Advertise on podcast: Patryk Różycki

O niechcianych emocjach, depresji i myślach samobójczych. Pierwsze doświadczenie trudnych emocji to były te, przeżywane przez mamę po śmierci mojej siostry. W domu nie rozmawialiśmy o tym, co przeżywamy, ani wtedy, ani nigdy później. Dla mnie najtrudniejsze było poradzenie sobie z odrzuceniem przez kogoś, po którymś kolejnym to w sztuce znalazłem przestrzeń dla opowiadania o własnych uczuciach. Później żyłem z osobą chorującą na depresję, czego kompletnie nie rozumiałem, problemy psychiczne tak, jak w moim domu, uważałem za mało istotne lub odbierałem je jako wymówki. Spora ilość wolnego czasu pozwoliła mi poznać własne emocje i zrozumieć to, że wcale nie jest tak kolorowo, że jestem nieustannie smutny, apatyczny, a życie wydaje mi się bezsensu, wtedy poszedłem na terapie. Stres spowodowany sytuacją zawodową, finansami i natłokiem obowiązków, doprowadził mnie do przerażających fantazji o samobójstwie, a przelotne randki tinderowe nie zapełniały pustki we mnie. Teraz czuję się lepiej, coraz częściej jestem w kontakcie z własnymi potrzebami, zawiązuję autentyczne relacje z ludźmi, zależy mi na stałej relacji, chcę być szczęśliwy i potrafić radzić sobie ze smutkiem. Terapia niestety nie spowoduje tego, że trudne emocje znikną na zawsze, ona mnie tylko na nie lepiej przygotuje. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

To odcinek o śmierci najbliższych mi osób, o niemożliwości przeżywania smutku, żałoby. Z traumą śmierci rodzeństwa musiałem radzić sobie sam, w domu nie rozmawialiśmy o tym, co to z nami zrobiło i jak się z tym czujemy. Rozstania z dziewczynami przeżywałem podobnie, skrywałem wszystko w sobie, nie chcąc się tym dzielić lub nie widząc dla tego przestrzeni. O tych wszystkich trudnych emocjach w ogóle się nie mówi albo bardzo niewiele, osoby robią się smutne, słysząc to, a ja czuję się odpowiedzialny za ich emocje. Może dlatego o tym tak uporczywie wszędzie gadam, by stworzyć dla tego przestrzeń, dla emocji własnych i każdej innej osoby. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Odcinek o męskości. Od dzieciństwa, dorastania, po dorosłość. O niewpisywaniu się we wzorzec męskości, który obserwowałem w domu, o relacjach, własnej seksualności, kompleksach, wstydzie, niepewności siebie, stawaniu się mężczyzną i szukaniu akceptacji i budowaniu poczucia własnej wartości. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Czym jest odgrywanie najlepszej wersji siebie i czy w ogóle coś takiego robię? Być może zawsze jestem sobą, a zmieniający się kontekst jedynie wydobywa jakiegoś konkretnego mnie na wierzch. O chęci bycia interesującym i zastanowieniu, czy ten interesujący „ja” to wciąż po prostu „ja”, pragnący takim właśnie być. To także odcinek o tym, że nie wiem, co mam mówić, jakie słowa wypowiadać i czym jest dla mnie rozmowa. Może to kładzenie na szali relacji pragnienia bycia zrozumianym, może nadzieja na to, że druga osoba dołoży wszelkich starań, by mnie zrozumieć? Rozmowa to dla mnie zaufanie, że drugiej osobie zależy na relacji. O rozmawianiu, pisaniu i poważnych randkach. Głosik od kaszlu. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Przygodność relacji i obyś tylko się nie zaangażował, bo ucieknę. To o spłoszeniu pragnieniem miłości, które upośledza, może też naznacza, stygmatyzuje, obwieszcza słabość. Czasami przez potrzebę miłości sobie samemu wydaję się słaby. Przelotne relacje chwilowo mnie dowartościowują, czynią atrakcyjnym w oczach innych, czy też we własnych. Być może bliskość jest możliwa jedynie przez wykreowanie siebie, a ten wrażliwy i postrzegany przeze mnie jako słaby, zostaje w domu, przykryty potrzebą fantastycznej kreacji siebie jako silnej osoby. Boję się odkryć, opowiedzieć o własnych potrzebach, obawiam się, że Cię przestraszę, że uciekniesz, ja też uciekam. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Dla osób szukających miłości. Nie wiem, czego oczekuję od randek, nie szukam przyjaźni, może bliskości, relacji romantycznej, ale uciekam przed nimi, brakuje mi zaangażowania. Czy to jest strachem lub lękiem przed bliskością, przed podzieleniem się sobą z innymi, przed potencjalnym odrzuceniem? Pojedyncze spotkania, determinujący wszystko detal, ulotność, płytkość i pustka. Czy pragnę kogoś pokochać i dać pokochać siebie, czy kurczowo się tego obawiam? Tęsknię za bliskością, która jest zainteresowaniem drugą osobą, bo tak, której doświadczam, jest na szybko, niecierpliwa, jakby przedmiotowa, jakbyśmy byli tylko po to, by spełniać swoje oczekiwania. Tak łatwo przychodzi mi kogoś odrzucić, przewinąć dalej, uciec. Chciałbym to zmienić. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Za oknem zachmurzone niebo, szarość nieba i szarość mojego pokoju. To odcinek o nic nierobieniu, o pragnieniu nic nierobienia, ciągłej aktywności i braku zadowolenia z tego, co robię. O braku satysfakcji i nieodczuwaniu przyjemności, o znudzeniu codziennością, ciągłego szukania rozwoju, ciągłego bycia w ruchu, oczekiwaniach w relacji, interesownych spotkaniach i podejmowanych działaniach. Wszystko musi być po coś, każda czynność jest powodowana nadzieją na zdobycia upragnionego pola przyjemności i spełnienia, nie potrafię poświęcić czemuś uwagi, nie potrafię być w konkretnym momencie i bardzo chciałbym móc zdecydować, odpuścić, nic nie robić.

