisse lucht, de vredige zonsopgang en de ochtenddauw riepen bij Marcus altijd een gevoel van rust op. Het was zijn tijdelijke ontsnapping aan de realiteit, de eindeloze colleges en zenuwslopende examens. “Dat was dat.” Mompelde Marcus nadat hij zijn rugzak om zijn rug had geslagen. Morgenvroeg ontmoetten Marcus en de rest van de expeditie elkaar op het station van Praag.

k zat op de vloer naast de deur, mijn armen om mijn benen geslagen. Natuurlijk moest dit gebeuren in de ene week dat mijn ouders me alleen lieten. Ze waren al jaren niet op vakantie geweest, ik smeekte ze bijna om even weg te gaan. Voor hun eigen bestwil. Als ik ze belde, zouden ze meteen terugkomen, maar ik denk niet dat dat me zou hebben geholpen. Bovendien was ik geen idioot. Ik hoorde de ene klop en wist dat ik niet moest open doen. Wanneer iemand naar je huis komt, zal deze aanbellen of een paar keer kloppen. De meeste mensen spelen op safe en gebruiken gewoon de bel. En dan doe je de deur normaal open. Maar nooit, absoluut nooit, mag je de deur openen als er maar één keer wordt geklopt. Het was het allereerste wat ons werd verteld toen we al die jaren geleden naar deze buurt verhuisden.

"Ik hoorde dat hij niet kon praten en het klappen is hoe hij communiceert." "Ik hoorde dat hij een geest is en het klappen is hoe hij je aandacht trekt."

Jaren gingen zo voorbij. De metalen deur die ons scheidde van onbekende verschrikkingen bleef onaangeroerd, en wat ons betreft zou er nooit iets veranderen. We volgden orders, werden betaald, en dat was het... Tenminste, totdat we iemand hoorden kloppen aan de andere kant van de deur... "Hallo? Laat me er alsjeblieft uit. Ik wil niet meer alleen zijn," zei de stem van een oudere vrouw. Het klonk als dezelfde vrouw die ik in de loop der jaren had horen snikken. De melodie van die vervloekte muziekdoos bleef op de achtergrond spelen. Die twee feiten deden me echt denken aan mijn moeder, wat onmogelijk was, want mijn moeder was jaren eerder overleden.

Het is weer tijd voor een nieuwe video over waargebeurde paranormale verhalen van kijkers! Verhaal 1 is van Pien en doorgestuurd via Twitter, dit verhaal gaat over 2 mensen die speelde met een ouija bord. Verhaal 2: Is anoniem doorgestuurd via Instagram en gaat over een man die steeds maar weer droomt over een vrouw, dan krijgt hij een telefoontje dat zijn leven red. Verhaal 3: is anoniem doorgestuurd via Instagram en gaat over een scoutingskamp waar iets of iemand foto's maakt terwijl de scouts liggen te slapen.

Jullie hebben er om gevraagd, het is weer tijd voor een extreem lange creepypasta, het volgende verhaal gaat over een boswachter in Alaska. Hij werkt in een groot nationaal park, waar niet alles is wat het lijkt. Zijn verhaal gaat als volgt.... (Deze versie heeft wel geluid)

We zijn een paar weken geleden in ons nieuwe huis getrokken. Gisteren, al lijkt het nu veel langer geleden, gaf mijn moeder mij opeens een oud en verfrommeld stuk papier waar een lijst op stond. Her ogen leken in het niets te staren en ze leek over haar hele lichaam te trillen. Toen ik haar vroeg wat er aan de hand was zei ze niets en schuifelde ze weg zonder ook maar een woord te zeggen. Verward begon ik te lezen wat er op het papiertje stond.....

Van alle dingen die mijn ouders van mij en mijn zus verwachten is er een regel die er altijd bovenuit springt. Als je na middernacht naar beneden gaat, neem dan ALTIJD iemand met je mee. Zodra we in dit huis zijn gaan wonen herinnerde ze ons aan deze regel waar ze maar de kans zagen. Ze brachten het op een random moment op tijdens het avondeten, of wanneer we naar school moesten. Soms, als ze voetstappen op de gang hoorde in het midden van de nacht brachten ze ons altijd samen naar bed of naar welke kamer me dan ook moesten gaan. Het vreemde was dat mijn zus en ik niet echt een reden hadden om beneden te zijn na middernacht. Onze kamers, de woonkamer, keuken, bijna alles was op de eerste verdieping van het huis. Ja ok, beneden was de speelkamer en de rest werd eigenlijk gebruikt als opslag, maar meer stond er niet en ik kon me dan ook geen scenario voorstellen waarin ik midden in de nacht naar beneden moest. ...