Wracam! To będzie odcinek podsumowujący czas, w którym mnie tutaj nie było: O: -ogromnym stresie, zmianach w życiu, -bezsensie wszystkiego, -fantazjach o samobójstwie, -ucieczce w przeszłość ze strachu przed konfrontacją z teraźniejszością, -uczuciu samotności, -potrzebie autentycznego kontaktu z innymi, -upartym poszukiwaniu bliskości nawet w ulotnych relacjach, odsłonięciu siebie, Często w tym czasie czułem się bezradny, samotny, zagubiony, wypowiedzenie tego było dla mnie uwalniające. To odcinek również o rozczarowaniu odwołaną randką, lęku przed byciem samemu w domu, pragnieniu spotkania się z kimś. Może jednym z ważniejszych i najświeższych wątków poruszanych w odcinku jest brak oczekiwań względem kolejnych randek i co może smutne, to brak pragnienia miłości, zgoda na ulotność i chwilowość spotkania. Czy ja się obawiam zaangażowania, bliskości? Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Ostatni odcinek pierwszego sezonu. To będzie o braku czasu i pracy, która uniemożliwia działanie i odbiera odwagę. Przez cały miesiąc pracowałem w kinie, czasami ponad wymiarowo, zdecydowałem się na to tylko dlatego, by w listopadzie nie musieć pracować i mieć czas na realizację wystawy w Galerii Miejskiej Arsenał. Absurdalne jest to, że ktokolwiek musi być zmuszony do pracy ponad siły, dla zapewnienia sobie bytu lub realizacji marzeń. Kiedy nie ma się pieniędzy i wolnego czasu, trudno robić sztukę i opiekować się własnymi emocjami. To również odcinek o skomplikowanych relacjach romantycznych, mówieniu „nie” w trakcie zbliżenia, intuicji oraz wchodzeniu w relacje z poczucie samotności. Kontakt z drugim człowiekiem i chęć bycia atrakcyjnym seksualnie, miało podbudować moje poczucie własnej wartości, jednak te niemogące być zrealizowane przez drugą osobę potrzeby we mnie, doprowadzają jedynie do frustracji i chęci ucieczki. Krótkie podsumowanie pierwszego sezonu, podziękowania i pozdrowienia. Do usłyszenia za jakiś czas. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Tematem odcinka jest lęk przed wchodzeniem w relacje: przed byciem odrzuconym, zranionym, cierpieniem własnym, ale również tej drugiej osoby, lęk przed bliskością, odkryciem się, byciem sobą. Pragnę miłości, ale jednocześnie boję się jej najbardziej na świecie i może właśnie dlatego ciągnie mnie najbardziej do relacji z osobami niedostępnymi emocjonalnie, do kogoś, kto stale będzie oddalony ode mnie, a ja dla tej osoby nieważny, z zepchniętymi w głąb serca uczuciami i potrzebami. To także odcinek o pisaniu z innymi, znikaniu, byciu złym, choć to zbyt wielkie, powiedzieć o sobie, że jest się „złym”. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Dwuczęściowy odcinek o doświadczeniach pracy w kinie. Pierwszym dniu i chwilowym odczuciu oddzielenia od siebie w momencie, kiedy wykonywałem czynność tak bardzo odległą mojemu wyobrażeniu o sobie. O trudnych emocjach, wstydzie wykonywanej pracy i wzrastającym poczuciu własnej wartości względem tego, że jednak jestem w stanie sobie poradzić w obecnej sytuacji. O smutku, poczuciu bezsensu, wyobrażeniu własnej śmierci i pozostawionych tutaj osobach. O powrocie do domu, nieistotności pracy i odzyskiwanym zadowoleniu, i dowiadywaniu się o tym, co lubię. To również o dziwności pisania wiadomości na Tinderze i niedopasowaniu do niezrozumiałych dla mnie form prowadzenia rozmowy. O byciu na przekór. W odcinku również nowy utworek o kukurydzy, chmurkach i rączce. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki

Bezsens! Bezsens! Bezsens! Być może nic nie ma sensu i można go tylko wymyślić, mi brak na to sił. Nie mam na nic chęci, przejmują mnie finanse. Znowu brakuje mi satysfakcji, radości, z robienia sztuki i w ogóle z czegokolwiek. Tylko przez chwilkę zachwyt, ale zaraz mija, zostaję z niczym. To o rodzących się pomysłach i nadziejach na radość, które jednak bardzo szybko odchodzą. Może to z poczucia samotności? Braku miłości? Czy chcę, by ktoś mnie uszczęśliwił? Jaki jest sens życia? Robienia sztuki? Wystawiania się? Relacji z innymi? To również odcinek o niemożliwości, o problemie odsłonięcia się z własnymi trudnymi emocjami, wobec innych i wobec rodziców. Może smutny, emocjonalny, ze zgaszonym głosem. Dziękuję za feedback i bycie tutaj ze mną. Gdybyś chciała, chciał, chciało mnie wspierać, to zapraszam na mój Patronite: https://patronite.pl/patryk_rozycki